Kristoren Urratsak

https://m.egwwritings.org/en  

1. kapitulua —Jainkoak gizakiarekiko duen maitasuna

Naturak eta errebelazioek Jainkoaren maitasunaren testigantza ematen dute. Zeruko gure Aita bizitzaren, jakinduriaren eta pozaren iturria da. Begira naturaren gauza zoragarri eta ederrei. Pentsa ezazu haien egokitzapen zoragarria beharretara eta zorionera, gizakiarena ez ezik, izaki bizidun guztiena ere. Eguzkiak eta euriak, lurra alaitzen eta freskatzen duten, muinoak eta itsasoak eta ordokiak, denak mintzo zaizkigu Sortzailearen maitasunaz. Jainkoa da bere izaki guztien eguneroko beharrak hornitzen dituena. Salmistaren hitz ederretan—

«Guztion begiak zuregan zain daude;

Eta eman diezu haragia bere sasoian.

Zure eskua irekitzen duzu,

Eta bizidun ororen nahia asetzen duena». 145. Salmoa: 15, 16.

Jainkoak egin zuen gizakia guztiz santu eta zoriontsu; eta lur ederrak, Sortzailearen eskutik etorri zen bezala, ez zuen usteldurarik edo madarikazioko itzalik eraman. Jainkoaren legea —maitasunaren legea— haustea da zorigaiztoko eta heriotza ekarri duena. Hala ere, bekatuaren ondoriozko sufrimenduaren artean ere, Jainkoaren maitasuna agerian geratzen da. Idatzitakoa da Jainkoak lurra madarikatu zuela gizakiaren mesedetan. Hasiera 3:17. Arantza eta kardoa —bere bizitza neke eta zaintza bihurtzen duten zailtasunak eta probak— bere onerako izendatu ziren Jainkoaren planean bekatuak eragindako hondamenetik eta degradaziotik altxatzeko beharrezkoa den prestakuntzaren parte gisa. Mundua, eroria bada ere, ez da dena tristura eta miseria. Naturan bertan itxaropen eta erosotasun mezuak daude. Kardoen gainean loreak daude, eta arantzak arrosez estalita daude.

"Jainkoa maitasuna da" idazten da irekitzen diren kimu guztietan, udaberritzen ari den belar erpin guztietan. Txori maitagarriek beren kantu alaiekin airea ahoskatzen dutenek, kolore finko loreek perfekzioan airea lurrintzen dutenek, basoko zuhaitz altuenek beren hosto berde bizidun oparoekin, denak gure Jainkoaren zainketa samurra eta aitatsuaren lekuko dira. Bere seme-alabak zoriontsu egiteko nahia.

Jainkoaren hitzak bere izaera erakusten du. Berak bere maitasun eta erruki infinitua adierazi du. Moisesek otoitz egin zuenean: «Erakutsi iezadazu zure aintza», Jaunak erantzun zion: «Nire ontasun guztia zure aurretik igaroko dut». Irteera 33:18, 19. Hau da bere aintza. Jaunak Moisesen aitzinetik igaro eta hots egin zuen: «Jauna, Jainko Jauna, errukitsua eta errukitsua, jasankorra, eta ontasunean eta egian ugaria, milaka lagunen errukia gordez, gaiztakeria, transgresioa eta bekatua barkatuz». Irteera 34:6, 7. "Haserrerako motela eta ontasun handikoa" da, "errukian atsegin baitu". Jonas 4:2; Mikeas 7:18.

Jainkoak gure bihotzak hari lotu ditu zeruan eta lurrean zenbatu gabeko seinalez. Naturako gauzen bidez, eta giza bihotzek ezagutu ditzaketen lurreko loturarik sakon eta samurrenen bidez, bere burua agertu nahi izan digu. Hala ere, hauek baina inperfektuki adierazten dute Haren maitasuna. Ebidentzia oek guziak emanak izan arren, ongiaren etsaiak itsutu zituen gizonen gogoak, Jainkoari beldurrez begiratzen zioten; gogor eta barkaezina zela uste zuten. Satanasek gizonak Jainkoa kontzeptera eraman zituen, zeinaren ezaugarri nagusia justizia zorrotza den izakitzat, epaile zorrotza, hartzekodun zorrotza eta zorrotza dena. Sortzailea irudikatu zuen gizakien akatsak eta akatsak hautemateko begi jeloskorrez ikusten ari den izaki bat bezala, haien gaineko epaiketak bisita ditzan. Itzal ilun hori kentzeko izan zen, munduari Jainkoaren maitasun mugagabea agerian utziz, gizonen artean bizitzera etorri zen Jesus.

Jainkoaren Semea zerutik etorri zen Aita agertzera. «Inork ez du Jainkoa ikusi inoiz; Aitaren altzoan dagoen Seme bakarrak adierazi du». Joan 1:18. "Inork ere ez du ezagutzen Aita, Semea izan ezik, eta Semeak agertuko dionari". Mateo 11:27. Ikasleetako batek eskatu zuenean: «Erakutsiguzu Aita», erantzun zion Jesusek: «Hainbeste denbora daramat zurekin, eta ez al nauzu ezagutzen, Felipe? Ni ikusi nauenak ikusi du Aita; eta nola diozu bada, Erakutsiguzu Aita?». Joan 14:8, 9.

Haren lurreko eginkizuna deskribatzean, Jesusek esan zuen: «Jaunak “gantzutu nau pobreei ebanjelioa iragartzeko; Bihotz hautsiak sendatzera bidali nau, gatibuei askapena eta itsuei ikusmena iragartzeko, ubelduta daudenak aske uzteko». Lukas 4:18. Hau izan zen Haren lana. Joan zen ongi egiten eta Satanasen zapaldutako guztiak sendatzen. Baziren herri osoak, non eritasun intziririk ez zegoen inongo etxetan, haietatik igaro eta eri guztiak sendatu baitzituen. Bere lanak bere jainkozko gantzuduraren froga eman zuen. Maitasuna, errukia eta errukia agertu ziren bere bizitzako ekintza guztietan; Bere bihotza sinpatia samurrez atera zitzaion gizonen seme-alabei. Gizonaren izaera hartu zuen, gizakiaren nahietara iristeko. Pobreenak eta apalenak ez ziren harengana hurbiltzeko beldurrik. Haur txikiak ere beragana erakartzen ziren. Maite zuten haren belaunikoetara igo eta aurpegi pentsakorra begiratzea, maitasunez onbera.

Jesusek ez zuen egiazko hitz bat kendu, baina beti maitasunez esan zuen. Jendearekin zituen harremanetan taktu eta arreta gogoetatsu eta atsegin handiena erabili zuen. Inoiz ez zen zakar izan, ez zuen hitz larririk esan beharrik gabe, ez zuen inoiz alferrikako minik ematen arima sentikor bati. Ez zuen giza ahultasuna zentsuratu. Egia esan zuen, baina beti maiteminduta. Hipokresia, sinesgabetasuna eta gaiztakeria salatu zituen; baina malkoak zeuden bere ahotsean bere errieta zorrotzak esan zituenean. Negar egin zuen Jerusalemen, maite zuen hiria, hura errezibitu nahi izan ez zuena, bidea, egia eta bizitza. Bera, Salbatzailea, arbuiatu zuten, baina hark samurtasun errukitsuz ikusi zituen. Bere bizitza bere buruari uko egitea eta besteekiko arreta gogoetatsua izan zen. Arima bakoitza preziatua zen Haren begietan. Jainkozko duintasunez jasaten zuen bitartean, Jainkoaren familiako kide guztiei begirunerik samurrenez makurtu zen. Gizon guztietan ikusi zituen arimak eroriak, zeinak bere eginkizuna zuen salbatzea.

Halakoa da Kristoren izaera bere bizitzan ageri den bezala. Hau da Jainkoaren izaera. Aitaren bihotzetik jainkozko errukiaren jarioak, Kristorengan agerikoak, isurtzen dira gizonen seme-alabei. Jesus, Salbatzaile samurra eta errukitsua, «haragiz agerikoa» zen Jainkoa. 1 Timoteo 3:16.

Gu erredimitzeko izan zen Jesus bizi, sufritu eta hil zela. "Tristeen Gizona" bihurtu zen, betiereko pozaren partaide izan gaitezen. Jainkoak baimendu zuen bere Seme maitea, graziaz eta egiaz betea, aintza ezin den mundu batetik etortzea, bekatuz zikindu eta zikindutako mundu batera, heriotzaren itzalaz eta madarikazioz ilundua. Utzi zion bere amodioaren bularra, aingeruen adorazioa, lotsa, iraina, umiliazioa, gorrotoa eta heriotza jasateko. «Gure bakearen zigorra haren gainean zegoen; eta haren zauriekin sendatu gara». Isaias 53:5. Begira hura basamortuan, Getsemanen, gurutzean! Jainkoaren Seme orbangabeak bere gain hartu zuen bekatuaren zama. Jainkoarekin bat izan zenak, bere ariman sentitu zuen bekatuak Jainkoaren eta gizakiaren artean egiten duen bereizketa izugarria. Honek bere ezpainetatik oihu larritua atera zuen: "Ene Jainkoa, ene Jainkoa, zergatik utzi nauzu?" Mateo 27:46. Bekatuaren zama zen, bere izugarrikeria izugarriaren zentzua, arima Jainkoarengandik banantzearena, hau zen Jainkoaren Semearen bihotza hautsi zuena.

Baina sakrifizio handi hau ez zen egin Aitaren bihotzean gizakiarenganako maitasuna sortzeko, salbatzeko prest ez egiteko. Ez, ez! "Hain maite zuen Jainkoak mundua, non bere Seme bakarra eman baitzuen". Joan 3:16. Aitak maite gaitu, ez atsekabe handiagatik, baina berak eman zuen atsekabea, maite gaituelako. Kristo bere maitasun mugagabea mundu erori baten gainera isurtzeko bitartekoa zen. "Jainkoa Kristorengan zegoen, mundua bere buruarekin adiskidetzen". 2 Korintoarrei 5:19. Jainkoak bere Semearekin sufritu zuen. Getsemaniko agonian, Kalbarioaren heriotzan, Maitasun Infinituaren bihotzak ordaindu zuen gure erredentzioaren prezioa.

Jesusek esan zuen: «Horregatik, nire Aitak maite nau, nire bizitza ematen dudalako berriro har dezadan». Joan 10:17. Hau da, “Nire Aitak hainbeste maite zaitu, non are gehiago maite nauzu nire bizitza emateagatik, zu erredimitzeko. Zure Ordezko eta Ziur bilakatzean, Nire bizitza errendituz, zure erantzukizunak, zure transgresioak hartuz, maitea naiz Nire Aitari; izan ere, nire sakrifizioaren bidez, Jainkoa zuzena izan daiteke, eta, hala ere, Jesusengan sinesten duenaren Justifikatzailea».

Jainkoaren Semeak baizik ezin izan zuen gure erredentzioa bete; izan ere, Aitaren altzoan zegoenak bakarrik deklara zezakeen. Jainkoaren maitasunaren altuera eta sakontasuna ezagutu zuenak bakarrik ager zezakeen. Kristok eroritako gizakiaren alde egindako sakrifizio infinituak baino ez zuen Aitak gizadi galduarekiko duen maitasuna adierazi.

"Hain maite zuen Jainkoak mundua, non bere Seme bakarra eman baitzuen". Eman zion ez bakarrik gizonen artean bizitzeko, beren bekatuak jasateko eta beren sakrifizioa hiltzeko. Eman zion eroritako lasterketari. Kristok bere burua gizateriaren interes eta beharrekin identifikatu behar zuen. Jainkoarekin bat zenak gizonen seme-alabekin lotu du inoiz hautsiko ez diren loturen bidez. Jesus «ez da lotsarik anai deitzeaz» (Hebrearrei 2:11); Bera da gure Sakrifizioa, gure Abokatua, gure Anaia, gure giza itxura Aitaren tronuaren aurrean daramana, eta betiereko mendeetan zehar berak erredimitu duen arrazarekin bat —gizonaren Semea—. Eta hori guztia gizakia bekatuaren hondamenetik eta degradaziotik altxatu dadin, Jainkoaren maitasuna islatu eta santutasunaren poza parteka dezan.

Gure erredentzioarengatik ordaindutako prezioak, gure Aita zerukoaren sakrifizio infinituak bere Semea guregatik hil dezan ematean, Kristoren bidez izan gaitezkeenaren ikuskera goratuak eman beharko liguke. Joanes apostolu inspiratuak ikusi zuenean Aitaren maitasunaren garaia, sakontasuna, zabalera galtzen zen arraza aldera, adorazioz eta begirunez bete zen; eta, maitasun honen handitasuna eta samurtasuna adierazteko hizkuntza egokirik aurkitu ezean, munduari dei egin zion hura ikusteko. «Hara, zer nolako maitasuna eman digun Aitak, Jainkoaren seme deituak izan gaitezen». 1 Joan 3:1. Zein balio ematen dion honek gizakiari! Transgresioaren bidez gizakiaren semeak Satanen menpe bihurtzen dira. Kristoren barkamen-sakrifizioan fedearen bidez Adanen semeak Jainkoaren seme bihur daitezke. Giza izaera bere gain hartuz, Kristok gizatasuna goratzen du. Eroriko gizonak, Kristorekin loturaren bidez, "Jainkoaren seme" izenaren duin bihur daitezkeen lekuan kokatzen dira.

Horrelako maitasuna paralelorik gabekoa da. Zeruko Erregearen seme-alabak! Promesa preziatua! Meditazio sakonenerako gaia! Jainkoaren maitasun paregabea bera maite ez zuen mundu baterako! Pentsamenduak arimaren menpeko boterea du eta gogoa Jainkoaren nahiaren gatibu jartzen du. Zenbat eta gehiago aztertzen dugun jainkozko izaera gurutzearen argitan, orduan eta gehiago ikusten dugu errukia, samurtasuna eta barkamena ekitatearekin eta justiziarekin nahastuta, eta zenbat eta argiago antzematen dugu infinitua den maitasun baten eta erruki samurra bat gainditzen duen maitasunaren froga kontaezinak. amaren sinpatia irrika bere haur gaiztoarekiko.

2. kapitulua— Bekatariak Kristoren beharra

Gizakia jatorriz botere nobleez eta adimen orekatuaz hornituta zegoen. Perfektua zen bere izatean, eta Jainkoarekin armonian. Bere pentsamenduak garbiak ziren, bere helburuak santuak. Baina desobedientziaren bidez, bere botereak okertu egin ziren, eta berekoikeriak maitasunaren lekua hartu zuen. Bere izaera hain ahuldu zen transgresioaren ondorioz, ezinezkoa zitzaion, bere indarrez, gaizkiaren botereari aurre egitea. Satanek gatibu egin zuen, eta horrela geratuko zen betirako, Jainkoak bereziki tartekatu ez balu. Tentatzailearen xedea zen gizakiaren sorkuntzan jainkozko plana zapuztea, eta lurra zorigaiztoz eta desolazioz betetzea. Eta gaitz hori guztia Jainkoak gizakia sortzeko lanaren emaitza gisa adieraziko zuen.

Bekaturik gabeko egoeran, gizakiak komunio pozgarria egin zuen harekin, "noren baitan ezkutatuta dauden jakinduriaren eta ezagutzaren altxor guztiak". Kolosarren 2:3. Baina bere bekatuaren ondoren, ez zuen gehiago poztasunik aurkitu santutasunean, eta Jainkoaren aurrean ezkutatu nahi izan zuen. Halakoa da oraindik ere berritu gabeko bihotzaren egoera. Ez dago bat Jainkoarekin, eta ez du poztasunik aurkitzen Harekin komunikatzean. Bekataria ezin izan zoriontsu Jainkoaren aurrean; uzkurtuko zen izaki santuen laguntasunetik. Zerura sartzen utziko balu, ez luke poza izango berarentzat. Bertan nagusitzen den maitasun berekoiaren izpirituak —bihotz bakoitzak Maitasun Infinituaren bihotzari erantzuten dio— ez luke erantzungo bere ariman ukituko. Bere pentsamenduak, bere interesak, bere motiboak arrotzak izango lirateke han bekaturik gabeko bizilagunak eragiten dituztenentzat. Nota discordante bat izango zen zeruko doinuan. Zerua tortura-leku izango zen berarentzat; bere argia eta pozaren erdigunea den harengandik ezkutatu nahi luke. Ez da Jainkoaren dekretu arbitrarioa gaiztoak zerutik baztertzen dituena; bere laguntasunerako beren desegokitasunagatik itxi egiten dira. Jainkoaren aintza su kontsumitzailea izango zen haientzat. Suntsipena ongi etorriko zuten, haiek erredimitzeko hil zenaren aurpegitik ezkutatu ahal izateko.

Ezinezkoa zaigu, geure buruaz, hondoratuta gauden bekatuaren putzutik ihes egitea. Gure bihotzak gaiztoak dira, eta ezin ditugu aldatu. «Nork atera dezake gauza garbi bat kutsatu batetik? bat ez». "Haragizko gogoa Jainkoaren aurkako etsaia da: ez baitago Jainkoaren legearen menpe, eta ezin baita egon". Job 14:4; Erromatarrei 8:7. Hezkuntzak, kulturak, borondatearen ariketak, giza esfortzuak, denek dute bere esparrua, baina hemen indarrik gabe daude. Jokabidearen kanpoko zuzentasuna sor dezakete, baina ezin dute bihotza aldatu; ezin dituzte bizitzaren iturriak garbitu. Barrutik funtzionatzen duen botere bat egon behar da, goitik bizi berri bat, gizakiak bekatutik santutasunera aldatu baino lehen. Botere hori Kristo da. Haren graziak bakarrik bizkor ditzake arimaren ahalmen bizigabeak, eta erakarri Jainkoarengana, santutasunera.

Salbatzaileak esan zuen: «Gizon bat goitik jaio ez bada», bihotz berri bat, desio, helburu eta motibo berriak jaso ezean, bizitza berri batera eramanez, «ezin du Jainkoaren erreinua ikusi». Joan 3:3, marjina. Gizakian naturaz dagoen ongia garatzea bakarrik beharrezkoa dela dioen ideia, engainu hilgarria da. "Gizaki naturalak ez ditu Jainkoaren Espirituaren gauzak jasotzen: ergelkeria dira harentzat, eta ezin ditu ezagutu, espiritualki hautematen direlako". "Ez harritu, berriro jaio behar zarete esan dizudalako". 1 Korintoarrei 2:14; Joan 3:7. Kristori buruz idatzita dago: «Harengan zegoen bizia; eta bizia gizakien argia zen” —gizonen artean eman den zeru azpian dagoen izen bakarra, zeinaren bidez salbatu behar garen”. Joan 1:4; Eginak 4:12.

Ez da aski Jainkoaren maitagarritasuna antzematea, bere izaeraren onginahia, aita-samurtasuna ikustea. Ez da nahikoa bere legearen jakinduria eta justizia antzematea, maitasunaren betiko printzipioan oinarritzen dela ikustea. Paulo apostoluak hori guztia ikusi zuen oihukatu zuenean: «Aitortzen dut legea ona dela». «Legea santua da, eta manamendua santua, eta zuzena eta ona». Baina bere arimaren larritasunaren eta etsipenaren samintasunean gaineratu zuen: «Haragizkoa naiz, bekatupean salduta». Erromatarrei 7:16, 12, 14. Bere baitan erdiesteko ahalmenik ez zuen garbitasuna, zuzentasuna desiratzen zuen, eta oihu egin zuen: «Oi naizen dohakabea! nork libratuko nau heriotzaren gorputz honetatik?». Erromatarrek 7:24, marjina. Halakoa da lur guztietan eta garai guztietan bihotz kargatuetatik igo den oihua. Guztiei erantzun bakarra dago: «Hona hemen munduko bekatua kentzen duen Jainkoaren Bildotsa». Joan 1:29.

Asko dira Jainkoaren Espirituak egia hau ilustratu nahi izan dituen irudiak, eta erruaren zamatik libratu nahi duten arimei argi utzi. Esauri engainatu zuen bekatuaren ondoren, Jakobek bere aitaren etxetik ihes egin zuenean, erruduntasun batek jo zuen. Bakarturik eta baztertua zenez, bizia maite zuen guzietarik urrundurik, beste guzien gañean bere arima gañean estutzen ziotela, bere bekatuak Jainkoarengandik moztu zuelako beldurra, Zerutik utzia izan zela uste zuen. Tristuraz etzan zen lur biluzian atseden hartzeko, bere inguruan muino bakartiak bakarrik, eta goian, zeruak izarrez distiratsuak. Lo zegoela, argi arraro bat piztu zitzaion ikusmenean; eta hara, etzanda zegoen lautadatik, itzal handiko eskailera zabalak zeruko ateetaraino igotzen zirela zirudien, eta haien gainean Jainkoaren aingeruak gora eta behera pasatzen ari ziren; aldiz, goiko aintzatik, jainkozko ahotsa erosotasun eta itxaropen mezu batean entzuten zen. Horrela ezagutarazi zion Jakobi bere arimaren beharra eta irrika asetzen zuena: Salbatzailea. Pozarekin eta esker onez, hura, bekataria, Jainkoarekin komunztadura itzultzeko modua agerian utzi zuen. Bere ametsaren eskailera mistikoak Jesus irudikatzen zuen, Jainkoaren eta gizakiaren arteko komunikazio-bide bakarra.

Hau da Kristok Natanaelerekin izandako elkarrizketan aipatu zuen irudi bera, esan zuenean: «Ikusiko duzue zerua irekita, eta Jainkoaren aingeruak gizakiaren Semearen gainera igo eta jaisten». Joan 1:51. Apostasian, gizakia Jainkoarengandik urrundu zen; lurra zerutik moztu zen. Tartean zegoen golkoan zehar, ezin zen jaunartzerik egon. Baina Kristoren bitartez, lurra berriro zeruarekin lotuta dago. Bere merituekin, Kristok zubi egin du bekatuak egin zuen amildegia, aingeru zerbitzariek gizakiarekin komunioa izan dezaten. Kristok eroritako gizakia bere ahuldadean eta ezintasunean lotzen du botere infinituaren Iturburuarekin.

Baina alferrik dira gizakien aurrerapen ametsak, alferrik gizateria goratzeko ahalegin guztiak, eroritako arrazarako esperantza eta laguntza Iturri bakarra baztertzen badute. «Opari on oro eta opari perfektu oro» (Santiago 1:17) Jainkoarengandik dator. Ez dago benetako bikaintasunik Beratik kanpo. Eta Jainkorako bide bakarra Kristo da. Honela dio: «Ni naiz bidea, egia eta bizia: inor ez da Aitagana ethortzen, nigatik baizik». Joan 14:6.

Jainkoaren bihotzak irrikatzen ditu bere lurreko seme-alabak heriotza baino indartsuagoko maitasun batekin. Bere Semea uztean, opari bakarrean isuri digu zerua guztioi. Salbatzailearen bizitza eta heriotza eta interzesioa, aingeruen ministerioa, Espirituaren erreguak, Aita guztien gainetik eta guztien bidez lan egiten duena, zeruko izakien interes etengabea, denak dira gizakiaren erredentzioaren alde.

Oi, kontenpla dezagun guregatik egin den sakrifizio harrigarria! Saia gaitezen Zeruak galdutakoak berreskuratzeko gastatzen ari den lana eta indarra estimatzen, eta Aitaren etxera itzultzen. Motiboak indartsuagoak eta agentziak indartsuagoak ezin ziren inoiz martxan jarri; zuzen egiteagatiko sariak izugarriak, zeruaz gozatzea, aingeruen gizartea, Jainkoaren eta Bere Semearen elkartasuna eta maitasuna, gure ahalmen guztien gorakada eta hedapena betiko aroetan zehar, ez al dira horiek bultzatzeko pizgarri eta bultzada indartsuak. gure Sortzaile eta Berrerosleari bihotzaren maitasun-zerbitzua emateko?

Eta, bestetik, Jainkoaren epaiak bekatuaren aurka, saihestezina den ordaina, gure izaeraren degradazioa eta azken suntsipena, Jainkoaren hitzean aurkezten dira Satanen zerbitzuaren aurka ohartarazteko.

Ez al dugu Jainkoaren errukia aintzat hartuko? Zer gehiago egin zezakeen? Jar gaitezen harreman zuzenean maitasun harrigarriz maitatu gaituenarekin. Aprobetxa gaitezen eman dizkiguten bitartekoez, haren antzera eraldatu gaitezen, eta aingeru zerbitzariekin elkartasunera, Aita eta Semearekin harmonia eta elkartasunera itzuli gaitezen.

3. kapitulua—Damua

Nola izango da gizona Jainkoarekin zuzena? Nola egingo da bekataria zuzen? Bakarrik Kristoren bitartez eraman gaitezke Jainkoarekin, santutasunarekin; baña nola etorriko gara Kristogana? Askok Pentekoste egunean jendetzak egin zuen galdera bera egiten ari dira, bekatuagatik kondenatuta, oihukatu zutenean: "Zer egingo dugu?" Pedroren erantzunaren lehen hitza: "Damu zaitez". Eg Eginak 3:19.

Damutasunak bekatuagatiko atsekabea eta bertatik urruntzea dakar. Ez dugu bekatuari uko egingo haren bekatutasuna ikusten ez badugu; bihotzetik aldendu arte, ez da benetako aldaketarik izango bizitzan.

Asko dira damuaren benetako izaera ulertzen ez dutenak. Askotaz atsekabetuta dago bekatu egin izanagatik, eta baita kanpo-erreforma bat ere egiten dutelako beren okerrak sufrimendua ekarriko ote duten beldur direlako. Baina hau ez da damutzea Bibliaren zentzuan. Bekatua baino sufrimendua deitoratzen dute. Halakoa izan zen Esauren atsekabea, jaiotza-eskubidea betiko galdu zela ikusi zuenean. Balaam, bere bidean zutik zegoen aingeruak izututa, ezpata aterata, bere errua aitortu zuen bizia galdu ez zedin; baña ez zan bekatuaren benetako damurik, ez asmo-konbertsiorik, ez gaiztakeriaren gaitzespenik. Judas Iskariotek, bere Jauna saldu ondoren, esan zuen: «Bekatu egin dut, odol errugabea saldu baitut». Mateo 27:4.

Aitorpena bere arima errudunetik behartu zuen gaitzespen-sentsazio izugarri batek eta epaiketaren bila beldurgarri batek. Berarentzat izango ziren ondorioek beldurrez bete zuten, baina ez zegoen bere ariman atsekabe sakon eta mingarririk, Jainkoaren Seme orbangabea saldu zuelako eta Israelgo Santua ukatu zuelako. Faraoiak, Jainkoaren epaietan jasaten zuenean, bere bekatua aitortu zuen zigor gehiagori ihes egiteko, baina izurriteek gelditu bezain pronto itzuli zen Zeruarekiko desafiora. Hauek guztiek bekatuaren ondorioak deitoratzen zituzten, baina ez zuten bekatua beragatik penatzen.

Baina bihotza Jainkoaren Espirituaren eraginari amore ematen dionean, kontzientzia bizkortuko da, eta bekatariak antzemango du Jainkoaren lege santuaren sakontasuna eta sakratutasuna, zeruan eta lurrean bere gobernuaren oinarria. “Argiak, mundura datorren gizaki oro argitzen duena,” arimaren gela sekretuak argitzen ditu, eta ilunpeko gauza ezkutuak ageri dira. Joan 1:9. Konbentzimenduak gogoan eta bihotzean hartzen ditu. Bekatariak badauka Jehobaren zuzentasunaren zentzua eta bere erru eta kutsaduran bihotzen bilatzailearen aurrean agertzearen beldurra sentitzen du. Ikusten du Jainkoaren maitasuna, saindutasunaren edertasuna, garbitasunaren poza; desiratzen du garbitu eta Zeruarekin komunioan itzultzeko.

Daviden otoitzak bere erorketaren ondoren, bekatuaren benetako atsekabearen izaera erakusten du. Bere damua zintzoa eta sakona izan zen. Ez zegoen bere errua arintzeko ahaleginik; epaiketatik ihes egiteko gogorik ez zuen mehatxatu, bere otoitza bultzatu zuen. Davidek ikusi zuen bere transgresioaren izugarria; bere arimaren zikintasuna ikusi zuen; gaitzetsi zuen bere bekatua. Ez zen barkamenagatik bakarrik otoitz egiten zuena, bihotz-garbitasunagatik baizik. Santutasunaren poza desiratzen zuen, Jainkoarekin harmonia eta elkartasuna berreskuratzeko. Hau zen bere arimaren hizkuntza:

«Zorionekoa bere transgresioa barkatu zaiona,

zeinen bekatua estaltzen duen.

Dohatsua da Jaunari nori gizona

ez du gaiztakeria egozten,

Eta noren izpirituan ez dago iruzurrik». Salmoa 32:1, 2.

«Erruki zaite, Jainkoa, esandakoaren arabera

Zure adeitasuna:

Zure samurren ugaritasunaren arabera

errukiek ezabatu egiten dituzte nire erruak....

Zeren aitortzen ditut nere transgresioak: eta ene

bekatua beti dago nire aurrean....

Garbitu nazazu hisopoz, eta garbi geratuko naiz:

garbi nazazu, eta elurra baino zuriagoa izango naiz...

Sortu nigan bihotz garbia, Jainkoa;

Eta espiritu zuzena berritu nire baitan.

Ez nazazu urrun zure aurrean;

Eta ez kendu zure Espiritu Santua nigandik.

Berreskuratu iezadazu zure salbamenaren poza;

Eta eutsi nazazu zure izpiritu askeaz....

Libra nazazu, Jainko, odol-erruduntasunetik

Nire salbamenaren Jainkoa:

Eta nire mihiak ozen kantatuko du zurea

zuzentasuna». Salmoa 51:1-14.

Honelako damu bat, gure ahalmen propioaren irismenetik kanpo dago; Kristorengandik bakarrik lortzen da, zeinak gora igo eta gizonei dohainak eman dizkienak.

Hona hemen askok oker egin dezaketen puntu bat, eta horregatik ez dute lortzen Kristok eman nahi dien laguntzarik. Uste dute ezin direla Kristogana etorri lehen damutzen ez badira, eta damutzeak beren bekatuen barkamena prestatzen duela. Egia da damuak bekatuen barkamenaren aurretik egiten duela; izan ere, bihotz hautsi eta kontsumitua besterik ez da Salbatzaile baten beharra sentituko duena. Baina bekatariak itxaron behar al du damutu arte Jesusengana etorri baino lehen? Damua oztopo egin behar al da bekatariaren eta Salbatzailearen artean?

Bibliak ez du irakasten bekatariak damutu behar duenik Kristoren gonbidapenari kasu egin baino lehen: "Zatozte niregana, neketsu eta zamaturik zaudeten guztiok, eta atseden emango dizuet". Mateo 11:28. Kristogandik irteten den bertutea da, benetako damuera eramaten duena. Pedrok argi utzi zuen gaia israeldarrei egindako adierazpenean: "Jainkoak bere eskuineko eskuarekin goratu du printze eta salbatzaile izateko, Israeli damutu eta bekatuen barkamena emateko". Eginak 5:31. Ezin gara damutu Kristoren Espiriturik gabe kontzientzia esnatzeko, Kristo gabe barkatu gaitezkeen baino.

Kristo bulkada zuzen guztien iturria da. Bera da bekatuaren kontrako etsaitasuna bihotzean ezarri dezakeen bakarra. Egiaren eta garbitasunaren nahi oro, gure bekataritasunaren konbentzimendu bakoitza, bere Espiritua gure bihotzetan mugitzen ari den froga da.

Jesusek esan du: "Ni, lurretik altxatzen banaiz, gizon guztiak erakarriko ditut niregana". Joan 12:32. Kristo bekatariari agertu behar zaio munduko bekatuengatik hiltzen den Salbatzailea bezala; eta Kalbarioko gurutzean Jainkoaren Bildotsa ikusten dugunean, erredentzioaren misterioa gure buruetara zabaltzen hasten da eta Jainkoaren ontasunak damutzera garamatza. Bekatariengatik hiltzean, ulertezina den maitasuna agertu zuen Kristok; eta bekatariak amodio au ikusirik, biotza biguntzen du, gogoa inprimatzen du, eta animan kontrizioa.

Egia da gizonak batzuetan lotsatzen direla beren bide bekatuaz, eta beren ohitura gaizto batzuei uzten dietela, Kristogana erakartzen ari direla jabetu baino lehen. Baina erreformatzeko ahalegina egiten duten bakoitzean, zuzena egiteko gogo zintzo batetik, Kristoren boterea da erakartzen dituena. Inkontzienteak diren eragin batek arimari eragiten dio, eta kontzientzia bizkortu egiten da, eta kanpoko bizitza aldatzen da. Eta Kristok bere gurutzeari begiratzera erakartzen dituen heinean, beren bekatuak zulatu duten hura ikustera, kontzientziara dator manamendua. Haien bizitzaren gaiztakeria, arimaren bekatu sakona, agerian jartzen zaie. Kristoren zuzentasunaz zerbait ulertzen hasten dira, eta oihukatzen dute: «Zer da bekatua, halako sakrifizio bat eskatu behar duela bere biktimaren erredentziorako? Maitasun hori guztia, sufrimendu hau guztia, umiliazio hori guztia eskatzen zen, ez gintuzten hil, baina betiko bizia izan dezagun?

Bekatariak maitasun horri aurre egin diezaioke, uko egin diezaioke Kristogana erakarri; baña erresistitzen ez badu Jesusengana erakarriko da; salbamen-planaren ezagutzak gurutzearen oinetara eramango du bere bekatuengatik damuturik, Jainkoaren Seme maitearen sufrimenduak eragin dituztenak.

Naturako gauzetan lanean ari den adimen jainkotiar bera gizakien bihotzei hitz egiten die eta ez duten zerbaitetarako irrika adierazezina sortzen ari da. Munduko gauzek ezin dute beren irrika ase. Jainkoaren Espiritua erregutzen die bakea eta atseden eman dezaketen gauza horien bila bakarrik: Kristoren grazia, santutasunaren poza. Ikusten diren eta ikusten ez diren eraginen bidez, gure Salbatzailea etengabe lanean ari da gizonen gogoak bekatuaren plazer asegabeetatik Beragan izan daitezkeen bedeinkazio infinituetara erakartzeko. Mundu honetako zisterna hautsietatik alferrik edan nahi duten arima horiei guztiei, jainkozko mezua zuzentzen zaie: «Etor dadila egarri duena. Eta nahi duenak, har dezala dohainik bizitzako ura». Apokalipsia 22:17.

Bihotzean mundu honek eman dezakeena baino zerbait hobea desio duzuna, aitortu irrika hau zure arimari Jainkoaren ahotsa dela. Eska iezaiozu damutzea, Kristo ager dezala bere maitasun mugagabean, bere garbitasun perfektuan. Salbatzailearen bizitzan Jainkoaren legearen printzipioak —Jainkoarekiko eta gizakiarekiko maitasuna— ezin hobeto adierazten ziren. Ongietorria, berekoitasunik gabeko maitasuna zen Haren arimaren bizitza. Hura ikusten dugun bezala, gure Salbatzailearen argia gure gainera erortzen den bezala, ikusten dugu gure bihotzen bekataritasuna.

Baliteke gure buruari lausengu egitea, Nikodemok egin zuen bezala, gure bizitza zuzena izan dela, gure izaera morala zuzena dela, eta uste dugu ez dugula bihotza apaldu behar Jainkoaren aurrean, bekatari arruntak bezala: baina Kristoren argia gure barnean distiratzen duenean. arimak, ikusiko degu zein kutsatuak garen; Motibo berekoikeria, Jainkoaren aurkako etsaitasuna, bizitzako ekintza guztiak kutsatu dituena antzemango dugu. Orduan jakingo dugu geure zuzentasuna, egiazki, trapu zikinak bezala direla, eta Kristoren odolak bakarrik garbi gaitzakeela bekatuaren zikinkeriatik, eta gure bihotzak berritu ditzakeela bere antzera.

Jainkoaren aintzaren izpi batek, Kristoren garbitasunaren distira batek ariman barneratzen dituenak, zikinkeria-puntu bakoitza minez bereizten du, eta agerian uzten ditu giza izaeraren deformazio eta akatsak. Agerian uzten ditu errugabeko desioak, bihotzaren desleialtasuna, ezpainen ezpurutasuna. Bekatariak Jainkoaren legea deuseztatzeko egiten dituen desleialtasun-ekintzak, haren ikusmenaren aurrean jartzen dira, eta haren izpiritua larritu eta minduta dago Jainkoaren Espirituaren eragin bilatzailean. Bere burua gorrotatzen du Kristoren izaera garbi eta orbangabea ikusten duen bitartean.

Daniel profetak hari bidalitako zeruko mezulariaren inguruko aintza ikusi zuenean, bere ahuleziaren eta inperfekzioaren sentsazioaz gainezka zegoen. Eszena zoragarriaren eragina deskribatuz, honela dio: "Ez zen indarrik geratzen nigan: nire edertasuna ustelkeria bihurtu baitzen nire baitan, eta ez nuen indarrik mantendu". Daniel 10:8. Horrela ukitutako arimak gorroto izango du berekoikeria, bere buruaren maitasuna gaitzetsi eta Kristoren zuzentasunaren bidez bilatuko du Jainkoaren legearekin eta Kristoren izaerarekin bat datorren bihotz-garbitasuna.

Paulok dio «legean dagoen zuzentasuna ukituz» —kanpoko ekintzei dagokienez— «errugabea» zela (Filipenses 3:6); baina legearen izaera espirituala antzeman zenean, bere burua bekataria ikusi zuen. Legearen letraz epaitua gizonek kanpoko bizitzari aplikatzen dioten bezala, bekatutik abstenitu zen; baña bere agindu sainduen sakonera begiratu zuenean, Jainkoak ikusi zuen bezala bere burua ikusi zuenean, makurtu egin zen, eta aitortu zuen bere errua. Berak dio: «Legerik gabe bizi nintzen behin; baina agindua iritsi zenean, bekatua bizitu egin zen, eta hil egin nintzen». Erromatarrei 7:9. Legearen izaera espirituala ikusi zuenean, bekatua agertu zen bere egiazko itsukerian, eta bere buruaren estimua desagertu zen.

Jainkoak ez ditu bekatu guztiak neurri berdinekotzat hartzen; erruduntasun mailak daude Haren estimazioan, baita gizakiarenean ere; baña gizonen begietan au edo beste egintza oker hutsala badirudi ere, bekaturik ez da txikia Jainkoaren aitzinean. Gizakiaren epaia partziala da, inperfektua; baina Jainkoak gauza guztiak benetan diren bezala estimatzen ditu. Mozkorria mespretxatua da eta bere bekatuak zerutik baztertuko duela esaten zaio; harrotasuna, berekoikeria eta gutizia sarritan errietarik gabe doaz. Baña auek dira Jainkoarentzat bereziki iraingarriak diran bekatuak; izan ere, haren izaeraren onginahiaren kontrakoak dira, erori gabeko unibertsoaren giro bera den maitasun berekoigabe horren aurka. Bekatu gordinetan erortzen denak bere lotsa eta pobrezia eta Kristoren graziaren beharra senti dezake; baina harrotasunak ez du beharrik sentitzen, eta beraz, bihotza ixten du Kristoren eta hark ematera etorri zen bedeinkazio mugagabeen aurka.

«Jainkoak erruki bedi ni bekataria naizenarekin» otoitz egiten zuen publikano gizajoak (Lk 18,13), oso gizon gaiztotzat hartzen zuen bere burua, eta besteek argi berean begiratzen zioten; baña sentitu zuen bere premia, eta bere erru eta lotsaren zamarekin etorri zen Jainkoaren aitzinean, haren erruki eskatuz. Bere bihotza zabalik zegoen Jainkoaren Espirituak bere graziazko lana egiteko eta bekatuaren boteretik askatzeko. Fariseoaren otoitz harrotsuak, bere burua justu, bere bihotza Espiritu Santuaren eraginaren aurka itxita zegoela erakutsi zuen. Jainkoarekiko urruntasunagatik, ez zuen bere zikinkeriaren zentzurik, jainkozko santutasunaren perfekzioaren aldean. Ez zuen beharrik sentitu, eta ez zuen ezer jaso.

Zure bekataritasuna ikusten baduzu, ez itxaron zeure burua hobetzeko. Zenbat dira Kristogana etortzeko aski onak ez direla uste dutenak. Zure ahaleginaren bidez hobetzea espero al duzu? «Etiopiarrak bere azala alda dezake, edo lehoinabarrak orbanak? orduan zuek ere egin dezazuen ongia, gaizkia egitera ohituta zaudetenok». Jeremias 13:23. Jainkoarengan bakarrik dago guretzat laguntza. Ez dugu itxaron behar konbentzimendu sendoagoen, aukera hobeen edo espiritu santuenen zain. Guk ezin dugu ezer egin. Kristorengana garen bezala etorri behar dugu.

Baina inork ez dezala bere burua engainatu Jainkoak, bere maitasun eta erruki handian, bere graziaren baztertzaileak ere salbatuko dituelakoan. Bekatuaren bekatutasun handiegia gurutzearen argitan bakarrik estima daiteke. Gizonek eskatzen dutenean Jainkoa oso ona dela bekataria baztertzeko, begiratu dezatela Kalbariora. Gizona salbatzeko beste modurik ez zegoelako izan zen, sakrifizio hori gabe ezinezkoa baitzen giza arraza bekatuaren ahalmen zikintzailetik ihes egitea eta izaki santuekin komunztadura berreskuratzea; bihurtu zaitezte bizitza espiritualaren partaide,—horregatik izan zen Kristok bere gain hartu zuela desobedientearen errua eta jasan zuen bekatariaren ordez. Jainkoaren Semearen maitasunak eta sufrimenduak eta heriotzak denek erakusten dute bekatuaren izugarrizko izugarria eta adierazten dute ez dagoela bere boteretik ihesbiderik, ez goi-bizitzaren itxaropenik, arimak Kristori men egitearen bidez baizik.

Batzuetan aitzakia egiten dute kristau ohiei buruz esanez: «Ni haiek bezain ona naiz. Ez dira ni baino bere buruari uko egiten, soil edo zuhurragoak. Ni bezain ondo maite dute plazerra eta norbere buruarekiko gozamena». Horrela, besteen akatsak aitzakiatzat hartzen dituzte beren betebeharraren utzikeriarako. Baina besteen bekatu eta akatsek ez dute inor barkatzen, Jaunak ez digu giza eredu okerrik eman. Jainkoaren Seme orbangabea eman da gure adibidetzat, eta kristau aitortzen duten bide okerraz kexatzen direnak dira bizitza hobeak eta adibide nobleagoak erakutsi behar dituztenak. Badaukate kristaua izan behar denaren adigai hain altua, ez al da beren bekatua ain handiagoa? Badakite zer den zuzena, eta hala ere uko egiten diote.

Kontuz atzerapenarekin. Ez utzi zure bekatuak utzi eta Jesusen bidez bihotz garbitasuna bilatzeko lana. Hona hemen non milaka eta milaka euren betiko galera okertu diren. Ez naiz hemen biziaren laburtasunaz eta ziurgabetasunaz luzatuko; baina bada arrisku ikaragarria —aski ulertzen ez den arriskua— Jainkoaren Espiritu Santuaren ahots erregulariari amore emateko atzeratzea, bekatuan bizitzea aukeratzean; izan ere, atzerapen hori benetan da. Bekatua, nahiz eta txikia den estimua izan, galera mugagabearen arriskuan bakarrik egin daiteke. Gainditzen ez dugunak gaindituko gaitu eta gure suntsipena gauzatuko du.

Adam eta Eba sinetsi zuten beren buruari, debekatutako fruitua jateak bezain kontu txiki batean ezin zela Jainkoak adierazitako ondorio izugarririk eragin. Baina gai txiki hau Jainkoaren lege aldaezin eta santuaren transgresioa zen, eta gizakia Jainkoarengandik bereizi zuen eta heriotzaren eta kontatu gabeko zorigaiztoko ateak ireki zituen gure munduan. Aroz mende, gure lurretik etengabeko dolu-oihu bat igo da, eta sorkuntza osoa intziri eta erditzen da elkarrekin minez, gizakiaren desobedientziaren ondorioz. Zeruak berak sentitu ditu Jainkoaren aurkako matxinadaren ondorioak. Kalbarioa jainkozko legearen transgresioa barkatzeko eskatzen den sakrifizio harrigarriaren oroigarri gisa dago. Ez dezagun bekatua gauza hutsaltzat hartu.

Transgresio-ekintza oro, Kristoren graziaren utzikeria edo arbuio bakoitza, zure gainean erreakzionatzen ari da; bihotza gogortzen ari da, nahia hondatzen, adimena hondatzen, eta ez bakarrik amore emateko gogo gutxiago egiten zaitu, baizik eta errenditzeko gai gutxiago, Jainkoaren Espiritu Santuaren erregu samurra.

Askok kontzientzia nahasi bat lasaitzen ari dira, aukeratzen dutenean gaizkiaren bide bat alda dezaketela pentsatuz; errukiaren gonbidapenekin trufa egin dezaketela, eta, hala ere, behin eta berriro harrituta geratu. Uste dute graziaren Espirituari gorabehera egin ondoren, beren eragina Satanen alde bota ostean, muturreko une lazgarri batean beren bidea alda dezaketela. Baina hau ez da hain erraz egiten. Bizitza osoko esperientziak, heziketak hain ondo moldatu du izaera, non orduan gutxik nahi baitute Jesusen irudia jaso.

Izaera-ezaugarri oker batek ere, desira bekatari batek, etengabe zaindutakoak, azkenean ebanjelioaren botere guztia neutralizatuko du. Bekatuzko induljentzia orok indartzen du arimak Jainkoarekiko duen aversiona. Gogortasun infidel bat, edo egia jainkotiarrarekiko axolagabekeria irmoa erakusten duen gizona, berak erein duenaren uzta biltzen ari da. Biblia osoan ez dago gaizkia jokatzeko abisu beldurgarririk bekataria "bere bekatuen lokarrietatik helduko dela" jakintsuaren hitzak baino. Esaera 5:22.

Kristo prest dago bekatutik libratzeko, baina ez du nahia behartzen; eta gaiztakeriari eutsiz borondatea bera guztiz makurtzen bada, eta ez badugu libratu nahi, bere grazia onartzen ez badugu, zer gehiago egin dezake? Geure burua suntsitu dugu bere maitasunari uko egiteagatik. «Hara, orain da garaia onartua; horra, orain da salbamenaren eguna». "Gaur Haren ahotsa entzungo baduzue, ez gogortu bihotza". 2 Korintoarrei 6:2; Hebrearrei 3:7, 8.

«Gizakiak kanpoko itxurari begiratzen dio, baina Jaunak bihotzari begiratzen dio» —giza bihotza, bere poz- eta tristura-emozio gatazkatsuekin; ainbeste zikinkeria eta iruzurren bizilekua den bihotz ibiltaria, bidegabea. 1 Samuel 16:7. Bere arrazoiak, bere asmo eta helburuak ezagutzen ditu. Zoaz harengana zure arima dena zikinduta dagoen bezala. Salmistak bezala, ireki bere ganbarak begi guziz ikusten duenari, oihukatuz: «Bilha nazazu, Jainkoa, eta ezagutu nire bihotza: proba nazazu eta ezagutu nire pentsamenduak, eta ikusi ea bide gaiztorik dagoen nire baitan, eta eraman. ni betiko bidean». 139. Salmoa: 23, 24.

Askok onartzen dute erlijio intelektual bat, jainkotasunaren forma bat, bihotza garbitzen ez denean. Izan bedi zure otoitza: «Sortu nigan bihotz garbia, Jainkoa; eta berritu espiritu zuzena nire baitan». Salmoa 51:10. Benetan aurre egin zure arimari. Izan zaitez zure bizitza hilkorra jokoan balego bezain serio, iraunkorra. Hau Jainkoaren eta zure arimaren artean finkatu beharreko kontua da, betikotasunerako finkatua. Ustezko itxaropen batek, eta ezer gehiago, zure hondamena frogatuko du.

Aztertu Jainkoaren hitza otoitz eginez. Hitz horrek zure aurrean, Jainkoaren legean eta Kristoren bizitzan, santutasunaren printzipio handiak aurkezten ditu, hauek gabe "inork ez du Jauna ikusiko". Hebrearrei 12:14. Konbentzitzen du bekatuaz; argi eta garbi erakusten du salbamenerako bidea. Kontuz ezazu zure arimari hitz egiten dion Jainkoaren ahotsa bezala.

Bekatuaren izugarria ikusten duzun bezala, zeure burua benetan zaren bezala ikusten duzun bezala, ez etsi etsipenari. Kristo salbatzera etorri zen bekatariak. Ez dugu Jainkoa gurekin adiskidetu behar, baina—O maitasun zoragarria!—Jainkoa Kristoren baitan “mundua bere buruarekin adiskidetzen ari da”. 2 Korintoarrei 5:19. Bere maitasun samurragatik bere seme okerren bihotzak agurtzen ditu. Guraso lurreko ezein izan liteke bere seme-alaben akats eta akatsekin bezain pazientzia izan, Jainkoak salbatu nahi dituenekin bezain pazientzia. Inork ezin samurtasun handiagoz erregukatu transgresoreari. Inoiz ez zion giza ezpainek isuri ibiltariari hark baino erregu samurragorik. Haren promesa guztiak, bere abisuak, esan ezinezko maitasunaren arnasketa besterik ez dira.

Satanas bekatari handia zarela esatera datorrenean, begiratu zure Erredentoreari eta hitz egin Haren merituez. Lagunduko dizuna Haren argira begiratzea da. Aitortu zure bekatua, baina esan etsaiari "Kristo Jesus mundura etorri zela bekatariak salbatzera" eta bere maitasun paregabeaz salba zaitezela. 1 Timoteo 1:15. Jesusek galdera bat egin zion Simoni bi zordunei buruz. Batek bere Jaunari zor ziozkan diru txiki bat, eta besteak oso andi bat; baña biei barkatu zien, eta Kristok galdetu zion Simoni zein zordun zuen bere Jauna gehien maite. Simonek erantzun zion: «Gehien barkatu ziona». Lukas 7:43. Bekatari handiak izan gara, baina Kristo hil zen barka gaitezen. Haren sakrifizioaren merituak nahikoak dira Aitari gure alde aurkezteko. Gehien barkatu dienek maitatuko dute gehien, eta bere tronutik hurbilen egongo dira haren maitasun handiagatik eta sakrifizio infinituagatik goraipatzeko. Jainkoaren maitasuna ondoen ulertzen dugunean bekatuaren bekataritasunaz jabetzen gara. Jautsi zaigun katearen luzera ikusten dugunean, Kristok gure alde egin duen sakrifizio infinituaz zerbait ulertzen dugunean, bihotza samurtasunez eta kontrizioz urtzen da.

4. kapitulua—Aitorpena

"Bere bekatuak estaltzen dituenak ez du aurrera egingo; baina horiek aitortu eta uzten dituenak erruki izango du". Esaera 28:13.

Jainkoaren errukia lortzeko baldintzak sinpleak eta zuzenak eta arrazoizkoak dira. Jaunak ez digu eskatzen gauza larririk egin dezagun, bekatuaren barkamena izan dezagun. Ez dugu behar erromeria luze eta neketsuak egin, edo penitenzia mingarriak egin, gure arima zeruko Jainkoari gomendatzeko edo gure transgresioa barkatzeko; baña bere bekatua aitortzen eta uzten duenak erruki izango du.

Apostoluak dio: «Aitor itzazue elkarri zuen akatsak, eta otoitz egin elkarren alde, senda zaitezten». Santiago 5:16. Konfesatu itzazu zure bekatuak Jainkoari, berak bakarrik barkatu diezazkiokeenak, eta zure hutsak elkarri. Zure lagunari edo hurkoari ofensa eman badiozu, zure gaizkia aitortu behar duzu, eta bere betebeharra da zuri barkatzea. Orduan, Jainkoaren barkamena bilatu behar duzu, zeren zauritu duzun anaia Jainkoaren ondasuna baita, eta hura kaltetuz bere Egile eta Redentorearen aurka bekatu egin duzu. Kasua benetako Bitartekari bakarraren aurrean jartzen da, gure Apaiz Nagusi handiaren aurrean, zeina "gure bezala tentatu zuten puntu guztietan, baina bekaturik gabe", eta "gure gaixotasunen sentimenduarekin ukituta" dagoena eta garbitzeko gai dena. gaiztakeria orban guztietatik. Hebrearrei 4:15.

Jainkoaren aurrean beren arimak bere errua aitortzean apaldu ez dituztenek ez dute oraindik onarpenaren lehen baldintza bete. Damutu behar ez den damu hori bizi izan ez badugu, eta arimaren umiliazio egiazkoarekin eta espiritu hautsiarekin gure bekatuak aitortu, gure gaiztakeria gaitzetsiz, ez dugu inoiz egiaz bilatu bekatuaren barkamena; eta sekula bilatu ez badugu, ez dugu inoiz aurkitu Jainkoaren bakea. Iraganeko bekatuen barkaziorik ez izateko arrazoi bakarra da ez gaudela prest gure bihotza apaltzeko eta egiaren hitzaren baldintzak betetzeko. Gai honi buruzko argibide esplizituak ematen dira. Bekatuaren aitorpena, publikoa edo pribatua izan, bihotzez eta askatasunez adierazi behar da. Ez da bekataritik eskatuko. Ez da era makur eta arduragabean egin behar, edo bekatuaren izaera higuingarriaren zentzurik ez dutenengandik behartu. Arima barnekoaren isurketa den aitortzak bere bidea aurkitzen du erruki infinituaren Jainkoarengana. Salmistak dio: «Hurbil dago Jauna bihotz hautsi dutenentzat; eta izpiritu atsekabekoak salbatzen ditu». Salmoa 34:18.

Egiazko konfesioa beti da izaera zehatzekoa, eta pekatu partikularrak aitortzen ditu. Jainkoaren aurrean bakarrik ekartzeko modukoak izan daitezke; horien bidez lesioak jasan dituzten pertsonei aitortu beharreko okerrak izan daitezke; edo izaera publikokoak izan daitezke, eta orduan publikoki aitortutakoak izan beharko lirateke. Baina konfesio guztiak zehatza eta puntua izan behar du, errudun zaren bekatuak berak aitortuz.

Samuelen egunetan israeldarrak Jainkoarengandik aldendu ziren. Bekatuaren ondorioak jasaten ari ziren; izan ere, Jainkoarengan zuten fedea galdu zuten, nazioa gobernatzeko Haren boterearen eta jakinduriaren zehaztapena galdu zuten, bere kausa defendatzeko eta defendatzeko zuen gaitasunean konfiantza galdu zuten. Unibertsoko Agintari handitik aldendu eta haien inguruko nazioek bezala gobernatu nahi izan zuten. Bakea aurkitu baino lehen aitorpen zehatz hau egin zuten: "Gure bekatu guztiei gaitz hau gehitu diegu, guri errege bat eskatzeko". 1 Samuel 12:19. Kondenatu zituzten bekatua bera aitortu behar zen. Beren eskergabekeriak beren arima zapaldu eta Jainkoarengandik urrundu zituen.

Aitorpena ez da Jainkoarentzat onargarria izango damu eta erreforma zintzorik gabe. Bizitzan erabakitako aldaketak egon behar dira; Jainkoarentzat iraingarria dena kendu behar da. Hau izango da bekatuaren benetako atsekabearen ondorioa. Gure aldetik egin behar dugun lana argi eta garbi jartzen zaigu aurrean: «Garbitu, garbitu; kendu zure egiteen gaiztakeria ene begietatik; utzi gaizkia egiteari; ondo egiten ikasi; epaia bilatu, zapaldua askatu, aita-orba epaitu, alargunaren alde egin». Isaias 1:16, 17. «Gaiztoak bahia berreskuratzen badu, eman berriro lapurtu zuena, ibili bizitzako legeetan, gaiztakeriarik egin gabe; biziko da, ez da hilko». Ezekiel 33:15. Paulok dio, damuaren lanari buruz mintzatuz: “Tristetuak zarete Jainkoaren arabera, nolako ardura izan zuen zuengan, bai, zer garbitasuna zuen buruak, bai, zer haserre, bai, zer beldurra, bai, zer gogo bizia, bai, zer gogo, bai, zer mendeku! Gauza guztietan onartu duzue zuen buruak gai honetan argi izatea». 2 Korintoarrei 7:11.

Bekatuak pertzepzio moralak itzali dituenean, gaizkileak ez ditu bere izaeraren akatsak antzematen, ez eta egin duen gaitzaren izugarrizkotasunaz jabetzen; eta Espiritu Santuaren ahalmen konbentzitzaileari amore eman ezean, bere bekatuarekiko itsutasun partzialean geratzen da. Bere aitorpenak ez dira zintzoak eta serioak. Bere erruaren aitorpen bakoitzari barkamena gehitzen dio bere jardunaren aitzakia gisa, eta egoera jakin batzuengatik izan ez balira ez lukeela errieta egiten dioten hau edo hura egingo deklaratzen du.

Adamek eta Evak debekatutako fruitua jan ondoren, lotsaz eta izuz bete ziren. Hasieran beren bekatua nola barkatu eta heriotza-zigor beldurgarritik ihes egin zuten pentsamendu bakarra. Jaunak haien bekatuaz galdetu zionean, Adamek erantzun zuen, errua Jainkoaren gainean eta beste batean bere lagunaren gainean ezarriz: «Zuk nirekin egoteko eman zenuen emakumea, zuhaitzetik eman zidan eta jan nuen». Emakumeak errua sugeari jarri zion, esanez: «Sugeak engainatu ninduen, eta jan nuen». Hasiera 3:12, 13. Zergatik egin zenuen sugea? Zergatik utzi zenuen Edenera sar zedin? Hauek ziren bere bekatuaren aitzakian inplikaturiko galderak, horrela Jainkoari haien erorketaren ardura kargatuz. Norberaren justifikazioaren izpiritua gezurren aitarengandik sortu zen eta Adamen seme-alaba guztiek erakutsi dute. Ordena honetako aitorpenak ez dira Jainkozko Espirituak inspiratzen eta ez dira Jainkoarentzat onargarriak izango. Benetako damutzeak gizona bere errua jasatera eramango du eta engainu edo hipokresiarik gabe aitortuko du. Publiko gizajoak bezala, begiak zerura altxatu gabe, oihu egingo du: «Erruki bedi ni bekataria naizenarekin», eta beren errua aitortzen dutenak justifikatuak izango dira, Jesusek bere odola aldarrikatuko baitu haren alde. arima damutua.

Jainkoaren benetako damuaren eta umiliazioaren adibideek aitorpen espiritu bat erakusten dute, zeinetan ez dagoen bekaturako aitzakiarik edo autojustifikazio saiakerarik. Paulek ez zuen bere burua babestu nahi izan; bere bekatua bere ñabardura ilunean margotzen du, bere errua gutxitzen saiatu gabe. Berak dio: «Santuetako asko kartzelan itxi nituen, apaiz nagusiengandik agintea harturik; eta hil ziranean, eman nuen nere boza haien kontra. Eta maiz zigortu nituen sinagoga guztietan, eta behartu nituen blasfematzera; eta haien aurka izugarri erotuta, hiri arrotzetara ere jazarri nituen. Eg zeinen buruzagia naiz”. 1 Timoteo 1:15.

Bihotz apal eta hautsiak, benetako damuak menderatuta, Jainkoaren maitasunaz eta Kalbarioko kostuaz zerbait estimatuko du; eta seme batek aita maitagarri bati aitortzen dion bezala, penitente egiazkoak bere bekatu guztiak Jainkoaren aitzinean eramango ditu. Eta idatzita dago: "Gure bekatuak aitortzen baditugu, leial eta zuzena da gure bekatuak barkatzeko eta injustizia guztietatik garbitzeko". 1 Joan 1:9.

5. kapitulua—Konsagrazioa

Jainkoaren promesa hau da: "Bihotzez bilatuko nauzuenean, bilatuko nauzue eta aurkituko nauzue". Jeremias 29:13.

Bihotz osoa Jainkoaren esku utzi behar da, edo ezin da inoiz gure baitan egin aldaketa horren bidez bere itxurara itzuliko garen. Izaeraz Jainkoarengandik alienatuta gaude. Espiritu Santuak honela deskribatzen du gure egoera honelako hitzekin: "Hildakoa hutsegiteetan eta bekatuetan". «Buru osoa gaixorik dago, eta bihotz osoa ahulduta dago». "ez dago sendotasunik". Satanasen amarruan atxikita gaude, "bere borondatez gatibu hartuta". Efesoarrei 2:1; Isaias 1:5, 6; 2 Timoteo 2:26. Jainkoak sendatu nahi gaitu, aske utzi. Baina honek eraldaketa osoa eskatzen duenez, gure izaera osoa berritzea, berari erabat eman behar diogu geure burua.

Norberaren aurkako borroka inoiz egin den borrokarik handiena da. Norberaren amore emateak, dena Jainkoaren borondateari uzteak, borroka eskatzen du; baña arimak Jainkoari men egin bear dio santutasunean berritu baino lehen.

Jainkoaren gobernua ez da, Satanek agertuko lukeen bezala, menaldi itsu batean oinarritzen, arrazoirik gabeko kontrol batean. Adimenari eta kontzientziari dei egiten dio. “Zatoz orain, eta arrazoitu dezagun elkarrekin” Sortzaileak berak egindako izakiei egindako gonbidapena da. Isaias 1:18. Jainkoak ez du bere izakien nahia behartzen. Ezin du onartu gogoz eta adimenez egiten ez den omenaldirik. Behartutako menpetze hutsak gogoaren edo izaeraren benetako garapen oro eragotziko luke; gizakia automata hutsa bihurtuko luke. Hori ez da Sortzailearen helburua. Desiratzen du gizakia, bere ahalmen sortzailearen oparoa, ahalik eta garapen gorenera iristea. Bere graziaren bidez eraman nahi gaituen bedeinkapenaren gorena jartzen digu aurrean. Berari geure burua ematera gonbidatzen gaitu, bere nahia gugan egin dezan. Bekatuaren esklabotasunetik libratuko ote garen aukeratzea geratzen zaigu, Jainkoaren semeen askatasun gloriosa partekatzeko.

Geure burua Jainkoari ematean, nahitaez utzi behar dugu Beragandik bereiziko gaituen guztia. Horregatik dio Salbatzaileak: "Zuetarikoa den guztia uzten ez duena, ezin da nire ikasle izan". Lukas 14:33. Bihotza Jainkoarengandik urruntzen duen guztia utzi behar da. Mammon askoren idoloa da. Diruaren maitasuna, aberastasunaren nahia, Satanekin lotzen dituen urrezko katea da. Ospea eta munduko ohorea beste klase batek gurtzen ditu. Erraztasun berekoiaren eta erantzukizunetik askatzeko bizitza besteen idoloa da. Baina esklabo talde hauek hautsi behar dira. Ezin dugu izan Jaunaren erdia eta munduaren erdia. Ez gara Jainkoaren seme-alabak, ez bagara guztiz.

Badira Jainkoa zerbitzatzen dutela aitortzen dutenak, bere legea betetzeko, izaera zuzena osatzeko eta salbazioa ziurtatzeko beren ahaleginetan oinarritzen diren bitartean. Haien bihotzak ez ditu Kristoren maitasunaren zentzu sakonak hunkitzen, baina kristau bizitzako betebeharrak bete nahi dituzte Jainkoak zerua lortzeko eskatzen dien bezala. Erlijio horrek ez du ezertarako balio. Kristo bihotzean bizi denean, arima bere maitasunez beteko da, harekin komunioaren pozarekin, non atxikiko zaiola; eta Haren kontenplazioan, norbera ahaztuko da. Kristori maitasuna ekintzaren iturria izango da. Jainkoaren maitasun mugatzailea sentitzen dutenek, ez galdetu zenbat gutxi eman daitekeen Jainkoaren eskakizunak betetzeko; ez dute mailarik baxuena eskatzen, baizik eta beren Berreroslearen borondatearekin bat etortzea dute helburu. Desio biziz dena ematen dute eta bilatzen duten objektuaren balioaren proportzioan dagoen interesa erakusten dute. Maitasun sakon hori gabe Kristoren lanbidea solasaldi hutsa, formaltasun lehorra eta lan astuna da.

Sakrifizio handiegia dela uste al duzu dena Kristori ematea? Egin ezazu zeure buruari galdera: "Zer eman du Kristok niregatik?" Jainkoaren Semeak dena eman zuen —bizia, maitasuna eta sufrimendua— gure erredentziorako. Eta izan al daiteke guk, hain maitasun handiko objektu ez-duinok, gure bihotzak beragandik gordeko ditugula? Gure bizitzako une oro Haren graziaren bedeinkapenen partaide izan gara, eta horregatik ezin dugu guztiz jabetu salbatu garen ezjakintasunaren eta miseriaren sakontasunaz. Begiratu al diezaiokegu gure bekatuak zulatu dutenari, eta, hala ere, bere maitasun eta sakrifizio guztiak egin arren egiteko prest egon gaitezke? Aintzazko Jaunaren umiliazio infinitua ikusita, marmar ote dugu gatazkaren eta auto-atxikimenduaren bidez bakarrik sar gaitezkeelako bizitzan?

Bihotz harro askoren galdeketa hau da: "Zergatik joan behar dut penitenzian eta umiliazioan, Jainkoarekin onartuko dudan ziurtasuna izan aurretik?" Kristorengana seinalatzen dizut. Bekatu gabea zen, eta, au baino gehiago, zeruko Printzea zen; baña gizonaren alde bekatu egin zan arrazarako. «Iruditzaileekin zenbatu zen; eta askoren bekatua eraman zuen, eta erregutu zuen gaizkileen alde». Isaias 53:12.

Baina zeri ematen diogu dena ematen dugunean? Bekatuz kutsatutako bihotza, Jesusek garbitzeko, bere odolaz garbitzeko eta bere maitasun paregabeaz salbatzeko. Eta, hala ere, gizonek uste dute zaila dela guztia uztea! Lotsa ematen dit hitz egiten entzuteak, lotsatzen nau idazteak.

Jainkoak ez digu eskatzen gure interes onenari atxikitzea den ezer uko egitea. Egiten duen guztian, bere seme-alaben ongizatea du begien aurrean. Kristo aukeratu ez duten guztiak konturatuko litzaieke beraiek bilatzen dutena baino zerbait askoz hobea eskaintzeko duela. Gizakia bere arimari kalterik eta injustiziarik handiena egiten ari zaio Jainkoaren borondatearen aurka pentsatzen eta jokatzen duenean. Benetako poztasunik ez da aurkitu onena zer den eta bere izakien onerako planifikatzen duenak debekatu duen bidean. Transgresioaren bidea miseria eta suntsipenaren bidea da.

Akatsa da Jainkoak bere seme-alabak sufritzen ikusteak atsegin duela pentsatzea entretenitzea. Zeru guztiari dago interesatua gizakiaren zoriona. Gure Aita zerukoak ez dizkio pozaren bideak ixten bere izakietako bati. Jainkozko eskakizunek sufrimendua eta etsipena ekarriko luketen induljentzia horiek baztertzera deitzen gaituzte, zoriontasunaren eta zeruaren atea itxiko digutenak. Munduaren Erredentoreak gizonak diren bezala onartzen ditu, beren nahi, inperfekzio eta ahulezia guztiekin; eta ez du bakarrik bekatutik garbituko eta bere odolaren bidez erredentzioa emango, baizik eta bere uztarria eramatea onartzen duten guztien bihotz-irria asetuko du, bere zama eramateko. Bere xedea da bakea eta atseden ematea bizitzako ogiaren bila hurbiltzen diren guztiei. Gure urratsak desobedienteak inoiz lortu ezin dituen zorioneko gailurrera eramango dituzten betebeharrak bakarrik betetzea eskatzen digu. Arimaren egiazko bizitza pozgarria Kristo barnean eratua izatea da, aintzaren itxaropena.

Askok galdetzen dute: "Nola egin behar dut nire burua Jainkoaren esku utzi?" Zure burua berari eman nahi diozu, baina botere moralean ahula zara, zalantzaren esklabotasunean eta zure bizitzako bekatuaren ohiturek kontrolatuta. Zure promesak eta erabakiak hondar sokak bezalakoak dira. Ezin dituzu zure pentsamenduak, zure bulkadak, zure afektuak kontrolatu. Hautsitako promesen eta galdutako promesen ezagutzak zure zintzotasunarekiko konfiantza ahultzen du, eta Jainkoak ezin zaituela onartu sentiarazten dizu; baina ez duzu etsi behar. Ulertu behar duzuna nahimenaren benetako indarra da. Hau da gizakiaren izaeran gobernatzeko boterea, erabakitzeko edo aukeratzeko ahalmena. Dena nahimenaren ekintza zuzenaren araberakoa da. Jainkoak gizonei eman dien aukeratzeko ahalmena; eurena da ariketa egitea. Ezin duzu zure bihotza aldatu, ezin diozu zeure buruari eman Jainkoari bere afektuak; baina zuk aukera dezakezu hura zerbitzatzea. Zuk eman diezaiokezu zure borondatea; Orduan lan egingo du zure baitan nahi eta egiteko bere atsegin onaren arabera. Horrela zure izaera osoa Kristoren Espirituaren menpe geratuko da; zure afektuak Berarengan zentratuko dira, zure pentsamenduak berarekin bat etorriko dira.

Ontasun eta santutasun nahiak zuzenak dira heinean; baina hemen gelditzen bazara, ez dute ezertarako balioko. Asko galduko dira kristau izateko esperantza eta desira. Ez dira Jainkoari borondatea ematera iristen. Ez dute orain kristau izateko aukeratzen.

Borondatearen erabilera zuzenaren bidez, zure bizitzan aldaketa oso bat egin daiteke. Zure borondatea Kristori emanez, printze eta botere guztien gainetik dagoen boterearekin elkartzen zara. Irmo eusteko indarra izango duzu goitik, eta horrela Jainkoari etengabeko amore emanez, bizitza berria bizitzeko gai izango zara, baita fedearen bizitza ere.

6. kapitulua—Fedea eta onarpena

Zure kontzientzia Espiritu Santuak bizkortu duen bezala, ikusi duzu zerbait bekatuaren gaiztakeriaz, bere indarraz, bere erruaz, bere zorigaiztoz; eta higuinduraz begiratzen diozu. Bekatuak Jainkoarengandik bereizi zaituela sentitzen duzu, gaizkiaren boterearen menpe zaudela. Ihes egiteko zenbat eta gehiago borrokatu, orduan eta gehiago konturatzen zara zure ezintasuna. Zure motiboak zikinak dira; zure bihotza kutsatua da. Ikusten duzu zure bizitza berekoikeriaz eta bekatuz bete dela. Barkatua izatea, garbitzea, askea izatea desiratzen duzu. Jainkoarekiko harmonia, beraren antza: zer egin dezakezu hori lortzeko?

Bakea da behar duzuna - Zeruko barkamena eta bakea eta maitasuna ariman. Diruak ezin du erosi, adimenak ezin du lortu, jakinduriak ezin du lortu; inoiz ezin duzu espero, zure ahaleginez, ziurtatzea. Baina Jainkoak opari gisa eskaintzen dizu, "dirurik eta preziorik gabe". Isaias 55:1. Zurea da eskua luzatu eta heldu nahi baduzu. Jaunak dio: «Zure bekatuak eskarlata bezain zuriak izan arren, elurra bezain zuri izango dira; gorri-gorriak badira ere, artilea bezala izango dira». Isaias 1:18. «Bihotz berri bat ere emango dizut, eta izpiritu berri bat jarriko dizut zure baitan». Ezekiel 36:26.

Konfesatu dituzu zure bekatuak, eta biotzean kendu. Zure burua Jainkoari ematea erabaki duzu. Orain zoaz harengana, eta eskatu zure bekatuak garbitu eta bihotz berri bat emateko. Orduan, sinistu hau hitzeman duelako egiten duela. Hau da Jesusek lurrean zegoen bitartean irakatsi zuen ikasgaia, Jainkoak agintzen digun dohaina, jasotzen dugula sinetsi behar dugula, eta gurea dela. Jesusek sendatu zituen bere gaixotasunetatik jendea bere boterean sinetsi zutenean; Ikus zezaketen gauzetan lagundu zien, horrela berarengan konfiantza eman zien ikusi ezin zituzten gauzetan, bekatuak barkatzeko bere boterean sinestera eramanez. Hau argi eta garbi adierazi zuen paralisidun gaixoaren sendatzean: «Jakin dezazuen Gizonaren Semeak bekatuak barkatzeko ahalmena duela lurrean (orduan esaten dio paralisiari:) Jaiki zaitez, hartu zure ohea. , eta zoaz zure etxera». Mateo 9:6. Hala dio Joan ebanjelariak ere, Kristoren mirariez mintzatuz: «Hauek idatziak daude, sinets dezazuen Jesus dela Kristo, Jainkoaren Semea; eta sinistuta bizia izan dezazuen haren izenean». Joan 20:31.

Jesusek gaixoak nola sendatu zituen Bibliako kontakizun soiletik, bekatuen barkamenerako Beragan sinesteko zerbait ikas dezakegu. Goazen Bethesdako paralitikoaren istoriora. Sufritu gizajoa ezin izan zuen; hogeita hemezortzi urte zeramatzan gorputz-adarrak erabili gabe. Baina Jesusek esan zion: «Jaiki, hartu zure ohea eta ibili». Gaixoak esan zezakeen: «Jauna, sendatzen banauzu, beteko dut zure hitza». Baina, ez, Kristoren hitza sinistu zuen, sinistu zuen osatua zegoela, eta ahalegina egin zuen berehala; ibili nahi zuen, eta ibili zen. Kristoren hitzaren arabera jokatu zuen, eta Jainkoak boterea eman zuen. Oso egin zen.

Era berean bekataria zara. Ezin duzu barkatu zure iraganeko bekatuak; ezin duzu zure bihotza aldatu eta zeure burua santu egin. Baina Jainkoak hau guztia zuretzat Kristoren bidez egingo dizula agintzen du. Promes hori sinesten duzu. Zure bekatuak aitortu eta zeure burua Jainkoari ematen diozu. Bera zerbitzatu nahi duzu. Hau egiten duzun bezain ziur, Jainkoak bere hitza beteko dizu. Promesa sinistu ezkero, sinistu barkatu ta garbitua, Jainkoak hornitzen du egitia; sendatu zarete, Kristok sendatu zela uste zuenean ibiltzeko ahalmen paralitikoa eman zuen bezala. Hala da sinesten baduzu.

Ez itxaron osatua zaudela sentitzeko, baizik eta esan: “Sinesten dut; hala da, ez sentitzen dudalako, Jainkoak agindu duelako baizik».

Jesusek dio: «Nahi dituzun gauzak, otoitz egiten dituzunean, sinestu horiek jasotzen dituzula, eta izango dituzula». Markos 11:24. Baldintza bat dago promesa honek: Jainkoaren nahiaren arabera otoitz egitea. Baina Jainkoaren borondatea da gu bekatutik garbitzea, bere seme-alaba egitea eta bizitza santua bizitzeko gaitzea. Beraz, bedeinkazio oiek eska ditzazkegu, eta sinistu ditzazkegula jasotzen ditugula, eta Jainkoari eskerrak eman diezazkiogula jaso ditugula. Gure pribilegioa da Jesusengana joatea eta garbitzea, eta legearen aurrean lotsa eta damurik gabe egotea. «Orain ez dago kondenarik Kristo Jesusengan daudenentzat, ez haragiaren arabera, baizik Espirituaren arabera dabiltzanentzat». Erromatarrei 8:1.

Hemendik aurrera ez zara zeurea; prezio batekin erosten zaituzte. «Ez zineten gauza ustelgarriekin salbatu, zilarra eta urrea bezala; ... baina Kristoren odol preziatuarekin, akatsik eta orbanik gabeko bildots batena bezala». 1 Pedro 1:18, 19. Jainkoaren sinesteko ekintza sinple honen bidez, Espiritu Santuak bizitza berri bat sortu du zure bihotzean. Jainkoaren familian jaiotako haur bat bezala zara, eta bere Semea maite duen bezala maite zaitu.

Orain zure burua Jesusi eman zarela, ez atzera egin, ez kendu zeure burua harengandik, baina egunez egun esan: «Ni Kristorena naiz; Berari eman diot neure burua; eta eska iezaiozu bere Espiritua emateko eta bere graziaz gordetzeko. Zeure burua Jainkoari emanez, eta hura sinetsiz, Haren haur bilakatzen zaren bezala, beragan bizi behar zara. Apostoluak dio: «Hortaz, Kristo Jesus Jauna jaso duzuen bezala, ibil zaitezte haren baitan». Kolosarren 2:6.

Badirudi batzuek probaldian egon behar dutela sentitzen dutela, eta Jaunari frogatu behar diote erreformatu direla, Haren bedeinkapena eskatu baino lehen. Baina Jainkoaren bedeinkapena aldarrikatu dezakete orain ere. Bere grazia izan behar dute, Kristoren Espiritua, beren eritasunei laguntzeko, edo ezin dute gaizkiari aurre egin. Jesusek maite du gu beragana etortzea gu garen bezala, bekatari, babesgabe, menpeko. Etor gaitezke gure ahulezia, ergelkeria, gure bekataritasun guztiekin, eta bere oinetara erori gaitezke penitenzian. Bere aintza da bere maitasunaren besoetan inguratzea eta gure zauriak lotzea, ezpurutasun guztietatik garbitzea.

Horra hor milakaek huts egiten dutenak; ez dute uste Jesusek pertsonalki, banaka, barkatzen dienik. Ez dute Jainkoa bere hitza hartzen. Baldintzak betetzen dituzten guztien pribilegioa da beraiek jakitea barkamena libreki hedatzen dela bekatu bakoitzarengatik. Kendu susmoa Jainkoaren promesak ez direla zuretzat eginak. Transgressore damutu guztientzat dira. Indarra eta grazia Kristoren bidez eman dira, aingeru zerbitzariek arima fededun guztiei ekartzeko. Inor ez da hain bekataria, ez baitute indarrik, garbitasunik eta zuzentasunik aurkitu Jesusengan, beragatik hil zena. Zain dago pekatuz zikindu eta kutsatutako jantziak kentzeko, eta zuzentasunaren jantzi zuriak ipintzeko; Bizi eta ez hiltzeko agindu die.

Jainkoak ez du gurekin tratatzen gizon finituek elkarri egiten dioten bezala. Haren pentsamenduak erruki, maitasun eta errukirik samurrenak dira. Berak dio: «Utzi bedi gaiztoak bere bidea, eta bidegabeak bere pentsamenduak: eta itzul bedi Jaunagana, eta errukituko du; eta gure Jainkoari, asko barkatuko baitu». «Hodei lodi bat bezala ezabatu ditut zure hutsalak eta, hodei gisa, zure bekatuak». Isaias 55:7; 44:22.

"Ez dut atsegin hiltzen denaren heriotzan, dio Jainko Jaunak: beraz, itzuli zaitezte eta bizi zaitezte". Ezekiel 18:32. Satan prest dago Jainkoaren berme dohatsuak lapurtzeko. Itxaropen distira oro eta arimaren argi izpi oro hartu nahi ditu; baina ez diozu utzi hau egiten. Ez entzun tentatzaileari, baizik eta esan: «Jesus hil da ni bizi nadin. Maite nau, eta ez du nai ni gal nadin. Zeruko Aita errukitsua dut; eta bere amodioari abusu egin badiot ere, eman dizkidan bedeinkazioak xahutu arren, jaikiko naiz, eta nire Aitagana joango naiz, eta esango dut: Bekatu egin dut zeruaren aurka eta zure aurrean, eta ez naiz gehiago izateko digne. Zure semea deitua: egin nazazu zure alokairuetako bat bezala». Parabolak kontatzen du nola hartuko duten noraezean: «Oraindik urruti zegoenean, bere aitak ikusi zuen eta errukitu zuen, eta lasterka erori zen. lepoan, eta musu eman zion». Lukas 15:18-20.

Baina parabola hau ere, samurra eta hunkigarria den bezala, zeruko Aitaren erruki mugagabea adierazteko falta da. Jaunak bere profetaren bidez deklaratzen du: «Betiko maitasun batez maitatu zaitut; beraz, maitasunezko ontasunarekin erakarri zaitut». Jeremias 31:3. Bekataria oraindik Aitaren etxetik urruti dagoen bitartean, bere ondasuna herrialde arrotz batean xahutzen ari den bitartean, Aitaren bihotza irrika dabil; eta ariman Jainkoarengana itzultzeko esnatzen den irrika oro bere Espirituaren erregu samur bat besterik ez da, othoituz, erregutuz, ibiltaria bere Aitaren maitasun bihotzera erakarri.

Bibliako promesa aberatsak aurrean badituzula, utzi al diezaiokezu zalantzari? Sinetsi al duzue bekatari gajoak itzultzeko irrika dagoenean, bere bekatuak utzi nahi dituenean, Jaunak gogor eusten diola bere oinetara damuturik etortzea? Urruti halako pentsamenduak! Ezerk ezin du zure arimari kalterik egin gure Aita zerukoaren halako kontzepzio bat entretenitzeak baino. Gorroto du bekatua, baina maite du bekataria, eta bere burua Kristoren pertsonan eman zuen, salbatzeko eta gloriaren erreinuan betiko dohatsutasuna izan zezaten. Zein hizkuntza indartsuago edo samurrago erabili zitekeen berak aukeratu duena baino gureganako bere maitasuna adierazteko? Honela dio: «Emakume batek ahantzi al dezake bere umetxoa, bere sabeleko semeaz erruki ez dezan? bai, ahaztuko dute, baina ez zaitut ahaztuko”. Isaias 49:15.

Begira altxa, zalantzan eta dardaran zaudenak; izan ere, Jesus bizi da gure alde interzesioa egiteko. Eskerrak eman Jainkoari bere Seme maitearen dohainagatik eta otoitz egin ez dadin alferrik hil ez dadin. Espirituak gonbidatzen zaitu gaur. Zatoz zure bihotz osoz Jesusengana, eta bere bedeinkapena eska dezakezu.

Promesak irakurtzen dituzun bitartean, gogoratu esan ezinezko maitasunaren eta errukiaren adierazpena direla. Maitasun Infinituaren bihotz handia bekatariarengana erakartzen du mugarik gabeko errukiarekin. "Bere odolaren bidez erredentzioa dugu, bekatuen barkamena". Efesoarrei 1:7. Bai, bakarrik sinetsi Jainkoa zure laguntzailea dela. Bere irudi morala berreskuratu nahi du gizakian. Aitortzaz eta damuaz harengana hurbiltzen zarenean, erruki eta barkamenez hurbilduko da zuregana.

7. kapitulua—Dizipuluaren proba

«Norbait Kristorengan bada, izaki berria da: gauza zaharrak iragan dira; hara, gauza guztiak berri bihurtu dira». 2 Korintoarrei 5:17.

Baliteke pertsona batek ezin izatea ordua edo lekua zehatza esan, edo bihurtze-prozesuko zirkunstantzia-kate guztiaren trazatzea; baina horrek ez du frogatzen bihurtu gabekoa denik. Kristok esan zion Nikodemori: «Haizeak nahi duen tokian jotzen du, eta zuk haren soinua entzuten duzu, baina ezin jakin nondik datorren eta nora doan: hala da Espiritutik jaio den oro». Joan 3:8. Haizea bezala, ikusezina dena, zeinaren ondorioak argi ikusten eta sumatzen diren, Jainkoaren Espiritua da giza bihotzean egiten duen lanean. Giza begirik ikusten ez duen botere birsortzaile horrek bizitza berri bat sortzen du ariman; Jainkoaren irudiko izaki berri bat sortzen du. Izpirituaren lana isilik eta sumaezina den bitartean, haren ondorioak agerikoak dira. Bihotza Jainkoaren Espirituak berritu badu, bizitzak emango du horren lekuko. Gure bihotzak aldatzeko edo Jainkoarekin bat egiteko ezer egin ezin dugun bitartean; geure buruaz edo gure obra onez inondik inora fidatu behar ez dugun bitartean, gure bizitzak agerian utziko du Jainkoaren grazia gure baitan bizi den ala ez. Aldaketa bat ikusiko da izaeran, ohituretan, iragarkietan. Kontrastea argia eta erabakita egongo da izan diren eta zeren artean. Pertsonaia agerian geratzen da, ez noizbehinkako egintza onek eta noizbehinka egindako okerrak, ohiko hitz eta ekintzen joeraz baizik.

Egia da Kristoren botere berritzailerik gabe jokabidearen kanpoko zuzentasuna egon daitekeela. Eraginaren maitasunak eta besteen estimuaren nahiak bizitza ongi ordenatua sor dezakete. Norberaren errespetuak gaizkiaren itxura saihestera eraman gaitzake. Bihotz berekoi batek ekintza eskuzabalak egin ditzake. Zein bideren bidez zehaztuko dugu, bada, noren alde gauden?

Nork du bihotza? Norekin daude gure pentsamenduak? Nori gustatzen zaigu solasean aritzea? Nork ditu gure afekturik beroenak eta gure energiarik onenak? Kristorenak bagara, gure pentsamenduak harekin dira, eta gure pentsamendurik gozoenak harengandik. Daukagun eta garen guztia berari sagaratua dago. Haren irudia eramateko, haren izpiritua arnastu, haren nahia egin eta gauza guztietan atsegin izan nahi dugu.

Kristo Jesusengan izaki berri bihurtzen direnek Espirituaren fruituak ekarriko dituzte: «maitasuna, poza, bakea, pazientzia, leuntasuna, ontasuna, fedea, otzantasuna, neurritasuna». Galatiars 5:22, 23. Ez dira gehiago lehengo nahien arabera moldatuko, baina Jainkoaren Semearen fedearen bidez bere urratsak jarraituko dituzte, bere izaera islatuko dute eta garbituko dute bera garbi den bezala. Lehen gorrotatzen zituzten gauzak orain maite dituzte, eta lehen maite zituztenak gorroto dituzte. Harroak eta bere buruaz jabetuak otzan eta bihotzean apal bihurtzen dira. Hutsak eta harrokeriak serio eta oharkabe bihurtzen dira. Mozkorrak soil bihurtzen dira, eta hutsalak garbi. Alde batera utzi dira munduko usadio eta moda hutsalak. Kristauek ez dute "kanpoko apaingarria" bilatuko, "bihotzeko gizon ezkutua, ustelgarria ez den horretan, izpiritu otzan eta isil baten apaindura ere". 1 Pedro 3:3, 4.

Ez dago benetako damuaren frogarik erreforma egiten ez badu. Baldin bahimendua berreskuratzen badu, lapurtu zuena berriro ematen, bere bekatuak aitortu eta Jainkoa eta bere lagunak maite baditu, bekataria ziur egon daiteke heriotzatik bizitzera igaro dela.

Oker, izaki bekatari gisa, Kristogana etortzen garenean eta bere graziaren barkamenaren partaide bihurtzen garenean, maitasuna sortzen da bihotzean. Zama oro arina da, Kristok ezartzen duen uztarria erraza baita. Betebeharra gozamen bihurtzen da, eta sakrifikatzea plazer. Lehenago iluntasunean inguratuta zirudien bidea, Zuzentasunaren Eguzkiaren habeekin distiratsu bihurtzen da.

Kristoren izaeraren maitasuna bere jarraitzaileengan ikusiko da. Haren gozamena zen Jainkoaren borondatea egitea. Jainkoarekiko maitasuna, bere aintzarako gogoa, gure Salbatzailearen bizitzako botere kontrolatzailea izan zen. Maitasunak edertu eta enobletu zituen bere ekintza guztiak. Maitasuna Jainkoarena da. Kontsakratu gabeko bihotzak ezin du sortu edo sortu. Jesus errege den bihotzean bakarrik aurkitzen da. «Maite dugu, berak maite gaituelako lehenik». 1 Joan 4:19, RV Jainkozko graziaz berritutako bihotzean, maitasuna da ekintzaren printzipioa. Izaera aldatzen du, bulkadak gobernatzen ditu, pasioak kontrolatzen ditu, etsaiak menderatzen ditu eta afektuak enosten ditu. Maitasun honek, ariman maitea, bizitza gozotzen du eta eragin fingarri bat isurtzen du inguruan.

Jainkoaren seme-alabek, batez ere, bere grazian fidatzera iritsi berri direnek, bereziki zaindu behar dituzten bi akats daude. Lehena, jadanik argitua, beren obrei begiratzea da, egin dezaketen edozertan fidatuta, Jainkoarekin harmonia ekartzeko. Legea betetzeko bere lanekin santu nahi dena, ezinezkoa da. Gizakiak Kristo gabe egin dezakeen guztia berekoikeriaz eta bekatuaz kutsatuta dago. Kristoren grazia bakarrik da, fedearen bitartez, santu egin gaitzakeena.

Akats kontrakoa eta ez hain arriskutsua da Kristoren sinesmenak gizakiak Jainkoaren legea betetzetik askatzen dituela; fedeaz bakarrik Kristoren graziaren partaide egiten garenez, gure obrek ez dute zerikusirik gure erredentzioarekin.

Baina ohartu hemen obedientzia ez dela kanpoko betetze hutsa, maitasunaren zerbitzua baizik. Jainkoaren legea bere izaeraren beraren adierazpena da; maitasunaren printzipio handiaren gorpuzte bat da, eta horregatik da bere gobernuaren oinarria zeruan eta lurrean. Gure biotzak Jainkoaren antzera berritzen badira, Jainkozko amodioa ariman txertatzen bada, ez al da Jainkoaren legea bizitzan beteko? Maitasunaren printzipioa bihotzean ezartzen denean, gizakia sortu zuenaren irudiaren arabera berritzen denean, itun berriko promesa betetzen da: «Nire legeak haien bihotzean jarriko ditut, eta haien gogoan idatziko ditut. ”. Hebrearrei 10:16. Eta legea bihotzean idatzita badago, ez al du bizitza moldatuko? Obedientzia —maitasunaren zerbitzua eta leialtasuna— dizipuluaren benetako seinalea da. Horrela dio Liburu Santuak: «Hau da Jainkoaren maitasuna, bere aginduak bete ditzagun». "Ezagutzen dut hura esaten duena, eta bere aginduak betetzen ez dituena, gezurti da, eta egia ez dago harengan". 1 Joan 5:3; 2:4. Gizona obedientziatik askatu beharrean, fedea da, eta fedea bakarrik, Kristoren graziaren partaide egiten gaituena, obedientzia emateko gaitzen gaituena.

Gure obedientziaz ez dugu salbazioa irabazten; izan ere, salbazioa Jainkoaren dohaina da, fedez jaso beharrekoa. Baina obedientzia fedearen fruitua da. «Badakizue agertu zela gure bekatuak kentzeko; eta harengan ez dago bekaturik. Haren baitan egoten denak ez du bekatu egiten: bekatu egiten duenak ez du hura ikusi, ez ezagutu. 1 Joan 3:5, 6. Hona hemen egiazko proba. Kriston egoten bagara, Jainkoaren maitasuna gugan bizi bada, gure sentimenduak, gure pentsamenduak, gure xedeak, gure ekintzak bat etorriko dira Jainkoaren borondatearekin, bere lege santuaren aginduetan adierazten den bezala. "Haur txikiak, ez zaitzatela inork engainatu: zuzena egiten duena zuzena da, zuzena den bezala". 1 Joan 3:7. Zuzentasuna Jainkoaren lege santuaren estandarrak definitzen du, Sinairi buruz emandako hamar aginduetan adierazten den bezala.

Gizonak Jainkoarekiko obedientzia betebeharretik askatzen dituen Kristorengan deritzon fede hori ez da fedea, presuntzioa baizik. «Graziaz salbatu zarete fedearen bidez». Baina «fedea, obrarik ez badu, hilda dago». Efesoarrei 2:8; Santiago 2:17. Jesusek bere buruaz esan zuen lurrera etorri baino lehen: "Zure nahia egitea atsegin dut, ene Jainkoa; bai, zure legea nire bihotzean dago". Salmoa 40:8. Eta zerura berriro igo baino lehen esan zuen: "Bekatu ditut nire Aitaren aginduak, eta bere maitasunean jarraitzen dut". Joan 15:10. Eskritura Santuak dio: «Honaz badakigu ezagutzen dugula, haren aginduak betetzen baditugu... Haren baitan egoten dela dioenak ere hala ibili behar du berak ibili zen bezala». 1 Joan 2:3-6. «Kristok ere sufritu baitzuen guregatik, adibide bat utzi baitigu, haren urratsak jarrai dezazuen». 1 Pedro 2:21.

Betiko bizitzaren egoera orain beti izan dena da, gure lehen gurasoak erori baino lehen Paradisuan zegoena, Jainkoaren legeari erabateko obedientzia, zuzentasun perfektua. Hortik kanpo dagoen edozein baldintzatan betiko bizitza emango balitz, orduan unibertso osoaren zoriona arriskuan legoke. Bidea zabalik legoke bekatuari, bere zorigaizto eta miseria guztiarekin, betikotzeko.

Posible zen Adamentzat, erori baino lehen, Jainkoaren legeari men eginez pertsonaia zintzo bat osatzea. Baina ez zuen hau egin, eta bere bekatuagatik gure izaera erori da eta ezin dugu gure burua zuzen egin. Bekatariak garenez, gaiztoak, ezin dugu bete lege santua guztiz bete. Ez dugu gure zuzentasunik Jainkoaren legearen eskakizunei erantzuteko. Baina Kristok ihesbide bat egin digu. Lurrean bizi izan zen guk bete behar ditugun proben eta tentazioen artean. Bekaturik gabeko bizitza bizi izan zuen. Guregatik hil zen, eta orain gure bekatuak hartu eta bere zuzentasuna ematea eskaintzen digu. Ematen bazaiozu zeure burua, eta onartzen baduzu zure Salbatzaile gisa, orduan, zure bizitza bekatua izan zitekeen arren, harengatik zintzotzat hartzen zara. Kristoren izaera zure izaeraren ordez dago, eta Jainkoaren aurrean onartzen zaituzte bekaturik egin ez bazenu bezala.

Hori baino gehiago, Kristok bihotza aldatzen du. Zure bihotzean dago fedez. Kristorekin lotura hori mantendu behar duzu fedearen bidez eta zure borondatearen etengabeko amore emanez; eta au egiten duzun bitartean, zure baitan lan egingo du nahi eta egiteko bere atsegin onaren arabera. Beraz, esan dezakezu: «Orain haragian bizi dudan bizia Jainkoaren Semearen fedeaz bizi naiz, zeinak maite nauen eta bere burua enegatik eman duena». Galatiar 2:20. Orduan, Jesusek bere ikasleei esan zien: «Ez zarete zuek hitz egiten duzuenak, zuetan hitz egiten duen zuen Aitaren Espiritua baizik». Mateo 10:20. Orduan, Kristo zure baitan lanean, espiritu bera agertuko duzu eta obra on berak egingo dituzu: zuzentasunaren eta obedientziaren obrak.

Beraz, ez dugu ezer harrotzeko. Ez dugu gure burua goratzeko arrazoirik. Gure itxaropenaren oinarri bakarra Kristoren zuzentasuna egozten zaigu, eta bere Espirituak gugan eta gure bitartez lan egiten duen horretan dago.

Fedeaz hitz egiten dugunean, bada kontuan hartu beharreko bereizketa bat. Bada fedetik guztiz bereizten den sinesmen mota bat. Jainkoaren existentzia eta boterea, bere hitzaren egia, Satanek eta bere ostalariek ere bihotzean ukatu ezin dituzten gertakariak dira. Bibliak dio: "Deabruek ere sinesten dute eta dardar egiten dute"; baina hau ez da fedea. Santiago 2:19. Non ez den Jainkoaren hitzean sinesmena bakarrik, baizik eta harenganako borondatearen sumisioa; non bihotza berari lagatzen zaion, harengan finkaturik dauden afektuak, hor dago fedea, maitasunez funtzionatzen duen eta arima garbitzen duen fedea. Fede honen bidez bihotza berritzen da Jainkoaren irudian. Eta bere egoera berritu gabe Jainkoaren legearen menpe ez dagoen bihotza, ezta egon daitekeen ere, bere agindu santuetan gozatzen du orain, salmistarekin oihukatuz: «Oi nola maite dudan zure legea! nire meditazioa da egun osoan». 119. Salmoa: 97. Eta legearen zuzentasuna betetzen da gure baitan, “ez gabiltzanok haragiaren arabera, baizik Espirituaren arabera”. Erromatarrei 8:1.

Badira Kristoren maitasun barkatzailea ezagutu dutenak eta benetan Jainkoaren seme-alaba izan nahi dutenak, baina konturatzen dira beren izaera inperfektua dela, beren bizitza akastuna dela, eta prest daude zalantzan jartzeko beren bihotzak Espiritu Santuak berritu ote dituen. . Halakoei esango nioke: Ez atzera etsi gabe. Askotan makurtu eta negar egin beharko dugu Jesusen oinetara gure gabezi eta akatsengatik, baina ez gara desanimatu behar. Arerioak menderatzen bagaitu ere, ez gaitu Jainkoarengandik baztertuak, baztertuak eta baztertuak. Ez; Kristo Jainkoaren eskuinaldean dago, hark ere gure alde erregutzen duen. Esan zuen Joan maiteak: «Gauza hauk idazten dizuet, bekaturik ez dezazuen. Eta norbaitek bekatu egiten badu, badugu Aitaren abokatu bat, Jesukristo zintzoa». 1 Joan 2:1. Eta ez ahaztu Kristoren hitzak: «Aitak berak maite zaitu». Joan 16:27. Beregana itzuli nahi zaitu, bere garbitasuna eta santutasuna zugan islatuta ikustea. Eta zeure burua berari eman nahi badiozu, zure baitan obra ona hasi duenak aurrera eramango du Jesukristoren egunera arte. Otoitz sutsuago; uste osoago. Gure botereaz mesfidati gabiltzan heinean, fidatu gaitezen gure Berreroslearen botereaz, eta gure arpegiaren osasuna den hura goretsiko dugu.

Zenbat eta hurbilago Jesusengana, orduan eta akats gehiago agertuko zara zure begietara; izan ere, zure ikusmena argiagoa izango da, eta zure inperfekzioak bere izaera perfektuarekin kontraste zabal eta nabarmenean ikusiko dira. Hau Satanen engainuek boterea galdu dutela froga da; Jainkoaren Espirituaren eragin bizigarriak pizten zaituela.

Jesusekiko maitasun sakonik ezin da bizi bere bekatutasunaz jabetzen ez den bihotzean. Kristoren graziaz eraldatzen den arimak bere jainkozko izaera miretsiko du; baina gure deformazio morala ikusten ez badugu, Kristoren edertasunaren eta bikaintasunaren ikuspegirik ez dugula izan froga nahastezina da.

Zenbat eta gutiago ikusten degun gure baitan estimatzen, orduan eta geiago ikusiko dugu estimatzen gure Salbatzailearen garbitasun eta maitasun infinituan. Gure bekataritasunaren ikuspegiak barka dezakeenarengana eramaten gaitu; eta arima, bere ezintasuna konturatuta, Kristoren ondora heltzen denean, boterean agertuko da bere burua. Zenbat eta gehiago gure beharraren sentimenduak beregana eta Jainkoaren hitzera eramango gaitu, orduan eta ikusmolde goratuagoak izango ditugu haren izaeraz, eta orduan eta gehiago islatuko dugu haren irudia.

8. kapitulua—Kristo bihurtuz hazi

Jainkoaren seme-alaba bihurtzen garen bihotz-aldaketa Biblian jaiotza bezala esaten da. Berriz ere, laborariak ereindako hazi onaren ernetzearekin konparatzen da. Era berean, Kristora konbertitu berriak direnak, "haur jaioberriak bezala", "hazi" dira gizon-emakumeen altueraraino, Kristo Jesusengan. 1 Pedro 2:2; Efesoarrei 4:15. Edo soroan ereindako hazi ona bezala, hazi eta fruitua eman behar dute. Isaiasek dio "zuzentasunaren zuhaitzak deituko direla, Jaunaren landaketa, glorificatua izan dadin". Isaias 61:3. Beraz, bizitza naturaletik, ilustrazioak marrazten dira, bizitza espiritualaren egia misteriotsuak hobeto ulertzen laguntzeko.

Gizakiaren jakinduria eta trebetasun guztiak ezin du bizitza sortu naturako objekturik txikienean. Jainkoak berak eman duen bizitzaren bidez bakarrik bizi daiteke landarea edo animalia. Beraz, Jainkoaren bizitzaren bidez bakarrik sortzen da bizitza espirituala gizakien bihotzetan. Gizon bat "goitik jaio" ez bada, ezin da Kristo ematera etorri den bizitzaren partaide bihurtu. Joan 3:3, marjina.

Bizitzarekin gertatzen den bezala, hazkundearekin ere gertatzen da. Jainkoa da kimua loratzera eta lorea fruitua ekartzen duena. Haren indarrez garatzen da hazia, "lehenik xafla, gero belarria, ondoren arto osoa belarrian". Markos 4:28. Eta Oseas profetak dio Israeli buruz, "lilia bezala haziko dela". «Bizkatuko dira artoa bezala, eta mahatsondoa bezala haziko dira». Oseas 14:5, 7. Eta Jesusek esaten digu: «Kontuan izan liliak nola hazten diren». Lukas 12:27. Landareak eta loreak ez dira beren arduraz, kezkaz edo esfortzuz hazten, Jainkoak haien bizitzarako eman diona jasoz baizik. Haurrak ezin du, berezko larritasun edo indarrez, bere altuerara gehitu. Ezin duzu gehiago, zeure buruaren antsietatez edo ahaleginez, hazkunde espirituala ziurtatu. Landarea, umea, bere ingurutik bere bizitzari laguntzen diona jasoz hazten da: airea, eguzkia eta janaria. Naturaren dohain hauek animalientzat eta landareentzat zer diren, halaxe da Kristo beragan konfiantza dutenentzat. Bera da haien "betiko argia", "eguzkia eta ezkutua". Isaias 60:19; 84:11 Salmoa. "Israelerako ihintza" bezala izango da. "Euria bezala jaitsiko da belarraren gainera". Oseas 14:5; 72:6 Salmoa. Ur bizia da, «Jainkoaren Ogia... zerutik jaisten dena eta munduari bizia ematen diona». Joan 6:33.

Bere Semearen dohain paregabean, Jainkoak mundu osoa inguratu du munduan zehar zirkulatzen duen airea bezain benetako grazia-giro batez. Bizitza ematen duen giro hau arnasa hartzea aukeratzen duten guztiak bizi eta haziko dira gizon-emakumeen estatura Kristo Jesusengan.

Lorea eguzkirantz biratzen den bezala, izpi distiratsuak bere edertasuna eta simetria hobetzen lagun ditzaten, halaxe jo behar dugu Zuzentasunaren Eguzkira, zeruko argiak distira egin dezan, gure izaera Kristoren antzera garatu dadin. .

Jesusek gauza bera irakasten du esaten duenean: «Zaude nigan, eta ni zuetan. Adarrak berez fruiturik eman ezin duen bezala, mahastian egon ezik; Ezin duzue gehiago, Nigan egon ezik... Ni gabe ezin duzue ezer egin». Joan 15:4, 5. Kristoren menpe zaude, bizitza santu bat bizitzeko, hazkuntzarako eta emankortasunerako gurasoen gainean dagoen adarra bezala. Beraz gain ez duzu bizitzarik. Ez duzu indarrik tentazioari aurre egiteko edo grazian eta santutasunean hazteko. Harengan egonez, lora zaitezke. Zure bizitza berarengandik ateraz, ez zara zimelduko, ezta antzua izango. Ur ibaien ondoan landatutako zuhaitza bezalakoa izango zara.

Askok ideia dute lanaren zatiren bat bakarrik egin behar dutela. Kristogan konfiantza izan dute bekatuaren barkamena lortzeko, baina orain beren ahaleginez bilatzen dute zuzen bizitzea. Baina horrelako ahalegin guztiek huts egin behar dute. Jesusek dio: «Ni gabe ezin duzue ezer egin». Gure grazian haztea, gure poza, gure erabilgarritasuna, dena Kristorekin dugun batasunaren araberakoa da. Berarekin komunikatzeaz, egunero, orduro, —Beregan egonez—, grazian haziko gara. Ez da Egilea bakarrik, gure fedearen Amaitzailea baizik. Kristo da lehena eta azkena eta beti. Bera gurekin egongo da, ez bakarrik gure kurtsoaren hasieran eta amaieran, baita urrats guztietan ere. Davidek dio: «Beti jarri dut Jauna nire aurrean, bera nire eskuinaldean dagoenez, ez naiz hunkituko». Salmoa 16:8.

Galdetzen al duzu: "Nola egon behar naiz Kristorengan?" Hasieran jaso zenuen moduan. «Hortaz, Kristo Jesus Jauna jaso duzuen bezala, ibil zaitezte haren baitan». «Justoa fedez biziko da». Kolosarren 2:6; Hebrearrei 10:38. Zeure burua Jainkoari eman zenion, bere osoa izateko, zerbitzatzeko eta obeditzeko, eta Kristo zure Salbatzailetzat hartu zenuen. Ezin zenituzke zure bekatuak barkatu edo zure bihotza aldatu; baina zeure burua Jainkoari eman zionean, uste duzu berak Kristogatik egin zuela hau guztia zuretzat. Fedearen bidez Kristorena egin zinen, eta fedearen bidez haziko zara harengan, emanez eta hartuz. Guztia eman behar diozu, —zure bihotza, zure borondatea, zure zerbitzua—, eman zeure burua berari bere eskakizun guztiak betetzeko; eta dena hartu behar duzu,—Kristo, bedeinkazio guztien betetasuna, zure bihotzean egoteko, zure indarra, zure zuzentasuna, zure betiko laguntzailea izateko— obeditzeko ahalmena emateko.

Jainkoari sagara ezazu goizean; egin ezazu hau zure lehen lana. Izan bedi zure otoitza: «Har nazazu, Jauna, guztiz zurea bezala. Nire plan guztiak zure oinetan jartzen ditut. Erabili nazazu gaur zure zerbitzuan. Zaude nirekin, eta egin bedi zuregan nire lan guztia». Hau eguneroko kontua da. Goizero sagara ezazu zeure burua Jainkoari egun horretarako. Utzi zure plan guztiak Berari, bere probidentziak adieraziko duen bezala betetzeko edo uko egiteko. Horrela, egunez egun, zure bizia Jainkoaren eskuetan ematen ari zara, eta horrela zure bizitza gero eta gehiago moldatuko da Kristoren bizitzaren ondoren.

Kristoren bizitza lasaitasuneko bizitza da. Baliteke sentimenduaren estasirik ez egotea, baina konfiantza iraunkor eta baketsu bat egon beharko litzateke. Zure itxaropena ez dago zure baitan; Kristogan dago. Zure ahultasuna Haren indarrarekin lotzen da, zure ezjakintasuna Haren jakinduria, zure ahultasuna Haren indar iraunkorrarekin. Beraz, ez duzu zeure buruari begiratu behar, ez utzi gogoari norbere buruari eusten, baizik eta Kristori begira. Goga bedi bere maitasuna, edertasuna, perfekzioa, bere izaeraren gainean. Kristo bere buruaren ukapenean, Kristo bere umiliazioan, Kristo bere garbitasunean eta santutasunean, Kristo bere maitasun paregabean, hau da arimaren kontenplaziorako gaia. Bera maitatuz, hura kopiatuz, harengandik guztiz menpe egonez, haren antzera eraldatuko zarete.

Jesusek dio: "Zaude nigan". Hitz hauek atsedenaren, egonkortasunaren, konfiantzaren ideia transmititzen dute. Berriro gonbidatzen du: "Zatoz niregana, ... eta atseden emango dizut". Mateo 11:28. Salmistaren hitzek pentsamendu bera adierazten dute: «Jaunarengan atseden, eta itxaron harengan pazientziaz». Eta Isaiasek ziurtatzen du: "Lasai eta konfiantzan izango da zure indarra". Salmoa 37:7; Isaias 30:15. Atseden hori ez da inaktibitatean aurkitzen; izan ere, Salbatzailearen gonbidapenean atsedenaren promesa bat egiten du lanerako deiarekin: «Hartu nire uztarria zure gainean: ... eta aurkituko duzu atsedenaldia». Mateo 11:29. Kristorengan gehien atseden hartzen duen bihotza beraren aldeko lanean serio eta aktiboena izango da.

Gogoa norberarengan bizi denean, Kristogandik urruntzen da, indarraren eta bizitzaren iturria. Horregatik, Satanasen etengabeko ahalegina da Salbatzaileengandik arreta desbideratu eta horrela arimak Kristorekin bat egitea eta elkartzea eragozteko. Munduko atseginak, bizitzaren kezkak eta nahasmenduak eta penak, besteen akatsak edo zure akatsak eta inperfekzioak, hauetara edo guztietara gogoa desbideratu nahi izango du. Ez utzi engainatu bere gailuek. Benetan kontzientziatuak diren asko, eta Jainkoarentzat bizi nahi dutenak, sarriegi eramaten ditu bere hutsegite eta ahulezietan bizitzera, eta horrela Kristogandik bereiziz garaipena lortzea espero du. Ez dugu gure burua erdigune bihurtu behar eta salbatuko garen ala ez jakiteko antsietatea eta beldurra ase behar. Horrek guztiak arima gure indarren Iturburutik urruntzen du. Konprometitu zure arima Jainkoari gordetzea, eta fida zaitez harengan. Hitz egin eta pentsatu Jesusengan. Gal dadila bere baitan. Utzi zalantza guztiak; baztertu zure beldurrak. Esan Paulo apostoluarekin: «Bizi naiz; baina ez ni, Kristo baizik bizi naiz nigan: eta orain haragian bizi naizen bizia, Jainkoaren Semearen fedeaz bizi naiz, ni maitatu eta bere burua enegatik eman baitzuen. Galatiar 2:20. Jainkoarengan atseden. Berari agindu diozun hori gordetzeko gai da. Bere eskuetan utziko bazara, maitatu zaituen haren bidez konkistatzailea baino gehiago aterako zaitu.

Kristok giza izaera bere gain hartu zuenean, gizakia bere buruarekin lotu zuen maitasun-lotura baten bidez, gizakiaren aukerak izan ezik, inongo botere batek hautsi ezin dezakeena. Satanek etengabe erakargarriak aurkeztuko dizkigu lotura hori haustera bultzatzeko, Kristorengandik bereizteko aukeratzeko. Hona hemen behatu behar dugu, ahalegindu, otoitz egin, ezerk ez gaituen erakarri beste maisu bat aukeratzera; izan ere, beti libre gara hau egiteko. Baina gorde ditzagun gure begiak Kristorengan finkatuta, eta hark gordeko gaitu. Jesusi begira, seguru gaude. Ezerk ezin gaitu bere eskuetatik kendu. Etengabe berari begiratzean, «aintzaz aintza irudi berera aldatzen gara, Jaunaren Espirituak bezala». 2 Korintoarrei 3:18.

Horrela lortu zuten lehen dizipuluek Salbatzaile maitearen antza. Ikasle haiek Jesusen hitzak entzun zituztenean, haren beharra sentitu zuten. Bilatu zuten, aurkitu zuten, jarraitu zioten. Berarekin zeuden etxean, mahaian, armairuan, soroan. Berarekin zeuden irakasle baten ikasle gisa, egunero bere ezpainetatik egia santuaren lezioak jasotzen. Harengana begiratu zuten, beren nagusiaren zerbitzari gisa, beren betebeharra ikasteko. Ikasle horiek "gu bezalako pasioen menpeko" gizonak ziren. Santiago 5:17. Bekatuarekin borroka bera izan zuten. Grazia bera behar zuten, bizitza santua bizitzeko.

Joanek ere, diszipulu maiteak, Salbatzailearen antza gehien islatzen zuenak, ez zuen berez izaera eder hori eduki. Ez zen bere buruarekiko aldarrikapena eta ohorerako asmo handikoa, baizik eta lesioen azpian sutsu eta erresumina. Baina Jainkozkoaren izaera agertu zitzaionez, bere gabezia ikusi zuen eta ezagutzak apaldu egin zuen. Jainkoaren Semearen eguneroko bizitzan ikusi zituen indarrak eta pazientzia, indarrak eta samurtasunak, miresmen eta maitasunez bete zuten bere arima. Egunez egun bere bihotza Kristorengana erakartzen zen, bere buruaren burua bistatik galdu zuen arte bere Maisuarekiko maitasunean. Bere haserrea eta handinahia Kristoren ahalmenari eman zitzaion. Espiritu Santuaren eragin birsortzaileak bere bihotza berritu zuen. Kristoren maitasunaren indarrak izaera eraldaketa eragin zuen. Hau da Jesusekiko batasunaren emaitza ziurra. Kristo bihotzean egoten denean, natura osoa eraldatu egiten da. Kristoren Espirituak, bere amodioak, leuntzen du bihotza, arima menperatzen du, eta Jainkoaren eta zerurantz altxatzen ditu pentsamenduak eta nahiak.

Kristo zerura igo zenean, haren presentziaren zentzua bere jarraitzaileengan zegoen oraindik. Presentzia pertsonala zen, maitasunez eta argiz betea. Jesus, Salbatzailea, haiekin ibili eta hitz egin eta otoitz egin zuena, beren bihotzari itxaropena eta kontsolamendua esan ziona, bakearen mezua oraindik bere ezpainetan zegoen bitartean, haietatik zerura eraman zuten, eta doinuak. Haren ahotsa itzuli zitzaien, aingeruen hodeiak hura jaso zuenean: «Hara, ni beti zurekin nago, munduaren amaiera arte». Mateo 28:20. Gizateriaren moduan zerura igo zen. Bazekiten Jainkoaren tronuaren aurrean zegoela, haien Lagun eta Salbatzailea oraindik; Bere sinpatiak ez zirela aldatu; sufritzen ari den gizadiarekin identifikatzen zela oraindik. Jainkoaren aurrean bere odol preziatuaren merezimenduak aurkezten ari zen, bere esku eta oin zaurituak erakutsiz, bere erredimituengatik ordaindu zuen prezioa gogoan. Bazekiten zerura igo zela haiei lekuak prestatzeko, eta berriro etorriko zela eta beregana eramango zituela.

Igoeraren ondoren elkarrekin elkartu zirenez, gogotsu zeuden Aitari Jesusen izenean euren eskaerak aurkezteko. Beldur handiz makurtu ziren otoitzean, ziurtasuna errepikatuz: «Nire izenean Aitari eskatuko diozuen guztia, emango dizute. Orain arte ez duzue ezer eskatu nire izenean: eskatu, eta jasoko duzue, zuen poza betea izan dadin». Joan 16:23, 24. Fedearen eskua gero eta gorago luzatu zuten argudio indartsuarekin: «Kristo da hil zena, bai, berpiztu dena, Jainkoaren eskuinaldean dagoena, zeina ere interzesioa egiten duena. guretzat». Erromatarrei 8:34. Eta Mendekosteek Kontsolatzailearen presentzia ekarri zien, zeinari buruz esan baitzuen Kristok: «Zuetan izango da». Eta hark ere esan zuen: «Oso da zuentzat alde egitea; baina alde egiten badut, bidaliko dizut. Joan 14:17; 16:7. Hemendik aurrera Espirituaren bidez, Kristo etengabe egon behar zen bere seme-alaben bihotzetan. Berarekin zuten batasuna beraiekin zegoenean baino estuagoa zen. Kristo barnean bizi zenaren argia, maitasuna eta boterea argitu zuten haien bidez, eta gizonak, ikusirik, «harritu egiten ziren; eta ezagutu zuten Jesusekin egon zirela». Eginak 4:13.

Kristok ikasleentzat izan zen guztia, bere seme-alabentzat izan nahi du gaur; izan ere, azken otoitz hartan, haren inguruan bildutako ikasle-talde txikiarekin, esan zuen: «Ez dut otoitz hauengatik bakarrik egin, baizik eta haien hitzaren bidez nigan sinestuko dutenentzat ere». Joan 17:20.

Jesusek guregatik otoitz egin zuen, eta berarekin bat izan gaitezen eskatu zuen, bera Aitarekin bat den bezala. A ze batasuna den hau! Salbatzaileak bere buruaz esan du: «Semeak ezin du ezer egin bere buruaz». "Nigan bizi den Aitak egiten ditu obrak". Joan 5:19; 14:10. Orduan, Kristo gure bihotzetan bizi bada, "nahi eta egiteko bere atseginez" egingo du gure baitan. Filipoarrei 2:13. Berak egin zuen bezala lan egingo dugu; izpiritu bera agertuko dugu. Eta horrela, hura maitatuz eta haren baitan egonez, «burua den gauza guztietan haziko gara, Kristo baita». Efesoarrei 4:15.

9. kapitulua—Lana eta bizitza

Jainkoa unibertsorako bizitzaren eta argiaren eta pozaren iturria da. Eguzkiaren argi izpiak bezala, iturri bizi batetik lehertzen diren ur-korronteak bezala, bedeinkapenak isurtzen ditu Harengandik bere izaki guztiei. Eta Jainkoaren bizitza gizakien bihotzetan dagoen tokian, besteengana isuriko da maitasunez eta bedeinkazioz.

Gure Salbatzailearen poza gizon erorien altxamenduan eta erredentzioan zegoen. Horregatik ez zuen bere bizitza maitetzat hartu, baizik eta gurutzea jasan zuen, lotsa gutxietsiz. Beraz, aingeruak beti arduratzen dira besteen zorionaren alde lanean. Hau da beraien poza. Bihotz berekoiek zerbitzu umiliagarritzat hartuko luketena, dohakabeak eta izaeraz eta mailaz beherago daudenei zerbitzatzea, bekaturik gabeko aingeruen lana da. Kristoren bere burua sakrifikatzen duen maitasunaren espiritua zeruan zeharkatzen duen espiritua da eta bere zoriontasunaren esentzia bera da. Hau da Kristoren jarraitzaileek izango duten espiritua, egingo duten lana.

Kristoren maitasuna bihotzean jasota dagoenean, usain gozoa bezala ezin da ezkutatu. Haren eragin santua kontaktuan gauden guztiek sentituko dute. Kristoren espiritua bihotzean basamortuko iturri bat bezalakoa da, guztiak freskatzeko eta galtzeko prest daudenak biziko ura edateko irrikaz egiten dituena.

Jesusenganako maitasuna gizateriaren bedeinkapenaren eta goratzearen alde lan egin zuen bezala lan egiteko gogoan agertuko da. Maitasuna, samurtasuna eta sinpatia ekarriko ditu gure Aita zerukoaren ardurapean dauden izaki guztiengana.

Salbatzailearen bizitza lurrean ez zen erraztasun eta debozio bizitza bat izan bere buruari, baina ahalegin iraunkor, serio eta nekaezinaz aritu zen galdutako gizakia salbatzeko. Igerilekutik Kalbariora Auto-ukazioaren bidea jarraitu zuen eta lan neketsuetatik, bidaia mingarrietatik eta zaintza eta lan nekagarrietatik ez askatu nahi izan zuen. Esan zuen: «Gizonaren Semea ez da etorri zerbitzatzera, zerbitzatzera baizik, eta bere bizia askorentzat erreskatea ematera». Mateo 20:28. Hau izan zen bere bizitzako objektu handi bakarra. Beste guztia bigarren mailakoa eta menpekoa zen. Bere haragia eta edaria zen Jainkoaren borondatea egiteko eta bere lana amaitzeko. Norberak eta norberaren interesak ez zuten bere lanetan parterik izan.

Beraz, Kristoren grazian parte hartzen dutenak prest egongo dira edozein sakrifizio egiteko, beragatik hil zen beste batzuek zeruko dohaina parteka dezaten. Ahal duten guztia egingo dute bertan egonaldirako mundua hobea izan dadin. Espiritu hau benetan bihurtutako arima baten ondorio ziurra da. Kristogana etortzen ez den lenago, jaiotzen zaio bere bihotzean besteei Jesusengan aurkitu duen adiskide preziatua ezagutzera emateko gogoa; egia salbatzailea eta santugarria ezin da bere bihotzean itxi. Kristoren zuzentasunaz jantzirik bagaude eta bere barnean dagoen Espirituaren pozaz betetzen bagara, ezin izango dugu gure isildu. Dastatu eta ikusi badugu Jauna ona dela, izango dugu zer kontatzeko. Felipek Salbatzailea aurkitu zuenean bezala, beste batzuk gonbidatuko ditugu haren aurrean. Kristoren erakargarritasunak eta etorkizuneko munduko errealitate ikusezinak aurkezten saiatuko gara. Jesusek egin zuen bidea jarraitzeko gogo bizia izango da. Irrikazio bizia izango da gure ingurukoek "munduko bekatua kentzen duen Jainkoaren Bildotsa ikus dezaten". Joan 1:29.

Eta besteak bedeinkatzeko ahaleginak geure buruaren bedeinkapenetan erreakzionatuko du. Hau izan zen Jainkoaren helburua erredentzio-planean jarduteko parte bat ematean. Gizonei jainkozko izaeraren partaide izateko pribilegioa eman die eta, aldi berean, bedeinkazioak hedatzeko bere lagunei. Au da ohore gorena, pozarik handiena, Jainkoak gizakiei eman diezaiekeen. Horrela maitasun lanetan parte hartzen dutenak beren Sortzailearengana hurbiltzen dira.

Jainkoak ebanjelioaren mezua, eta ministerio maitagarriaren lan guztia, zeruko aingeruei enkargatu zezakeen. Beste bide batzuk erabili izan zituen bere helburua betetzeko. Baina bere maitasun infinituan Berarekin, Kristorekin eta aingeruekin lankide bihurtzea aukeratu zuen, ministerio ez-berekoi honetatik sortzen den bedeinkapena, poza, altxatze espirituala parteka genitzake.

Kristorekin sinpatia bihurtzen gara bere sufrimenduen elkartasunaren bidez. Besteen onerako sakrifizio-ekintza orok onuragarritasunaren espiritua sendotzen du ematen duenaren bihotzean, munduaren Erredentorearekin hurbilago lotuz, zeina “aberatsa zen, baina zuengatik... pobre egin zineten, zuek medio. Bere pobrezia aberatsa izan daiteke». 2 Korintoarrei 8:9. Eta gure sorkuntzaren xede jainkotiarra betetzen dugun heinean bakarrik bizitza bedeinkazio bat izan daiteke guretzat.

Kristok bere dizipuluek nahi duten bezala lan egitera joango bazara, eta harentzat arimak irabaziko badituzu, jainkozko gauzetan esperientzia sakonago baten eta ezagutza handiagoaren beharra sentituko duzu, eta zuzentasunaren gose eta egarri izango zara. Jainkoari erregutuko diozu, eta zure fedea sendotuko da, eta zure arimak edaten ditu zirriborro sakonagoak salbazioaren putzuan. Oposizioa eta epaiketak topatzeak Biblia eta otoitzera eramango zaitu. Grazian eta Kristoren ezagutzan haziko zara eta esperientzia aberatsa garatuko duzu.

Besteenganako lan desegokiaren izpirituak sakontasuna, egonkortasuna eta kristoren maitasuna ematen dio pertsonaiari, eta bakea eta zoriona ekartzen dizkio jabeari. Asmoak gora eginda daude. Ez dago alferkeriarako edo berekoikeriarako lekurik. Horrela kristau graziak baliatzen dituztenak hazi egingo dira eta indartsu bihurtuko dira Jainkoaren alde lan egiteko. Pertzepzio espiritual argiak izango dituzte, fede sendoa eta gero eta handiagoa eta otoitzean indar handiagoa izango dute. Jainkoaren Espirituak, haien izpirituaren gainean mugituz, arimaren harmonia sakratuak deitzen ditu jainkozko ukituari erantzuteko. Horrela, besteen onerako ahalegin desinteresatuetan dedikatzen direnak, ziur aski, beren salbazioa egiten ari dira.

Grazian hazteko modu bakarra Kristok agindu digun lana interesik gabe egitea da: gure ahalmenaren neurrian, guk eman diezaiekegun laguntza behar dutenei laguntzen eta bedeinkatzen aritzea. Indarra ariketarekin dator; jarduera bizitzaren baldintza bera da. Kristau-bizitza mantentzen ahalegintzen direnak, graziaren bidetik datozen bedeinkapenak pasiboki onartuz eta Kristoren alde ezer egin gabe, lanik gabe janez bizitzen saiatzen ari dira. Eta mundu espiritualean bezala naturan, horrek beti eragiten du endekapena eta usteltzea. Bere gorputz-adarrak egikaritzeari uko egingo zion gizonak laster galduko zuen horiek erabiltzeko ahalmen guztiak. Horrela, Jainkoak emandako ahalmenak erabiliko ez dituen kristaua ez da bakarrik Kristorengan hazten, baina lehendik zuen indarra galtzen du.

Kristoren eliza Jainkoak gizonen salbaziorako izendatutako agentzia da. Bere eginkizuna ebanjelioa mundura eramatea da. Eta betebeharra kristau guztien gain dago. Bakoitzak, bere talentuaren eta aukeraren neurrian, Salbatzailearen enkargua bete behar du. Kristoren maitasunak, agertu zaigunak, bera ezagutzen ez duten guztien zordun egiten gaitu. Jainkoak argia eman digu, ez geuretzat bakarrik, haien gainera isurtzeko baizik.

Kristoren jarraitzaileak betebeharra esna egongo balira, milaka izango lirateke gaur egun jentilen lurraldeetan ebanjelioa aldarrikatzen duen tokian. Eta lanean pertsonalki parte hartu ezin zuten guztiek, oraindik ere, beren baliabideekin, sinpatiarekin eta otoitzekin eutsiko zioten. Eta kristau-herrialdeetan arimentzat askoz lan serioagoa izango litzateke.

Ez dugu jentilen lurraldeetara joan behar, ezta etxeko zirkulu estutik irten ere, hor bada gure betebeharra, Kristoren alde lan egiteko. Hau etxeko zirkuluan egin dezakegu, elizan, elkartzen garen eta negozioak egiten ditugunen artean.

Gure Salbatzailearen bizitzaren zatirik handiena Nazareteko zurgin-dendan igaro zen lan pazientzian. Aingeru ministroak bizitzaren Jaunari bertaratu ziren, nekazari eta langileekin alboan ibiltzen zenean, aitortu gabe eta ohoretu gabe. Bere eginkizuna zintzotasunez betetzen ari zen bere merkataritza xumean lanean ari zen bitartean, gaixoak sendatu zituenean edo Galileako ekaitz-olatuen gainean ibiltzean. Beraz, bizitzako betebeharrik xumeenetan eta posizio baxuenetan, Jesusekin ibili eta lan egin dezakegu.

Apostoluak dio: «Jainkoarekin egon bedi deitzen den pertsona oro». 1 Korintoarrei 7:24. Negoziogileak bere negozioa egin dezake bere leialtasunagatik bere Maisua goraipatzen duen moduan. Kristoren benetako jarraitzailea bada, bere erlijioa eramango du egiten den guztian eta gizakiei Kristoren espiritua agerian utziko du. Mekanikaria Galileako muinoen artean bizimodu apalean lan egin zuen haren ordezkari arduratsua eta fidela izan daiteke. Kristoren izena izendatzen duen orok horrela lan egin behar du, besteek, haren obra onak ikusiz, beren Egilea eta Berreroslea gorestera eraman dezaten.

Askok beren dohainak Kristoren zerbitzura ematetik salbuetsi dira, beste batzuk goi-mailako dohaintza eta abantailak zeudelako. Iritzia nagusitu da talentu berezia dutenei bakarrik eskatzen zaiela beren gaitasunak Jainkoaren zerbitzura sagaratzea. Askok ulertu dute talentuak faboratutako klase jakin bati bakarrik ematen zaizkiola, noski nekeak edo sariak parte hartzera deitzen ez diren beste batzuk baztertuz. Baina parabolan ez da horrela irudikatzen. Etxeko nagusiak bere zerbitzariak deitu zituenean, bakoitzari bere lana eman zion.

Espiritu maitagarriarekin bizitzako betebeharrik apalenak bete ditzakegu "Jaunari bezala". Kolosarren 3:23. Jainkoaren maitasuna bihotzean badago, bizitzan agertuko da. Kristoren zapore gozoak inguratuko gaitu, eta gure eragina goratu eta bedeinkatuko du.

Jainkoaren alde lan egitera joan aurretik ez duzu okasio handien zain egon edo gaitasun apartak espero. Ez duzu pentsatu behar munduak zutaz pentsatuko duenaren inguruan. Zure eguneroko bizitza zure fedearen garbitasunaren eta zintzotasunaren testigantza bada, eta beste batzuk onura atera nahi duzula sinetsita badago, zure ahaleginak ez dira guztiz galduko.

Jesusen ikasleen artean apala eta txiroena besteentzat bedeinkapena izan daiteke. Agian ez dira konturatzen on berezirik egiten ari direla, baina beren eragin inkontzientearen bidez zabaldu eta sakonduko diren bedeinkapen-olatuak abiaraz ditzakete, eta azken sariaren egunera arte inoiz ezagutu ez dituzten emaitza bedeinkatuak. Ez dute sentitzen edo ez dakite ezer handia egiten ari direnik. Ez zaie eskatzen arrakastaren kezkaz nekatu behar. Isilik aurrera egin besterik ez dute egin behar, Jainkoaren probidentziak agintzen dien lana zintzo eginez, eta haien bizitza ez da alferrik izango. Beren arima gero eta gehiago haziko da Kristoren antzera; Jainkoarekin batera langile dira bizitza honetan eta, beraz, egokiak dira goi-lanerako eta datozen bizitzako poztasun itzalgaberako.

10. kapitulua—Jainkoaren ezagutza

Asko dira Jainkoak bere burua ezagutzera eman eta harekin komunztadura eramateko bilatzen dituen moduak. Naturak gure zentzumenei hitz egiten die etenik gabe. Bihotza irekia Jainkoaren maitasunaz eta aintzaz harrituta geratuko da bere eskuen lanen bidez agerian geratu den bezala. Entzuleen belarriak naturako gauzen bidez Jainkoaren komunikazioak entzun eta uler ditzake. Zelai berdeak, zuhaitz altuak, kimuak eta loreak, hodeia igarotzen den, euria erortzen ari den, erreka burrunbatsua, zeruko loria, hitz egiten digute gure bihotzei, eta guztiak egin zituena ezagutzera gonbidatzen gaituzte.

Gure Salbatzaileak bere ikasgai preziatuak naturako gauzekin lotu zituen. Zuhaitzak, txoriak, haranetako loreak, muinoak, aintzirak eta zeru ederrak, baita eguneroko bizitzako gertakariak eta inguruak ere, egiaren hitzekin lotuta zeuden, Haren ikasgaiak horrela sarritan izan zedin. gogora ekarri zuen, baita gizakiaren neke-bizitzaren ardura lanpetuen artean ere.

Jainkoak bere seme-alabek bere obrak estimatu eta gure lurreko etxea apaindu duen edertasun soil eta lasaiaz gozatzea nahi luke. Ederren maitalea da, eta kanpotik erakargarria den guztiaren gainetik Izaera edertasuna maite du; Garbitasuna eta sinpletasuna lantzea nahi zuen, loreen grazia lasaiak.

Entzun nahi badugu, Jainkoaren obrek obedientzia eta konfiantzazko lezio baliotsuak emango dizkigute. Espazioan zehar ibilbiderik gabeko izarretatik adin batetik bestera euren izendatutako bidea jarraitzen duten izarretatik hasi eta atomorik txikienera arte, naturako gauzek Sortzailearen nahiari men egiten diote. Eta Jainkoak dena zaintzen du eta berak sortu duen guztiari eusten dio. Izugarritasun osoan zenbakirik gabeko munduak eusten dituenak, aldi berean bere kantu xumeak beldurrik gabe abesten duen txolarre arrearen nahiak zaintzen ditu. Gizonak beren eguneroko lanera irteten direnean, otoitzean aritzen direnean bezala; gauean etzanda, eta goizean jaikitzen direnean; Aberatsak bere jauregian jai egiten duenean, edo pobreak bere seme-alabak ohol eskasean biltzen dituenean, bakoitza samurki begiratzen du zeruko Aitak. Jainkoak ohartzen ez dituen malkorik ez da isurtzen. Ez dago markatzen ez duen irribarrerik.

Hori guztiz sinetsiko bagenu, beharbako larritasun guztiak baztertuko lirateke. Gure bizitzak ez lirateke orain bezain etsipenez beteko; zeren dena, handia edo txikia, geldituko litzateke Jainkoaren eskuetan, zeina ez baita kezkaren aniztasunaz nahastu, edo beren pisuaz gainezka. Askok aspaldi ezezagunak diren arimaren atsedenaz gozatu beharko genuke orduan.

Zure zentzumenak lurraren edertasun erakargarrian gozatzen duten bezala, pentsa etorriko den munduan, ez baitu inoiz ezagutuko bekatuaren eta heriotzaren hondamena; non naturaren aurpegiak ez duen gehiago madarikazioaren itzala jantziko. Utzi zure irudimenari gordetakoen etxea irudikatu, eta gogoratu zure irudimen distiratsuenak erretratatu dezakeena baino loriatsuagoa izango dela. Naturan Jainkoaren dohain ezberdinetan bere aintzaren distirarik arinena besterik ez dugu ikusten. Idatzitakoa da: «Begiak ez ditu ikusi, ez belarriak entzun, ez gizonaren bihotzean sartu, Jainkoak maite dutenentzat prestatu dituen gauzak». 1 Korintoarrei 2:9.

Poetak eta naturalistak gauza asko dituzte naturaz esateko, baina kristaua da lurreko edertasuna estimarik handienarekin gozatzen duena, bere Aitaren eskulanak ezagutzen dituelako eta bere maitasuna lore eta zuhaixka eta zuhaitzean antzematen duelako. Inork ezin du guztiz baloratu muinoaren eta haranaren, ibaiaren eta itsasoaren garrantzia, Jainkoak gizakiarekiko duen maitasunaren adierazgarritzat hartzen ez dituenak.

Jainkoak bere lan probidentzialen bidez eta bere Espirituak bihotzean duen eraginaren bidez hitz egiten digu. Gure inguruabarrak eta inguruak, gure inguruan egunero gertatzen diren aldaketetan, ikasgai preziatuak aurki ditzakegu gure bihotzak horiek antzemateko irekita baldin badaude. Salmistak, Jainkoaren probidentziaren lana trazatuz, dio: "Lurra Jaunaren ontasunez beteta dago". "Zakhurra denak eta gauza hauek behatuko dituenak ere ulertuko du Jaunaren ontasun maitekorra". Salmoa 33:5; 107:43.

Jainkoak bere hitzean hitz egiten digu. Hona hemen lerro argiagoetan bere izaeraren agerpena, gizakiekin zuen tratua eta erredentzio-lan handia. Hemen zabalik dago gure aurrean patriarken eta profeten eta antzinako beste gizon santuen historia. Gizonak ziren "gu bezalako pasioen menpe". Santiago 5:17. Ikusten dugu nola borrokatu ziren gureak bezalako etsipenen bidez, nola erori ziren tentazioan guk egin dugun bezala, eta hala ere, berriro gogo hartu eta konkistatu zituzten Jainkoaren graziaz; eta, beha, animatzen gara zuzentasunaren bila. Emandako esperientzia preziatuez irakurtzen dugunean, haiek gozatzea izan zuten argiaz, maitasunaz eta bedeinkapenaz, eta emandako graziaren bidez egin zuten lanaz, inspiratu zituen izpirituak emulazio santuaren garra pizten du gure bihotzetan eta izaeraz haiek bezalakoak izateko gogoa, Jainkoarekin ibiltzeko bezala.

Jesusek esan zuen Itun Zaharreko Eskrituraz —eta zenbat eta gehiago egia da Berriaz—: «Niren testigantza ematen dutenak dira», Erredentorea, betiereko bizitzaren itxaropenak zeinaren baitan dauden. Joan 5:39. Bai, Biblia osoak Kristori buruz hitz egiten du. Sorkuntzaren lehen agiritik —«Berarik gabe ez baitzen egin den ezer egin»—, «Hara, laster natorren» promesaren amaieraraino, Haren obrak irakurtzen ari gara eta haren ahotsa entzuten ari gara. Joan 1:3; Apokalipsia 22:12. Salbatzailea ezagutuko bazenu, ikasi Eskritura Santuak.

Bete bihotz osoa Jainkoaren hitzez. Ur bizia dira, zure egarri sutsua asetzen dutenak. Zeruko ogi bizia dira. Jesusek dio: "Gizonaren Semearen haragia jan eta haren odola edan ezean, ez duzue bizirik zugan". Eta bere burua azaltzen du esanez: "Nik esaten dizuedan hitzak espiritua dira eta bizitza dira". Joan 6:53, 63. Jaten eta edaten dugunetik gure gorputzak eraikiak dira; eta ekonomia naturalean bezala, ekonomia espiritualean ere: hausnartzen duguna da gure izaera espiritualari doinua eta indarra emango diona.

Erredentzioaren gaia aingeruek aztertu nahi dutena da; betikotasunaren aro etengabeetan zehar erredimituen zientzia eta kantua izango da. Ez al da orain ongi pentsatu eta aztertzea merezi? Jesusen erruki eta maitasun infinituak, gure alde egindako sakrifizioak, hausnarketa serio eta solemneena eskatzen du. Gure Berrerosle eta Bitartekari maitearen izaeran egon beharko genuke. Bere herria bere bekatuetatik salbatzera etorri zenaren misioaz hausnartu beharko genuke. Horrela zeruko gaiak kontenplatzen ditugun heinean, gure fedea eta maitasuna sendotuko dira, eta gure otoitzak gero eta onargarriagoak izango dira Jainkoarentzat, gero eta gehiago nahastuko baitira fedearekin eta maitasunarekin. Adimentsuak eta sutsuak izango dira. Etengabeko konfiantza izango da Jesusengan, eta eguneroko bizi-esperientzia bizi bat izango da bere boterean, Haren bidez Jainkoarengana datozen guztiak erabateko salbatzeko.

Salbatzailearen perfekzioetan gogoeta egiten dugunean, bere garbitasunaren irudian guztiz eraldatu eta berritu nahi dugu. Arimaren gose eta egarri bat egongo da gurtzen dugun hura bezalakoa izateko. Zenbat eta gehiago gure pentsamenduak Kristorengan egon, orduan eta gehiago hitz egingo diegu berataz besteei eta munduari irudikatuko diegu.

Biblia ez zen jakintsuarentzat bakarrik idatzi; aitzitik, jende arruntarentzat diseinatu zen. Salbaziorako beharrezkoak diren egia handiak eguerdian bezain argiak dira; eta inork ez du bere bidea okertuko eta galduko, Jainkoaren borondate argiaren ordez beren epaiari jarraitzen diotenak izan ezik.

Ez dugu inoren testigantzarik hartu behar Santuek irakasten dutenari buruz, baizik eta Jainkoaren hitzak geure kabuz aztertu behar ditugu. Besteei gure pentsamendua egiten uzten badiegu, energia elbarriak eta gaitasun uzkurtuak izango ditugu. Izpirituaren ahalmen nobleak hain txikituta egon daitezke beren kontzentrazioa merezi duten gaietan ariketa faltagatik, non Jainkoaren hitzaren esanahi sakona jabetzeko gaitasuna galtzeko. Adimena handitu egingo da Bibliako gaien erlazioa aztertzen erabiltzen bada, Eskritura Eskriturarekin eta gauza espiritualak espiritualarekin alderatuz.

Ez da ezer kalkulatuagorik adimena sendotzeko Eskriturak ikertzea baino. Beste libururik ez da hain indartsua pentsamenduak goratzeko, ahalmenei indarra emateko, Bibliaren egia zabal eta enobletzaileak bezain indartsua. Jainkoaren hitza behar den bezala aztertuz gero, gizakiek gogo zabala, izaera noblezia eta helburuen egonkortasuna izango lukete garai hauetan gutxitan ikusten dena.

Baina Eskrituretako irakurketa azkarretik etekin txikia da. Baliteke Biblia osoa irakurtzea eta, hala ere, haren edertasuna ikustea edo haren esanahi sakona eta ezkutua ulertzea. Aztertutako pasarte batek bere esanahia argi izan arte adimenarentzat eta salbazio-planarekin duen erlazioa agerikoa den arte, balio handiagoa du kapitulu askoren irakurketak baino helburu zehatzik ez duten eta lortutako instrukzio positiborik lortu gabe. Gorde zure Biblia zurekin. Aukera duzun bezala, irakurri; konpondu testuak zure memorian. Kaletik ibiltzen zaren bitartean pasarte bat irakurri eta bertan gogoeta egin dezakezu, horrela gogoan finkatuz.

Ezin dugu jakinduria lortu arreta eta otoitz-ikasketarik gabe. Eskrituraren zati batzuk argiegiak dira, egia esan, gaizki ulertuak izateko, baina badaude beste batzuk haien esanahia begi-bistan ikusteko azalean ez dagoena. Eskritura Santuarekin alderatu behar da. Ikerketa zorrotza eta otoitz hausnarketa egin behar da. Eta ikasketa hori oparo ordainduko da. Meatzariak lur azalaren azpian ezkutatuta dauden metal preziatuen zainak aurkitzen dituen bezala, Jainkoaren hitza etengabe bilatzen duenak altxor ezkutuan bezala balio handieneko egiak aurkituko ditu, bilatzaile arduragabearen ikuspegitik ezkutatzen direnak. Inspirazio hitzak, bihotzean hausnartuta, bizitzaren iturritik isurtzen diren erreka gisa izango dira.

Ez da inoiz Biblia otoitz gabe aztertu behar. Bere orriak ireki baino lehen Espiritu Santuaren argitasuna eskatu beharko genuke, eta emango zaio. Natanael Jesusengana hurbildu zenean, Salbatzaileak esan zion: «Hona benetan israeldar bat, zeinetan ez dago iruzurrik!». Natanaelek esan zuen: «Nondik ezagutzen nauzu?». Jesusek erantzun zion: «Felipe deitu aurretik, pikondoaren azpian zinela, ikusi zintudan». Joan 1:47, 48. Eta Jesusek gu ere ikusiko gaitu otoitz-leku ezkutuetan, baldin haren bila ari bagara, egia zer den jakin dezagun. Argi munduko aingeruak izango dira bihotz apaltasunez jainkozko gidaritza bila dabiltzanekin.

Espiritu Santuak salbatzailea goratu eta goresten du. Haren ofizioa da Kristo aurkeztea, bere zuzentasunaren garbitasuna eta haren bidez dugun salbamen handia. Jesusek dio: "Niretik jasoko du eta erakutsiko dizu". Joan 16:14. Egiaren Espiritua jainkozko egiaren irakasle eraginkor bakarra da. Nola estimatu behar du Jainkoak giza arraza, bere Semea haien alde hiltzeko eman baitzuen eta bere Espiritua gizakiaren irakasle eta etengabeko gidari izateko izendatzen baitu!

11. kapitulua—Otoitzaren pribilegioa

Naturaren eta errebelazioaren bidez, bere probidentziaren bidez eta bere Espirituaren eraginez, Jainkoak hitz egiten digu. Baina hauek ez dira nahikoak; gure bihotzak beragana ere isuri behar ditugu. Bizitza espirituala eta energia izateko, benetako harremana izan behar dugu gure zeruko Aitarekin. Gure gogoa harengana erakar daiteke; Haren obretan, Haren errukietan, Haren bedeinkapenetan gogoeta dezakegu; baina hau ez da, zentzurik osotasunean, harekin komunikatzea. Jainkoarekin komunikatzeko, gure bizitzari buruz zerbait esan behar diogu.

Otoitza Jainkoari adiskide bati bezala bihotza irekitzea da. Ez da beharrezkoa Jainkoari zer garen ezagutarazteko, baizik eta hura errezibitzeko gai izan gaitezen. Otoitzak ez du Jainkoa guregana jaisten, baizik eta harengana eramaten gaitu.

Jesus lurrean zegoenean, otoitz egiten irakatsi zien bere ikasleei. Berak zuzendu zituen beren eguneroko beharrak Jainkoaren aurrean aurkeztera, eta haien ardura guztia haren gainera bota zezaten. Eta haien eskariak entzun behar zirela eman zien ziurtasuna, ziurtasuna da guretzat ere.

Jesus bera, gizonen artean bizi zen bitartean, askotan otoitzean zegoen. Gure Salbatzailea gure beharrekin eta ahultasunarekin identifikatu zen, erregutzaile, eskatzaile bihurtu baitzen, bere Aitarengandik indar-hornidura berriak bilatzen, betebeharra eta probarako prestatuta atera zedin. Bera da gure adibidea gauza guztietan. Anaia da gure eritasunetan, «guztietan gu bezala tentatua». baina bekaturik gabekoa bezala Bere izaera gaitzetik atzera egin zuen; Borrokak eta arimaren torturak jasan zituen bekatuaren munduan. Bere gizatasunak otoitza behar eta pribilegio bihurtu zuen. Erosotasuna eta poza aurkitu zituen bere Aitarekin komunioan. Eta gizonen Salbatzaileak, Jainkoaren Semeak, otoitzaren beharra sentitu bazuen, zenbat geiago sentituko lukete otoitz sutsu, etengabeko otoitz sutsu eta pekatariek.

Gure Aita zerukoak bere bedeinkapenaren betetasuna guri emateko zain dago. Gure pribilegioa da neurri handi batean maitasun mugagabearen iturrian edatea. Zein harrigarria den hain gutxi otoitz egitea! Jainkoa prest dago eta prest dago bere seme-alabarik xumeenaren otoitz zintzoa entzuteko, eta hala ere, gure nahiak Jainkoari ezagutzera emateko errezelo nabarmena dago. Zer pentsa dezakete zeruko aingeruek ezin duten gizagaixoez, tentazioaren menpe daudenez, Jainkoaren maitasun infinituaren bihotza haienganako irrika dagoenean, eskatu edo pentsa dezaketen baino gehiago emateko prest, eta, hala ere, hain gutxi otoitz egiten duten eta hain dute. fede gutxi? Aingeruek maite dute Jainkoaren aurrean makurtzea; maite dute haren ondoan egotea. Jainkoarekiko elkartasuna beren poz gorentzat hartzen dute; eta, hala ere, lurreko seme-alabak, Jainkoak bakarrik eman dezakeen laguntza horrenbeste behar dutenak, pozik dirudite bere Espirituaren argirik gabe ibiltzeaz, bere presentziaren laguntasuna.

Gaiztoaren iluntasunak itxi egiten ditu otoitz egiteari uko egiten diotenak. Etsaiaren tentazio xuxurlatuak pekatu egitera erakartzen ditu; eta dena da Jainkoak otoitzaren izendapen jainkotiarran eman dizkien pribilegioez baliatzen ez dituztelako. Zergatik izan behar dute Jainkoaren seme-alabak otoitz egiteko gogoz, otoitza zeruko biltegia irekitzeko fedearen esku dagoen giltza denean, non gordetzen dira Omnipotentearen baliabide mugagabeak? Etengabeko otoitz eta behaketa arduratsurik gabe arduragabe hazteko eta bide zuzenetik aldentzeko arriskua dugu. Etsaiak etengabe oztopatu nahi du erruki-aulkirako bidea, otoi eta fede biziz ez dezagun lortu tentazioari aurre egiteko grazia eta boterea.

Jainkoak gure otoitzak entzun eta erantzungo dituela espero dezakegun baldintza jakin batzuk daude. Horietako lehenetariko bat da haren laguntzaren beharra sentitzen dugula. Berak hitzeman du: «Ura isuriko diot egarri duenari, eta uholdeak lur lehorra». Isaias 44:3. Zuzentasunaren gose eta egarri direnek, Jainkoaren atzetik luzaroan daudenak, ziur egon daitezke beteko direla. Bihotzak Espirituaren eraginera irekita egon behar du, edo Jainkoaren bedeinkapena ezin da jaso.

Gure premia handia argudio bat da eta gure alde egiten du elokuenteena. Baina Jauna bilatu behar da gauza hauek gure alde egiteko. Hark dio: «Eskatu, eta emango dizute». Eta «Bere Semea barkatu ez zuenak, baina gu guztiongatik entregatu zuenak, nola ez dizkigu harekin ere gauza guztiak dohainik emango?». Mateo 7:7; Erromatarrei 8:32.

Gure bihotzetan gaiztakeria ikusten badugu, pekatu ezagun bati atxikitzen bagara, Jaunak ez gaitu entzungo; baña anima penitentearen otoitza beti onartzen da. Ezagutzen diren gaizki guztiak zuzentzen direnean, Jainkoak gure eskaerei erantzungo diela sinetsiko dugu. Gure merituak ez gaitu inoiz Jainkoaren mesedean gomendatuko; salbatuko gaituen Jesusen merezimendua da, bere odola garbituko gaituena; hala ere, onarpen baldintzak betetzeko lana dugu egiteko.

Nagusi den otoitzaren beste elementu bat fedea da. "Jainkoarengana datorrenak sinistu behar du bera dela, eta arduratsu bilatzen dutenen sariduna dela". Hebrearrei 11:6. Jesusek bere ikasleei esan zien: «Nahi duzuen guztia, otoitz egiten duzunean, sinestu horiek jasotzen dituzuela, eta izango dituzue». Markos 11:24. Hartzen al dugu bere hitza?

Ziurtasuna zabala eta mugagabea da, eta hitzeman duena fidela da. Eskatutako gauza bera jasotzen ez dugunean, eskatzen dugun unean, oraindik sinistu behar dugu Jaunak entzuten duela eta gure otoitzak erantzungo dituela. Hain gabiltza oker eta miopiak, non batzuetan guretzat bedeinkapena izango ez liratekeen gauzak eskatzen ditugula, eta maitasunezko gure Aita zerukoak gure otoitzak erantzuten dizkigu, gure onerako izango dena emanez, guk geuk nahi genukeena. ikusmena jainkozko argiz argituta gauza guztiak benetan diren bezala ikusiko genituzke. Gure otoitzak erantzuten ez direla dirudienean, agintzari eutsi behar diogu; izan ere, erantzunaren ordua iritsiko da, eta gehien behar dugun bedeinkapena jasoko dugu. Baina otoitzak beti nahi dugun moduan eta gauza zehatzerako erantzungo duela aldarrikatzea presuntzioa da. Jainkoa zuhurregia da oker egiteko, eta zuzenegia dabiltzanei gauza onik ez uzteko. Orduan ez izan beldurrik harengan konfiantza izateko, zure otoitzen berehalako erantzuna ikusten ez duzun arren. Konfiantza ezazu bere promesa ziurra: "Eskatu, eta emango zaizu".

Gure zalantzak eta beldurrak kontseiatzen baditugu, edo argi ikusten ez dugun guztia konpontzen saiatzen bagara, fedea izan baino lehen, perplexitateak areagotu eta sakondu besterik ez dira egingo. Baina Jainkoarengana iristen bagara, ezindu eta menpeko sentituz, benetan garen bezala, eta fede apal eta fidagarriz gure nahiak ezagutzera emango badiogu bere ezagutza mugagabea den, kreazioan dena ikusten duen eta bere borondatez eta hitzez dena gobernatzen duenari, Gure oihuari arreta eman diezaioke eta egingo du, eta argia gure bihotzetan distira utziko du. Otoitz zintzoaren bidez Infinituaren gogoarekin harremanetan jartzen gara. Baliteke garai hartan gure Erredentorearen aurpegia errukiz eta maitasunez makurtzen ari zaigun froga nabarmenik ez izatea, baina hala da. Agian ez dugu haren ukitu agerikoa sentituko, baina bere eskua gure gainean dago maitasun eta errukizko samurtasunez.

Jainkoari errukia eta bedeinkapena eskatzera gatozenean maitasun eta barkamen espiritua izan beharko genuke gure bihotzetan. Nola egin dezakegu otoitz: «Barka iezaguzu gure zorrak, gure zordunei barkatzen diegun bezala», eta, hala ere, barkatzen ez duen izpiritu bati? Mateo 6:12. Gure otoitzak entzutea espero badugu besteei barkatu behar diegu barkatzea espero dugun moduan eta neurri berean.

Otoitzean irautea jasotzeko baldintza bihurtu da. Beti otoitz egin behar dugu fedean eta esperientzian haziko bagara. "Berehala otoitzean" egon behar dugu, "otoitzean jarraitu eta berari eskerrak emanez ikusi". Erromatarrek 12:12; Kolosarren 4:2. Pedrok fededunei gomendatzen die "soila eta otoitz egitera begira". 1 Pedro 4:7. Paulok zuzentzen du: "Otoitzean eta otoitzean eskerrak emanez, ezagutarazi jainkoari zure eskaerak". Filipoarrei 4:6. «Baina zuek, maiteok», dio Judek, «Espiritu Santuan otoitz eginez, gorde zaitezte Jainkoaren maitasunean». Judas 20, 21. Etengabeko otoitza da arimak Jainkoarekin duen batasun etengabea, Jainkoarengandik bizia gure bizitzara isur dadin; eta gure bizitzatik, garbitasuna eta santutasuna Jainkoarengana itzultzen dira.

Otoitzean diligentzia behar da; ez zaitzala ezer oztopatzen. Egin ahalegin guztiak Jesusen eta zure arimaren arteko elkartasuna zabalik mantentzeko. Bilatu aukera guztiak otoitza egin ohi den tokira joateko. Benetan Jainkoarekin komunioa bilatzen ari direnak otoitz bileran ikusiko dira, beren betebeharra betetzeko leial eta lor ditzaketen onura guztiak lortzeko gogotsu eta gogotsu. Zeruko argi izpiak jaso ditzaketen lekuan kokatzeko aukera guztiak hobetuko dituzte.

Familia zirkuluan otoitz egin behar dugu, eta, batez ere, ez dugu ezkutuko otoitza alde batera utzi behar, hau baita arimaren bizitza. Ezinezkoa da arimak loratzea otoitza baztertuta dagoen bitartean. Familia edo otoitz publikoa bakarrik ez da nahikoa. Bakardadean arima zabal bedi Jainkoaren begi ikuskariari. Ezkutuko otoitza otoitza entzuten duen Jainkoak bakarrik entzun behar du. Ez dago belarri bitxirik halako eskaeren zama jasotzeko. Ezkutuko otoitzean arima inguruko eraginetatik libre dago, zirraratik aske. Lasai, baina sutsu, Jainkoarengana helduko da. Goxoa eta iraunkorra izango da isilpean ikusten duenarengandik datorren eragina, zeinaren belarria zabalik dagoen bihotzetik sortzen den otoitza entzuteko. Fede soil eta lasaiaren bidez, arimak Jainkoarekin elkartzen du eta jainkozko argi izpiak biltzen ditu Satanekiko gatazkan indartu eta eusteko. Jainkoa da gure indar-dorrea.

Otoitz ezazu zure armairuan, eta zure eguneroko lanetan ari zaren bitartean zure bihotza maiz goratu dadila Jainkoarengana. Horrela ibili zen Enok Jainkoarekin. Otoitz isil hauek intsentsu preziatua bezala altxatzen dira graziaren tronuaren aurrean. Satanek ezin du gainditu bere bihotza Jainkoarengan gelditzen dena.

Ez dago Jainkoari eskakizun bat eskaintzea desegokia den denbora edo tokirik. Ez dago ezer eragotziko digunik gure bihotzak otoitz zintzoaren izpirituan altxatzea. Kaleko jendetzaren artean, negozio-konpromiso baten erdian, Jainkoari eskaera bat bidali eta jainkozko gidaritza eske eska diezaiokegu, Nehemiasek Artaxerxes erregearen aurrean bere eskaera egin zuenean egin zuen bezala. Jaunartzeko armairu bat aurki daiteke edonon gauden. Bihotzaren atea etengabe zabalik izan beharko genuke eta gure gonbidapena igoko genuke Jesus etorri eta ariman zeruko gonbidatu gisa egon dadin.

Gure inguruan atmosfera kutsatu eta hondatua egon daitekeen arren, ez dugu bere miasma arnasa hartu behar, baizik eta zeruko aire garbian bizi gaitezke. Ate guztiak itxi diezazkiekegu irudimen ezpuruei eta pentsamendu gaiztoei arima Jainkoaren aurrean altxatuz otoitz zintzoaren bidez. Jainkoaren laguntza eta bedeinkapena jasotzeko bihotza zabalik dutenek lurrekoa baino giro santuago batean ibiliko dira eta zeruarekin etengabeko komunztadura izango dute.

Jesusen ikuspegi bereiziagoak izan behar ditugu eta betiko errealitateen balioaren ulermen osoa. Santutasunaren edertasuna Jainkoaren seme-alaben biotzak betetzea da; eta hori gauzatu dadin, zeruko gauzen jainkozko agerpenen bila ibili beharko genuke.

Atera bedi arima gorantz, Jainkoak zeruko giroaren arnasa eman dezagula. Hain hurbil egon gaitezke Jainkoarengandik, ezen ustekabeko proba guztietan gure pentsamenduak Berarengana bueltatuko direla loreak eguzkirantz bihurtzen duen bezain natural.

Gorde zure nahiak, zure pozak, zure penak, zure kezkak eta zure beldurrak Jainkoaren aurrean. Ezin duzu kargatu; ezin duzu nekatu. Zure buruko ileak zenbatzen dituena ez da axolagabe bere seme-alaben nahiekin. "Jauna oso errukitsua da, eta erruki samurra". Santiago 5:11. Haren maitasun-bihotza ukitzen dute gure saminek eta baita haien esanak ere. Hartu harengana adimena nahasten duen guztia. Ezer ez da handiegia hark jasan dezan, munduak eusten baititu, unibertsoko gai guztiak agintzen ditu. Inolaz ere gure bakeari dagozkion ezer ez da txikiegia Berak ohartzeko. Gure esperientzian ez dago kapitulu ilunegia Berak irakurtzeko; ez dago nahasmendurik zailaegia Berarentzat argitzeko. Haren seme-alabarik txikienari ez zaio zoritxarrik gertatu, ez dago larritasunik arima jazartzen, ez alaitasun alairik, ez otoitz zintzorik ezpainetatik ihes egiten, gure Aita zerukoak behatzen ez duena, edo berehalako interesik hartzen ez duena. "Bihotz hautsitakoak sendatzen ditu eta haien zauriak lotzen ditu". 147. Salmoa: 3. Jainkoaren eta arima bakoitzaren arteko harremanak lurrean bere zaintza partekatzeko beste arimarik ez balego bezala bereizi eta beteak dira, ez bere Seme maitea eman zion beste arima bat.

Jesusek esan zuen: «Eskatuko duzue nire izenean, eta ez dizuet esaten Aitari otoitz egingo diodala zuengatik, Aitak berak maite zaituelako». "Nik aukeratu zaituztet: ... Ene izenean Aitari eskatuko diozuten guztia, eman dezazuen". Joan 16:26, 27; 15:16. Baina Jesusen izenean otoitz egitea otoitz baten hasieran eta amaieran izen horren aipamen hutsa baino zerbait gehiago da. Jesusen gogoan eta espirituan otoitz egitea da, bere promesak sinesten ditugun bitartean, bere grazian oinarritzen eta bere lanak egiten ditugun bitartean.

Jainkoak ez du esan nahi gutako inor ermitau edo fraide bihurtu behar denik eta mundutik erretiratu behar denik gurtza-ekintzetara dedikatzeko. Bizitzak Kristoren bizitza bezalakoa izan behar du, mendiaren eta jendetzaren artean. Otoitz egiten ez duenak laster utziko dio otoitz egiteari, edo bere otoitzak errutina formal bihurtuko dira. Gizonak bere burua gizarte-bizitzatik kanpo ateratzen direnean, kristau betebeharraren eta gurutze-eramatearen esparrutik urrun; otoitzerako gaia galtzen dute, eta ez dute deboziorako pizgarririk. Haien otoitzak pertsonal eta berekoi bihurtzen dira. Ezin dute otoitz egin gizateriaren beharrei edo Kristoren erreinua eraikitzeko, lan egiteko indarra eskatzeko.

Jainkoaren zerbitzuan elkar sendotzeko eta sustatzeko elkarrekin elkartzeko pribilegioa baztertzen dugunean galera bat izaten dugu. Haren hitzaren egiek bizitasuna eta garrantzia galtzen dute gure gogoetan. Gure bihotzak beren eragin sanctifikatzaileaz argitu eta pizteari uzten diote, eta espiritualtasuna gainbehera egiten dugu. Gure kristau elkartean asko galtzen dugu elkarrenganako sinpatia faltagatik. Bere buruaren baitan ixten duenak ez du Jainkoak nahi zuen kargua betetzen ari. Gure izaerako elementu sozialak behar bezala lantzeak besteekiko sinpatia ekartzen gaitu eta Jainkoaren zerbitzurako garatzeko eta indartzeko baliabidea da.

Kristauak elkarrekin elkartuko balira, elkarri Jainkoaren maitasunaz eta erredentzioaren egia preziatuez hitz eginez, beren bihotzak freskatu egingo lirateke eta elkar freskatuko lukete. Baliteke egunero gure zeruko Aitaz gehiago ikasten, Haren graziaren esperientzia berri bat lortzen; orduan bere maitasunaz hitz egin nahi dugu; eta hori egin ahala, gure bihotzak berotu eta animatuko dira. Gehiago pentsatu eta hitz egingo bagenu Jesusi buruz, eta gutxiago norberaren buruaz, askoz gehiago izango genuke haren presentziaz.

Jainkoaz pentsatuko bagenu, gureganako bere arduraren frogak ditugun adina maiz, hura beti gure pentsamenduetan gorde beharko genuke eta gozatu egingo genuke berataz hitz egiteaz eta hura goraipatzea. Denborazko gauzei buruz hitz egiten dugu haiekiko interesa dugulako. Gure lagunez hitz egiten dugu maite ditugulako; gure pozak eta gure penak haiei lotuta daude. Hala ere arrazoi infinitu handiagoa dugu Jainkoa maitatzeko gure lurreko lagunak maitatzeko baino; munduko gauzarik naturalena izan beharko luke gure pentsamendu guztietan bera lehenik egitea, bere ontasunaz hitz egitea eta bere botereaz kontatzea. Hark eman dizkigun dohain aberatsek ez zuten gure pentsamenduak eta maitatzeak hainbeste bereganatzeko, Jainkoari ezer emateko ezer ez geniokeen; etengabe Bera gogorarazi eta maitasun eta esker oneko loturetan lotzen gaituzte gure Zeruko Ongi Egileari. Lurraren behealdetik gertuegi bizi gara. Altxa ditzagun begiak goiko santutegiko ate irekira, non Jainkoaren aintzaren argiak disdira egiten duen Kristoren aurpegian, «bere bitartez Jainkoarengana hurbiltzen direnak ere guztiz salbatzeko gai baita». Hebrearrei 7:25.

Jainkoa gehiago goraipatu behar dugu "bere ontasunagatik eta gizakien seme-alabei egindako lan zoragarriengatik". 107:8 Salmoa. Gure debozio ariketak ez lukete guztiz eskatu eta jasotzean izan behar. Ez gaitezen beti pentsatu gure nahietan eta inoiz ez jasotzen ditugun onuetan. Ez dugu gehiegi otoitz egiten, baina eskerrak emateko sobera ez gara. Jainkoaren errukien etengabeko hartzaileak gara, eta, hala ere, zein esker on gutxi adierazten dugun, zein gutxi goraipatzen dugun Berak guregatik egin duenagatik.

Antzina, Jaunak agindu zion Israeli, bere zerbitzurako elkartzen zirenean: «Jainko duzue Jaunaren zuen Jainkoaren aurrean, eta poztuko zarete eskua jartzen duzuen guztiaz, zuek eta zuen etxeek, Jaunak zuen Jainkoak bedeinkatu zaituztenean. ”. Deuteronomio 12:7. Jainkoaren aintzarako egiten dena alaitasunez egin behar da, laudorio eta esker oneko abestiekin, ez tristeziaz eta goibeltasunez.

Gure Jainkoa Aita samur eta errukitsua da. Haren zerbitzua ez da ariketa mingarri eta atsekabe gisa ikusi behar. Plazer bat izan beharko luke Jauna gurtzea eta bere lanean parte hartzea. Jainkoak ez luke bere seme-alabek, zeinentzat hain salbazio handia eman zaien, lan-zuzendari gogorra eta zorrotza balitz bezala jokatu. Beraien lagunik onena da; eta gurtzen dutenean, beraiekin egotea espero du, bedeinkatu eta kontsolatzeko, haien bihotzak pozez eta maitasunez betez. Jaunak nahi du bere seme-alabek bere zerbitzuan kontsolatzea eta bere lanean gogortasuna baino plazer gehiago aurkitzea. Bera gurtzera datozenek bere ardura eta maitasunaren pentsamendu preziatuak eraman ditzatela nahi du, eguneroko bizitzako lan guztietan alai daitezen, gauza guztietan zintzo eta zintzotasunez jarduteko grazia izan dezaten.

Gurutzearen inguruan bildu behar gara. Kristo eta hura gurutziltzatua izan behar dute kontenplazioaren, elkarrizketaren eta gure emoziorik alaienaren gaia. Jainkoarengandik jasotzen ditugun bedeinkazio guztiak gorde beharko genituzke gure pentsamenduetan, eta bere maitasun handia konturatzen garenean prest egon beharko genuke dena guretzat gurutzean iltzatuta zegoen eskuan fidatzeko.

Arima zerutik hurbilago igo daiteke laudorioaren hegoetan. Jainkoa kantuz eta musikaz gurtzen da goiko gorteetan, eta gure esker ona adierazten dugunean zeruko ostalarien gurtzara hurbiltzen ari gara. "Laudorioak eskaintzen dituenak goraipatzen du" Jainkoa. Salmoa 50:23. Etor gaitezen poztasun begirunez gure Sortzaileari, «eskerrak emanez eta melodiaren ahotsaz». Isaias 51:3.

12. kapitulua—Zer egin zalantzarekin

Askok, batez ere kristau-bizitzan gazteak, eszeptizismoaren iradokizunekin kezkatuta daude batzuetan. Biblian gauza asko daude azaldu ezin dituztenak, ezta ulertu ere, eta Satanek hauek erabiltzen ditu Eskrituretan duten fedea astintzeko, Jainkoaren errebelazio gisa. Galdetzen dute: «Nola ezagutuko dut bide zuzena? Biblia benetan Jainkoaren hitza bada, nola libratuko naiz zalantza eta nahasmen horietatik?”.

Jainkoak ez digu sekula sinesteko eskatzen, gure fedea oinarritzeko froga nahikorik eman gabe. Haren existentzia, bere izaera, bere hitzaren egiazkotasuna, gure arrazoimenari erakartzen dion lekukotasunak ezartzen ditu; eta testigantza au ugaria da. Hala ere, Jainkoak ez du inoiz zalantzaren aukera kendu. Gure fedeak frogan oinarritu behar du, ez frogan. Zalantza egin nahi dutenek aukera izango dute; egia ezagutu nahi dutenek, berriz, froga ugari aurkituko dituzte beren fedea oinarritzat hartzeko.

Ezinezkoa da adimen mugatuentzat Infinituaren izaera edo obrak guztiz ulertzea. Adimen zorrotzenari, adimen hezienari, Izaki santu horrek beti egon behar du misterioz jantzia. «Aurkituko al al duzu Jainkoa bilatuz? Aurkitu ahal al duzu Ahalguztiduna perfekzioraino? Zerua bezain altua da; zer egin dezakezu? infernua baino sakonagoa; zer jakin dezakezu?” Job 11:7, 8.

Paulo apostoluak oihukatzen du: «Oi Jainkoaren jakinduriaren eta ezagutzaren aberastasunen sakontasuna! zein ikerezinak diren haren epaiak, eta haren bideak ezezagunak!» Erromatarrei 11:33. Baina "hodeiak eta iluntasunak bere inguruan" badaude ere, "zuzentasuna eta epaia dira bere tronuaren oinarria". Salmoa 97: 2, RV Orain arte uler ditzakegu gurekin izandako tratua eta bera eragiten duten motiboak, botere infinituarekin batuta mugarik gabeko maitasuna eta errukia antzeman ditzagun. Haren xedeak gure onerako diren bezainbat uler ditzakegu; eta honetatik haratago oraindik fidatu behar dugu ahalguztiduna den eskuaz, maitasunez betetako bihotzaz.

Jainkoaren hitzak, bere Jainkozko Egilearen izaerak bezala, izaki finituek inoiz guztiz ulertu ezin dituzten misterioak aurkezten ditu. Bekatua munduan sartzea, Kristoren enkarnazioa, birsorkuntza, berpizkundea eta Biblian aurkezten diren beste hainbat gai misterio sakonegiak dira giza adimenak azaltzeko, edo baita guztiz ulertzeko ere. Baina ez dugu Jainkoaren hitzaz zalantzan jartzeko arrazoirik, ezin ditugulako bere probidentziaren misterioak ulertu. Mundu naturalean etengabe inguratzen gaituzte ezin ditugun misterioez. Bizitza-forma oso xumeenek filosofo jakintsuenak azaltzeko ahalmenik ez duten arazoa aurkezten dute. Nonahi daude mirariak gure kenetik haratago. Orduan, harritu behar al ginateke mundu espiritualean ere badirela ulertu ezin ditugun misterioak? Zailtasuna giza adimenaren ahultasunean eta estutasunean datza soilik. Jainkoak eman dizkigu Eskrituretan beren jainkozko izaeraren froga nahikoa, eta ez dugu haren hitza zalantzan jarri behar, ezin baitugu ulertu bere probidentziaren misterio guztiak.

Pedro apostoluak dio Eskrituretan badaudela "ulertzeko zailak diren gauzak, ikasi gabekoak eta ezegonkorrak direnek... beren suntsipenerako". 2 Pedro 3:16. Eszeptikoek Bibliaren aurkako argudio gisa aldarrikatu dituzte Liburu Santuen zailtasunak; baina honetatik urrun, bere jainkozko inspirazioaren froga sendoa osatzen dute. Jainkoaren konturik edukiko ez balu erraz uler genezakeena baizik; Haren handitasuna eta maiestateak adimen mugatuek ulertuko balute, Bibliak ez lituzke jainkozko agintearen egiaztagiri nahastezinak eramango. Aurkeztutako gaien handitasunak eta misterioak berak Jainkoaren hitza den heinean fedea bultzatu behar du.

Bibliak egia zabaltzen du soiltasunarekin eta giza bihotzaren behar eta irriketarako egokitzapen perfektuarekin, gogorik landuenak harritu eta liluratu dituena, apal eta kulturarik gabekoei salbamen-bidea antzemateko aukera ematen dien bitartean. Eta hala ere, besterik gabe adierazitako egia horiek hain goratuak, hain zabalak, hain mugagabeak gizakiaren ulermenaren ahalmenetik harago dauden gaiei eusten diete, non Jainkoak adierazi dituelako bakarrik onar ditzakegula. Honela idekitzen zaigu erredentzio-plana, arima bakoitzak Jainkoarenganako damuan eta Jesukristo gure Jaunarenganako fedean egin behar dituen urratsak ikus dezan, Jainkoaren bidetik salbatzeko; hala ere, hain erraz ulertzen diren egia horien azpian, Haren aintzaren ezkutatzen diren misterioak daude, bere ikerketetan gogoa menderatzen duten misterioak, baina egiaren bilatzaile zintzoa begirunez eta fedez inspiratzen dutenak. Biblia zenbat eta gehiago arakatu, orduan eta sakonagoa da Jainko biziaren hitza dela eta giza arrazoia makurtzen da jainkozko errebelazioaren maiestatearen aurrean.

Bibliako egia handiak ezin ditugula guztiz ulertu aitortzea gogamen mugatua infinitua atzemateko ez dela aski onartzea da; gizakiak, bere giza ezagutza mugatuarekin, ezin dituela ulertu Omnizientziaren helburuak.

Haren misterio guztiak barneratu ezin dituztenez, eszeptikoek eta fedegabeek Jainkoaren hitza baztertzen dute; eta Biblia sinesten dutela dioten guztiak ez daude arriskutik libre puntu honetan. Apostoluak dio: «Kontuz, anaiak, zuetako inor ez dadin izan sinesgabeko bihotz gaiztorik, Jainko biziarengandik aldentzean». Hebrearrei 3:12. Zuzena da Bibliaren irakaspenak gertutik aztertzea eta "Jainkoaren gauza sakonak" ikertzea, Eskrituretan agerian dauden heinean. 1 Korintoarrei 2:10. "Sekretuak gure Jainko Jaunarenak diren bitartean", "agertzen diren gauzak guri dagozkio". Deuteronomio 29:29. Baina Satanen lana da adimenaren ikerketa-ahalmenak okertzea. Nolabaiteko harrotasuna Bibliako egia kontuan hartzearekin nahasten da, gizonak pazientziarik gabe eta garaituak senti daitezen, Eskrituraren zati guztiak asebetetzerik ezin badute azaldu. Umiliegia da haientzat hitz inspiratuak ulertzen ez dituztela aitortzea. Ez dira pazientziaz itxaron nahi Jainkoak egia agertzea komeni den arte. Sentitzen dute beren giza jakituria nahikoa dela Eskriturak ulertzeko gai izateko, eta hori egin ezean, ia ukatzen dute haren agintea. Egia da Bibliatik eratorritako teoria eta doktrina askok ez dutela oinarririk bere irakaspenean, eta, hain zuzen ere, inspirazio-tenore osoaren aurkakoak direla. Gauza hauek zalantza eta nahaste-mota izan dira gogo askorentzat. Ez dira, ordea, Jainkoaren hitzaren ardura, gizakiak horren perbertsioarena baizik.

Sortutako izakiek Jainkoaren eta Haren obren ulermen osoa lortzea posible izango balitz, orduan, puntu honetara iritsita, ez lukete egiaren beste aurkikuntzarik izango, ez ezagutzaren hazkunderik, ez adimenaren edo bihotzaren garapen gehiagorik. Jainkoa ez zen gehiago izango gorena; eta gizakiak, ezagutzaren eta lorpenaren mugara iritsita, aurrera egiteari utziko zion. Eskerrak eman diezaiogun Jainkoari ez dela horrela. Jainkoa infinitua da; Harengan daude "jakituriaren eta ezagutzaren altxor guztiak". Kolosarren 2:3. Eta betirako gizakiak beti bilatzen, beti ikasten, eta, hala ere, inoiz ez agortu bere jakinduriaren, bere ontasunaren eta bere boterearen altxorrak.

Jainkoaren asmoa da bizitza honetan ere bere hitzaren egiak beti zabaltzea bere herriari. Ezagutza hori lortzeko modu bakarra dago. Jainkoaren hitza ulertzea bakarrik lor dezakegu hitza eman zen Espiritu horren argiztapenaren bidez. «Jainkoaren gauzak ez ditu inork ezagutzen, Jainkoaren Espirituak baizik». “Espirituak gauza guztiak ikertzen ditu, bai, Jainkoaren gauza sakonak”. 1 Korintoarrei 2:11, 10. Eta Salbatzaileak bere jarraitzaileei egindako promesa hau izan zen: «Egiazko Espiritua etorri denean, gidatuko zaituzte egia guztietara... Zeren niregandik jasoko du eta erakutsiko du. zuei». Joan 16:13, 14.

Jainkoak gizakiak bere arrazoibide-ahalmenak egikaritzea nahi du; eta Biblia aztertzeak gogamena indartu eta goratuko du beste ikerketek ezin duten bezala. Hala ere, kontuz ibili behar dugu arrazoimena jainkotzeaz, zeina gizateriaren ahultasunaren eta ezintasunaren menpe dagoen. Eskriturak gure adimendurako lainotu nahi ez baditugu, egiarik garbienak ez ukitzeko, izan behar dugu haurtxo baten soiltasuna eta fedea, ikasteko prest, eta Espiritu Santuaren laguntza eskatuz. Jainkoaren boterearen eta jakituriaren zentzuak, eta haren handitasuna ulertzeko dugun ezintasunaren zentzuak umiltasuna bultzatu behar gaitu, eta haren hitza ireki beharko genuke, haren aurrean sartuko ginatekeen bezala, beldur santuarekin. Bibliara iristen garenean, arrazoiak bere burua baino goragoko autoritate bat aitortu behar du, eta bihotzak eta adimenak makurtu behar dira NI NAIZ handiaren aurrean.

Badira gauza asko itxuraz zailak edo ilunak, Jainkoak argi eta erraz egingo dituenak horrela ulertzea bilatzen dutenei. Baina Espiritu Santuaren gidaritzarik gabe Eskritura Santuak hausteko edo gaizki interpretatzeko arriskua izango dugu etengabe. Bibliaren irakurketa asko dago irabazirik gabekoa eta kasu askotan lesio positiboa duena. Jainkoaren hitza begirunerik gabe eta otoitz gabe irekitzen denean; pentsamenduak eta afektuak Jainkoarengan finkatzen ez direnean, edo bere borondatearekin bat datozenean, gogoa dudaz lainotuta dago; eta Bibliaren azterketan bertan, eszeptizismoa indartzen da. Etsaiak hartzen ditu pentsamenduen kontrola, eta zuzenak ez diren interpretazioak proposatzen ditu. Gizonak hitzez eta egitez Jainkoarekin bat egin nahian ez dauden bakoitzean, orduan, ikasiak izan arren, Eskrituraren ulermenean oker egiteko gai dira, eta ez da segurua haien azalpenetan fidatzea. Desadostasunak aurkitzeko Liburu Santuetara begiratzen dutenek ez dute izpiritu izpiritua. Ikusmen distortsionatuarekin zalantza eta sinesgaitzaren arrazoi asko ikusiko dituzte benetan argi eta sinpleak diren gauzetan.

Mozorrotu arren, zalantzaren eta eszeptizismoaren benetako kausa, kasu gehienetan, bekatuarekiko maitasuna da. Jainkoaren hitzaren irakaspenak eta murrizketak ez dira ongi etorriak bihotz harro eta bekatuzalearentzat, eta haren eskakizunak bete nahi ez dituztenak prest daude haren agintea zalantzan jartzeko. Egiara heltzeko, egia ezagutzeko gogo zintzoa eta hari obeditzeko bihotz-gogoa izan behar dugu. Eta espiritu honetan Biblia aztertzera etortzen diren guztiek Jainkoaren hitza dela dioten froga ugari aurkituko dute, eta salbaziorako jakintsu bihurtuko dituen egiak uler ditzakete.

Kristok esan du: «Norbaitek bere nahia egin nahi badu, irakaspena ezagutuko du». Joan 7:17, RV Ulertzen ez duzunari buruz galdekatu eta iruzur egin beharrean, kontuan hartu jada distira egiten dizun argiari, eta argi handiagoa jasoko duzu. Kristoren graziaz, bete ezazu zure adimenari argi utzi zaion betebehar guztiak, eta orain zalantzan zaudenak ulertzeko eta betetzeko gai izango zara.

Bada guztiontzat zabalik dagoen froga bat, —hezituena eta analfabetoena—, esperientziaren froga. Jainkoak bere hitzaren errealitatea, bere promesen egia frogatzera gonbidatzen gaitu. «Jauna ona dela dastatu eta ikusi» eskatzen digu. Salmoa 34:8. Beste baten hitzaren araberakoa izan beharrean, geure burua dastatu behar dugu. Adierazten du: "Eskatu, eta jasoko duzu". Joan 16:24. Haren promesak beteko dira. Inoiz ez dute huts egin; inoiz ezin dute huts egin. Eta Jesusengana hurbiltzen garenean, eta bere maitasunaren osotasunean pozten garenean, gure zalantza eta iluntasuna desagertuko dira haren presentziaren argitan.

Paulo apostoluak dio Jainkoak "ilunpearen boteretik libratu gaituela, eta bere Seme maitearen erreinura eraman gaitu". Kolosarren 1:13. Eta heriotzatik bizitzara igaro den orok gai da "Jainkoa egia dela bere zigiluan jartzeko". Joan 3:33. Berak testigantza dezake: «Laguntza behar nuen, eta Jesusengan aurkitu nuen. Behar guztiak bete ziren, nire arimaren gosea ase zen; eta orain Biblia Jesukristoren agerpena da niretzat. Galdetzen al duzu zergatik sinesten dudan Jesusengan? Niretzat Jainkozko Salbatzaile bat delako. Zergatik sinesten dut Biblia? Nire arimari Jainkoaren ahotsa dela aurkitu dudalako». Geure baitan izan dezakegu Biblia egia dela, Kristo Jainkoaren Semea dela. Badakigu ez garela maltzurki asmatutako alegiak jarraitzen ari.

Pedrok bere anaiei exijitzen die: «Hazi daitezen Jesukristo gure Jauna eta Salbatzailearen grazian eta ezagutzan». 2 Pedro 3:18. Jainkoaren jendea grazian hazten ari denean, etengabe bere hitzaren ulermen argiagoa lortuko du. Argi eta edertasun berriak antzemango dituzte bere egia sakratuetan. Hau elizaren historian egia izan da garai guztietan, eta horrela jarraituko du amaiera arte. "Zintzoen bidea egunsentiko argia bezain da, egun perfekturaino gero eta gehiago distira egiten duena". Esaera 4:18, RV, marjina.

Fedeaz gerora begiratu eta adimena hazteko Jainkoaren konpromisoa atzeman dezakegu, giza ahalmenak jainkozkoarekin bat eginez, eta arimaren ahalmen guztiak argiaren Iturburuarekin zuzenean harremanetan jarriz. Poztu gaitezke Jainkoaren probidentziatan nahastu gaituzten guztiak argi geratuko direlako orduan, ulertzeko zailak diren gauzak orduan aurkituko dute azalpena; eta gure adimen mugatuak nahasmena eta helburu hautsiak baino ez zituen aurkitzen, harmoniarik perfektu eta ederrena ikusiko dugu. «Orain beira batetik ikusten dugu, ilun; baina gero aurrez aurre: orain badakit neurri batean; baina orduan ezagutuko dut nik ere ezagutua naizen bezala». 1 Korintoarrei 13:12.

13. kapitulua—Jaunaz pozten

Jainkoaren seme-alabak Kristoren ordezkari izatera deituak daude, Jaunaren ontasuna eta errukia erakutsiz. Jesusek Aitaren benetako izaera agerian utzi digunez, halaxe agertu behar diogu Kristo bere maitasun samurra eta errukitsua ezagutzen ez duen munduari. «Nik mundura bidali nauzun bezala», esan zuen Jesusek, «Nik ere mundura bidali ditut». «Ni haietan, eta zu nigan; ... munduak jakin dezan zuk bidali nauzula». Joan 17:18, 23. Paulo apostoluak Jesusen ikasleei esaten die: «Agerian deklaratu zaituzte Kristoren epistola zarela», «guztiek ezagutzen eta irakurrita». 2 Korintoarrei 3:3, 2. Bere seme-alaba bakoitzean, Jesusek gutun bat bidaltzen dio munduari. Kristoren jarraitzailea bazara, Berak bidaltzen dizu gutun bat bizi zaren familia, herrira, kalera. Jesusek, zugan bizi denez, bera ezagutzen ez dutenen bihotzei hitz egin nahi die. Agian ez dute Biblia irakurtzen, edo ez dute entzuten bere orrialdeetan hitz egiten dien ahotsa; ez dute ikusten Jainkoaren maitasuna bere obren bidez. Baina Jesusen benetako ordezkaria bazara, baliteke zure bidez Haren ontasunaz zerbait ulertzera eraman eta bera maitatzeko eta zerbitzatzera irabaztea.

Kristauak argi-eramaile gisa jartzen dira zerurako bidean. Munduari islatu behar diote Kristogandik distiratzen dien argia. Haien bizitzak eta izaerak halakoak izan beharko lukete, haien bidez besteek Kristoren eta Haren zerbitzuaren ikuskera zuzena izan dezaten.

Kristo irudikatzen badugu, bere zerbitzua erakargarria irudituko zaigu, benetan den bezala. Beren arimari goibeltasuna eta tristura biltzen eta marmar eta kexatzen ari diren kristauak besteei Jainkoaren eta kristau bizitzaren irudikapen faltsua ematen ari zaie. Iruditzen dute Jainkoa ez dela atsegin bere seme-alabak zoriontsu izateaz, eta honetan gezurrezko testigantza ematen dute gure Aita zerukoaren aurka.

Satan poztu egiten da Jainkoaren seme-alabak sinesgabetasunera eta etsidurara eraman ditzakeenean. Poztu egiten da Jainkoaren mesfidantza, gu salbatzeko bere borondateaz eta botereaz zalantzan jartzen gaituela ikusteak. Maite du Jaunak bere probidentziaz kalte egingo digula sentitzea. Satanen lana da Jauna errukirik eta errukirik gabe irudikatzea. Berari buruzko egia oker esaten du. Jainkoari buruzko ideia faltsuz betetzen du irudimena; eta gure Aita zerukoari dagokionez egian egon beharrean, sarriegitan finkatzen dugu gure gogoa Satanasen irudikapen okerretan eta Jainkoaren desohore egiten dugu haren mesfidantzaz eta haren aurka marmar eginez. Satanek inoiz bilatzen du bizitza erlijiosoa goibel bihurtzea. Neketsu eta zaila agertzea nahi du; eta kristaua bere bizitzan erlijioaren ikuspegi hori aurkezten duenean, bere sinesgabetasunaren bidez, Satanasen faltsukeriaren alde egiten du.

Askok, bizitzaren bidetik ibiltzen direnean, beren akats eta hutsegite eta etsipenetan jasaten dira, eta haien bihotzak atsekabez eta etsiez beteta daude. Europan nengoela, hau egiten ari zen ahizpa batek, larritasun handian zegoena, idatzi zidan, animo hitz batzuk eskatuz. Haren gutuna irakurri eta hurrengo gauean lorategi batean nengoela amestu nuen, eta lorategiaren jabea zirudien batek bere bideetatik eramaten ninduen. Loreak biltzen eta haien lurrinaz gozatzen ari nintzela, nire ondoan zebilen ahizpa honek bidea oztopatzen ari zitzaizkion ertz desatsegin batzuei arreta deitu zidanean. Han dolua eta dolua zegoen. Ez zen bidetik zihoan, gidari jarraituz, arantza eta arantza artean zebilen baizik. «Oi», negar egin zuen, «ez al da pena bat lorategi eder hau arantzez hondatuta egotea?». Orduan gidak esan zuen: «Utzi arantzak bakean, bakarrik zaurituko zaituzte eta. Bildu arrosak, liliak eta arrosak”.

Ez al dira izan puntu argirik zure esperientzian? Ez al dituzu izan urtaro preziatu batzuk Jainkoaren Espirituari erantzuteko zure bihotza pozaren taupadaka? Zure bizitzako esperientziaren kapituluetara begiratzen duzunean ez al dituzu orrialde atsegin batzuk aurkitzen? Ez al dira Jainkoaren promesak, lore lurrintsuak bezala, hazten zure bidearen ondoan? Ez al duzu utziko haien edertasuna eta gozotasuna zure bihotza pozez betetzen?

Arantza eta arantzak zauritu eta atsekabetuko zaituzte; eta gauza oiek bakarrik bildu, eta besteei aurkezten badiezu, ez al al zara, zeure Jaungoikoaren ontasuna arbuiatzeaz gain, zure ingurukoak bizitzaren bidetik ibiltzea eragozten?

Ez da jakintsua iraganeko bizitza baten oroitzapen desatsegin guztiak biltzea —bere gaiztakeria eta desilusioak—, haien gainean hitz egitea eta negar egitea, etsipenaz gainditzen gaituen arte. Arima etsitua iluntasunez betetzen da, Jainkoaren argia bere arimatik itzaltzen eta besteen bidera itzala jartzen du.

Eskerrak eman Jainkoari aurkeztu dizkigun irudi distiratsuengatik. Bildu ditzagun bere maitasunaren ziurtasun dohatsuak, etengabe begira ditzagun: Jainkoaren Semea bere Aitaren tronua utziz, bere jainkotasuna gizatasunez jantzi, gizakia Satanasen boteretik libra dezan; Haren garaipena gure alde, zerua gizakiei irekiz, giza ikuspegiari agerian utziz Jainkotasunak bere aintza erakusten duen presentzia-gela; eroritako arraza bekatuak murgildu zuen hondamen-zulotik altxatu eta berriro ere Jainko infinituarekin lotura ekarri zuen, eta jainkozko proba jasan zuen gure Redentorearen fedeaz, Kristoren zuzentasunaz jantzia eta bere tronuraino goratua. —Horiek dira Jainkoak kontenplatu nahi dizkigun irudiak.

Jainkoaren maitasunaz zalantzan jartzen dugunean eta bere promesetan mesfidatzen dugunean desohore egiten dugu eta bere Espiritu Santua atsekabetzen dugu. Nola sentituko litzateke ama bat bere seme-alabak etengabe kexatzen ari balira, beraiekin ongi esan ez balu bezala, bere bizitza osoa haien interesak aurrera eramatea eta erosotasuna ematea izan zenean? Demagun haren maitasuna zalantzan jarri behar dutela; bihotza hautsiko zion. Nola sentituko litzateke gurasoren bat bere seme-alabek horrela tratatuta? Eta nola gure zeruko Aitak errespetatu gaitzake bere maitasunaz mesfidatzen garenean, zeinak bere Seme bakarra ematera eraman baitu bizia izan dezagun? Apostoluak idazten du: «Bere Semea barkatu ez zuenak, baina gu guztiongatik entregatu zuenak, nola ez dizkigu harekin ere gauza guztiak dohainik emango?». Erromatarrei 8:32. Eta, hala ere, zenbat, beren ekintzez, hitzez ez bada, esaten ari diren: «Jaunak ez du hau esan nahi niretzat. Agian besteak maite ditu, baina ez nau maite».

Hori guztia zure arimari kalte egiten ari da; izan ere, esaten duzun zalantzazko hitz bakoitza Satanasen tentazioak gonbidatzen ditu; indartzen ari da zure baitan duda egiteko joera, eta atsekabetzen zaituzte aingeru zerbitzariak. Satanek tentatzen zaituenean, ez ezazu arnasa zalantza edo iluntasun hitzik. Haren iradokizunei atea irekitzea aukeratzen baduzu, zure burua mesfidantzaz eta galdeketa errebeldez beteko da. Zure sentimenduak hitz egiten badituzu, adierazten duzun zalantza bakoitzak zeure buruari erreakzionatzeaz gain, besteen bizitzan ernatu eta fruituak emango dituen hazia da, eta baliteke zure hitzen eraginari aurre egitea ezinezkoa izatea. Baliteke zu zeu tentazioaren garaitik eta Satanasen amarrutik errekuperatu ahal izatea, baina zure eraginak hunkituta dauden beste batzuek ezingo dute iradoki duzun sinesgabetasunetik ihes egin. Zein garrantzitsua den indar espirituala eta bizia emango duten gauza horiek bakarrik hitz egitea!

Aingeruak entzuten ari dira zeruko Maisuari buruz munduari zer berri ematen diozun entzuteko. Izan bedi zure elkarrizketa Aitaren aurrean zure alde erregutzeko bizi dena. Lagun baten eskua hartzen duzunean, Jainkoari gorespena izan dadila zure ezpainetan eta zure bihotzean. Horrek bere pentsamenduak erakarriko ditu Jesusengana.

Guztiek dituzte probak; jasaten zailak diren atsekabeak, aurre egiteko gogor tentazioak. Ez esan zure arazoak zure lagun hilkorrei, baina eraman dena Jainkoari otoitzean. Egin arau bat zalantzazko edo etsipenezko hitzik ez esatea. Asko egin dezakezu besteen bizitza alaitzeko eta haien ahaleginak indartzeko, itxaropen eta alaitasun hitzen bidez.

Arima ausart asko dago tentazioak gogor estututa, ia norbere buruarekin eta gaiztakeriaren botereekin ahultzeko prest. Ez desanimatu halakorik bere borroka gogorrean. Anima ezazu bere bidean bultzatuko duten hitz ausart eta itxaropentsuekin. Horrela, Kristoren argia argitu daiteke zugandik. "Gutako inor ez da bere kabuz bizi". Erromatarrei 14:7. Gure eragin inkontzientearen bidez beste batzuk animatu eta indartu daitezke, edo desanimatu eta uxatu ditzake Kristo eta egiatik.

Asko dira Kristoren bizitzaren eta izaeraren ideia oker bat dutenak. Berotasunik eta eguzkitsurik gabe zegoela uste dute, zorrotza, gogorra eta pozgabea zela. Kasu askotan erlijio-esperientzia osoa ikuspegi goibel horiek koloreztatzen dute.

Askotan esaten da Jesusek negar egiten zuela, baina ez zela inoiz irribarre egiten jakin. Gure Salbatzaillea izan zan, egiazki, Tristurako Gizona, eta atsekabea ezagutua, zeren bere biotza zabaldu baitzuen gizonen gaitz guzietara. Baina bere bizitza bere buruari uko egin eta minez eta arduraz itzala bazen ere, bere izpiritua ez zen zapaldu. Haren aurpegiak ez zuen atsekabearen eta atsekabearen adierazpenik zeraman, baizik eta lasaitasun lasaikoa. Haren bihotza bizi-iturri bat zen, eta noranahi joaten zen atsedena eta bakea, poza eta poza.

Gure Salbatzailea oso serioa eta biziki serioa zen, baina inoiz goibel edo makur. Bera imitatzen dutenen bizitza asmo serioz betea izango da; erantzukizun pertsonalaren zentzu sakona izango dute. Lekutasuna erreprimitua izango da; ez da alaitasun zalapartarik izango, ez txantxa zakarrik; baina Jesusen erlijioak bakea ematen du ibai batek bezala. Ez du pozaren argia itzaltzen; ez du alaitasuna murrizten ezta aurpegi eguzkitsu eta irribarretsua lainotzen. Kristo ez zen zerbitzatzera etorri, zerbitzatzera baizik; eta haren maitasuna bihotzean erreinatzen denean, haren ereduari jarraituko diogu.

Besteen egintza gaizto eta bidegabeak gogoan gordetzen baditugu ezinezkoa izango dugu Kristok maitatu gaituen bezala maitatzea; baina gure pentsamenduak Kristok gureganako duen maitasun eta erruki miresgarrian barneratzen badira, izpiritu bera irtengo da besteengana. Elkar maitatu eta errespetatu beharko genuke, ikusten utzi ezin ditugun akatsak eta akatsak gorabehera. Umiltasuna eta norberaren buruarekiko mesfidantza landu behar dira, eta besteen akatsekiko samurtasuna pazientzia. Horrek berekoikeria murrizten duen guztia hilko du eta bihotz handiko eta eskuzabal bihurtuko gaitu.

Salmistak dio: «Konfiantza ezazu Jaunarengan eta egin ongia; hala biziko zarete lurrean, eta zinez elikatuko zarete». Salmoa 37:3. "Konfiantza Jaunarengan". Egun bakoitzak bere zamak, kezkak eta nahasmenduak ditu; eta elkartzen garenean zein prest gauden gure zailtasunez eta probetaz hitz egiteko. Hainbeste arazo maileguan sartzen dira, hainbeste beldur askatzen dira, halako antsietate pisua adierazten da, non pentsa liteke ez genuela errukirik, Salbatzaile maitagarririk, gure eskaera guztiak entzuteko prest eta guretzako laguntza behar dugun une bakoitzean. .

Batzuk beti beldur dira, eta zorpetzeko arazoak. Egunero inguratzen dira Jainkoaren maitasunaren erakusgarri; egunero bere probidentziaren dohainez gozatzen ari dira; baina gaur egungo bedeinkapen hauek ez dituzte kontuan hartzen. Haien gogamenak etengabe ari dira etortzeko beldur den zerbait desatsegin batean; edo zailtasun batzuk benetan egon daitezke, txikia izan arren, begiak itsutzen dizkiela esker ona eskatzen duten gauza askoren aurrean. Aurkitzen dituzten zailtasunek, haien laguntzaren iturri bakarra den Jainkoarengana eraman beharrean, Harengandik bereizten dituzte, ezinegona eta mina pizten dutelako.

Ondo al dugu horrela sinesgabe izatea? Zergatik izan behar dugu eskergabe eta mesfidati? Jesus da gure laguna; zeru guziak gure ongizateaz interesatzen da. Ez genuke utzi behar eguneroko bizitzako nahasmen eta kezkak gogoa aztoratu eta kopeta lainotzen. Egiten badugu beti izango dugu zer edo zer haserretu eta gogaitzeko. Ez dugu indultatu behar eta higatzen gaituen eskakizun bat, baina probak jasaten laguntzen ez gaituena.

Negozioetan nahastuta egon zaitezke; zure aurreikuspenak gero eta ilunagoak izan daitezke, eta galtzeko mehatxua izan dezakezu; baina ez zaitez desanimatu; bota zure ardura Jainkoaren gainera, eta egon lasai eta alai. Otoitz ezazu jakinduria zure aferak diskrezioz kudeatzeko, eta horrela galerak eta hondamendiak saihesteko. Egin ahal duzun guztia zure aldetik emaitza onak lortzeko. Jesusek bere laguntza agindu du, baina ez gure ahaleginaz aparte. Gure Laguntzailean konfiantzaz, ahal duzun guztia egin duzunean, onartu emaitza alai.

Ez da Jainkoaren borondatea bere herria kontu handiz pisua izatea. Baina gure Jaunak ez gaitu engainatzen. Ez digu esaten: «Ez izan beldurrik; ez dago arriskurik zure bidean». Badaki probak eta arriskuak daudela, eta argi eta garbi tratatzen gaitu. Ez du proposatzen bere herria bekatu eta gaiztoaren mundutik ateratzea, baina inoiz hutsik ez duen aterpe batera seinalatzen du. Bere ikasleentzat egin zuen otoitza hau izan zen: "Ez dut otoitz haiek mundutik kendu ditzazun, baizik eta gaitzetik gorde ditzazun". «Munduan», dio, «tribulazioa izango duzue: baina anima zaitezte; Mundua gainditu dut». Joan 17:15; 16:33.

Mendiko bere sermoian, Kristok bere ikasleei ikasgai preziatuak eman zizkien Jainkoarengan konfiantza izateko beharrari buruz. Ikasgai hauek Jainkoaren seme-alabak adin guztietan bultzatzeko diseinatu ziren, eta gure garaira instrukzioz eta erosotasunez beteta iritsi dira. Salbatzaileak zeruko hegaztietara seinalatu zituen bere laudorio-kantak astintzen zituzten bitartean, ardura-pentsamenduz bete gabe, "ez baitute ereiten, ez biltzen". Eta, hala ere, Aita handiak haien beharrizanak ematen ditu. Salbatzaileak galdetzen du: "Ez al zarete haiek baino askoz hobeak?" Mateo 6:26. Gizonaren eta piztiaren Hornitzaile handiak bere eskua irekitzen du eta bere izaki guztiak hornitzen ditu. Zeruko txoriak ez daude haren oharpenaren azpian. Ez du janaria beren fakturetan sartzen, baina haien beharretarako hornitzen du. Berak sakabanatu dituen aleak bildu behar dituzte. Haien habi txikietarako materiala prestatu behar dute. Euren kumeak elikatu behar dituzte. Kantuz irteten dira euren lanera, zeruko zuen Aitak elikatzen baititu. Eta "ez al zarete haiek baino askoz hobeak?" Ez al zarete, gurtzaile adimentsu eta espiritual gisa, zeruko txoriak baino balio handiagoa? Ez al du gure izatearen Egileak, gure bizitzaren Zaintzaileak, bere jainkozko irudian eratu gintuenak, gure beharrizanei aurre egingo al diegu beragan fidatzen bagara?

Kristok bere ikasleei soroko loreetara zuzendu zituen, oparotasun aberatsean hazten eta zeruko Aitak eman zien edertasun sinplean dizdira, gizakiarekiko zuen maitasunaren adierazpen gisa. Hark esan zuen: "Kontuan izan zelaiko liliak, nola hazten diren". Lore natural hauen edertasuna eta sinpletasuna Salomonen distira baino handiagoa da. Artearen trebetasunak sortutako jantzirik ederrenak ezin du jasan Jainkoaren sorkuntzaren loreen grazia naturalarekin eta edertasun distiratsuarekin. Jesusek galdetzen du: «Jainkoak horrela jantziko balu gaur egungo belarra, eta bihar labean botako dena, ez al zaituzte askoz gehiago jantziko, fede gutxikook?». Mateo 6:28, 30. Jainkoak, Jainkozko Artistak, egun batean galtzen diren lore soilei beren kolore delikatuak eta askotarikoak ematen badie, zenbat ardura handiagoa izango du bere irudira sortuak direnentzat? Kristoren ikasgai hau, fedegabeko bihotzaren pentsamendu kezkagarriari, nahasmenduari eta zalantzari errieta bat da.

Jaunak bere seme eta alaba guztiak zoriontsu, baketsu eta esaneko izan lituzke. Jesusek dio: “Nire bakea ematen dizuet: ez munduak ematen duen bezala, ematen dizuet. Ez bedi zure bihotza larritu, ez bedi beldurrik izan». "Gauza hauek esan dizkizut, nire poza zuetan gera dadin eta zure poza betea izan dadin". Joan 14:27; 15:11.

Motibo berekoietatik bilatzen den zoriona, betebeharraren bidetik kanpo, orekatua, gorabeheratsua eta iragankorra da; igarotzen da, eta arima bakardadez eta tristuraz betetzen da; baña poza eta poztasuna dago Jainkoaren zerbitzuan; kristaua ez da bide zalantzagarrietan ibiltzen uzten; ez zaio damu eta desilusio alferrik geratzen. Bizitza honetako plazerrik ez badugu oraindik poz-pozik egon gaitezke haragoko bizitzara begira.

Baina hemen ere kristauek izan dezakete Kristorekin komunikatzeko poza; izan dezakete haren maitasunaren argia, haren presentziaren betiko erosotasuna. Bizitzako urrats bakoitzak Jesusengana gerturatu gaitzake, bere maitasunaren esperientzia sakonagoa eman diezaguke eta bakearen etxe dohatsura pauso bat gerturatu gaitzake. Orduan ez dezagun gure konfiantza baztertu, baizik eta ziurtasun irmoa, inoiz baino irmoago. «Orain arte Jaunak lagundu digu», eta azkenera arte lagunduko digu. 1 Samuel 7:12. Begira ditzagun zutabe monumentaletara, Jaunak gu kontsolatzeko eta suntsitzailearen eskuetatik salbatzeko egin duenaren oroigarri. Gorde ditzagun gure oroimenean Jainkoak erakutsi dizkigun erruki samur guztiak, garbitu dituen malkoak, baretu dituen minak, larritasunak kenduak, beldurrak uxatu, beharrak beteak, emandako bedeinkapenak, horrela indartuz. geure burua gure erromesaldiaren hondarrean aurrean dugun guztiagatik.

Ezin dugu etorkizuneko gatazkan nahasmendu berriak ikusi, baina iraganekoari zein etorriko denari begiratu diezaiokegu, eta esan: «Orain arte Jaunak lagundu gaitu». "Zure egunak bezala, hala izango da zure indarra". Deuteronomio 33:25. Epaiketak ez du gaindituko hura jasateko emango diguten indarra. Har dezagun orduan gure lana aurkitzen dugun tokian, etor daitekeen edozer, epaiketaren araberako indarra emango dela sinetsita.

Eta pixkanaka zeruko ateak irekiko dira Jainkoaren seme-alabak sartzeko, eta aintza Erregearen ezpainetatik bedeinkapena haien belarrietara eroriko da musikarik aberatsena bezala: «Zatozte, nire Aitaren bedeinkatuak, oinordetzan hartu prestaturiko erreinua. zuentzat munduaren sorreratik». Mateo 25:34.

Orduan erredimituak ongi etorriak izango dira Jesusek prestatzen ari den etxean. Han ez dira haien lagunak izango lurreko gaiztoak, gezurtiak, idolatroak, zikinak eta sinesgabeak; baina Satanas garaitu eta jainkozko graziaren bidez pertsonaia perfektuak osatu dituztenekin elkartuko dira. Hemen afflitzen dituen joera bekatari oro, inperfekzio oro, Kristoren odolaz kendua izan da, eta bere aintzaren bikaintasuna eta distira, eguzkiaren distira gainditzen duena, ematen zaie. Eta edertasun moralak, bere izaeraren perfekzioak distira egiten du haien bidez, kanpoko distira hori askoz gainditzeko balio baitu. Akatsik gabe daude tronu zuri handiaren aurrean, aingeruen duintasuna eta pribilegioak partekatuz.

Bere izan daitekeen oinordetza loriatsua ikusita, «zer emango du gizakiak bere arimaren truke?». Mateo 16:26. Pobrea izan daiteke, baina bere baitan ditu munduak inoiz eman ezingo lukeen aberastasuna eta duintasuna. Bekatutik erredimitutako eta garbitutako arima, Jainkoaren zerbitzura eskainitako ahalmen noble guztiekin, gainditzeko balio du; eta poza dago zeruan Jainkoaren eta aingeru sainduen aurrean erredimitutako arima baten gañean, triunfo santuaren kantuetan adierazten den poza.