ക്രിസ്തുസോപാനം

അദ്ധ്യായം 1—മനുഷ്യരോടുള്ള ദൈവസ്നേഹം

പ്രകൃതിയും തിരുവെഴുത്തുകളും ഇവ രണ്ടും ഒന്നുപോലെ ദിവ്യസ്നേഹത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. നമ്മുടെ സ്വര്‍ഗ്ഗീയപിതാവു ജീവന്‍റെയും ജ്ഞാനത്തിന്‍റെയും സന്തോഷത്തിന്‍റെയും ഉറവിടമാകുന്നു. പ്രകൃതിയെ ഒന്ന് നോക്കുക. അത് ആശ്ചര്യജനകവും ഭംഗിയേറിയതും ആയിരിക്കുന്നില്ലയോ? മനുഷ്യരുടെ എന്ന് മാത്രമല്ല, സര്‍വ്വജീവജാലങ്ങളുടെയും അതാത് ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കും ഭാഗ്യധേയത്തിനും പ്രകൃതി ഏറ്റവും ഉപയുക്തമായിരിക്കുന്ന സ്ഥിതിയെ ഒന്ന് ആലോചിച്ചുനോക്കുവിന്‍! ഭൂമിയെ സന്തോഷകരവും ഫലവത്തുമാക്കിതീര്‍ക്കുന്ന വേനലും, മഴയും, കുന്നുകളും, അഴികളും, മേടുകളും ഇവയെല്ലാം സ്രഷ്ടാവിന്‍റെ വന്‍സ്നേഹത്തെ അല്ലയോ വെളിവാക്കുന്നത്! അതാത് ജീവികള്‍ക്ക് ദിനംപ്രതി ആവശ്യമായിരിക്കുന്ന ആഹാരത്തെ നല്കുന്നതും അവന്‍തന്നെ. ഇതോര്‍ത്തുകൊണ്ട് സങ്കീര്‍ത്തനക്കാരന്‍ ഇപ്രകാരം പാടുന്നു:

“എല്ലാവരുടെയും കണ്ണ് നിന്നെനോക്കി കാത്തിരിക്കുന്നു; നീ തത്സമയത്ത് അവര്‍ക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുക്കുന്നു. നീ തൃക്കൈതുറന്നു ജീവന്‍ ഉള്ളതിനൊക്കെയും പ്രസാദംകൊണ്ടു തൃപ്തിവരുത്തുന്നു.” (സങ്കീ. 145:15,16)

ദൈവം മനുഷ്യനെ വിശുദ്ധനും ഭാഗ്യവാനുമായി സൃഷ്ടിച്ചു. ഈ ഭൂമിയില്‍ നാശത്തിന്‍റെയും ശാപത്തിന്‍റെയും വല്ല ലക്ഷണമോ നിഴലോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്നേഹത്തിന്‍പ്രമാണമായ ദിവ്യകല്പന ലംഘിക്കമൂലമാണ് ഈ ലോകത്തില്‍ മരണവും അരിഷ്ടതയും പ്രവേശിച്ചത്‌. എങ്കിലും പാപത്തിന്‍റെ ഫലമാകുന്ന അനേക ദുരിതങ്ങള്‍ അനുഭവിക്കുന്നതിന്‍ മദ്ധ്യേയും നാം ദിവ്യസ്നേഹത്തിന്‍ പ്രത്യക്ഷലക്ഷണങ്ങള്‍ കാണുന്നില്ലയോ? മനുഷ്യന്‍ നിമിത്തമാണ് ദൈവം ഭൂമിയെ ശപിച്ചത്‌ എന്ന് എഴുതിയിരിക്കുന്നു. (ഉല്പ. 3:17,18) മുള്ളും പറക്കാരയും (മനുഷ്യന്‍റെ ജീവിതം ഞെരുക്കവും ഭാരവുമുള്ളതാക്കിത്തീര്‍ക്കുന്ന കഷ്ടങ്ങളും പരീക്ഷകളും) പാപത്തിന്‍റെ ഫലമായി നമ്മുക്ക് നേരിട്ടിരിക്കുന്ന അരിഷ്ടതയിലും അധഃപതനത്തിലും നിന്ന് നമ്മെ ഉദ്ധരിക്കേണ്ടതിനു ദൈവം നമ്മുക്കായി ആസൂത്രണം ചെയ്തിരിക്കുന്ന അഭ്യസനമാര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ ആവശ്യം ആവശ്യമായിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണ്. നമ്മുടെ നന്മാക്കായത്രെ അവ നിയമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ലോകത്തിന്നു അതിന്‍റെ പൂര്‍വ്വസ്ഥിതിയില്‍ നിന്ന് ഒരു അധഃപതനം നേരിട്ടിരിക്കുന്നു എങ്കിലും ഇന്ന് ലോകത്തില്‍ ദുഃഖവും അരിഷ്ടതയും മാത്രമല്ല, പ്രത്യാശാജനകവും ആശ്വാസദായകവുമായ അനേക ദൂതുകള്‍ പ്രകൃതിയില്‍തന്നേയും ഇല്ലയോ? പറക്കാരകളില്‍ പുഷ്പങ്ങളും മുള്ളുകള്‍ക്കിടയില്‍ പനിനീര്‍പൂക്കളും ഉണ്ടല്ലൊ.

“ദൈവം സ്നേഹം ആകുന്നു” എന്ന് വിടരുന്നമൊട്ടിന്മേലും പുല്ലിന്‍ മുളയിലും എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആകാശത്തെ തങ്ങളുടെ സന്തോഷത്തെ വെളിവാക്കുന്ന ഇമ്പഗാനങ്ങള്‍കൊണ്ട് മാറ്റൊലികൊള്ളിക്കുന്ന പക്ഷികളും, വായുവിനെ തങ്ങളുടെ സൌരഭ്യത്താല്‍ സുഗന്ധപൂരിതമാക്കുന്ന ഭംഗിയുള്ള പുഷ്പങ്ങളും, കാട്ടില്‍ പച്ചനിറമായ ഇലകളോടുകൂടി ഉയര്‍ന്നുനില്‍ക്കുന്ന വന്‍ മരങ്ങളും, ദൈവത്തിന്‍റെ പിതൃ വാത്സല്യത്തേയും ദയയേയും തന്‍റെ മക്കള്‍ ഭാഗ്യവാന്മാരയിത്തീരണമെന്നുള്ള അവന്‍റെ അഭിവാഞ്ചയേയും ആണ് സാക്ഷീകരിക്കുന്നത്.

തിരുവെഴുത്തുകള്‍ ദൈവത്തിന്‍റെ സ്വഭാവലക്ഷണാദികളെ നമ്മുക്ക് വെളിപ്പെടുത്തിത്തരുന്നു. ദൈവത്തിന്‍റെ അപാരമായിരിക്കുന്ന സ്നേഹത്തേയും ദയയേയും കുറിച്ചു അവന്‍ തന്നെ പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു. “നിന്‍റെ തേജസ്സ് എനിക്ക് തരേണമേ” എന്ന് മോശെ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചപ്പോള്‍ “ഞാന്‍ എന്‍റെ മഹിമ ഒക്കെയും നിന്‍റെ മുമ്പാകെ കടക്കുമാറാക്കും” എന്ന് കര്‍ത്താവ് ഉത്തരമരുളി. (പുറപ്പാട്. 33:18,19) ഇതാകുന്നു അവന്‍റെ തേജസ്സ്. യഹോവ അവന്‍റെ മുമ്പാകെ കടന്നുഘോഷിച്ചത് എന്തെന്നാല്‍: “യഹോവ, യഹോവയായ ദൈവം, കരുണയും കൃപയുമുള്ളവന്‍, ദീര്‍ഘക്ഷമയും മഹാദയയും വിശ്വസ്തതയുമുള്ളവന്‍. ആയിരം ആയിരത്തിനു ദയകാണിക്കുന്നവന്‍; അകൃത്യവും അതിക്രമവും പാപവും ക്ഷമിക്കുന്നവന്‍.” (പുറപ്പാട് 34:6,7) “കോപത്തില്‍ സമാധാനവും മഹാദയയുമുള്ളവന്‍” (യോനാ 4:2) (പഴയ ഭാഷാന്തരം നോക്കുക.) “എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ ദയയിലല്ലോ അവന്നു പ്രസാദമുള്ളത്.” (മീഖാ 7:18)

ആകാശത്തിലും ഭൂമിയിലുമുള്ള അസംഖ്യം ഉപാധികളാല്‍ ദൈവം നമ്മുടെ ഹൃദയത്തെ തന്നോട് ഇണച്ചുചേര്‍ത്തിട്ടുണ്ട്. പ്രകൃതിയിലെ വസ്തുക്കളാലും മാനുഷഹൃദയങ്ങള്‍ക്ക് സുജ്ഞാതമായ അത്യാഗാധവും ഏറ്റവും മൃദുലവുമായ ഭൌമീകപാശങ്ങള്‍മൂലവും അവന്‍ നമ്മുക്ക് തന്നെത്താന്‍ വെളിപ്പെടുത്തിതരുന്നു. ഇവ ഒക്കെയും അപൂര്‍ണ്ണമായിട്ടെങ്കിലും ദൈവസ്നേഹത്തെ വെളിവാക്കുന്നുണ്ട്. ഇപ്രകാരമുള്ള തെളിവുകള്‍ ധാരാളം നല്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെങ്കിലും നമ്മുടെ ശത്രുവായവന്‍ മനുഷ്യരുടെ കണ്ണുകള്‍ കുരുടാക്കിയിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അവര്‍ ഭയത്തോടും വിറയലോടും കൂടെയാണ് ദൈവത്തെ വീക്ഷിക്കുന്നത്. അവന്‍ കഠിന ഹൃദയനും ക്ഷമിക്കാത്തവനുമാകുന്നു എന്നാണ് അവര്‍ വിചാരിക്കുന്നത്. ഒരു കഠിന ഹൃദയനായ ന്യാധിപനെയോ, ദയയിലാത്തൊരു ഉത്തമര്‍ണ്ണനെയോപോലെ, ദൈവവും കരുണയില്ലാത്ത നീതിമാന്‍ ആണെന്ന് അവന്‍റെ ഗുണലക്ഷണ ങ്ങളെക്കുറിച്ച് പിശാചു മനുഷ്യരെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യരുടെ തെറ്റുകുറ്റങ്ങളെ കണ്ടുപിടിച്ചു അവരെ കഠിനമായി ശിക്ഷിപ്പാന്‍ ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരുവനായിട്ടാണ് അവന്‍ ദൈവത്തെ ചിത്രീകരിക്കുന്നത്. തെറ്റായധാരണ നീക്കി ദൈവത്തിന്‍റെ സീമയറ്റ സ്നേഹമാഹാത്മ്യത്തെ ലോകത്തിന്നു പ്രത്യക്ഷമാക്കേണ്ടതിനാണ് യേശുകര്‍ത്താവ് ഇറങ്ങിവന്ന് മനുഷ്യരുടെ ഇടയില്‍ ജീവിച്ചത്.

ദൈവപുത്രന്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍നിന്നു ഇറങ്ങിയത്‌ പിതാവിനെ വെളിപ്പെടുത്തുവാനായിരുന്നു. “ദൈവത്തെ ആരും ഒരു നാളും കണ്ടിട്ടില്ല; പിതാവിന്‍റെ മടിയില്‍ ഇരിക്കുന്ന ഏകജാതനായ പുത്രന്‍ അവനെ വെളിപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.(യോഹ. 1:18). “പുത്രനും പുത്രന്‍ വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊടുപ്പാന്‍ ഇച്ഛിക്കുന്നവനുമല്ലാതെ ആരും പിതാവിനെ അറിയുന്നതുമില്ല.(മത്താ. 11:27) “പിതാവിനെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കാണിച്ചു തരേണം” എന്ന് ശിഷ്യന്മാരില്‍ ഒരാള്‍ കര്‍ത്താവിനോടു അപേക്ഷിച്ചപ്പോള്‍ യേശു അവനോടു പറഞ്ഞത്, “ഞാന്‍ ഇത്രക്കാലം നിങ്ങളോടുകൂടെ ഇരുന്നിട്ടും നീ എന്നെ അറിയുന്നില്ലയോ ഫിലിപ്പോസേ? എന്നെ കണ്ടവന്‍ പിതാവിനെ കണ്ടിരിക്കുന്നു, പിന്നെ പിതാവിനെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കാണിച്ചുതരേണം എന്ന് നീ പറയുന്നത് എങ്ങനെ?” (യോഹ. 14:8,9)

തന്‍റെ ലൌകീകപ്രവൃത്തിയെക്കുറിച്ച് വിവരിക്കുന്ന അവസരത്തില്‍ കര്‍ത്താവ് ഇങ്ങനെ പറയുന്നു, “ദരിദ്രന്മാരോട് സുവിശേഷം അറിയിക്കാന്‍ കര്‍ത്താവ് എന്നെ അഭിഷേകം ചെയ്കയാല്‍ അവന്‍റെ ആത്മാവ് എന്‍റെമേല്‍ ഉണ്ട്; ബദ്ധന്മാര്‍ക്ക് വിടുതലും കുരുടന്മാര്‍ക്ക് കാഴ്ചയും പ്രസംഗിപ്പാനും പീഡിത ന്മാരെ വിടുവിച്ചയപ്പാനും കര്‍ത്താവിന്‍റെ പ്രസാദവര്‍ഷം പ്രസംഗി പ്പാനും എന്നെ അയച്ചിരിക്കുന്നു.” (ലൂക്കോ. 4:18) ഇതായിരുന്നു അവന്‍റെ പ്രവൃത്തി. അവന്‍ നന്മ ചെയ്തുകൊണ്ടും പിശാചിനാല്‍ പീഡിതരായവരെ സുഖപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടും ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ചു. ആ കാലത്ത് ഗ്രാമങ്ങളിലൊക്കെ നല്ല സന്തോഷമായിരുന്നു. ദീനക്കാരുടെ ഞരക്കം യാതൊരു വീട്ടിലും കേള്‍പ്പാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. കാരണം യേശു കര്‍ത്താവ് അവിടങ്ങളില്‍ ചെന്ന് എല്ലാവ്യാധിക്കാരെയും സൌഖ്യപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അവന്‍റെ പ്രവൃത്തി അവന്‍റെ ദിവ്യാഭിഷേകത്തിന്നു സാക്ഷിയത്രെ. അവന്‍റെ ക്രിയകളിലൊ ക്കെയും സ്നേഹം, ദയ, മനസ്സലിവ് എന്നീ ഗുണങ്ങള്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നു. മനുഷ്യപുത്രന്മാരോട് അവന്‍ എത്രയും സഹതാപമുള്ളവനായിരുന്നു. മനുഷ്യരുടെ ആവശ്യങ്ങളെ നന്നായി ഗ്രഹിച്ചറിവാനും അവയെ നിവാരണം ചെയ്യുവാനുമായിട്ടത്രെ അവന്‍ മാനുഷപ്രകൃതിയെ കൈക്കൊണ്ടത്. മഹാദരിദ്രന്മാരും സാധുക്കളും അവന്‍റെ അരികില്‍ ചെല്ലേണ്ടതിനു ശങ്കിച്ചിട്ടില്ല. ശിശുക്കളെയും കൂടെ അവന്‍ തന്‍റെ അടുക്കെ വിളിച്ചുവല്ലൊ. അവര്‍ എത്രയും സന്തോഷത്തോടെ അവന്‍റെ അടുക്കല്‍ ചെന്ന് അവന്‍റെ മടിയില്‍ കയറി ഇരുന്നു. സ്നേഹസസമ്പൂര്‍ണ്ണമായ ആ മുഖകമലത്തെ നോക്കി ആനന്ദിച്ചിരുന്നു.

യേശു കര്‍ത്താവ് ഒരു സത്യമെങ്കിലും മറച്ചുവെക്കാതെ എല്ലാം സ്നേഹസമേതം പ്രസ്താവിച്ചിരുക്കുന്നു. മനുഷ്യരോടുള്ള തന്‍റെ പെരുമാറ്റത്തില്‍ അവന്‍ വളരെ ബുദ്ധികൂര്‍മ്മതയും ദയയോടുകൂടിയ ആലോചനയും പ്രകടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അവന്‍ ഒരിക്കലെങ്കിലും ആരോടും മൂര്‍ഖത കാണിക്കുകയോ, കഠിനമായി സംസാരിക്കയോ, ഒരാളുടെ മനസ്സിനെ കഠിനമായി വേദനപ്പെടുത്തുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല. അവന്‍ മനുഷ്യരുടെ ബലഹീനതകള്‍ നിമിത്തം അവരെ ശകാരിച്ചിട്ടില്ല. അവന്‍ അവരവരുടെ കാര്യം ഓരോരുത്തരോടും നേരിട്ട് പറഞ്ഞുവെങ്കിലും അത് എപ്പോഴും സ്നേഹത്തോടുകൂടെയായിരുന്നു. ക പട ഭക്തിയെയും അവിശ്വാസത്തെയും അക്രമത്തെയും അവന്‍ കഠിനമായി ആക്ഷേപിച്ചെങ്കിലും ആ ശകാരവാക്കുകള്‍ അവന്‍ ഉച്ചരിച്ചപ്പോള്‍ അവന്‍റെ കണ്ണുകളില്‍ കണ്ണുനീര്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നു. താന്‍ സ്നേഹിച്ച യെരുശലേം, വഴിയും സത്യവും ജീവനുമായ തന്നെ ഉപേക്ഷിക്കനിമിത്തം, അവന്‍ ആ പട്ടണത്തെക്കുറിച്ചു കണ്ണുനീര്‍ വാര്‍ത്തുവല്ലൊ. യെരുശലേം നിവാസികള്‍ രക്ഷിതാവായ അവനെ ത്യജിച്ചു കളഞ്ഞു എങ്കിലും അവന്‍ വാത്സല്യത്തോടുകൂടെ അവരോടു ദയകാണിച്ചു. അവന്‍റെ മുഴുജീവിതവും സ്വയത്യാഗനിര്‍ ഭരവും മറ്റുള്ളവര്‍ക്കുവേണ്ടി കരുതുന്നതും ആയിരുന്നുവല്ലൊ. എതാത്മാവും അവന്‍റെ ദ്രിഷ്ടിയില്‍ വിലയേറിയതായിരുന്നു. തന്‍റെ ദിവ്യ മഹത്വവും പ്രതാപവും ഗണ്യമാക്കാതെ ദൈവത്തിന്‍റെ കുടുംബത്തിലെ ഓരോ അംഗത്തേയും എത്രയും സ്നേഹാദരവോടുകൂടി കരുതുകയും ശുശ്രൂഷിക്കയും ചെയ്യുന്നു. പതിതരായ മാനവകുലത്തിലെ ഓരോ വ്യക്തിയിലും താന്‍ രക്ഷിക്കേണ്ട ഒരാത്മാവുണ്ടെന്ന് അവന്‍ ഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.

ഇതാകുന്നു യേശു കര്‍ത്താവ് തന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ പ്രകടമാക്കിയിരുന്ന സ്വഭാവലക്ഷണം. പിതാവായ ദൈവത്തിന്‍റെ സ്വഭാവലക്ഷണവും അതുതന്നെ. പിതാവിന്‍റെ ഹൃദയത്തില്‍ നിന്നാണ് കര്‍ത്താവില്‍ പ്രത്യക്ഷമായിരുന്ന മനസ്സലിവിന്‍ നീര്‍ച്ചാലുകള്‍ പുറപ്പെട്ടു മനുഷ്യപുത്രരിലേക്ക് ഒഴുകുന്നത്. ഇത്രമാത്രം മനസ്സലിവും ദയയുമുള്ള കര്‍ത്താവ് ദൈവം “ജഡത്തില്‍ വെളിപ്പെട്ടത് തന്നെ.” ( 1 തിമൊ. 3:16 )

നമ്മെ വീണ്ടെടുപ്പാന്‍ യേശു കര്‍ത്താവ് മനുഷ്യനായി ജീവിക്കയും കഷ്ടപ്പെട്ടുമരിക്കയും ചെയ്തു. അവന്‍ “വ്യസന പാത്രമായിത്തീര്‍ന്നത്‌” നമ്മെ നിത്യസന്തോഷത്തില്‍ പങ്കാളികളാ ക്കുവാനായിട്ടല്ലയോ! കൃപയും സത്യവുംകൊണ്ട് നിറഞ്ഞ തന്‍റെ പുത്രന്‍ ആ മഹത്വരാജ്യത്തിന്‍റെ എല്ലാമേന്മകളും വിട്ടു പാപത്താല്‍ കറപ്പെട്ടതും മരണവും ശാപവും കുടികൊണ്ടിരിക്കുന്നതുമായ ഈ ഭൂമിയിലേക്ക്‌ വരുവാന്‍ പിതാവായ ദൈവം സമ്മതിച്ചു. അതെ, തന്‍റെ സ്നേഹമാര്‍വിടത്തെയും ദൂതന്മാരാലുള്ള ആരാധനയും, ഉപേക്ഷിച്ചു നിന്ദയും, ലജ്ജയും, താഴ്ചയും, അസൂയയും മരണവും, അനുഭവിപ്പാന്‍ ദൈവം തന്‍റെ പ്രിയ പുത്രനെ ഏല്പിച്ചു കൊടുത്തു. “നമ്മുടെ സമാ ധാനത്തിനായുള്ള ശിക്ഷ അവന്‍റെ മേല്‍ ആയി അവന്‍റെ അടിപിണരുകളാല്‍ നമ്മുക്ക് സൌഖ്യം വന്നിരിക്കുന്നു.” (യെശ. 53:5) ഇതാ മരുഭൂമിയില്‍ അവനോടുകൂടെ പോകുവിന്‍. ഗെത്ത്ശെമന തോട്ടത്തിലും അവനെ ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചുനോക്കുവിന്‍! ക്രൂശിന്മേല്‍ തൂങ്ങുന്ന അവനെ നോക്കുവിന്‍. കളങ്കമില്ലാത്ത ദൈവപുത്രന്‍ സര്‍വ്വലോകത്തിന്‍റെയും ഭാരം തന്‍റെമേല്‍ വഹിച്ചിരിക്കുന്നത് നിങ്ങള്‍ കാണുന്നില്ലയോ? ദൈവത്തോട് ഏകീഭവിച്ചിരുന്നവന്‍ പാപത്താല്‍ ദൈവത്തിന്നും മനുഷ്യര്‍ക്കും തമ്മില്‍ ഉണ്ടായ വേര്‍പാട് എത്ര ഭയങ്കരമെന്നു തന്‍റെ ദേഹിയില്‍ അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്നുവല്ലൊ. ഈ ഭയങ്കര വേര്‍പ്പാട് അനുഭവപ്പെട്ട അവസരത്തിലാണ് “എന്‍റെ ദൈവമെ, എന്‍റെ ദൈവമെ, നീ എന്നെ കൈവിട്ടത് എന്ത്?” എന്ന മുറവിളി അവന്‍റെ അധരങ്ങളില്‍ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടത്‌. ഇതില്‍നിന്ന് പാപത്തിന്‍റെ ഭാരവും പാപം നിമിത്തം മാനുഷ്യദേഹി ദൈവത്തില്‍നിന്ന് അന്യപ്പെടുന്നതിന്‍റെ ഭയങ്കരത്വവും എത്ര കാഠിന്യമേറിയതെന്നു മനസ്സിലാക്കാമല്ലൊ. അതത്രെ ദൈവപുത്രന്‍റെ ഹൃദയം തകര്‍ത്തു കളഞ്ഞത്.

എന്നാല്‍ കര്‍ത്താവ് ഇങ്ങനെ തന്നെത്താന്‍ യാഗമായി അര്‍പ്പിച്ചത് അത് നിമിത്തം പിതാവായ ദൈവത്തിന്‍റെ ഹൃദയത്തില്‍ മനുഷ്യരുടെ നേര്‍ക്കുള്ള സ്നേഹമോ അവരെ രക്ഷിപ്പാനുള്ള അഭിവാഞ്ചയോ അങ്കുരിപ്പിപ്പാനല്ല. കാരണം അതിനു മുമ്പുതന്നെ “തന്‍റെ ഏകജാതനായ പുത്രനില്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന ഏവനും നശിച്ചു പോകാതെ നിത്യജീവന്‍ പ്രാപിക്കേണ്ടതിനു ദൈവം അവനെ നല്‍കുവാന്‍ തക്കവണ്ണം ലോകത്തെ സ്നേഹിച്ചു.” (യോഹ. 3:16) ഈ മഹാവലിയ വീണ്ടെടുപ്പ് വേല ഹേതുവായിട്ടല്ല ദൈവം നമ്മെ സ്നേഹിച്ചത്. പ്രത്യുത അവന്‍ നമ്മെ സ്നേഹിച്ചതുകൊണ്ടാണ് അത് നടപ്പില്ല്‍ വരുത്തിയത്. തന്‍റെ അളവില്ലാത്ത നഷ്ടപ്പെട്ട ലോകത്തിലേക്ക് ഒഴുക്കിക്കൊടുപ്പാന്‍ ക്രിസ്തുവിനെ ഒരു ചാലായ പിതാവായ ദൈവം ഉപയോഗിച്ചു എന്നേയുള്ളു. “ദൈവം....... ലോകത്തെ ക്രിസ്തുവിന്‍ തന്നോട് നിരപ്പിച്ചുപോന്നു.” (2 കൊരിന്ത്യര്‍ 5: 19) ദൈവവും തന്‍റെ പുത്രനോടുകൂടെ കഷ്ടമനുഭവിച്ചുവല്ലൊ. ഗെത്ത്ശമനയിലെ മരണ വേദനയും കാല്‍വറിയിലെ ക്രൂ ശുമരണവും നമ്മുടെ വീണ്ടെ ടുപ്പിന്നായി സ്നേഹമൂര്‍ത്തിയായ പിതാവ് കൊടുത്ത അമൂല്യമായ മറുവിലയല്ലയോ?

“എന്‍റെ ജീവനെ വീണ്ടും പ്രാപിക്കേണ്ടതിന്നു ഞാന്‍ അതിനെ കൊടുക്കുന്നത്കൊണ്ട് പിതാവ് എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു” എന്ന് യേശു കര്‍ത്താവ് പറയുന്നു.(യോഹ. 10:17) അതിന്‍റെ സാരം എന്തെന്നാല്‍:- നിങ്ങളെ വീണ്ടെടുക്കേണ്ടതിനു ഞാന്‍ എന്‍റെ ജീവനെ കൊടുക്കുന്നത് കൊണ്ട് പിതാവ് എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നതിനാല്‍. അവന്‍ നിങ്ങളെ എത്ര അധികം സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് നോക്കുവിന്‍. ഞാന്‍ നിങ്ങളുടെ പ്രതി പുരുഷനും ജാമ്യക്കാരനും ആയിത്തീര്‍ന്നതിനാലും എന്‍റെ ജീവനെ അര്‍പ്പിച്ചിരിക്കുന്നതിനാലും, നിങ്ങളുടെ പ്രകൃതി കൈക്കൊണ്ടും നിങ്ങളുടെ സഹജമായ വീഴ്ചകളെയും ലംഘനങ്ങളെയും എന്‍റെ മേല്‍ ഏറ്റുകൊണ്ടതിനാലും ഞാന്‍ പിതാവിനു ഏറ്റവും പ്രിയനായിത്തീരുന്നു; എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ എന്‍റെ യാഗത്താല്‍ ദൈവം നീതിമാന്‍ എന്നും ക്രിസ്തുവില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവരെ നീതികരിക്കുന്നവന്‍ എന്നും, കാണായിവരുന്നുവല്ലൊ.

ദൈവപുത്രന്നല്ലാതെ മറ്റാര്‍ക്കും നമ്മുടെ ഈ വീണ്ടെടുപ്പുവേല നിര്‍വഹിക്കുവാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. പിതാവിന്‍റെ മാര്‍വ്വിടത്തില്‍ വസിച്ചിരുന്നവനുമാത്രമെ അവനെ നമ്മുക്ക് വെളിപ്പെടുത്തിതരുവാന്‍ സാധിക്കയുള്ളു. ദൈവസ്നേഹത്തിന്‍ ഉയരവും ആഴവും അറിഞ്ഞവനുമാത്രമല്ലെ, അത് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുത്തുവാനും സാധിക്കയുള്ളു! പാപികളായ മനുഷ്യര്‍ക്ക് വേണ്ടി ക്രിസ്തുയേശു അര്‍പ്പിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രായശ്ചിത്തയാഗത്താലല്ലാതെ ദൈവത്തിനു നാശത്തില്‍ കിടക്കുന്ന മാനുഷവര്‍ഗത്തോടുള്ള സ്നേഹം പ്രസ്പഷ്ടമാക്കുവാന്‍ മറ്റൊരു വഴിയും ഇല്ല.

“ദൈവം അവനെ നല്‍കുവാന്‍ തക്കവണ്ണം ലോകത്തെ സ്നേഹിച്ചു.” മനുഷ്യരുടെ ഇടയില്‍ വസിപ്പാനും, അവരുടെ പാപങ്ങളെ ചുമപ്പാനും അവരുടെ പ്രായശ്ചിത്ത ബലിയായി മരിപ്പാനും മാത്രമല്ല ദൈവം അവനെ നല്കിയത്; അവനെ മുറ്റും മാനുഷവര്‍ഗ്ഗത്തിന്നായി ഏല്പിച്ചു. അവന്‍ അവരുടെ അഭിലാഷങ്ങളെയും ആവശ്യകതകളെയും അറിഞ്ഞു അതില്‍ അവരോടു സദൃശനായിത്തീരേണ്ടിയിരുന്നു. ദൈവത്തോട് തുല്യനായിരുന്നവന്‍ ഇതാ ഒരിക്കലും പൊട്ടിപ്പാന്‍ പാടില്ലാത്ത പാശങ്ങളാല്‍ മനുഷ്യവര്‍ഗ്ഗത്തോട് ബന്ധി ക്കപ്പെടുന്നു. യേശു കര്‍ത്താവ് “അവരെ സഹോദരന്മാര്‍ എന്ന് വിളിപ്പാന്‍ ലജ്ജിക്കുന്നില്ല.”(എബ്രായര്‍ 2:11)

അവന്‍ നമ്മുടെ ബലിയും, നമ്മുടെ മദ്ധ്യസ്ഥനും, സഹോദരനും, പിതാവിന്‍ സിംഹാസനത്തിന്‍ മുമ്പില്‍ നമ്മുടെ പ്രകൃതി വഹിച്ചു നില്‍ക്കുന്നവനും എന്നന്നേയ്ക്കുമായി താന്‍ വീണ്ടെടുത്തവര്‍ഗ്ഗത്തോട് ബന്ധിക്കപ്പെട്ടവനുമായി അതെ, സാക്ഷാല്‍ മനുഷ്യപുത്രനായിത്തന്നെ ഇരിക്കുന്നു. ഇതൊക്കെയും അവന്‍ ഏറ്റെടുത്തതു മനുഷ്യന്നു പാപത്താല്‍ വന്നു ഭവിച്ച നാശത്തിലും താഴ്ചയിലും നിന്ന് അവനെ ഉദ്ധരിപ്പാനും ദൈവസ്നേഹത്തെ അവനില്‍ പ്രതിഫലിപ്പിച്ചിട്ടു അവന്‍റെ വിശുദ്ധിക്കും സന്തോഷത്തിനും അവനെ പങ്കാളിയാക്കിത്തീര്‍പ്പാനുമാകുന്നു.

നമ്മുടെ വീണ്ടെടുപ്പിന്നായി കൊടുത്തിരിക്കുന്ന വിലയാല്‍ അതെ, നമുക്കുവേണ്ടി മരിപ്പാന്‍ ദൈവം തന്‍റെ പുത്രനെ വിട്ടു കൊടുത്തതിലുള്ള അവന്‍റെ ആ വലിയ യാഗാര്‍പ്പണത്താല്‍ തന്നെ, ക്രിസ്തുമുഖാന്തരം നാം എന്തായിരിക്കുന്നു എന്നതിനെപറ്റി എത്രയും ഉപരിയായ ആലോചനകള്‍ നമ്മില്‍ ഉണ്ടാകേണ്ടതാണ്. ആത്മനിശ്വാസം പ്രാപിച്ച യോഹന്നാന്‍ അപ്പോസ്തലന്‍ അരിഷ്ട ലോകത്തോടുള്ള ദൈവസ്നേഹത്തിന്‍ ഉയരവും ആഴവും, വീതിയും നീളവും, കണ്ടപ്പോള്‍ അവന്‍ ആവേശഭരിതനായി ഭയഭക്തിപൂണ്ടു അതിനെ വാക്കുകളാല്‍ വര്‍ണ്ണിപ്പാന്‍ കഴിവില്ലാതെ അതിനെ നോക്കിക്കാണ്മാന്‍ ലോകത്തെ ആഹ്വാനം ചെയ്കയാണുണ്ടായത്. അതിപ്രകാരമാണ്‌:- “കാണ്മിന്‍, നാം ദൈവമക്കള്‍ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുവാന്‍ പിതാവ് നമ്മുക്ക് എത്ര വലിയ സ്നേഹം നല്‍കിയിരിക്കുന്നു.”(1 യോഹന്നാന്‍ 3:1) ഇതിനാല്‍ മനുഷ്യന്‍ എന്തുമാത്രം വിലയുള്ളവനായിത്തീര്‍ന്നു! ലംഘനങ്ങള്‍ മൂലം മനുഷ്യര്‍ പിശാചിന്‍റെ ദാസന്മാരായിത്തീരുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്‍റെ പ്രായശ്ചിത്ത ബലിയെ വിശ്വാസംമൂലം ആദാമിന്‍റെ മക്കള്‍ ദൈവമക്കള്‍ ആയിത്തീരുന്നുവല്ലൊ. മാനുഷപ്രകൃതിയെ സ്വീകരിച്ചതിനാല്‍ ക്രിസ്തുമാനുഷീകത്വത്തെ ഉന്നമിപ്പിക്കയാണ് ചെയ്തത്. പതിതരായ മനുഷ്യര്‍ യേശു കര്‍ത്താവിനോടുള്ള സംബന്ധംമൂലം “ദൈവമക്കള്‍” എന്ന് യഥാര്‍ത്ഥമായും വിളിക്കപ്പെടുവാനുള്ള നില പ്രാപിക്കുവാനിടയായത്‌ ആശ്ചര്യമല്ലയോ?

ഈ സ്നേഹത്തിനു തുല്യമായ സ്നേഹം മറ്റെങ്ങും കാണപ്പെടുകയില്ല. സ്വര്‍ഗ്ഗീയ രാജ്യത്തിന്‍റെ മക്കള്‍! എന്തു വിലയേറിയ വാഗ്ദാനം! അത്യഗാധമായ ചിന്തയെ അര്‍ഹിക്കുന്ന വിഷയം! ഹാ! തന്നെ സ്നേഹിക്കാത്ത ലോകത്തോടുള്ള ദൈവത്തിന്‍റെ നിസ്തുല്യസ്നേഹം! ഈ കാര്യത്തെപ്പറ്റി ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ ഒരു ദിവ്യശക്തി നമ്മെ ആകര്‍ഷിക്കുന്നില്ലയോ? അത് നമ്മുടെ മനസ്സിനെ ദൈവേഷ്ടത്തിന്നു വിധേയമാക്കുന്നില്ലയോ? ക്രൂശിന്‍റെ വെളിച്ചത്തില്‍ നാം ദിവ്യ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുന്തോറും ന്യായവും നീതിയും കലര്‍ന്നിരിക്കുന്ന ദയ, കരുണ, ദീര്‍ഘക്ഷമ എന്നിത്യാദി ഗുണങ്ങളെ നാം അധികമധികം കാണുകയും വഴിപിഴച്ചു നടക്കുന്ന ഒരു പൈതലിന്‍റെനേര്‍ക്ക്‌ അതിന്‍റെ മാതാവിനുള്ള സഹതാപത്തേയും ആകാംക്ഷയേയും കവിയുന്ന ഒന്നാണ് നമ്മുടെ നേര്‍ക്ക്‌ ദൈവത്തിനുള്ളത് എന്ന് ബോധ്യമാകയും ചെയ്യുന്നതായിരിക്കും.

* * * * *

അദ്ധ്യായം 2—പാപിക്കു യേശുവിനെകൊണ്ടുള്ള ആവശ്യം

മനുഷ്യരെ ദൈവം സൃഷ്ടിച്ചപ്പോള്‍ അവനു മഹത്തായ ഗുണശക്തികളും സമചിന്തയും നല്കിയിരുന്നു. അവന്‍ പൂര്‍ണ്ണനും ദൈവത്തോടു യോജ്യതയുള്ളവനും ആയിരുന്നു. അവന്‍റെ ആലോചനകള്‍ പരിശുദ്ധവും ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ പരിപാവനവുമായിരുന്നു. എന്നാല്‍ അനുസരണക്കേടുമൂലം അവന്‍റെ ശക്തികള്‍ വഴിപിഴച്ചുപോകയും സ്വാര്‍ത്ഥത, സ്നേഹത്തിന്‍റെ സ്ഥാനം കരസ്ഥമാക്കുകയും ചെയ്തു. സ്വന്ത ശക്തിയാല്‍ ദോഷത്തെതടുപ്പാന്‍ കഴിയാതവണ്ണം അവന്‍റെ സ്വഭാവപ്രകൃ തി ലംഘനം നിമിത്തം ബലഹീനമായിപ്പോയി. അവന്‍ പിശാചിന്നു അടിമയായിപ്പോയി എന്നുമാത്രല്ല ദൈവം ഇതില്‍ ഇടപ്പെട്ടിരുന്നില്ലെങ്കില്‍ അവന്‍ എന്നേക്കും ആ ദാസ്യത്തില്‍ത്തന്നെ ഇരിക്കുമായിരുന്നു.

മനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിച്ചതില്‍ ദൈവത്തിനുള്ള ഉദ്ദേശത്തിനു ഒരു പ്രതിബന്ധംവരുത്തി ലോകത്തെ മുഴുവനും നാശവും അരിഷ്ടതയും കൊണ്ടു നിറക്കേണമെന്നായിരുന്നു പരീക്ഷകന്‍റെ നോട്ടം. ഈ ലോകത്തിലുള്ള സര്‍വ്വദോഷവും മനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിച്ചതില്‍നിന്നുളവായതാണെന്ന് അവന്‍ പ്രസ്താവിക്കയും ചെയ്യുന്നു. ആദിമനിഷ്ക്കളങ്കവസ്ഥയില്‍ മനുഷ്യന്നു ജ്ഞാനത്തിന്‍റെയും പരിജ്ഞാനത്തിന്‍റെയും നിക്ഷേപങ്ങള്‍ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന” അവനോടു (കൊലൊ. 2:3) ആനന്ദപൂര്‍ണ്ണമായ കൂട്ടായ്മ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല്‍ പാപം ചെയ്തശേഷം വിശുദ്ധസംസര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ അനിഷ്ടംതോന്നുകയും തന്നിമിത്തം ദൈവസന്നിധിവിട്ടുമറഞ്ഞുകളവാന്‍ വഴിനോക്കുകയും ചെയ്തു. മാനസാന്തരപ്പെടാത്ത മനുഷ്യന്‍റെ സ്ഥിതി ഇന്നും അപ്രകാരംതന്നേ. അവന്നു ദൈവത്തോട് നിരപ്പില്ല. അവനോടുള്ള കൂട്ടായ്മയില്‍ അവന്നു സംപ്രീതിയില്ല. പാപിക്കു ദൈവസന്നിധാനത്തില്‍ സന്തോഷമായിരിക്കാന്‍ കഴികയില്ല. വിശുദ്ധജീവിതമുള്ള കൂട്ടായ്മയില്‍നിന്ന് അവന്‍ പിന്മാറിക്കളയും. സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ അവനൊരു പ്രവേശനം ലഭിച്ചാല്‍തന്നെയും ആ സ്ഥലം അവന്നു ആനന്ദപ്രദമായിരിക്കുകയില്ല. അവിടെ വ്യാപരിക്കുന്ന സ്വാര്‍ത്ഥരഹിതമായ സ്നേഹത്തിന്‍റെ ആത്മാവ് അവന്‍റെ ഹൃദയത്തിനു ചേരുകയില്ല. അവിടെ എല്ലാഹൃദയങ്ങളും ഒരുപോലെ ആ അളവറ്റസ്നേഹ ഹൃദയത്തിനു അനുയോജ്യമായിരിക്കും. അവന്‍റെ വിചാരങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും ലക്ഷ്യങ്ങളും അവിടെവസിക്കുന്ന പാപരഹിതരായവര്‍ക്കുള്ളവയില്‍നിന്നു അന്യപ്പെട്ടിരിക്കും. അവന്‍റെ സ്വരം സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെ ഇമ്പസ്വരത്തോടു യോജിച്ചതായിരിക്കുകയില്ല. സ്വര്‍ഗ്ഗം അവന്നു ഒരു ദണ്ഡനസ്ഥലം പോലെയിരിക്കുകയും അതിന്‍റെ പ്രകാശവും അവിടെയുള്ള സന്തോഷത്തിന്‍റെ ഉറവിടവും ആയിരിക്കുന്നവനില്‍ നിന്ന് മറഞ്ഞിരിപ്പാന്‍ അവന്‍ വാഞ്ചിക്കുകയും ചെയ്യും. ദൈവം സ്വേച്ഛാനുസാരമായോരു വിധിയാല്‍ ദുഷ്ടന്മാരെ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍നിന്നു ബഹിഷ്കരിച്ചു കളയുന്നു എന്നല്ല പ്രത്യുത അവിടത്തെ കൂട്ടായ്മ അനുഭവിപ്പാന്‍ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം അയോഗ്യതനിമിത്തം അര്‍ഹതയില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവര്‍ തന്നെ അവരെ പുറത്താക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ദൈവത്തിന്‍റെതേജസ്സ് ദഹിപ്പിക്കുന്ന അഗ്നിയായി അവര്‍ക്കു തോന്നും. അതുകൊണ്ട് തങ്ങളെ രക്ഷിക്കേണ്ടതിന്നു തന്നെത്താന്‍ മരണത്തിന്നു ഏല്പിച്ചുകൊടുത്ത ആ രക്ഷിതാവില്‍നിന്നു മറെക്കപ്പെടുവാനായി അവര്‍ നാശത്തെ ക്ഷണിച്ചുവരുത്തും.

നാം വീണുകിടക്കുന്ന പാപക്കുഴിയില്‍ നിന്ന് നമ്മെ കരേറ്റുവാന്‍ നമ്മുക്കുതന്നെ സാധിക്കുകയില്ല. നമ്മുടെ ഹൃദയം ദോഷമുള്ളതാകുന്നു; അതുമാറ്റുവാന്‍ നമ്മാല്‍ അസാദ്ധ്യം. “അശുദ്ധനില്‍ നിന്ന് ജനിച്ച വിശുദ്ധന്‍ ഉണ്ടോ? ഒരുത്തനുമില്ല.” (ഇയ്യോബ് 14:4) “ജഡത്തിന്‍റെ ചിന്ത ദൈവത്തോട് ശത്രുത്വമാകുന്നു; അത് ദൈവത്തിന്‍റെ ന്യാപ്രമാണത്തിനു കീഴ്പ്പെടുന്നില്ല; കീഴ്പ്പെടുവാന്‍ കഴിയുന്നതുമല്ല.(റോമ. 8:7) വിദ്യാഭ്യാസം, സംസ്കാരം ചിന്ത, പരിശീലനം, മാനുഷീകയത്നങ്ങള്‍ ഇവയെല്ലാം അതാതിന്‍റെ സ്ഥാനത്ത് നല്ലതുതന്നെ. എങ്കിലും ഈ വിഷയത്തില്‍ അവ എല്ലാം അശക്തങ്ങളാകുന്നു. അവയെക്കൊണ്ടു നമ്മുടെ സ്വഭാവപ്രകൃതിക്ക് ഒരു ബാഹ്യമായമാറ്റം വരുത്താമെങ്കിലും ഹൃദയത്തെ മാറ്റുവാന്‍ സാധിക്കയില്ല. ‘ജീവന്‍റെ ഉറവകളെ’ ശുദ്ധീകരിപ്പാനും അവര്‍ക്ക് കഴികയില്ല. പാപത്താല്‍ അശുദ്ധരായിരിക്കുന്ന മനുഷ്യന്‍ ശുദ്ധനായിത്തീരേണ്ടതിനു മേലില്‍നിന്നുള്ള ആ പുതുജീവന്‍റെ ശക്തി അവന്‍റെ ഉള്ളില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചേ മതിയാവൂ. ആ ശക്തിയോ ക്രിസ്തുവത്രെ. അവന്‍റെ കരുണയ്ക്ക് മാത്രമേ മനുഷ്യാത്മാവില്‍ അന്തര്‍ലീനമായിരിക്കുന്ന നിര്‍ജ്ജീവശക്തികളെ സജീവമാക്കി വിശുദ്ധിക്കായി ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് ആകര്‍ഷിപ്പാനുള്ള ശക്തിയുള്ളു. നമ്മുടെ കര്‍ത്താവ് പറയുന്നതാവിത് : “പുതുതായി ജനിച്ചില്ലായെങ്കില്‍ (അതായത് പുതു ജീവനിലേക്കുവഴിനടത്തുന്ന പുതിയോരുഹൃദയവും, പുതു ആഗ്രഹങ്ങളും, പുതു ലക്ഷ്യങ്ങളും പ്രാപിച്ചില്ലായെങ്കില്‍) ദൈവരാജ്യം കാണ്മാന്‍ ആര്‍ക്കും കഴികയില്ല.” (യോഹന്നാന്‍ 3:3) മനുഷ്യനില്‍ ജാത്യാലുള്ള സല്‍ഗുണങ്ങളെ വികസിപ്പിച്ചാല്‍ മതിയാകുമെന്ന അഭിപ്രായം മരണഹേതുകമായ ഒരു വഞ്ചനയത്രെ. “പ്രാകൃതമനുഷ്യന്‍ ദൈവാത്മാവിന്‍റെ ഉപദേശം കൈക്കൊള്ളുന്നില്ല. അത് അവന്നു ഭോഷത്വം ആകുന്നു; ആത്മീകമായി വിവേചിക്കേണ്ടതാകയാല്‍ അത് അവന്നു ഗ്രഹിപ്പാന്‍ കഴിയുന്നതുമല്ല”. (1 കൊരി 2:14) നിങ്ങള്‍ പുതുതായി ജനിക്കേണം എന്ന് ഞാന്‍ നിന്നോട് പറകയാല്‍ ആശ്ചര്യപ്പെടരുത്.” (യോഹ. 3:7) “അവനില്‍ ജീവന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു; ജീവന്‍ മനുഷ്യരുടെ വെളിച്ചമായിരുന്നു” (യോഹ. 1:4) എന്നും നാം രക്ഷിക്കപ്പെടുവാന്‍ ആകാശത്തിന്‍ കീഴില്‍ മനുഷ്യരുടെയിടയില്‍ നല്‍കപ്പെട്ട വേറൊരു നാമവുമില്ല” (അ.പ്ര. 4:12) എന്നും യേശുകര്‍ത്താവിനെക്കുറിച്ച് എഴുതിയിരിക്കുന്നുവല്ലോ.

ദൈവത്തിന്‍റെ സ്വഭാവത്തിലടങ്ങിയിരിക്കുന്ന അവന്‍റെ പരോപകാരതല്പരതയും പിതൃവാത്സല്യവും മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് അവന്‍റെ ആര്‍ദ്രസ്നേഹത്തെമാത്രം കുറികൊണ്ടാല്‍പോരാ. ന്യായപ്രമാണം സ്നേഹത്തിന്‍റെ ശാശ്വത തത്വത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമാണെന്ന് ഗ്രഹിക്കേണ്ടതിനു അതില്‍ വിളങ്ങുന്ന ജ്ഞാനത്തേയും നീതിയേയും വിവേചിച്ചറിഞ്ഞാലും പോരാ, അപ്പോസ്തലനായ പൌലോസ് “ന്യായപ്രമാണം നല്ലത് എന്ന് ഞാന്‍ സമ്മതിക്കുന്നു.” ന്യായപ്രമാണം വിശുദ്ധം; കല്പന വിശുദ്ധവും ന്യായവും നല്ലതുംതന്നെ.” (റോമ. 7:12,16) എന്ന് പ്രസ്താവിച്ചത് അതെല്ലാം മനസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ടായിരുന്നു. തന്നിമിത്തമാണ് തന്‍റെ പ്രാകൃതനിലയുടെ അരിഷ്ടതയും കൈപ്പും അവനു ബോദ്ധ്യമാകുകയും തല്‍ഫലമായി അവന്‍ തന്നെ തിരിച്ചു “ഞാനോ ജഡമയന്‍; പാപത്തിന്നു ദാസനായി വില്ക്കപ്പെട്ടവന്‍തന്നെ”( റോമ. 7:14) എന്ന് മുറവിളികൂട്ടുകയും ചെയ്തത്. എന്നാല്‍ നീതിയും വിശുദ്ധിയും പ്രാപിക്കേണ്ടതിന് അവന്‍ വാഞ്ചിച്ചെങ്കിലും അത് സ്വയയത്നങ്ങളാല്‍ സംപ്രാപ്യമല്ലായെന്നും അതിന്നു താന്‍ അശക്തനെന്നും കാണുകയാല്‍, “അയ്യോ ഞാന്‍ അരിഷ്ട മനുഷ്യന്‍! ഈ മരണത്തിനു അധീനമായ ശരീരത്തില്‍ നിന്നും എന്നെ ആര്‍ വിടുവിക്കും?” (റോമ. 7:24) എന്ന് പ്രലപിക്കുന്നു. ഇപ്രകാരമുള്ള നിലവിളി ഏതുകാലത്തും ഏതുസ്ഥലത്തു നിന്നും ഞെരുക്കവും ഭാരവും അനുഭവിക്കുന്ന ഹൃദയങ്ങളില്‍നിന്ന് പുറപ്പെടാവുന്നതാക്കുന്നു; “ഇതാ ലോകത്തിന്‍റെ ഭാരം ചുമക്കുന്ന ദൈവത്തിന്‍റെ കുഞ്ഞാട്” (യോഹ. 1:29) എന്ന ഏകസമാധാനമേ ഇതിനുള്ളൂ.

പാപഭാരത്തില്‍നിന്ന് വിടുതല്‍ പ്രാപിപ്പാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ആത്മാക്കള്‍ക്ക് ഈ സത്യം തെളിയിച്ചുകൊടുപ്പാനും അതിനെ സ്പഷ്ടമായി ഗ്രഹിപ്പിപ്പാനുമായി തിരുവെഴുത്തുകളില്‍ അനേക ദൃഷ്ടാ ന്തങ്ങളും, സാദൃശ്യങ്ങളും ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു. ഏശാവിനെ ചതിച്ചതില്‍ പിന്നെ തന്‍റെ പിതൃഭവനം വിട്ടു ഓടിപ്പോകുമ്പോള്‍ യാക്കോബിനു അവന്‍റെ പാപഭാരം അനുഭവ ബോദ്ധ്യമായി. ഏകാകിയും പുറംതള്ളപ്പെട്ടവനും ജീവന്‍റെ എല്ലാ സന്തോഷകാര്യങ്ങളില്‍ നിന്ന് അന്യപ്പെട്ടവനുമായി അവന്‍ യാത്രചെയ്കയാല്‍ അവന്‍റെ പാപം അവനെ ദൈവത്തില്‍ നിന്നും അകറ്റിക്കളഞ്ഞു എന്നും സ്വര്‍ഗ്ഗം അവനെ കൈവിട്ടു കളഞ്ഞു എന്നുമുള്ള ചിന്തയും വിഷാദവും മാത്രമെ അവന്‍റെ ഹൃദയത്തില്‍ ഉണ്ടായിരിന്നുള്ളു. ഈ ചിന്താഭാരവും യാത്രാക്ലേശവും നിമിത്തം ഒരിടത്ത് വെറും തറയില്‍ കിടന്നുറങ്ങി. ചുറ്റും മനുഷ്യവാസമില്ലാത്ത കുന്നുകളും മീതെ നക്ഷത്രജാലങ്ങളാല്‍ പ്രശോഭിതമായ ആകാശവുമുണ്ടായിരുന്നു. അവന്‍ അവിടെ കിടന്നുറങ്ങുമ്പോള്‍ ദര്‍ശനത്തില്‍ ഒരു വന്‍ പ്രകാശം കണ്ടു. ഈ പ്രകാശത്തില്‍ അവന്‍ കിടന്നിരുന്ന സ്ഥലംതൊട്ടു സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിന്‍റെവാതിലോളം ചെന്നെത്തുന്ന കോണിപ്പടികളും അവയില്‍കൂടി ദൈവദൂതന്മാര്‍ ഇറങ്ങുകയും കയറുകയും ചെയ്യുന്നതും അവന്‍ ദര്‍ശിച്ചു. അതിന്‍റെ മീതെയുള്ള ആ തേജസ്സില്‍നിന്നു ആശ്വാസദായകവും പ്രത്യാശാജനകവുമായ ദൂത് നല്‍കുന്ന ഒരു ദിവ്യശബ്ദവും അവന്‍ കേട്ടു. ഇപ്രകാരം അവന്‍റെ ആത്മസമാധാനത്തിനു അത്യന്താപേക്ഷിതമായിരുന്ന ഒരു രക്ഷിതാവിനെപ്പറ്റിയുള്ള അറിവ് യാക്കോബിന്നു നല്‍കപ്പെട്ടു. ഒരു പാപിക്കു നഷ്ടപെട്ടുപോയ ദിവ്യസംസര്‍ഗ്ഗം വീണ്ടും പ്രാപിപ്പാനുള്ള മാര്‍ഗ്ഗം തനിക്കു വെളിപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് അവന്‍ സന്തോഷിക്കുകയും കൃതജ്ഞതയുള്ളവനായിത്തീരുകയും ചെയ്തു. തന്‍റെ സ്വപ്നത്തില്‍കണ്ട ഈ മറുപ്പൊരുളായ കോവണി ദൈവത്തിനും മനുഷ്യനും മദ്ധ്യെയുള്ള ഏകമദ്ധ്യസ്ഥനാകുന്ന യേശു കര്‍ത്താവിനെയാണ് സൂചിപ്പിച്ചത്. അതെ സാദൃശ്യം തന്നെയാണ് “സ്വര്‍ഗ്ഗം തുറന്നിരിക്കുന്നതും മനുഷ്യപുത്രന്‍റെ അടുക്കല്‍ ദൈവദൂതന്മാര്‍ കയറുകയും ഇറങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നതും നിങ്ങള്‍ കാണും” എന്ന് നഥനയേലിനോടുപറകയില്‍ യേശു ഉപയോഗിച്ചത്. വിശ്വാസത്യാഗവും, അനുസരണക്കേടും നിമിത്തം മനുഷ്യന്‍ ദൈവത്തില്‍നിന്നു വേര്‍പ്പെടുകയും അങ്ങനെ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിന്നും ഭൂമിക്കും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം അറ്റുപോകുകയും ചെയ്തു. ഇവകള്‍ക്ക് മദ്ധ്യെയുള്ള വന്‍പിളര്‍പ്പിനെ തരണം ചെയ്‌വാന്‍ മറ്റുയാതൊരു മാര്‍ഗ്ഗവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാല്‍ ക്രിസ്തുമുഖാന്തിരം ഈ ലോകം സ്വര്‍ഗ്ഗത്തോടു വീണ്ടും ഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. തന്‍റെ സ്വന്ത പുണ്യത്താല്‍ ക്രിസ്തു ആ പിളര്‍പ്പ് നികത്തി. സേവകാത്മാക്കളായ ദൂതന്മാര്‍ക്ക് മനുഷ്യരോടുസമ്പര്‍ക്കം പുലര്‍ത്തുവാനുള്ള വഴി തുറന്നിരിക്കുന്നു. പാപംനിമിത്തമുണ്ടായ അധഃപതനം ഹേതുവാല്‍ ബലഹീനനും നിസ്സാഹായനുമായിത്തീര്‍ന്ന മനുഷ്യനെ ക്രിസ്തുവീണ്ടും അളവില്ലാത്ത ശക്തിയുടെ ഉറവയോടുബന്ധിച്ചു.

പാപത്താല്‍ ആണ്ടുകിടക്കുന്ന മാനവകുലത്തിന്‍റെ പ്രത്യാശയുടെയും സഹയാത്തിന്‍റെയും ഏകഉറവിടത്തെ അവഗണിച്ചിട്ടു സ്വന്തശ്രമത്താല്‍ പുരോഗതിയും ഉല്‍ക്കര്‍ഷവും പ്രാപിക്കാമെന്നു സ്വപ്നംകാണുന്നത് വ്യര്‍ത്ഥമത്രെ. “എല്ലാ നല്ലദാനവും തികഞ്ഞവരമൊക്കേയും.... പിതാവിങ്കല്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങിവരുന്നു.” (യാക്കോ. 1:17) അവനെകൂടാതെ നമ്മുക്ക് അത്യുത്തമമായ ഒരു സ്വഭാവനില ഒരുകാലത്തും സംപ്രാപ്യമല്ല. ദൈവത്തിങ്കലേക്കുള്ള ഏകവഴി ക്രിസ്തുവത്രെ. “ഞാന്‍ തന്നെ വഴിയും, സത്യവും, ജീവനുമാകുന്നു. ഞാന്‍ മുഖാന്തിരമല്ലാതെ ആരും പിതാവിന്‍റെ അടുക്കല്‍ എത്തുന്നില്ല.” (യോഹ. 14:6) എന്ന് അവന്‍ പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു.

ദൈവത്തിന്‍റെ ഹൃദയം മനുഷ്യമക്കളോടുള്ള അളവില്ലാത്ത സ്നേഹവും ആകാംക്ഷയുംകൊണ്ടു നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സ്വപുത്രനെ നമ്മുക്കുവേണ്ടി ഏല്പിച്ചുകൊടുക്കയില്‍ ദൈവം സ്വര്‍ഗ്ഗം മുഴുവനേയും നമ്മുക്ക് ഏക ദാനമായി ഒഴുക്കിത്തന്നിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ഉദ്ധാരണാര്‍ത്ഥം ദൈവം നിര്‍ണ്ണയിച്ച പരിപാടിയില്‍ ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ജീവന്‍, മരണം, മദ്ധ്യസ്ഥത എന്നിവയും ദൂതന്മാരുടെ ശുശ്രൂഷയും ആത്മാവിന്‍റെ പ്രതിവാദവും എല്ലാറ്റിനും മേലായും എല്ലാറ്റിനും കൂടിയുള്ള പിതാവിന്‍റെ പ്രവൃത്തിയും മറ്റെല്ലാസ്വര്‍ഗ്ഗീയ ജീവികളുടെ നിരന്തരമായ സഹകരണവും അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

നമ്മുക്കുവേണ്ടി കഴിച്ചിരിക്കുന്ന അതിശയമാര്‍ന്ന ബലിയെക്കുറിച്ചു നാം നന്നായി ചിന്തിക്കുക! നഷ്ടമായിപ്പോയവരെ രക്ഷിപ്പാനും അവരെ പിതാവിന്‍റെ ഭവനത്തിലേക്ക് മടക്കിവരുത്തുവാനും സ്വര്‍ഗ്ഗം കഴിക്കുന്ന അദ്ധ്വാനത്തേയും വ്യയം ചെയ്യുന്ന ശക്തിയേയും നാം വേണ്ടുംപോലെ വിലമതിക്കണം. ഇതിലും കവിയുന്നൊരു ഹേതുകമോ, ശക്തിയേറിയ ഉപകരണങ്ങളോ മറ്റൊരുകാര്യത്തിനും പ്രായോഗികമാക്കിയിട്ടില്ല. സല്‍പ്രവൃത്തികള്‍ക്കുള്ള ഉത്തമ പ്രതിഫലം സ്വര്‍ഗ്ഗീയവാസം, ദൈവദൂതന്മാരുമായുള്ള സഹവാസം ദൈ വത്തോടും അവന്‍റെ പുത്രനോടും ഉള്ള നിരന്തര സംസര്‍ഗ്ഗം നമ്മുടെ എല്ലാഗുണ ശക്തികളുടെയും ശ്വാശത വികസനവും ഉല്‍കര്‍ഷവും ഇവ ഒട്ടൊഴിയാതെ നമ്മുടെ കര്‍ത്താവും വീണ്ടെടുപ്പുകാരനുമായവനെ നാം ഹൃദയപൂര്‍വ്വം സ്നേഹിച്ചാരാധിപ്പാന്‍ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന മഹല്‍ കാര്യങ്ങളല്ലയോ?

നേരെമറിച്ചു പാപത്തിനെതിരായി ദൈവം പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുള്ള ന്യായവിധി അനിര്‍വാര്യമായ പ്രതിക്രിയ, നമ്മുടെ സ്വഭാവത്തിന്‍റെ അധഃപതനം; അന്ത്യനാശം, ഇവയെല്ലാം വേദപുസ്തകത്തില്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത് നാം സാത്താനെ സേവിക്കാതിരിപ്പാനാകുന്നു.

ദൈവത്തിന്‍റെ കരുണയെ നാം വിലമതിക്കാതിരിക്കുകയോ? ഇതില്‍പരമായി അവന്‍ എന്താണുചെയ്യേണ്ടത്? അതിശയമാര്‍ന്ന സ്നേഹത്താല്‍ നമ്മെ സ്നേഹിച്ച ദൈവത്തോട് നമ്മുക്ക് ശരിയായി ചേര്‍ന്നിരിക്കാം. അവന്‍റെ സാദൃശ്യത്തോട് അനുരൂപപ്പെടുവാനായി നമ്മുക്ക് പ്രദാനംചെയ്തിരിക്കുന്ന മാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ നാം തക്കത്തില്‍ ഉപയോഗിക്കുകയും തദ്വാരാ സേവാകാത്മാക്കളായ ദൂതന്മാരുടെ സഹവാസവും പിതാവിനോടും പുത്രനോടുമുള്ള പൂര്‍ണ്ണഐക്യതയും കൂട്ടായ്മയും തിരികെ പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യാം.

അദ്ധ്യായം 3—മാനസാന്തരം

ദൈവസന്നിധിയില്‍ മര്‍ത്യന്‍ നീതിമാനാകുന്നതെങ്ങിനെ? ഒരു പാപി നീതികരിക്കപ്പെടുന്നതും എങ്ങനെ? യേശു ക്രിസ്തു മുഖാന്തിരമല്ലാതെ നമ്മുക്ക് ദൈവത്തോടുള്ള കൂട്ടായ്മയും വിശുദ്ധിയും പ്രാപിപ്പാന്‍ കഴികയില്ല. എന്നാല്‍ ക്രിസ്തുവിന്‍റെ അടുക്കലേക്കു നാം എങ്ങിനെയാണ് ചെല്ലുക? പെന്തെക്കോസ്തു ദിവസത്തിലെന്നപോലെ ഇന്നും പലരും പാപബോധമുണ്ടാകുമ്പോള്‍ “ഞങ്ങള്‍ എന്തു ചെയ്യേണ്ടു? എന്ന് ചോദിക്കുന്നു. പത്രോസ് നല്‍കിയ ഉത്തരത്തിലെ ഒ ന്നാമത്തെ വാക്കു “മാനസാന്തരപ്പെടുവിന്‍” (അ.പ്ര. 2:38) എന്നായിരിന്നുവല്ലോ. അതില്‍പിന്നെ ചിലദിവസങ്ങള്‍ക്കുശേഷം മറ്റൊരിടത്തുവെച്ച് അതെ അപ്പോസ്തലന്‍: “നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങള്‍ മാഞ്ഞുകിട്ടേണ്ടതിനു മാനസാന്തരപ്പെട്ടു തിരിഞ്ഞുകൊള്ളുവിന്‍” (അ.പ്ര. 3:39) എന്നും പറകയുണ്ടായി.

മാനസാന്തരപ്പെടുകയെന്നാല്‍ പാപങ്ങളെക്കുറിച്ച് ദുഃഖിക്കുന്നതും അവയെ പരിത്യജിക്കുന്നതുമാകുന്നു. പാപത്തിന്‍റെ യഥാര്‍ത്ഥ സ്ഥിതി എന്താണെന്ന് നാം പരിപൂര്‍ണ്ണമായി ഗ്രഹിച്ചല്ലാതെ നമ്മുക്ക് പാപത്തെ വിട്ടുമാറുവാന്‍ സാധിക്കുകയില്ല; നാം അതിനെ വിട്ടുമാറാതിരുന്നാല്‍ നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ യഥാര്‍ത്ഥമായോരു മാറ്റവും സംഭവിക്കയില്ല.

അനേകം ആളുകള്‍ മാനസാന്തരത്തിന്‍റെ യഥാര്‍ത്ഥമായ നില എന്തെന്ന് പൂര്‍ണ്ണമായി ഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. ചെയ്തുപോയ പാപം നിമിത്തം പലരും ദുഃഖിക്കുകയും ആ പാപം നിമിത്തം തങ്ങള്‍ക്കു വരുവാന്‍ ഇരിക്കുന്ന കഷ്ടതകളെ ഭയന്നു തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തില്‍ ഒരു ബാഹ്യമായ മാറ്റം വരുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാല്‍ തിരുവെഴുത്തുകള്‍ നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്ന മാനസാന്തരം അങ്ങിനെയുള്ളതല്ല. അവര്‍ പാപത്തെക്കുറിച്ചല്ല, പ്രത്യുത വരുവാനിരിക്കുന്ന കഷ്ടപ്പാടുകളെക്കുറിച്ചാണ് ദുഃഖിക്കുന്നത്. തന്‍റെ ജ്യേഷ്ഠാവകാശം എന്നേയ്ക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന് കണ്ടപ്പോള്‍ ഏശാവു പ്രകടിപ്പിച്ച ദുഃഖം അങ്ങനെയുള്ളതായിരുന്നു. വഴിമദ്ധ്യെ ഊരിയ വാളോടുകൂടെനിന്നിരുന്ന ദൂതനെക്കണ്ടപ്പോള്‍ ബിലെയാം തന്‍റെ പാപത്തെ ഭയന്നു അവന്‍ ചെയ്ത കുറ്റം സമ്മതിച്ചു. എന്നാല്‍ ആ കുറ്റസമ്മതത്തില്‍ പാപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിജമായ മനസ്സുതിരിവോ ദോഷത്തോടുള്ള വെറുപ്പോ കാണുന്നില്ല. യൂദാഈസ്കര്യാത്തോവും തന്‍റെ ഗുരുവിനെ ഒറ്റിക്കൊടുത്തശേഷം: “ഞാന്‍ കുറ്റമില്ലാത്ത രക്തത്തെ കാണിച്ചുകൊടുത്തതിനാല്‍ പാപം ചെയ്തു” (മത്താ. 27:4) എന്ന് പറഞ്ഞുവല്ലോ. തനിക്കു നേരിടാവുന്ന ഭയങ്കര ശിക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധവും ന്യായവിധിയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതീക്ഷയും അവനില്‍ ഉളവായപ്പോഴാണ് അവന്‍ തന്‍റെ കുറ്റം സമ്മതിച്ചത്. അതിന്‍റെ ഭവിഷ്യത്തുഹേതുവായി അവന്‍ ഭയപരവശനായിത്തീര്‍ന്നു എന്നല്ലാതെ കുറ്റമില്ലാത്ത ദൈവപുത്രനെ കാണിച്ചുകൊടുക്കുകയും ഇസ്രായേലിന്‍റെ പരിശു ദ്ധനെ ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടുള്ളൊരു അവഗാഢവും ഹൃദയപൂര്‍വ്വകവുമായ ദുഃഖം അവനില്‍ ഇല്ലായിരുന്നു.

ഫറവൊരാജാവും ദൈവം അയച്ചബാധകള്‍ക്കധീനനായിരിക്കയില്‍ ആ ബാധകളെ ഒഴിവാക്കുവാനായി തന്‍റെ കുറ്റംസമ്മതിക്കുകയും ക്ഷമയാചിക്കയും ചെയ്തു എങ്കിലും ബാധകള്‍ നീങ്ങിയ ഉടനെ തന്‍റെ ഹൃദയം കഠിനപ്പെടുത്തുകയും ദൈവത്തെ നിന്ദിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇവരെല്ലാവരും പാപത്തിന്‍റെ ഫലത്തെക്കുറിച്ചു ദുഃഖിച്ചതല്ലാതെ പാപത്തെക്കുറിച്ചു ദുഃഖിച്ചില്ല.

എന്നാല്‍ ഒരു മനുഷ്യന്‍ ദൈവാത്മാവിന്‍റെ പ്രവൃത്തിക്ക് തന്‍റെ ഹൃദയത്തില്‍ ഇടം കൊടുക്കുമ്പോള്‍ അവന്‍റെ മനസ്സാക്ഷി ഉണര്‍ത്തപ്പെടുകയും ദൈവത്തിന്‍റെ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലും ഉള്ള ആധിപത്യത്തിനു ആധാരമായിരിക്കുന്ന അവന്‍റെ വിശുദ്ധന്യായപ്രമാണത്തിന്‍ അഗാധത്വവും വിശുദ്ധിയും അവന്‍ ഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യും. “ഏതു മനുഷ്യനേയും പ്രകാശിപ്പിക്കുവാന്‍ ലോകത്തിലേക്കു വന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സത്യവെളിച്ചം” (യോഹ. 1:9) അവന്‍റെ ആത്മാവിന്‍റെ ഉള്ളറകളില്‍ പ്രവേശിച്ചുമറഞ്ഞിരിക്കുന്ന എല്ലാഇരുട്ടിന്‍റെ കാര്യങ്ങളേയും വെളിപ്പെടുത്തുകയും അങ്ങനെ അവന്‍റെ ഹൃദയത്തില്‍ യഥാര്‍ത്ഥമായ കുറ്റബോധമുളവാക്കുകയും ചെയ്യും. അപ്പോള്‍ പാപി യഹോവയുടെ നീതിയെ ഉണര്‍ന്നറികയും ഹൃദയങ്ങളെ ശോധനചെയ്യുന്നവന്‍റെ തിരുമുമ്പില്‍ തന്‍റെ കുറ്റത്തോടും അഴുക്കോടും ഉറച്ചു നില്പാന്‍ ഭയപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ആ നിലയില്‍ അവന്‍ ദൈവത്തിന്‍റെ സ്നേഹവും വിശുദ്ധിയുടെ അലങ്കാരവും, നിര്‍മ്മലതയുടെ സന്തോഷവും ദര്‍ശിക്കുകയും അതോടുകൂടി വിശുദ്ധീകരണം പ്രാപിച്ചു സ്വര്‍ഗ്ഗവുമായുള്ള സംസര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ യഥാസ്ഥാനസ്ഥിതനാകുവാന്‍ വാഞ്ചിക്കുകയും ചെയ്യും.

സങ്കീര്‍ത്തനക്കാരനായ ദാവീദ് പാപത്തില്‍ വീണശേഷം കഴിച്ചിട്ടുള്ള പ്രാര്‍ത്ഥന, പാപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ദുഃഖത്തിന്‍റെ ശരിയായസ്വഭാവത്തെ സുവ്യക്തം തെളിയിക്കുന്നു. അവന്‍റെ അനുതാപം ആത്മാര്‍ത്ഥമായതും അവഗാഢവുമായിരുന്നു. ഒഴികഴിവുകള്‍കൊണ്ടു തന്‍റെ കുറ്റത്തെ ലഘൂകരിപ്പാനുള്ള യാതൊരു യത്നവും അതിലില്ല. നിര്‍ണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ന്യായവിധിയില്‍നിന്ന് തെറ്റി ഒഴിവാനുള്ള ആഗ്രഹം അയാളെ ഇപ്രകാരം പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുമാറാക്കിയതുമല്ല. ദാവീദിന് തന്‍റെ പാപത്തിന്‍റെ ഭയങ്കരത്വം നല്ലപോലെ ബോധ്യമായി രുന്നു; അതുമൂലം തന്‍റെ ആത്മാവിനു ഭവിച്ച ദൂഷ്യം അവന്‍ ശരിക്കുമനസ്സിലാക്കി; അതുകൊണ്ടു അവന്‍ തന്‍റെ പാപത്തെ വെറുത്തു. പാപക്ഷമയ്ക്കും ഹൃദയശുദ്ധിക്കും വേണ്ടി അവന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. ആ പ്രാര്‍ത്ഥനമൂലം അവന്‍ വിശുദ്ധിയുടെ സന്തോഷത്തിനായും ദൈവത്തോടുള്ള ഐക്യതയും കൂട്ടായ്മയും വീണ്ടും പ്രാപിപ്പാനായും വാഞ്ചിച്ചു. ആ പ്രാര്‍ത്ഥന ഇപ്രകാരമാകുന്നു:-

“ലംഘനം ക്ഷമിച്ചും പാപം മറച്ചും കിട്ടിയവന്‍ ഭാഗ്യവാന്‍ യഹോവ അകൃത്യം കണക്കിടാതെയും ആത്മാവില്‍ കപടം ഇല്ലാതെയും ഇരിക്കുന്ന മനുഷ്യന്‍ ഭാഗ്യവാന്‍.” (സങ്കീ. 32:1,2) “ദൈവമേ, നിന്‍റെ ദയയ്ക്കു ഒത്തവണ്ണം എന്നോട് കൃപയുണ്ടാകേണമേ; നിന്‍റെ കരുണയുടെ ബഹുത്വപ്രകാരം എന്‍റെ ലംഘനങ്ങളെമായിച്ചു കളയേണമേ.

എന്‍റെ ലംഘനങ്ങളെ ഞാന്‍ അറിയുന്നു; എന്‍റെ പാപം എപ്പോഴും എന്‍റെ മുമ്പില്‍ ഇരിക്കുന്നു.

ഞാന്‍ നിര്‍മ്മലനാകേണ്ടതിന്നു ഈ സോപ്പുകൊണ്ട്......എന്നെ ശുദ്ധീകരിക്കേണമേ; ഞാന്‍ ഹിമത്തെക്കാള്‍ വെളുക്കേണ്ടതിന്നു എന്നെ കഴുകേണമേ.

ദൈവമേ, നിര്‍മ്മലമായോരു ഹൃദയം എന്നില്‍ സൃഷ്ടിച്ചു സ്ഥിരമായോരാത്മാവിനെ എന്നില്‍ പുതുക്കേണമേ; നിന്‍റെ സന്നിധിയില്‍നിന്ന് എന്നെ തള്ളിക്കളയരുതെ; നിന്‍റെ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ എന്നില്‍നിന്ന് എടുക്കയുമരുതെ; നിന്‍റെ രക്ഷയുടെ സന്തോഷം എനിക്ക് തിരികെ തരേണമേ; മനസ്സൊരുക്കമുള്ള ആത്മാവിനാല്‍ എന്നെ താങ്ങേണമേ.

എന്‍റെ രക്ഷയുടെ ദൈവമേ; രക്തപാതകത്തില്‍ നിന്ന് എന്നെ വിടുവിക്കേണമേ; എന്നാല്‍ എന്‍റെനാവു നിന്‍റെ നീതിയെ ഘോഷിക്കും.” (സങ്കീ. 51:1-4)

ഈദൃശ അനുതാപം നമ്മില്‍ ഉളവാക്കാന്‍ നമ്മുടെ സ്വന്തശക്തിയാലും പരിശ്രമത്താലും സാധിക്കയില്ല. അത് ഉയരത്തില്‍ കയറി മനുഷ്യര്‍ക്ക്‌ നല്ലദാനങ്ങളെ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന നമ്മുടെ കര്‍ത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിങ്കല്‍ നിന്നു മാത്രം പ്രാപിക്കേണ്ടതാകുന്നു. ഈ ഒരു സംഗതിയിലാണ് പലരും തെറ്റിപ്പോകുന്നത്. തന്മൂലം ക്രിസ്തു അവര്‍ക്ക് നല്‍കുവാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സഹായം അവര്‍ പ്രാപിക്കുന്നതുമില്ല. ക്രിസ്തുവിന്‍റെ അടുക്കല്‍ വരുന്നതിനു മുമ്പു തന്നെ മാന സാന്തരപ്പെട്ടിരിക്കണമെന്നും മാനസാന്തരമാണ് പാപക്ഷമാലബ്ധിക്കു തങ്ങളെ അര്‍ഹരാക്കുന്നതെന്നും അവര്‍ വിചാരിക്കുന്നു. പാപമോചനത്തിനു മുമ്പെ മാനസാന്തരം ആവശ്യമാണ്. കാരണം ഉടഞ്ഞും ചതഞ്ഞും ഉള്ള ഒരു ഹൃദയത്തിനുമാത്രമേ ആ രക്ഷിതാവിനെക്കൊണ്ടുള്ള ആവശ്യബോധമുണ്ടാകുകയുള്ളു. എന്നാല്‍ മാനസാന്തരം ഉണ്ടാകുന്നതുവരെ പാപി യേശുവിന്‍റെ അടുക്കല്‍ ചെല്ലാതിരിക്കണമോ? മാനസാന്തരത്തെ പാപിക്കും രക്ഷിതാവിനും ഇടയിലുള്ള ഒരു പ്രതിബന്ധമാക്കാമോ?

അദ്ധ്വാനിക്കുന്നവരും ഭാരം ചുമക്കുന്നവരും ആയുള്ളോരെ; എന്‍റെ അടുക്കല്‍ വരുവിന്‍; ഞാന്‍ നിങ്ങളെ ആശ്വസിപ്പിക്കും. (മത്താ. 11:28) എന്ന് യേശുവിന്‍റെ ക്ഷണം സ്വീകരിപ്പാന്‍ കഴിയുന്നതിനുമുമ്പായി ഒരു പാപി മാനസാന്തരപ്പെടണമെന്നു വേദപുസ്തകം ഉപദേശിക്കുന്നില്ല. യേശുകര്‍ത്താവില്‍നിന്നു പുറപ്പെടുന്ന ഒരു സല്‍ഗുണവീര്യമാണ് പാപിയെ മാനസാന്തരത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നത്. യിസ്രായേലിന്നു മാനസാന്തരവും പാപമോചനവും നല്‍കുവാന്‍ ദൈവം അവനെ(യേശുവിനെ) പ്രഭുവായും രക്ഷിതാവായും തന്‍റെ വലങ്കയ്യാല്‍ ഉയര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നു (അ.പ്ര. 5:31) എന്നുള്ള പത്രോസ് അപ്പോസ്തലന്‍റെ പ്രസ്താവന ആ വസ്തുതയെ സുവ്യക്തം തെളിയിക്കുന്നു. കര്‍ത്താവിനെ കൂടാതെ നമ്മുക്ക് പാപക്ഷമയില്ല; അവന്‍റെ ആത്മാവ് നമ്മുടെ മനസാക്ഷിയെ ഉണര്‍ത്താതെ യഥാര്‍ത്ഥമായി മാനസാന്തരപ്പെടുവാന്‍ നമ്മുക്ക് സാധിക്കയുമില്ല.

നമ്മിലുള്ള എല്ലാ നല്ല ആഗ്രഹങ്ങളുടെയും ഉറവിടം ക്രിസ്തുവത്രെ. അവന്നു മാത്രമെ പാപത്തോടുള്ള ശത്രുത്വം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളില്‍ നട്ടുവളര്‍ത്താന്‍ സാധിക്കുകയുള്ളു. സത്യത്തിന്നും വിശുദ്ധിക്കുമായുള്ള ആഗ്രഹവും നമ്മുടെ പാപാവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുണ്ടാകുന്ന ബോധവും ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ആത്മാവ് നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളില്‍ നടത്തുന്ന പ്രവര്‍ത്തനത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യങ്ങളത്രെ.

“ഞാനോ ഭൂമിയില്‍ നിന്നുയര്‍ത്തപ്പെട്ടാല്‍ എല്ലാവരേയും എങ്കലേക്കു ആകര്‍ഷിക്കും” എന്ന് യേശുകര്‍ത്താവ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. (യോഹ 12:32) ക്രിസ്തു ലോകത്തിന്‍റെ പാപത്തിനുവേണ്ടി മരിക്കുന്ന രക്ഷിതാവാണെന്നു പാപിക്കു ബോദ്ധ്യമാകണം. കാല്‍വറിയിലെ ക്രൂശിന്മേല്‍ തൂങ്ങുന്ന ദൈവത്തിന്‍റെ കുഞ്ഞാടിനെ നാം നോക്കിക്കാണുമ്പോള്‍ വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടവേലയുടെ രഹസ്യം നമ്മുക്ക് വെളിപ്പെടുകയും അതിനെതുടര്‍ന്ന് ദൈവത്തിന്‍റെ ദയ നമ്മെ മാനസാന്തരത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പാപികള്‍ക്കു വേണ്ടിമരിക്കുകയാല്‍ ക്രിസ്തു തന്‍റെ അപ്രമേയസ്നേഹം പ്രകടമാക്കി. പാപി ഈ സ്നേഹത്തെ ദര്‍ശിക്കുമ്പോള്‍ അവന്‍റെ ഹൃദയം മൃദുലമാക്കപ്പെടുകയും അതിന്‍റെ വിലമനസ്സില്‍ പതിയുകയും അങ്ങനെ ആത്മാവില്‍ പശ്ചാത്താപം സംജാതമാകയും ചെയ്യുന്നതാണ്.

ചിലപ്പോള്‍ മനുഷ്യര്‍ക്ക് തങ്ങളുടെ പാപവഴികളെക്കുറിച്ചു ലജ്ജതോന്നീട്ട് അത് മൂലം ക്രിസ്തു തങ്ങളെ അവങ്കലേക്ക് ആകര്‍ഷിക്കയാണ് ചെയ്യുന്നത് എന്ന് ബോദ്ധ്യമാകുന്നതിനു മുമ്പു തന്നെ അവര്‍ തങ്ങളുടെ ദുഷ്പരിചയങ്ങളില്‍ ചിലതിനെ പരിത്യജിക്കാറുണ്ട്‌. നന്മ പ്രവര്‍ത്തിക്കേണം എന്ന പരമോദ്ദേശത്തോടുകൂടി തങ്ങളുടെ വഴികളെ ഗുണീകരിപ്പാനുള്ള ശ്രമം കാണുന്നിടത്തൊക്കെയും കര്‍ത്താവ് ആത്മാക്കളെ അവങ്കലേക്ക്‌ ആകര്‍ഷിക്കുന്ന പ്രവര്‍ത്തി നടത്തുന്നു എന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം. അവരുടെ ആത്മാവില്‍ ഒരു നിഗൂഢശക്തിപ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു. അത് ഹേതുവാല്‍ അവരുടെ മനസ്സാക്ഷി ഉണര്‍ത്തപ്പെടുകയും തല്‍ഫലമായി അവര്‍ തങ്ങളുടെബാഹ്യജീവിതത്തെ നവീകരിക്കയും പിന്നെത്തേതില്‍ ക്രിസ്തു തങ്ങളുടെ പാപം നിമിത്തം കുത്തിത്തുറക്കപ്പെട്ട തങ്കലേക്ക് അവരുടെ ദൃഷ്ടികളെ ആകര്‍ഷിക്കുന്നതിനാല്‍ അവര്‍ക്ക് അവന്‍റെ കല്പനയെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം ഉണ്ടാകുകയും ചെയ്യുന്നു.

അതോടുകൂടി തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്‍റെ കൊള്ളരുതായ്മയും ആത്മാവിലെ അടിയുറച്ച പാപങ്ങളും എല്ലാം അവര്‍ക്ക് ബോധ്യപ്പെടും. അപ്പോള്‍ ക്രിസ്തുവിന്‍റെ നീതിയെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം അവരില്‍ ഉദയം ചെയ്തിട്ട് ആശ്ചര്യഭരിതരായി പാപിയെ വീണ്ടെടുക്കേണ്ടതിനു ഇത്ര വലിയയാഗം ആവശ്യപ്പെടത്തക്കവണ്ണം അത്ര ഭയങ്കരമാണോ? എന്ന് ചോദിക്കുന്നു. നാം നശിച്ചുപോകാതെ നിത്യജീവന്‍ പ്രാപിക്കേണ്ടതിനല്ലയോ ക്രിസ്തു ഇത്ര വലിയ സ്നേഹം പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കയും, ഈ പങ്കപ്പാടുകളേയും ക്രൂശിലെ മരണത്തോളം തന്നെ താഴ്ത്തുകയും ചെയ്തത്.

എങ്കിലും പാപിക്കു ഈ വന്‍സ്നേഹത്തെ അവഗണിപ്പാനും കര്‍ത്താവ് ആകര്‍ഷിക്കുമ്പോള്‍ അതിനു വഴിപ്പെടാതിരിപ്പാനും കഴിയും. ആ സ്നേഹത്തെ അവഗണിക്കാതിരുന്നാല്‍ സംശയമെന്യേ കര്‍ത്താവ് തങ്കലേക്കു അവനെ ആകര്‍ഷിച്ചടുപ്പിക്കും. രക്ഷാമാര്‍ഗ്ഗം സംബന്ധിച്ച് അറിവ്പ്രാപിച്ച മാത്രയില്‍ തന്നെ അവന്‍ ക്രൂശിന്‍റെ അടിവാരത്തേക്ക് ചെല്ലുകയും ദൈവത്തിന്‍റെ പ്രിയപുത്രന്‍ ക്രൂശാരോഹണം ചെയ്യുവാന്‍ ഇടവരുത്തിയ അവന്‍റെ പാപത്തെക്കുറിച്ച് അവന്‍ അനുതപിക്കുകയും ചെയ്യും.

പ്രകൃതിവിഷയങ്ങളില്‍ ക്രിയചെയ്യുന്ന അതെ ദിവ്യചിത്തം തന്നെയാണ് മനുഷ്യരോടു സംസാരിക്കുകയും അവന്‍ പ്രാപിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഏതോ ഒരു കാര്യത്തിനായുള്ള അഭിവാഞ്ച അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളില്‍ ഉളവാക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്. ഈ ലോകത്തിലെ വസ്തുക്കള്‍ക്ക് ആ അഭിവാഞ്ചയെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുവാന്‍ സാധിക്കയില്ല. അതുകൊണ്ടു യഥാര്‍ത്ഥ സമാധാനവും സ്വസ്ഥതയും കൈവരുത്തുന്ന ആ വക കാര്യങ്ങളെ അന്വേഷിപ്പാനായി ദൈവത്തിന്‍റെ ആത്മാവ് അവരോടു കേണപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ കാര്യങ്ങളോ ക്രിസ്തുവിന്‍റെ കൃപയും വിശുദ്ധീകരണത്താലുള്ള സന്തോഷവുംതന്നെ. ഒരിക്കലും തൃപ്തി നല്‍കാത്ത പാപോല്ലാസങ്ങളില്‍ നിന്ന് ക്രിസ്തുവിലുള്ള പരമാവകാശത്തിലേക്ക് നമ്മുടെ ദൃഷ്ടികളെ തിരിപ്പാന്‍ നമ്മുടെ കര്‍ത്താവ് ദൃശ്യവും അദൃശ്യവുമായ വിവിധമാര്‍ഗ്ഗങ്ങളില്‍കൂടി അവന്‍ പരിശ്രമിച്ചുവരുന്നു. ഈ ലോകത്തിലെ പൊട്ടമരുവികളില്‍ നിന്നു വെള്ളം കുടിച്ചു ദാഹം ശമിപ്പിപ്പാന്‍ വൃഥായത്നിക്കുന്ന എല്ലാദേഹികളോടും തിരുവെഴുത്തുകള്‍ ഇപ്രകാരം പറയുന്നു:- “ദാഹിക്കുന്നവന്‍ വരട്ടെ; ഇച്ഛിക്കുന്നവന്‍ ജീവജലം സൗജന്യമായി വാങ്ങട്ടെ”. (വെളി. 22:17)

ഈ ലോകം തരുന്നതിനേക്കാളും വിശേഷമായിരിക്കുന്ന ഒന്നിനെ പ്രാപിക്കേണം എന്നു നിന്‍റെ ഹൃദയത്തില്‍ ഒരു വാഞ്ചയുണ്ടെങ്കില്‍ അത് നിന്‍റെ ആത്മാവിനോടുള്ള ദൈവശബ്ദമാണെന്ന് ഓര്‍ത്തുകൊള്‍ക. നിനക്ക് മാനസാന്തരം നല്‍കുവാനും ക്രിസ്തുവിനെ അവന്‍റെ അളവറ്റ സ്നേഹത്തിലും പരിപൂര്‍ണ്ണവിശുദ്ധിയിലും നിനക്ക് വെളിപ്പെടുത്തിത്തരുവാനും അവനോടു അപേക്ഷിക്കുക. ദൈവത്തോടും മനുഷ്യരോടും ഉള്ള സ്നേഹം എന്ന് ദൈവീക ന്യായപ്രമാണത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാനതത്വം ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ പരിപൂര്‍ണ്ണമായി അനുഷ്ഠിച്ചു ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. പരോപകാരം, നിസ്വാര്‍ത്ഥ സ്നേഹം ഇവരണ്ടും അവന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ പ്രായോഗികമാക്കപ്പെ ട്ടിരുന്നു. നാം അവങ്കലേക്ക്‌ നോക്കുമ്പോള്‍മാത്രമേ അവന്‍റെ വെളിച്ചം നമ്മുടെമേല്‍ പ്രകാശിക്കയുള്ളു. ആ വെളിച്ചത്തില്‍ നമ്മുക്ക് നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിന്‍റെ പാപസമ്പൂര്‍ണ്ണമായ നില ശരിക്ക് മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്യാം.

നിക്കോദോമോസിനെപ്പോലെ നമ്മുടെ ജീവിതം നേരുള്ളതും സ്വഭാവം നല്ലതുമാകയാല്‍ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ദൈവമുമ്പാകെ ഒരിക്കലും വിനയപ്പെടുത്തേണ്ട ആവശ്യമില്ല എന്ന് പ്രശംസിച്ചുപറഞ്ഞേയ്ക്കാം. എന്നാല്‍ ക്രിസ്തുവില്‍നിന്നുള്ള പ്രകാശം നമ്മുടെ ഉള്ളില്‍ പ്രവേശിക്കുമ്പോള്‍ നാം എത്രമാത്രം അഴുക്കുള്ളവരാണെന്നും സ്വാര്‍ത്ഥ തല്പരത ദൈവത്തോട് ശത്രുത്വമാണെന്നും നമ്മുക്ക് വിവേചിച്ചറിവാന്‍ സാധിക്കും. അപ്പോള്‍ നമ്മുടെ സ്വനീതി വെറും കറപിരണ്ട വസ്ത്രം പോലെയാണെന്നും തന്നിമിത്തം പാപത്തിന്‍റെ മാലിന്യത്തില്‍നിന്ന് നമ്മെ കഴുകിവെടിപ്പാക്കി നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ തന്‍റെ സ്വന്ത സാദൃശ്യത്തില്‍ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുവാന്‍ ക്രിസ്തുവിന്‍റെ രക്തത്തിനുമാത്രമെ സാധിക്കയുള്ളു എന്നുമനസ്സിലാകും. ദൈവതേജസ്സിന്‍റെ ഒരു രശ്മി അഥവാ ക്രിസ്തുവിന്‍റെ വിശുദ്ധിയുടെ ഒരു കിരണം മാത്രം മാനുഷഹൃദയത്തില്‍ പ്രവേശിച്ചാല്‍മതി. അത് ഹൃദയത്തിന്‍റെ കോണുകളിലും ഉള്ളറകളിലും മറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന പാപങ്ങളെ വെളിച്ചത്താക്കുകയും മാനുഷസ്വഭാവത്തിന്‍റെ വൈരൂപ്യം, ദൂഷ്യം, ആദിയായവയെ അനാവൃതമാക്കുകയും ചെയ്യും. ഹൃദയത്തിലെ അവിശ്വാസവും അധരങ്ങളുടെ മാലിന്യവും നമ്മുക്ക് കാണിച്ചു തരികയും ചെയ്യും. ദിവ്യന്യായപ്രമാണത്തെ ദുര്‍ബ്ബലമാക്കിക്കൊണ്ടുള്ള അവിശ്വസ്തതയെ പ്രകടമാക്കുന്ന പാപിയുടെ പ്രവൃത്തികളെ അവന്നു ദൃഷ്ടിഗോചരമാക്കീട്ട് ദൈവാത്മാവിന്‍റെ നിരീക്ഷണശക്തി അവന്‍റെ ആത്മാവിനെ ദണ്ഡിപ്പിച്ചു കീഴടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇപ്രകാരം ക്രിസ്തുവിന്‍റെ കറയും കളങ്കവുമില്ലാത്ത സ്വഭാവത്തെ ദര്‍ശിക്കുംതോറും അവന്‍ തന്നെത്താന്‍വെറുക്കുകയും ചെയ്യും.

ദാനിയേല്‍ പ്രവാചകന്‍ തന്‍റെ അടുക്കല്‍ അയക്കപ്പെട്ട സ്വര്‍ഗ്ഗീയദൂതനെ ചുറ്റിയിരുന്ന തേജസ്സ് കണ്ടയുടന്‍തന്നെ തന്‍റെ സ്വന്തകുറ്റങ്ങളും ബലഹീനതകളും അവന്നു ബോധ്യമായി. ആ അത്ഭുതകാഴ്ച അവനെ എപ്രകാരം ബാധിച്ചു എന്ന് വിവരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്‍ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരിക്കുന്നു:- “എന്നില്‍ ഒട്ടും ബലംശേഷിച്ചിരുന്നില്ല; എന്‍റെ മുഖശോഭക്ഷയിച്ചുപോയി; എനിക്ക് ഒട്ടും ബലമില്ലാതെയും ആയി.” (ദാനീ 10:8) ഇപ്രകാരം ദര്‍ശിക്കപ്പെട്ട ഒരു ആത്മാവ് സ്വാര്‍ത്ഥത, സ്വസ്നേഹം ആദിയായ ദുര്‍ഗുണങ്ങളെ പരിത്യജിക്കുകയും ക്രിസ്തുവിന്‍റെ നീതിയില്‍ ആശ്രയിച്ചുകൊണ്ട് ദിവ്യന്യായപ്രമാണത്തിന്നും ക്രിസ്തുവിന്‍റെ സ്വഭാവത്തിന്നും അനുയോജ്യമായ ശുദ്ധിപ്രാപിപ്പാന്‍ വാഞ്ചിക്കുകയും ചെയ്യും.

“ന്യായപ്രമാണത്തിലെ നീതിയെ സംബന്ധിച്ചു” —അതായത് ബാഹ്യമായ നടപ്പുകളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം താന്‍ അനിന്ദ്യന്‍”. (ഫിലി 3:6) എന്ന് അപ്പോസ്തലനായ പൌലോസ് പറയുന്നു. എന്നാല്‍ ന്യായപ്രമാണത്തിന്‍റെ ആത്മീകസ്വഭാവത്തെ മനസ്സിലാക്കിയ ഉടനെ അവന്‍, തന്നെ ഒരു മഹാപാപിയായി കണ്ടു. സാധാരണ മനുഷ്യര്‍ ചെയ്യുന്നതുപോലെ തന്‍റെ ബാഹ്യജീവിതത്തെ ന്യായപ്രമാണത്തിന്‍റെ ശബ്ദാര്‍ത്ഥത്തോട് ഒത്തുനോക്കിയപ്പോള്‍ തന്നില്‍ യാതൊരുപാപവും അവന്‍ കണ്ടില്ല; എന്നാല്‍ ആ വിശുദ്ധകല്പനകളുടെ പൊരുളിന്‍ ആഴത്തിലേക്ക് അവന്‍ കടന്നുനോക്കിയപ്പോള്‍ താന്‍ ദൈവമുമ്പാകെ ഏതു നിലയില്‍ കാണപ്പെട്ടുവോ അതെ നിലയില്‍ തന്നെ അവനും തന്നെക്കണ്ട് തലതാഴ്ത്തി അവന്‍റെ കുറ്റം ഏറ്റു പറഞ്ഞു അവന്‍ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു:- “ഞാന്‍ ഒരു കാലത്തു ന്യായപ്രമാണം കൂടാതെ ജീവിച്ചിരുന്നു; എന്നാല്‍ കല്പന വന്നപ്പോള്‍ പാപം വീണ്ടും ജീവിക്കുകയും ഞാന്‍ മരിക്കുകയും ചെയ്തു”. (റോമ. 7:9) ന്യായപ്രമാണത്തിന്‍റെ ആത്മീയ സ്വഭാവം അവന്നു ബോദ്ധ്യമായപ്പോള്‍ പാപം അതിന്‍റെ യഥാര്‍ത്ഥമായ ഭയങ്കരാവസ്ഥയില്‍ അവന്നു കാണപ്പെടുകയും അവന്‍റെ ആത്മപ്രശംസ അന്തര്‍ദ്ധാനം ചെയ്കയുമാണുണ്ടായത്.

ദൈവം എല്ലാ പാപങ്ങള്‍ക്കും തുല്യമായ അളവ് കല്പിക്കുന്നില്ല. മനുഷ്യരുടെ നോട്ടത്തിലെന്നപോലെ ദൈവത്തിന്‍റെ ദൃഷ്ടിയിലും മനുഷ്യര്‍ ചില പാപങ്ങളെ നിസ്സാരമെന്നു വിധിച്ചു തള്ളിക്കളയുന്നതുപോലെ യാതൊരു പാപവും ദൈവദൃഷ്ടിയില്‍ നിസ്സാരമല്ല. മനുഷ്യര്‍ കല്പിക്കുന്ന വിധി പക്ഷപാതിതവും അപൂര്‍ണ്ണവുമാകുന്നു. എന്നാല്‍ ദൈവം എല്ലാ സംഗതികളെയും അവയുടെ യഥാര്‍ത്ഥനിലയില്‍ പരിഗണിക്കുന്നു. മദ്യപാനിയെ മനുഷ്യര്‍ നിന്ദിക്കുകയും അവന്നു സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ പ്രവേശനം കിട്ടുകയില്ലെന്നു പറകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാല്‍ ഗര്‍വ്വം, സ്വാര്‍ത്ഥത, ദുരാഗ്രഹം എന്നീ സ്വഭാവങ്ങളെ മിക്കപ്പോഴും ഗണിക്കാതെ വിട്ടുകളയുന്നു. ഈ പാപങ്ങള്‍ ദൈവത്തിനു പ്രത്യേകം വെറുപ്പുണ്ടാക്കുന്നവയാണ് എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ അവ അവന്‍റെ സ്വഭാവത്തിന്‍റെ പരോപകിരതല്പരതയ്ക്കും അഖിലാണ്ഡത്തിലെ വീണുപോകാത്ത ലോകങ്ങളാലുള്ള അന്തരീക്ഷം തന്നെ ആയിരിക്കുന്ന നിസ്വാര്‍ത്ഥ സ്നേഹത്തിന്നും അശേഷം അനുയോജ്യമല്ല.

ഒരു ഭയങ്കര പാപം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യന്‍ അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള കുറ്റബോധവും, ലജ്ജയും, ദാരിദ്ര്യവും തന്മൂലം ക്രിസ്തുവിന്‍റെ കൃപകൊണ്ടുള്ള ആവശ്യബോധവും ഉണ്ടായെന്നു വരാം. എന്നാല്‍ പാപിയായ മനുഷ്യന്നു ആ മാതിരി യാതൊരു ബോധവും ഉണ്ടാകയില്ല. അതിനാല്‍ അവന്‍റെ ഹൃദയ കവാടം സദാ ക്രിസ്തുവിനെതിരായി അടയ്ക്കപ്പെട്ടിരിക്കയും അങ്ങനെ അവന്‍ നല്കുവാന്‍ വന്ന അളവറ്റ അനുഗ്രഹങ്ങള്‍ അവന്നു ലഭ്യമാകാതിരിക്കയും ചെയ്യുന്നു.

“ദൈവമേ, പാപിയായ എന്നോട് കരുണയുണ്ടാകണമേ” എന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ച ആ ചുങ്കക്കാരന്‍ തന്നെത്താന്‍ മഹാ അരിഷ്ടനായ പാപിയായി കരുതി എന്ന് മാത്രമല്ല മറ്റുള്ളവരും അവനെ അപ്രകാരം തന്നെ എണ്ണിപ്പോന്നു; എന്നാല്‍ തന്നില്‍ കുറവായിരുന്നത് ഇന്നതെന്നു അവനു നല്ല ബോധമുണ്ടായതുകൊണ്ട് അവന്‍ തന്‍റെ അപരാധങ്ങളുടെ മുഴുഭാരത്തോടും ദുഃഖത്തോടും കൂടെ ദൈവസന്നിധിയില്‍ ചെന്നു കരുണക്കായി അപേക്ഷിച്ചു. തന്‍റെ ഹൃദയം അവന്‍ ദൈവാത്മാവിന്‍റെ കൃപാപ്രവൃത്തിക്കു തുറന്നു കൊടുത്തു; ദൈവാത്മാവ് അവനെ പാപത്തിന്‍റെ അധികാരത്തില്‍ നിന്ന് സ്വതന്ത്രനാക്കി. എന്നാല്‍ സ്വനീതിക്കാരനായ ആ പരീശന്‍റെ ആത്മപ്രശംസാ പൂര്‍ണ്ണമായ പ്രാര്‍ത്ഥനയില്‍ നിന്ന് അവന്‍റെ ഹൃദയം വിശുദ്ധാത്മാവിന്‍റെ വ്യാപാരത്തിന്നെതിരായി അടയ്ക്കപ്പെട്ടിരുന്നു എന്ന് ഗ്രഹിക്കാം. അവന്‍ ദൈവത്തില്‍ നിന്ന് അന്യപ്പെട്ടിരുന്നതുകൊണ്ടും ദൈവീക വിശുദ്ധിയുടെ പൂര്‍ണ്ണതയ്ക്കെതിരായി അവനില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന അശുദ്ധിയെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം അവന്നു ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്നു യാതൊരു ആവശ്യബോധവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനാല്‍ അവന്‍ യാതൊന്നും പ്രാപിച്ചതുമില്ല.

നിന്‍റെ പാപാരിഷ്ടതയെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം നിന്നില്‍ അങ്കുരിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ ക്രിസ്തുവിന്‍റെ അടുക്കല്‍ ചെല്ലുന്നതിനു നീ നിന്നെത്തന്നെ ഗുണീകരിച്ചു തീരുവോളം കാത്തിരിക്കരുത്. ക്രിസ്തുവിന്‍റെ അടുക്കല്‍ ചെല്ലുവാനുള്ള യോഗ്യത തങ്ങള്‍ക്കില്ല എന്ന് എത്രപേര്‍ വിചാരിക്കുന്നു. നിനക്ക് നിന്‍റെ സ്വന്ത പരിശ്രമങ്ങളാല്‍ നിന്നെത്തന്നെ ഗുണീകരിപ്പാന്‍ കഴിയുമെന്നു നീ കരുതുന്നുവോ? “ക്രൂശിന്നു തന്‍റെ ത്വക്കും പുള്ളിപുലിക്ക് തന്‍റെ പുള്ളിയും മാറ്റുവാന്‍ കഴിയുമോ? എന്നാല്‍ ദോഷം ചെയ്‌വാന്‍ ശീലിച്ചിരിക്കുന്ന നിങ്ങള്‍ക്കും നന്മ ചെയ്‌വാന്‍ കഴിയും” (യിരെ. 13:23) ഇതിന്നു ദൈവം മാത്രമേ നമ്മുക്ക് സഹായമുള്ളു. അതുകൊണ്ടു ഇതിലും അധികം ബലവത്തായ ഒരു പ്രോത്സാഹനഹേതു ഉണ്ടാകട്ടെ എന്നോ, അഥവാ ഇതിലും ഉത്തമമായൊരവസരം വരട്ടെ എന്നോ അല്ലെങ്കില്‍ ഇപ്പൊഴുള്ളതിനേക്കാള്‍ അധികം പരിപാവനമായ ഒരു സ്വഭാവ ഗുണം സംജാതമാകട്ടെ എന്നോ വിചാരിച്ചു കാത്തിരിക്കരുത്. നമ്മുക്ക് സ്വയമായി യാതൊന്നും ചെയ്‌വാന്‍ കഴികയില്ല. അതിനാല്‍ നാം ഏതു നിലയില്‍ ആയിരിക്കുന്നുവോ അതേ നിലയില്‍ തന്നെ നമ്മുക്ക് ക്രിസ്തുവിന്‍റെ അടുക്കല്‍ ചെല്ലാം.

എന്നാല്‍, “അവന്‍റെ കൃപയെ നിരസിക്കുന്നവരെ കൂടി ദൈവം ഒടുവില്‍ തന്‍റെ മഹാസ്നേഹവും വന്‍ കരുണയും ഹേതുവായി രക്ഷിക്കും എന്ന വ്യാജോപദേശത്താല്‍ ആരും നിങ്ങളെ ചതിക്കരുത്. പാപത്തിന്‍റെ പാതകത്വം (പാപത്തിന്‍റെ ദോഷകരമായനില) എത്ര ഭയാനകമാണെന്ന് ക്രൂശുകൊണ്ടല്ലാതെ വെളിവാകയില്ല. ദൈവം നല്ലവനാകയാല്‍ യാതൊരു പാപിയേയും തള്ളിക്കളയാതെ ഒടുവില്‍ എല്ലാ മനുഷ്യരേയും ഒന്നുപോലെ ചേര്‍ത്തുകൊള്ളും എന്നുപദേശിക്കുന്നവര്‍ കാല്‍വറിമലയിലേയ്ക്ക് ഒന്ന് കണ്ണുയര്‍ത്തട്ടെ. മനുഷ്യരെ രക്ഷിപ്പാന്‍ മറ്റൊരു മാര്‍ഗ്ഗവും ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഈ ഏക ബലിയര്‍പ്പണത്താലല്ലാതെ മനുഷ്യര്‍ക്ക്‌ പാപത്തിന്‍റെ ദുശക്തിയില്‍നിന്ന് തെറ്റി ഒഴിവാനും വിശുദ്ധന്മാരോടുള്ള കൂട്ടായ്മയില്‍ യാഥാസ്ഥാനപ്പെട്ട് വരുവാനുമായി വേറെ വഴിയില്ലാത്തതു കൊണ്ടുതന്നെയാണ് ക്രിസ്തു അനുസരണം കെട്ടവരായ നമ്മുടെ കുറ്റം തന്‍റെമേല്‍ ഏറ്റുകൊണ്ട് പാപികളുടെ പ്രതിപുരുഷനായി നിന്ന് കഷ്ടപ്പെട്ട് മരിച്ചത്. ദൈവപുത്രന്‍റെ ഈ സ്നേഹം കഷ്ടപ്പാട്, മരണം എന്നിവയില്‍ നിന്നു പാപത്തിന്‍റെ ഭയങ്കരത്വം എന്തെന്നു കാണായ് വരുന്നില്ലയോ? നാം ക്രിസ്തുവിന്നു നമ്മെത്തന്നെ ഭരമേല്പിച്ചു അവന്നു വിധേയരായിത്തീരുന്നതൊഴികെ പാപത്തിന്‍റെ അധികാരത്തില്‍ നിന്ന് തെറ്റി ഒഴിവാനും വിശുദ്ധ ജീവന്നു അംശികളായിത്തീരുവാനും വേറെ വഴി ഒന്നുമില്ലെന്നും ഇവ നമ്മോടു പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

ചിലപ്പോള്‍ അനുതപിപ്പാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത ആളുകള്‍ ചിലപേര്‍ ക്രിസ്ത്യാനികളെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ അവരെപ്പോലെ തന്നെ ഉത്തമന്മാരാണ്. ഞങ്ങള്‍ക്കുള്ളതിലധികം സ്വയത്യാഗമോ, ജാഗരണമോ, സൂക്ഷ്മബുദ്ധിയോ അവര്‍ക്കില്ല. ഞങ്ങളെപ്പോലെ അവരും സുഖഭോഗങ്ങളെ പ്രിയപ്പെടുകയും അവയില്‍ തങ്ങളുടെ സമയം ചെലവിടുകയും ചെയ്യുന്നുവല്ലൊ എന്ന് പറയാറുണ്ട്‌. ഇങ്ങനെ അവര്‍ തങ്ങളുടെ കൃത്യവിലോപങ്ങളേയും പാപങ്ങളേയും മൂടേണ്ടതിനു മറ്റുള്ളവരുടെ കുറ്റങ്ങളെ എടുത്തുകാണിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ കുറ്റങ്ങളും കുറവുകളും നിമി ത്തം ആരുടേയും കുറവുകള്‍ പരിഹരിക്കപ്പെടുകയില്ല. കാരണം തെറ്റിപ്പോകാവുന്ന ഒരു മാനുഷ മാതൃക ദൈവം നമ്മുക്ക് തന്നിട്ടില്ല. നമ്മുടെ മാതൃക കളങ്കവും കറയുമില്ലാത്ത ദൈവപുത്രനത്രെ. അതുകൊണ്ടു മേല്‍ പ്രസ്താവിച്ച പ്രകാരം പേര്‍ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ കുറ്റങ്ങളും കുറവുകളും പരസ്യം ചെയ്യുന്ന ആളുകള്‍ തന്നെ തങ്ങളുടെ സ്വന്ത ജീവിതവും നടപ്പും കൊണ്ട് ശരിയായ മാതൃക കാണിച്ചുകൊടുക്കണം. അവര്‍ക്ക് ഒരു സാക്ഷാല്‍ ക്രിസ്ത്യാനിയുടെ ജീവിതം ഇന്നവണ്ണം ആയിരിക്കണം എന്ന് ഒരു പരിധികല്പിപ്പാന്‍ കഴിയുമെങ്കില്‍ അവരുടെ സ്വന്തം പാപം അത്രയ്ക്കും ഭയങ്കരമായിരിക്കയില്ലയോ? നന്മ എന്തെന്ന് അവര്‍ അറിഞ്ഞിട്ടും അവര്‍ അത് ചെയ്യുന്നില്ല.

നിങ്ങളുടെ കാര്യാദികളെ പിന്നീടാകട്ടെന്നു വെക്കാതിരിപ്പാന്‍ സൂക്ഷിപ്പിന്‍. നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ചു യേശുക്രിസ്തുമൂലം ഹൃദയശുദ്ധി പ്രാപിക്കുന്നതു പിന്നീടാകട്ടെന്നു വെക്കരുതെ. അങ്ങനെ കാലം ദീര്‍ഘിപ്പിച്ചതു കൊണ്ടാണ് അനേകായിരം ആളുകള്‍ നിത്യനാശത്തിന്നു അര്‍ഹരായിത്തീര്‍ന്നത്‌. ജീവന്‍റെ ഹ്രസ്വതയെയോ അസ്ഥിരതയെയോ സംബന്ധിച്ചു ഞാന്‍ പ്രസ്താവിക്കുന്നില്ല. എന്നാല്‍ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്‍റെ കാരുണ്യക്ഷണത്തിന്നു ഉടനടി ചെവികൊടുക്കുന്നതിന്നു പകരം പാപത്തില്‍ തന്നെ കുറച്ചുകൂടെ ജീവിപ്പാന്‍ മനുഷ്യര്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതില്‍ വലിയൊരാപത്തുണ്ട്. അതിന്‍റെ ഭയാനകതയെ മനുഷ്യര്‍ സാധാരണയായി ഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. അവര്‍ അപ്രകാരം കാലം ദീര്‍ഘിപ്പിക്കുന്നത് പാപത്തില്‍ തന്നെ കുറെക്കാലം കൂടി നിലനില്പാനാകുന്നു. എന്നാല്‍ നാം ചെയ്തു രസിക്കുന്ന പാപം നിമിത്തം അത്രയും നിസ്സാരമായിരുന്നാല്‍ തന്നേയും അവസാനം നിത്യനാശം പ്രദാനം ചെയ്യാതിരിക്കയില്ല. നാം ഇന്നു ജയിച്ചടക്കുവാന്‍ അമാന്തിക്കുന്ന നമ്മുടെ ദുശ്ശീലങ്ങളും പാപവും ഒടുവില്‍ നമ്മെ ജയിച്ചടക്കി നിത്യനാശത്തിന്നര്‍ഹരാക്കും.

നിരോധിക്കപ്പെട്ട ആ വൃക്ഷഫലം ഭക്ഷിച്ചു എന്ന ആ നിസ്സാര സംഗതി നിമിത്തം ദൈവം അരുളിചെയ്തിരുന്ന ആ ഭയങ്കര വിപത്ത് സംഭവിക്കുമോ എന്ന് ആദാമും ഹവ്വയും ഒരു വേള തങ്ങളുടെ മനസ്സില്‍ ന്യായവാദം ചെയ്തിരിക്കാം. എന്നാല്‍ ആ നിസ്സാര സംഗതിയാല്‍ ദൈവത്തിന്‍റെ ശാശ്വതവും വിശുദ്ധവുമായ കല്പനയല്ല യൊ ലംഘിക്കപ്പെട്ടത്? അതിനാല്‍ മനുഷ്യന്‍ ദൈവകൂട്ടായ്മയില്‍ നിന്ന് അകറ്റപ്പെടുകയും രോഗം, മരണം ആദിയായ അസംഖ്യംദുരിതങ്ങള്‍ ലോകത്തില്‍ പ്രവേശിക്കയും ചെയ്തുവല്ലൊ. മനുഷ്യന്‍റെ അനുസരണക്കേട്‌ നിമിത്തം അന്ന് മുതല്‍ വിലാപത്തിന്‍റെ ഞരക്കം ഭൂമിയില്‍ നിന്ന് പൊങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കയും സര്‍വ്വ സൃഷ്ടിയും ഇന്നുവരെ ഒരുപോലെ ഞരങ്ങി ഈറ്റ് നോവോടിരിക്കയും ചെയ്യുന്നു. ദൈവത്തോടുള്ള മനുഷ്യന്‍റെ ഈ മത്സരഫലം സ്വര്‍ഗ്ഗത്തേയും ബാധിക്കാതിരുന്നില്ല. ദിവ്യന്യായപ്രമാണ ലംഘനപരിഹാരാര്‍ത്ഥം ആവശ്യമായി വന്ന ആ മഹായാഗത്തിന്നു കാല്‍വറിമല ഒരു നിത്യസ്മാരകമത്രെ. ആകയാല്‍ പാപം ഒരു നിസ്സാരസംഗതിയാണെന്ന് ആരും ധരിക്കരുത്.

നീ തിരുകല്പനകളെ ലംഘിക്കുകയോ ക്രിസ്തുവിന്‍റെ കൃപയെ അലക്ഷ്യമാക്കുകയൊ, തിരസ്ക്കരിക്കയൊ ചെയ്യുമ്പോഴൊക്കെയും നീ അറിയാതെ തന്നെ അത് നിന്നില്‍ മറ്റൊരു കാര്യം സാധിപ്പിക്കുന്നു. അതായത് അത് നിന്‍റെ ഹൃദയത്തെ കഠിനപ്പെടുത്തുകയും മനസ്സിനെ നികൃഷ്ടമാക്കുകയും ഗ്രഹണശക്തിയെ മന്ദീഭവിപ്പിക്കയും ചെയ്യുന്നതുകൂടാതെ, നിന്നില്‍ നടക്കുന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവിന്‍റെ വേലയ്ക്കു നിന്നെത്തന്നെ വിധേയനാക്കുവാന്‍ മനസ്സും ശക്തിയും ഇല്ലാത്തവനാക്കിത്തീര്‍ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

തങ്ങള്‍ക്കു മനസുള്ളപ്പോള്‍ തങ്ങളുടെ ദോഷ വഴികളെ വിട്ടുമാറി ഗുണപ്പെടാം എന്ന് വച്ചു ദൈവാത്മാവിന്‍റെ ഇന്നത്തെ കാരുണ്യക്ഷണത്തെ ചിലര്‍ നിരാകരിക്കുന്നു. ആത്മാവിന്‍റെ കാരുണ്യപ്രവൃത്തിയെ തുച്ഛീകരിച്ചു വൈരിയായ പിശാചിന്‍റെ ഇഷ്ടത്തിന്നു അധീനനായിത്തീര്‍ന്നശേഷം ഇനി ഏതെങ്കിലും ഭയങ്കരമായ ആപത്തോ മറ്റോ വരുമ്പോള്‍ തങ്ങളുടെ ഗതിയെ മാറ്റി ഗുണപ്പെട്ടുകൊള്ളാം എന്ന് അവര്‍ പ്രത്യാശിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ അവര്‍ ആശിക്കുംപോലെ അതത്ര എളുപ്പമല്ല. ആയുഷ്കാലപര്യന്തമായ വിദ്യാഭ്യാസംകൊണ്ടും ഓരോ ജീവിതാനുഭവങ്ങളാലും സ്വഭാവം ഒരു സ്ഥിരമായ രൂപം പ്രാപിച്ചശേഷം ആരും യേശുവിന്‍റെ രൂപസാദൃശ്യം പ്രാപിപ്പാന്‍ ആഗ്രഹിക്കാറില്ല.

തെറ്റായ ഓരോ സ്വഭാവ ഗുണവും നാം തുടര്‍ച്ചയായി കൈവളര്‍ത്തുന്ന ഓരോ പാപാഭിലാഷവും കാലാന്തരത്തില്‍ സുവിശേഷ ത്തിന്‍റെ ശക്തിയെ ദുര്‍ബലമാക്കിക്കളയും. ഓരോ പാപ വഴക്കവും മനുഷ്യാത്മാവിനു ദൈവത്തോടുള്ള വെറുപ്പിനെ സുദൃഢമാക്കുന്നു. സത്യത്തിനെതിരായി അവിശ്വാസം മൂലമുള്ള ധീരതയോ വിഡ്ഢിത്വപരമായ അഗണ്യതയോ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നവന്‍ താന്‍ വിതച്ചതിനെ തന്നെ കൊയ്യുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. “ദുഷ്ടന്‍റെ അകൃത്യങ്ങള്‍ അവനെ പിടിക്കും. തന്‍റെ പാപപാശങ്ങളാല്‍ അവന്‍ പിടിപെടും.” (സദൃശ. 5:22) ഇത് പാപത്തോട് കളിക്കുന്നവരെപ്പറ്റി വേദപുസ്തകത്തില്‍ രേഖപ്പെടുത്തീട്ടുള്ള ഒരു പ്രബോധനമാകുന്നു.

ക്രിസ്തു നമ്മെ പാപത്തിന്‍റെ ദാസ്യത്തില്‍ നിന്ന് സ്വതന്ത്രരാക്കുവാന്‍ സദാ മനസ്സൊരുക്കമുള്ളവനായിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും അവന്‍ നമ്മുടെ മനസ്സിനെ തീരെ പാപത്തിലേക്ക് നിര്‍ബന്ധിക്കുന്നില്ല. കൂടെക്കൂടെയുള്ള ലംഘനങ്ങള്‍ നിമിത്തം നമ്മുടെ മനസ്സ് ചായുകയും അതില്‍നിന്നു മോചിക്കപ്പെടുവാന്‍ നാം ആഗ്രഹിക്കാതിരിക്കയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കില്‍, അവന്നു അതില്പരമായി എന്തുചെയ്‌വാന്‍ കഴിയും? അവന്‍റെ സ്നേഹത്തെ നാം മനഃപൂര്‍വ്വം തിരസ്കരിക്കുന്നതിനാല്‍ നാം നമ്മെത്തന്നെ നശിപ്പിക്കുന്നു. “ഇപ്പോള്‍ ആകുന്നു സുപ്രസാദകാലം; ഇപ്പോഴാകുന്നു രക്ഷാദിവസം” (2 കൊരി. 6:2) “ഇന്ന് നിങ്ങള്‍ അവന്‍റെ ശബ്ദം കേള്‍ക്കുന്നുവെങ്കില്‍ നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം കഠിനമാക്കരുത്.” (എബ്രായര്‍ 3:7,8)

“മനുഷ്യന്‍ കണ്ണിന്നു കാണുന്നത് നോക്കുന്നു; യഹോവയോ ഹൃദയത്തെ നോക്കുന്നു.” (1 ശമു 16:7) അതെ, സന്തോഷസന്താപഹേതുകങ്ങളും പരസ്പരവിരുദ്ധങ്ങളുമായ മനോവികാരങ്ങളാല്‍ സമ്പൂര്‍ണ്ണവും എല്ലാവിധ അശുദ്ധിക്കും വഞ്ചനയ്ക്കും ഉറവിടവും അസ്ഥിരതയും താന്തോന്നിത്വവും ഉള്ളതുമായ മാനുഷ ഹൃദയത്തെത്തന്നെയാണ് യഹോവ നോക്കുന്നത്. അവന്‍ അതിന്‍റെ നോട്ടവും ഉദ്ദേശവും അഭിലാഷങ്ങളും എന്തെന്ന് അറിയുന്നു. അതുകൊണ്ടു കറപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന നിന്‍റെ ആ ഹൃദയത്തോടു കൂടെത്തന്നെ നീ അവന്‍റെ അടുക്കല്‍ ചെല്ലുക. സങ്കീര്‍ത്തനക്കാരനെപോലെ നീയും സര്‍വ്വവും ദര്‍ശിക്കുന്ന ആ കണ്ണുകള്‍ക്കു മുമ്പാകെ നിന്‍റെ ഹൃദയം തുറന്നുവെച്ചുകൊണ്ട് “ദൈവമെ, എന്നെ ശോധനചെയ്തു എന്‍റെ ഹൃദയത്തെ അറിയേണമേ; എന്നെ പരീക്ഷിച്ചു എന്‍റെ നി നവുകളെ അറിയേണമെ; വ്യസനത്തിനുള്ള മാര്‍ഗ്ഗം എന്നില്‍ ഉണ്ടൊ എന്ന് നോക്കി ശ്വാശതമാര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ എന്നെ നടത്തേണമെ” (സങ്കീ. 139: 23,24) എന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുക.

ഹൃദയശുദ്ധിപ്രാപിക്കാതിരിക്കെ പലരും ഭക്തിയുടെ വേഷം മാത്രമുള്ളതും വെറും ബുദ്ധികൊണ്ട് ഗ്രഹിച്ചിട്ടുള്ളതുമായ ഒരു മാര്‍ഗ്ഗം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. എന്നാല്‍ നിന്‍റെ പ്രാര്‍ത്ഥനയൊ:- “ദൈവമെ, നിര്‍മ്മലമായൊരു ഹൃദയം എന്നില്‍ സൃഷ്ടിച്ചു സ്ഥിരമായോരാത്മാവിനെ എന്നില്‍ പുതുക്കേണമെ” (സങ്കീ. 51:10) എന്നായിരിക്കട്ടെ. നിന്‍റെ ആത്മാവിനോട് നേരായി പെരുമാറുക. നിന്‍റെ ജീവന്‍ നശിക്കാറായിരിക്കുന്ന അവസരത്തില്‍ നീ എപ്രകാരമായിരിക്കുമൊ അപ്രകാരം തന്നെ നിന്‍റെ ആത്മാവിനെ പറ്റിയും നീ പരമാര്‍ത്ഥിയും സ്ഥിരമാനസനുമായിരിക്കുക. ഈ കാര്യം സദാകാലത്തേക്കുമായി നീയും ദൈവവും തമ്മില്‍ തീരുമാനിക്കേണ്ടതാകുന്നു. ഉടനടി ഒന്നും പ്രവൃത്തിക്കാതെ പിന്നീട് ആയിക്കൊള്ളാം എന്നുവച്ചു നീ ഈ കാര്യം മാറ്റിവയ്ക്കുന്നപക്ഷം അത് നിനക്ക് വലുതായ ആപത്തിനിടവരുത്തുമെന്ന് ഓര്‍ത്തുകൊള്‍ക.

പ്രാര്‍ത്ഥനാപൂര്‍വ്വം ദൈവവചനം പഠിക്കുക. അങ്ങനെ ചെയ്‌താല്‍ ദിവ്യന്യായപ്രമാണത്തിലും ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ജീവിതത്തിലും അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന വിശുദ്ധീകരണ വ്യവസ്ഥകള്‍ നിനക്ക് ഗ്രഹിക്കാം. “ശുദ്ധീകരണം കൂടാതെ ആരും കര്‍ത്താവിനെ കാണുകയില്ല.” (എബ്രാ. 12:14) അത് നിനക്ക് പാപബോധം നല്കുകയും രക്ഷാമാര്‍ഗ്ഗം സ്പഷ്ടമായി കാണിച്ചു തരികയും ചെയ്യും. അത് നിന്‍റെ ആത്മാവോട് സംസാരിക്കുന്ന ദൈവശബ്ദമാകുന്നു എന്ന് കരുതി അതിന്നു ചെവി കൊടുക്കുക.

നിന്‍റെ പാപത്തിന്‍റെ ഭയാനകത്വം നീ കാണുമ്പോള്‍, അതായത് നീ നിന്‍റെ യഥാര്‍ത്ഥനില പൂര്‍ണ്ണമായി ഗ്രഹിക്കുമ്പോള്‍ നിരാശപ്പെട്ടുപോകരുത്. പാപികളെ രക്ഷിപ്പാനാകുന്നു യേശുകര്‍ത്താവ്‌ വന്നത്. നാമായി ദൈവത്തെ നമ്മോടു നിരപ്പിക്കേണമെന്നു ദൈവം ആഗ്രഹിച്ചില്ല. നേരെ മറിച്ചു “ദൈവം ലോകത്തെ ക്രിസ്തുവില്‍ തന്നോട് നിരപ്പിച്ചു” പോരുകയത്രെ ചെയ്യുന്നത്. (2 കൊരി. 5:19) തന്‍റെ ആര്‍ദ്ര സ്നേഹത്താല്‍ അനുസരണം കെട്ട തന്‍റെ മക്കളുടെ ഹൃദയങ്ങളെ അവന്‍ തങ്കലേക്കു ആകര്‍ഷിക്കുന്നു. ദൈവം താന്‍ രക്ഷിപ്പാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരുടെ തെ റ്റുകുറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ചു ക്ഷമയുള്ളവനായിരിക്കുന്ന പ്രകാരം യാതൊരു ലൌകീക പിതാവും തന്‍റെ മക്കളുടെ തെറ്റുകളെക്കുറിച്ചു ക്ഷമയുള്ളവനായിരിക്കുന്നില്ല. ലംഘനക്കാരനോട് ഇത്ര ആര്‍ദ്രതയോട് കൂടി കേണപേക്ഷിക്കുവാന്‍ ആര്‍ക്കും കഴിയുന്നതല്ല. വഴിവിട്ടലയുന്ന ഒരാത്മാവിനോട് മടങ്ങിവരുവാന്‍ ദൈവം അപേക്ഷിക്കുന്നത്ര ദയയോടും സ്നേഹത്തോടും കൂടി യാതൊരു മനുഷ്യനും ഒരിക്കലും സംസാരിച്ചിട്ടുമില്ല. അവന്‍ തന്നിരിക്കുന്ന വാഗ്ദത്തങ്ങളും പ്രബോധനങ്ങളുമെല്ലാം അവര്‍ണ്ണനീയമായ അവന്‍റെ സ്നേഹോച്ഛ്വാസമല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്?

പിശാചു നിന്‍റെ സമീപെവന്നു “നീ വലിയൊരു പാപിയാണ്” എന്ന് നിന്നോട് പറയുമ്പോള്‍ നീ നിന്‍റെ വീണ്ടെപ്പുകാരങ്കലേക്ക് കണ്ണുയര്‍ത്തി അവന്‍റെ അപദാനങ്ങളെ പ്രകീര്‍ത്തിക്കുക. അവന്‍റെ വെളിച്ചത്തെ ഉറ്റു നോക്കുന്നത് ആ നാഴികയില്‍ നിനക്ക് സഹായകരമായിരിക്കും. നിന്‍റെ കുറ്റം സമ്മതിക്കുക; എങ്കിലും “ക്രിസ്തുയേശു പാപികളെ രക്ഷിപ്പാന്‍ ലോകത്തില്‍ വന്നു” ( 1 തിമൊ. 1:15) എന്നും അവന്‍റെ ആ നിസ്തുല്യസ്നേഹംമൂലം ഞാനും രക്ഷിക്കപ്പെടും എന്നും നീ അവനോടു പറക. യേശു രണ്ടു കടക്കാരെപ്പറ്റി ശീമോനോടു ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചുവല്ലൊ. ആ യജമാനന്നു ഒരാള്‍ ഒരു ചെറിയ തുകയും മറ്റെയാള്‍ ഒരു വലിയ തുകയും കടമ്പെട്ടിരുന്നു എങ്കിലും അദ്ദേഹം രണ്ടു പേര്‍ക്കും ഒരുപോലെ ഇളച്ചുകൊടുത്തു. എന്നാല്‍ ഏതു കടക്കാരന്‍ തന്‍റെ യജമാനനെ അധികം സ്നേഹിക്കും എന്ന് യേശു ശീമോനോടു ചോദിക്കുന്നു. അതിന്നു ശീമോന്‍:- “അധികം ഇളച്ചു കിട്ടിയവന്‍” (ലൂക്കൊ. 7:43) എന്നുത്തരം പറഞ്ഞു. നാം മഹാപാപികളാകുന്നു എങ്കിലും നമ്മുടെ പാപങ്ങള്‍ ക്ഷമിക്കപ്പെടേണ്ടതിന്നു ക്രിസ്തു നമ്മുക്കുവേണ്ടി മരിച്ചിരിക്കുന്നു. അവന്‍റെ ബലിയര്‍പ്പണത്താല്‍ അവന്‍ സമ്പാദിച്ചിരിക്കുന്ന പുണ്യം നമ്മുടെ പാപപരിഹാരാര്‍ത്ഥം പിതാമുമ്പില്‍ സമര്‍പ്പിപ്പാന്‍ മതിയായതാകുന്നു. ആര്‍ക്കു അധികം മോചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവൊ അവന്‍ കര്‍ത്താവിനെ അധികം സ്നേഹിക്കയും അവന്‍റെ സിംഹാസനത്തോട് എത്രയും അടുത്ത് നിന്ന് അവന്‍റെ നിസ്തുല്യ സ്നേഹത്തെയും അവന്‍ കഴിച്ച മഹായാഗത്തെയും കുറിച്ചു അവനെ എത്രയും അധികമായി വാഴ്ത്തുകയും ചെയ്യും. നാം ദൈ വത്തെ പൂര്‍ണ്ണമായി ഗ്രഹിക്കുമ്പോഴാണ് നമ്മുടെ പാപാവസ്ഥയുടെ ആഴം നമ്മുക്ക് യഥാര്‍ത്ഥമായി ബോധ്യമാകുന്നത്‌. നമ്മുക്ക് വേണ്ടി അതായത് നമ്മെ പാപക്കുഴിയില്‍ നിന്ന് കരേറ്റുവാന്‍ വേണ്ടി സ്വര്‍ഗ്ഗം ഇറക്കിത്തന്നിരിക്കുന്ന ചങ്ങലയുടെ നീളം നാം കണ്ടു മനസ്സിലാക്കുമ്പോള്‍ അതെ, ക്രിസ്തു നമ്മുക്ക് വേണ്ടി തന്നെത്താന്‍ അര്‍പ്പിച്ച ആ അളവറ്റയാഗത്തിന്‍റെ വില നമ്മുക്ക് എതാണ്ടല്പം സുഗ്രാഹ്യമാകുമ്പോള്‍ തന്നെ നമ്മുടെ ഹൃദയം ആര്‍ദ്രതയും പശ്ചാത്താപവുംകൊണ്ട് ഉരുകിപ്പോകും.

അദ്ധ്യായം 4—പാപം ഏറ്റു പറച്ചില്‍

“തന്‍റെ ലംഘനങ്ങളെ മറെക്കുന്നവന്നു ശുഭം വരികയില്ല; അവയെ ഏറ്റുപറഞ്ഞു ഉപേക്ഷിക്കുന്നവന്നൊ കരുണ ലഭിക്കും.” (സദൃ.വാ. 28:13)

ദൈവത്തിന്‍റെ കരുണപ്രാപിപ്പാനായി നല്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന നിയമങ്ങള്‍ എത്രയും ലഘുവും ന്യായവും ബുദ്ധിപൂര്‍വ്വകവുമായവയാണ്. പാപക്ഷമ ലഭിക്കേണ്ടതിന്നു ഏതെങ്കിലും കഠിനപ്രവൃത്തി ചെയ്യണമെന്നു ദൈവം നമ്മോടു ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. നമ്മുടെ ദേഹികളെ സ്വര്‍ഗ്ഗസ്ഥനായ ദൈവത്തില്‍ ഭരമേല്പിക്കുന്നതിനു അഥവാ നമ്മുടെ അതിക്രമങ്ങള്‍ മോചിച്ചുകിട്ടുവാന്‍ അതിദീര്‍ഘവും ക്ഷീണിപ്പിക്കുന്നതുമായ തീര്‍ത്ഥയാത്രകളും കഠിന തപസ്സുകളും ചെയ്യേണമെന്നു ദൈവം ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

“തന്‍റെ ലംഘനങ്ങളെ ഏറ്റുപറഞ്ഞു ഉപേക്ഷിക്കുന്നവന്നൊ കരുണ ലഭിക്കും” എന്ന് മാത്രമെ പറയപ്പെട്ടിട്ടുള്ളു. “നിങ്ങള്‍ക്ക് രോഗശാന്തിവരേണ്ടതിന്നു തമ്മില്‍ പാപങ്ങളെ ഏറ്റുപറഞ്ഞു ഒരുവന്നു വേണ്ടി ഒരുവന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിപ്പിന്‍” എന്ന് അപ്പോസ്തലനായ യാക്കോബു പറയുന്നു. (യാക്കോ. 5:16) നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങള്‍ അവയെ മോചിപ്പാന്‍ ഏകവല്ലഭനായിരിക്കുന്ന ദൈവത്തോട് ഏറ്റുപറവിന്‍. മനുഷ്യരോടു ചെയ്യുന്ന കുറ്റങ്ങളെ അവരോടും ഏറ്റുപറവിന്‍. നീ നിന്‍റെ കൂട്ടുക്കാരന് വല്ലകാര്യത്തിലും ഇടര്‍ച്ച വരുത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ നീ അതിനെ അവനോടു ഏറ്റുപറയേണ്ടത് നിന്‍റെ കടമയും അത് നിനക്ക് സൌജന്യമായി ക്ഷമിച്ചു തരേണ്ടത്‌ ആ കൂട്ടുകാരന്‍റെ ചുമതലയുമാകുന്നു. അതില്‍പിന്നെ നീ വേദനിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന സഹോദരന്‍ ദൈവത്തിന്‍റെ വകയാകയാലും അവനെ വേദനിപ്പിക്കയാല്‍ നീ നിന്‍റെ സ്രഷ്ടാവും വീണ്ടെടുപ്പുകാരനുമായവനെത്തന്നെ വേദനിപ്പിച്ചിരിക്കയാലും നീ ദൈവസന്നിധിയില്‍ ചെന്ന് ദൈവത്തോടും അവനോടും ക്ഷമ യാചിക്കേണ്ടതാകുന്നു. ഇങ്ങനെ ഈ കാര്യം നമ്മുടെ ശ്രേഷ്ടമഹാപുരോഹിതനായ ഏക സത്യമദ്ധ്യസ്ഥന്‍റെ തിരുമുമ്പില്‍ ചെന്നെത്തുന്നു. അവന്‍ “പാപം ഒഴികെ സര്‍വ്വത്തിലും നമ്മുക്ക് തുല്യമായി പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടവന്‍” ആകയാല്‍ “നമ്മുടെ ബലഹീനതകളില്‍ സഹതാപം കാണിപ്പാന്‍” കഴിവുള്ളവനാകുന്നുവല്ലോ (എബ്രാ. 4:15) അവന്‍ ദോഷത്തിന്‍റെ എല്ലാകറയും കളങ്കവും നീക്കി നമ്മെ ശുദ്ധീകരിപ്പാന്‍ കഴിവുള്ളവനത്രേ.

പാപങ്ങളെ ഏറ്റുപറഞ്ഞുകൊണ്ടു തങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ദൈവസന്നിധിയില്‍ വിനയപ്പെടുത്താത്തവര്‍ ആത്മാക്കളെ അംഗീകരിക്കുന്നതിന്നു ദൈവം ഏര്‍പ്പെടുത്തീട്ടുള്ള ഒന്നാമത്തെ നിയമം പോലും അനുഷ്ഠിക്കുന്നില്ല. അനുതാപം വരാത്ത മാനസാന്തരാനുഭവം ഉണ്ടാകതെയും ചതഞ്ഞമനസ്സും നുറുങ്ങിയഹൃദയവും ഉള്ളവരായി പാപങ്ങളെ ഏറ്റുപറഞ്ഞുപേക്ഷിക്കാതേയും ഇരിക്കുന്നവര്‍ പാപമോചനം പ്രാപിപ്പാന്‍ ഒരിക്കലും ആത്മാര്‍ത്ഥമായി ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല. ആ യത്നം ചെയ്തിട്ടില്ലെങ്കില്‍ അങ്ങനെയുള്ളവര്‍ ദൈവസമാധാനം കണ്ടെത്തീട്ടുമില്ല. എന്നാല്‍ പാപങ്ങളുടെ മോചനം നാം പ്രാപിക്കാതിരിക്കുന്നതിന്‍റെ ഏകകാരണം നമ്മുടെ ഹൃദയത്തെ വിനയപ്പെടുത്തി ദൈവവചനം വെളിവാക്കുന്ന നിബന്ധനകള്‍ അനുസരിപ്പാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കുന്നതത്രെ. ഈ കാര്യത്തെ സംബന്ധിച്ചു തിരുവെഴുത്തുകള്‍ എത്രയും ഖണ്ഡിതമായ ഉപദേശം നല്കുന്നുണ്ട്. പരസ്യമായോ രഹസ്യമായോ ഉള്ളപാപം ഏറ്റുപറച്ചില്‍ ഹൃദയത്തില്‍നിന്ന് വരുന്നതും ശങ്കകൂടാത്തതുമായിരിക്കണം. അത് പാപിയുടെമേല്‍ അടിച്ചേല്പിക്കാവുന്നതല്ല. അത് ഒരു വായ്പാട്ടു എന്നപോലെ അഗണ്യമായവിധ ത്തിലും ചെയ്തുകൂടാ എന്നുമാത്രമല്ല പാപത്തിന്‍റെ അറപ്പായ സ്വഭാവം ബോദ്ധ്യമായിട്ടില്ലാത്ത ആളുകളെ നിര്‍ബന്ധിച്ചും ചെയ്തുകൂടാ. ഹൃദയത്തിന്‍റെ ആഴത്തില്‍നിന്നുള്ള ഏറ്റുപറച്ചില്‍ കൃപാവാരിധിയായ ദൈവം സസന്തോഷം അംഗീകരിക്കുന്നു. “ഹൃദയം നുറുങ്ങിയവര്‍ക്ക് യഹോവ സമീപസ്ഥന്‍; മനസ്സുതകര്‍ന്നവരെ അവന്‍ രക്ഷിക്കുന്നു” എന്ന് സങ്കീര്‍ത്തനക്കാരന്‍ (34:18) പറയുന്നു.

സത്യമായ ഏറ്റുപറച്ചില്‍ എത്രയും ഖണ്ഡിതമായ നിലയില്‍ ചില പ്രത്യേക പാപത്തെപ്പറ്റി ആയിരിക്കും. പക്ഷെങ്കില്‍ ആ പാപം ദൈവത്തോടുമാത്രം ഏറ്റുപറവാനുള്ളതായിരിക്കും; അല്ലെങ്കില്‍ അത് മനുഷ്യരോടു ഏറ്റുപറയേണ്ടതായിരിക്കാം. ഏതെങ്കിലും വ്യക്തിക്ക് ഇടര്‍ച്ചയോ പ്രയാസമോ നേരിടുമാറ് നാം ആ വ്യക്തിമാത്രം അറിയത്തക്കവിധത്തില്‍ ചെയ്തിട്ടുള്ള അകൃത്യം ആ വ്യക്തിയോടുതന്നെ ഏറ്റുപറയണം. അല്ല ആ അകൃത്യം മറ്റുപലരും അറിയത്തക്കവണ്ണം പരസ്യമായി ചെയ്തിട്ടുള്ളതാണെങ്കില്‍ പരസ്യമായിത്തന്നെ ഏറ്റുപറയണം. ഇങ്ങനെ നാം ആരോട് നമ്മുടെ അകൃത്യം ഏറ്റുപറഞ്ഞാലും ആ ഏറ്റുപറച്ചില്‍ യഥാര്‍ത്ഥവും ഖണ്ഡിതവും ആയിരിക്കണം.

ശമുവേലിന്‍റെ കാലത്ത് യിസ്രായേല്‍ ജനം ദൈവത്തെ വിട്ടകന്നു പോയിരുന്നുവല്ലോ. തങ്ങളുടെ പാപത്തിന്‍റെ ദോഷഫലങ്ങള്‍ അവര്‍ അനുഭവിച്ചു. ദൈവത്തിങ്കലുള്ള വിശ്വാസം അവര്‍ക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയി. തങ്ങളെ ഭരിക്കുന്നതില്‍ കാണായ് വരുന്ന ദിവ്യശക്തിയും ജ്ഞാനവും വിവേചിച്ചറിയുന്ന കഴിവ് അവര്‍ക്കില്ലാതെയായി. തന്‍റെ കാര്യം ശരിയ്ക്കു പ്രതിവാദിച്ചു വിജയിപ്പിക്കുവാനുള്ള ദൈവത്തിന്‍റെ പ്രാപ്തിയില്‍ അവര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്ന ആശ്രയവും പൊയ്പോയിരന്നു. അവര്‍ അഖിലാണ്ഡാധിപനില്‍ നിന്ന് വിട്ടകന്നു ചുറ്റുമുള്ള ജാതികളെപ്പോലെ ഒരു മാനുഷഭരണത്തെ ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാല്‍ അവര്‍ക്ക് സമാധാനം ലഭിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് “ഒരു രാജാവിനെ അന്വേഷിച്ചതില്‍ ഞങ്ങളുടെ സകല പാപങ്ങളോടും ഞങ്ങള്‍ ഈ ഒരു ദോഷവും കൂട്ടിയിരിക്കുന്നു” (1 ശമൂ. 12:19) എന്ന് പ്രത്യേകം ഏറ്റുപറയേണ്ടിയിരുന്നു. അവര്‍ക്ക് ബോദ്ധ്യമാക്കപ്പെട്ട ആ പാപംതന്നെ അവര്‍ ഏറ്റുപറയേണ്ടിയിരുന്നു. അവരുടെ നന്ദികേടു അവരുടെ ആത്മാക്കളെ ഭാരപ്പെടുത്തുകയും ദൈവത്തില്‍ നിന്ന് അകറ്റിക്കളകയും ചെയ്തു.

ആത്മാര്‍ത്ഥമായ അനുതാപവും നവീകരണവും കൂടാതുള്ള ഏറ്റുപറച്ചില്‍ ദൈവം അംഗീകരിക്കയില്ല. ജീവിതത്തില്‍ പ്രസ്പഷ്ടമായ ഒരു മാറ്റം കാണപ്പെടണം. ദൈവത്തിനു വെറുപ്പായിരിക്കുന്നതെല്ലാം പാടെ പരിത്യജിക്കണം. ഇതാണ് പാപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഉണ്മയായ അനുതാപത്തിന്‍റെ ഫലം. ഇതിങ്കല്‍ നാം നിറവേറ്റേണ്ടഭാഗം ഇന്നതെന്നു തിരുവെഴുത്തുകളില്‍ സ്പഷ്ടമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. അതിപ്രകാരമാണ്‌:- “നിങ്ങളെക്കഴുകി വെടിപ്പാക്കുവിന്‍; നിങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തികളുടെ ദോഷത്തെ എന്‍റെ കണ്ണിന്മുമ്പില്‍ നിന്ന് നീക്കിക്കളവിന്‍; തിന്മ ചെയ്യുന്നത് മതിയാക്കുവിന്‍. നന്മചെയ്‌വാന്‍ പഠിപ്പിന്‍; ന്യായം അന്വേഷിപ്പിന്‍; പീഡിപ്പിക്കുന്നവനെ നേര്‍വഴിക്കാക്കുവിന്‍; അനാഥന്നു ന്യായം നടത്തിക്കൊടുപ്പിന്‍, വിധവെയ്ക്കു വേണ്ടി വ്യവഹരിപ്പിന്‍.” (യെശ. 1:16,17) എന്നാല്‍ ദുഷ്ടന്‍ “തന്‍റെ പാപം വിട്ടുതിരിഞ്ഞു നീതിയും ന്യായവും പ്രവൃത്തിക്കയും അപഹരിച്ചത് മടക്കിക്കൊടുക്കുകയും നീതികേടു ഒന്നുംചെയ്യാതെ ജീവന്‍റെ ചട്ടങ്ങളെ അനുസരിക്കയും ചെയ്‌താല്‍ അവന്‍ മരിക്കാതെ ജീവിക്കും.” (യെഹെ 33:16) പൌലോസ് അപ്പോസ്തലന്‍ അനുതാപത്തിന്‍റെ ഫലത്തെപ്പറ്റി ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു:- ദൈവഹിതപ്രകാരം നിങ്ങള്‍ക്കുണ്ടായ ഈ ദുഃഖം എത്ര ഉത്സാഹം, എത്രപ്രതിവാദം; എത്രനീരസം, എത്രഭയം, എത്ര വാഞ്ച; എത്ര എരിവു എത്ര പ്രതികാരം നിങ്ങളില്‍ ജനിപ്പിച്ചു; ഈ കാര്യത്തില്‍ നിങ്ങള്‍ നിര്‍മ്മലന്മാര്‍ എന്ന് എല്ലാവിധത്തിലും കാണിച്ചിരിക്കുന്നു. (2 കൊരി. 7:11)

പാപം അതിന്‍റെ ദോഷഫലങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം നശിച്ചശേഷം കുറ്റക്കാരന് അവന്‍റെ സ്വഭാവ ദൂഷ്യങ്ങളെ കണ്ടുപിടിപ്പനോ താന്‍ ചെയ്തിരിക്കുന്ന ദോഷത്തിന്‍ ഭയങ്കരത്വം മനസ്സിലാക്കുവാനോ കഴികയില്ല. എന്നുമാത്രമല്ല, ദൈവാത്മാവിന്‍റെ ഉണര്‍ത്തിപ്പിന്‍ പ്രവൃത്തിക്കു തന്നെത്താന്‍ ഏല്പിച്ചു കൊടുക്കാതിരിക്കുന്ന കാലത്തോളം അവന്‍ തന്‍റെ പാപത്തെ സംബന്ധിച്ചു അന്ധനായിരിക്കുകയും ചെയ്യും. അങ്ങനെയുള്ളവന്‍റെ ഏറ്റുപറച്ചില്‍ യഥാര്‍ത്ഥവും ഹൃദയപൂര്‍വ്വകവുമായിരിക്കയില്ല അങ്ങിനെയുള്ളവന്‍ തന്‍റെ കുറ്റം ഏറ്റുപറയുമ്പോള്‍ “ഇന്നിന്ന സംഗതിയില്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഇന്നകുറ്റം ചെയ്കയില്ലായിരുന്നു” എന്ന് തന്നെ നീതികരിപ്പാനുള്ള സമാധാനമോ ന്യായമോ എടുത്തുപറയാതിരിക്കയില്ല.

വിലക്കപ്പെട്ട വൃക്ഷഫലം തിന്നശേഷം ആദാമിന്‍റേയും ഹവ്വയുടെയും ഹൃദയം ലജ്ജയും ഭയവും കൊണ്ടു നിറഞ്ഞു. എന്തെങ്കിലും ഒഴിവുകഴിവ് പറഞ്ഞു മരണ വിധിയില്‍ നിന്ന് തെറ്റി ഒഴിയുവാന്‍ എന്താണു വഴി എന്നായിരുന്നു അവര്‍ക്ക് ആദ്യം ഉണ്ടായിരുന്ന ആലോചന. ദൈവം തന്‍റെ അകൃത്യങ്ങളെക്കുറിച്ചു ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ആദാം ദൈവത്തെയും തന്‍റെ സഹചാരിണിയെയും അല്പാല്പം കുറ്റപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിച്ചു:- “എന്നോട് കൂടെ ഇരിപ്പാന്‍ നീ തന്നിട്ടുള്ള സ്ത്രീ വൃക്ഷഫലം തന്നു; ഞാന്‍ തിന്നുകയും ചെയ്തു.” സ്ത്രീയാകട്ടെ:- “പാമ്പ് എന്നെ വഞ്ചിച്ചു ഞാന്‍ തിന്നുപോയി” എന്ന് പറഞ്ഞു ആ കുറ്റത്തെ പാമ്പിന്മേല്‍ ചുമത്തി. (ഉല്പത്തി 3:12,13) “നീ എന്തിനാണ് സര്‍പ്പത്തെ ഉണ്ടാക്കിയത്? ഈ തോട്ടത്തില്‍ വരുവാന്‍ അതിനെ അനുവദിച്ചതെന്തിന്നു?” എന്നിങ്ങനെയുള്ള ചോദ്യങ്ങള്‍ അവളുടെ ഈ സമാധാനത്തില്‍ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ പറക നിമിത്തം അവര്‍ തങ്ങളുടെ വീഴ്ചയ്ക്ക് അവര്‍ ദൈവത്തെയാണ് കുറ്റപ്പെടുത്തിയത്. ഈ സ്വയം നീതികരണത്തിന്‍റെ ആത്മാവ് ഭോഷ്ക്കിന്‍റെ പിതാവായ പിശാചില്‍ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്. ഇന്നെയോളം ആദാമിന്‍റെ എല്ലാമക്കളിലും അത് വിളങ്ങിക്കാണുന്നുണ്ട്. ഈ മാതിരി ഏറ്റുപറച്ചില്‍ ദൈവാത്മാവില്‍ നിന്നുള്ളതല്ല; ദൈവം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതുമല്ല. സത്യമായി മാനസാന്തരപ്പെടുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്‍ തന്‍റെ കുറ്റം താന്‍ തന്നെ വഹിക്കുന്നതിനും അതിനെ യാതൊരു കപടവും മറവും കൂടാതെ ഏറ്റുപറയുന്നതിനും മടിക്കുകയില്ല. പ്രത്യുത ആ ചുങ്കക്കാരനെപോലെ തന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ മേലോട്ടുയര്‍ത്തുവാന്‍പോലും മനസ്സില്ലാതെ “ദൈവമേ, പാപിയായ എന്നോട് കരുണയുണ്ടാകേണമേ!” എന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുകയേ ഉള്ളു. ഇവ്വണ്ണം തങ്ങളുടെ പാപത്തെ ഏറ്റു പറയുന്നവര്‍ നീതികരിക്കപ്പെടുന്നു. ക്രിസ്തു അവര്‍ക്ക് വേണ്ടി ചിന്തിയിരിക്കുന്ന വിശുദ്ധ രക്തം കാണിച്ചും കൊണ്ട് പിതാവിനോട് പ്രതിവാദം കഴിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് അവര്‍ക്കിതു സിദ്ധിക്കുന്നത്.

തിരുവെഴുത്തുകളില്‍ പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സത്യ മാനസാന്തരദൃഷ്ടാന്തങ്ങള്‍ ഒട്ടൊഴിയാതെ പാപങ്ങളെ ലഘൂകരിപ്പാനോ സ്വയം നീതീകരണത്തിന്നോ പര്യാപ്തമായ യാതൊരു ഉദ്യമവും കൂടാതുള്ള യഥാര്‍ത്ഥ മാനസാന്തരത്തെ തെളിയിക്കുന്നു. പൌലോസ് അ പ്പോസ്തലനും തന്നെത്താന്‍ നീതീകരിപ്പാനോ തെറ്റുകളെ ലഘൂകരിപ്പാനോ യാതൊരു ശ്രമവും ചെയ്തു കാണുന്നില്ല. നേരെ മറിച്ചു അതിനെ സ്പഷ്ടമായി എഴുതിയിരിക്കയാണ്. അതിപ്രകാരമാകുന്നു:- “മഹാപുരോഹിതന്മാരോടു അധികാരപത്രം വാങ്ങി വിശുദ്ധന്മാരില്‍ പലരേയും തടവില്‍ ആക്കി അടച്ചു. അവരെ നിഗ്രഹിക്കുന്ന സമയം ഞാനും സമ്മതം കൊടുത്തു. ഞാന്‍ എല്ലാ പള്ളികളിലും അവരെ പലപ്പോഴും ദണ്ഡിപ്പിച്ചും കൊണ്ടു ദൂഷണം പറവാന്‍ നിര്‍ബന്ധിക്കയും അവരുടെ നേരെ അത്യന്തം ഭ്രാന്തുപിടിച്ചും അന്യപട്ടണങ്ങളോളവും ചെന്ന് അവരെ ഉപദ്രവിക്കയും ചെയ്തു. (അ.പ്ര. 26:10,11) “ക്രിസ്തുയേശു പാപികളെ രക്ഷിപ്പാന്‍ ലോകത്തില്‍ വന്നു......ആ പാപികളില്‍ ഞാന്‍ ഒന്നാമന്‍” (1 തിമൊ. 1:15) എന്ന് പറവാന്‍ തന്നേയും അവന്‍ അശേഷം മടിച്ചില്ല.

യഥാര്‍ത്ഥമായ അനുതാപത്താല്‍ ഉടഞ്ഞും ചതഞ്ഞും പോയ ഹൃദയം ദൈവത്തിന്‍റെ മഹാസ്നേഹത്തെയും കാല്‍വറി മലയില്‍ അവന്‍ അര്‍പ്പിച്ച അമൂല്യ മറുവിലയെയും ശരിയായി വിലമതിക്കാതിരിക്കയില്ല. ഒരു മകന്‍ തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന അപ്പന്‍റെ അടുക്കല്‍ ചെന്നു തന്‍റെ കുറ്റം ഏറ്റുപറയുന്ന പ്രകാരം തന്നെ സത്യമായി അനുതപിക്കുന്ന ഓരോ ആത്മാവും തങ്ങളുടെ സമസ്താപരാധങ്ങളും ദൈവസന്നിധിയില്‍ ഏറ്റു പറയും. “നമ്മുടെ പാപങ്ങളെ ഏറ്റു പറയുന്നുവെങ്കില്‍ അവന്‍ നമ്മോടു പാപങ്ങളെ ക്ഷമിച്ചു സകല അനീതിയും പോക്കി നമ്മെ ശുദ്ധീകരിപ്പാന്‍ തക്കവണ്ണം വിശ്വസ്തനും നീതിമാനും ആകുന്നു” എന്ന് എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവല്ലൊ. (1 യോഹ. 1:9)

അദ്ധ്യായം 5—പ്രതിഷ്ഠ

“നിങ്ങള്‍ എന്നെ അന്വേഷിക്കും; പൂര്‍ണ്ണ ഹൃദയത്തോടെ അന്വേഷിക്കുമ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ എന്നെ കണ്ടെത്തും” എന്നാകുന്നു ദൈവത്തിന്‍റെ വാഗ്ദത്തം. (യിരെ. 29:13)

നാം അവന്‍റെ സാദൃശ്യത്തോട് അനുരൂപരായിത്തീരുന്ന ആ രൂപാന്തരം പ്രാപിക്കേണമെങ്കില്‍ നാം നമ്മുടെ മുഴു ഹൃദയവും ദൈവത്തിനു സമര്‍പ്പിക്കേണ്ടതാകുന്നു. ജാത്യാല്‍ നാം ദൈവത്തില്‍ നിന്ന് അന്യപ്പെട്ടവരാണ്. ആ നിലയിലുള്ള നമ്മുടെ സ്ഥിതിയെ പ്പറ്റി തിരുവെഴുത്തുകള്‍:- “അതിക്രമങ്ങളാലും പാപങ്ങളാലും മരിച്ചവര്‍” (എഫെ. 2:1) എന്നും “തലമുഴുവനും ദീനവും ഹൃദയം മുഴുവനും രോഗവും പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.....ഒരു സുഖവും ഇല്ല” (യെശ. 1:5,6) എന്നും വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു. നാം പിശാചിന്‍റെ കണിയില്‍ ബലമായി കുടുങ്ങിയിരിക്കുന്നു; “പിശാചിനാല്‍ പിടിപ്പെട്ടു കുടുങ്ങിയവര്‍.” (2 തിമോ 2:26) ദൈവം നമ്മെ സൌഖ്യപ്പെടുത്തുവാന്‍ അതെ നമ്മെ സ്വതന്ത്രരാക്കുവാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. എന്നാല്‍ ഈ കാര്യം സാദ്ധ്യമാകുന്നതിനു നാം പൂര്‍ണ്ണമായൊരു രൂപാന്തരം അഥവാ നമ്മുടെ സ്വഭാവപ്രകൃതി മുഴുവന്‍ പുതുക്കം പ്രാപിക്കേണ്ടതാകയാല്‍ നാം നമ്മെ തന്നെ ദൈവത്തിന്നു പരിപ്പൂര്‍ണ്ണമായി പ്രതിഷ്ഠിപ്പാന്‍ കടമ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പോരാട്ടം ഓരോ വ്യക്തിക്കും സ്വയത്തോടുള്ള പോരാട്ടം ആകുന്നു. സ്വയത്വത്തെ ജയിച്ചടക്കി അതിനെ ദൈവേഷ്ടത്തിന്നു വിധേയമാക്കുന്നതിനുള്ള യത്നം ഒരു വലിയ പോരാട്ടം തന്നെയാണ്. എന്നാല്‍ അത് വിശുദ്ധിയില്‍ പുതുക്കപ്പെടുന്നതിന്നു മുമ്പ് നാം നമ്മെത്തന്നെ ദൈവത്തിന്നു കീഴ്‌പ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കണം.

പിശാചു നമ്മെ വിശ്വസിപ്പിക്കുവാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നപ്രകാരം ദൈവത്തിന്‍റെ ആധിപത്യം നമ്മുടെ കണ്ണ് മടച്ചുകൊണ്ടുള്ള അനുസരണം ആവശ്യപ്പെടുന്നതോ യുക്തിവിരുദ്ധമായ നിയന്ത്രണം നമ്മുടെ മേല്‍ അടിച്ചേല്പിക്കുന്നതോ അല്ല. നമ്മുടെ ബുദ്ധിയോടും മനസ്സാക്ഷിയോടും “വരുവിന്‍, നമ്മുക്ക് തമ്മില്‍ വാദിക്കാം” (യെശ. 1:18) എന്ന് പറയുന്നു. ഇത് സൃഷ്ടികളോടുള്ള സ്രഷ്ടാവിന്‍റെ ആഹ്വാനമാകുന്നു. ദൈവം യാതൊരു സൃഷ്ടിയെയും നിര്‍ബന്ധിക്കുന്നില്ല. പൂര്‍ണ്ണമനസ്സോടും ബുദ്ധിപൂര്‍വ്വകമായും അര്‍പ്പിക്കാതിരിക്കുന്ന യാതൊരു ആരാധനയും അവന്നു സ്വീകാര്യമല്ല. നിര്‍ബന്ധിച്ചു വരുത്തുന്ന അനുസരണം മനസ്സിന്‍റേയും സ്വഭാവത്തിന്‍റേയും എല്ലാ യഥാര്‍ത്ഥ വളര്‍ച്ചയ്ക്കും ഒരു വിലങ്ങു തടിയായിരിക്കും. അത് കേവലം യന്ത്രതുല്യനാക്കും സ്രഷ്ടാവിന്‍റെ ഉദ്ദേശം അതല്ല. പ്രത്യുതാ തന്‍റെ സൃഷ്ടികര്‍മ്മത്തിന്‍റെ മകുടോദാഹരണമായ മനുഷ്യന്‍ വികസിച്ചു അവന്നു സംപ്രാപ്യമായ അത്യുച്ഛനില പ്രാപിക്കേണമെന്നാണ് അവന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. തന്‍റെ കൃപയാല്‍ ന മ്മെ എത്തിച്ചേര്‍ക്കുവാന്‍ അവന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന അനുഗ്രഹ പൂര്‍ണ്ണമായ ഉന്നത നില അവന്‍ നമ്മുടെ മുമ്പില്‍ വെച്ചിരിക്കുന്നു. തന്‍റെ ഇഷ്ടം അവന്‍ നമ്മില്‍ നിവര്‍ത്തിക്കേണ്ടതിന്നും നാം നമ്മെത്തന്നെ അവന്നു പൂര്‍ണ്ണമായി ഏല്പിച്ചുകൊടുപ്പാന്‍ അവന്‍ നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു. നാം പാപത്തിന്‍റെ അടിമത്വത്തില്‍നിന്ന് വിടുവിക്കപ്പെട്ടു ദൈവമക്കളുടെ മഹത്വമേറിയ സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രാപിപ്പാന്‍ ആ ക്ഷണം സ്വീകരിക്കണം. അതിലുപരിയായി നാം മറ്റൊന്നും ചെയ്യേണ്ട ആവശ്യമില്ല.

നമ്മെത്തന്നെ നാം ദൈവത്തിന്നു ഏല്പിച്ചുകൊടുക്കയില്‍, അവനെ നമ്മില്‍നിന്ന് അന്യപ്പെടുത്തുന്ന എല്ലാ സംഗതികളും പാടെ പരിത്യജിക്കണം. അത്കൊണ്ടാണ് യേശുകര്‍ത്താവ് :- “നിങ്ങളില്‍ ആരെങ്കിലും തനിക്കുള്ളതു ഒക്കെയും വിട്ടുപിരിയുന്നില്ലായെങ്കില്‍ അവന്നു എന്‍റെ ശിഷ്യനായിരിപ്പാന്‍ കഴികയില്ല” (ലൂക്കൊ. 14:33) എന്ന് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ഹൃദയത്തെ ദൈവത്തില്‍നിന്നു പിന്മാറ്റിക്കളയുന്ന സര്‍വ്വസ്വവും വിട്ടുപിരിയണം മാമോന്‍ പലരുടെയും വിഗ്രഹമാകുന്നു. ദ്രവ്യാഗ്രഹം അവരെ സാത്താനുമായി ഘടിപ്പിക്കുന്ന സ്വര്‍ണ്ണചങ്ങലയത്രെ. ലൌകീകമാനവും കീര്‍ത്തിയുമാണ് വേറൊരു വകുപ്പുകാരുടെ ആരാധ്യവസ്തു. മറ്റൊരുകൂട്ടര്‍ സ്വാര്‍ത്ഥപരമായ സുഖഭോഗങ്ങളും അതിരുകവിഞ്ഞ സ്വാതന്ത്ര്യവും കാംക്ഷിച്ചു അവയെ ആരാധിച്ചുവരുന്നു. എന്നാല്‍ നാം ഈ അടിമത്വഹേതുകമായ സകല പാശങ്ങളും പൊട്ടിച്ചുകളയണം. നാം പകുതി ദൈവത്തിന്നും പകുതി ലോകത്തിന്നുമുള്ളവരായിരുന്നുകൂടാ. നാം പരിപൂര്‍ണ്ണമായും ദൈവമക്കളായിരിക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ ദൈവത്തിന്‍റെ മക്കളേയല്ല.

ചിലര്‍ ഞങ്ങള്‍ ദൈവത്തെ സേവിക്കുന്നു എന്ന് നടിക്കുന്നു. എങ്കിലും സ്വന്ത പരിശ്രമങ്ങളാല്‍ അവന്‍റെ ന്യായപ്രമാണം അനുഷ്ഠിപ്പാനും തങ്ങളുടെ ദുശ്ശീലങ്ങള്‍ വിട്ടുമാറി നവീകരിക്കപ്പെടുവാനും രക്ഷ അങ്ങനെ പ്രാപിപ്പാനും നോക്കുന്നു. തങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തില്‍ ക്രിസ്തുവിന്‍ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആഴമായബോധം ഉണ്ടായിട്ടല്ല, അവര്‍ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. പിന്നെയോ സ്വര്‍ഗ്ഗപ്രാപ്തിക്കു ഏതാദൃശകര്‍മ്മാനുഷ്ഠാനം അത്യന്താപേക്ഷിതമാണെന്നു ദൈവം കല്പിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നുള്ള തെറ്റിദ്ധാരണനിമിത്തം മാത്രമാണ് അവര്‍ അങ്ങനെ ചെ യ്യുന്നത്. അങ്ങനെയുള്ള മതഭക്തികൊണ്ട് ഒരു പ്രയോജനവുമില്ല. ക്രിസ്തു ഒരുവന്‍റെ ഹൃദയത്തില്‍വാസം ചെയ്യുമ്പോള്‍ അവന്‍റെ ആത്മാവ് ക്രിസ്തുവിന്‍റെ സ്നേഹവും അവനോടുള്ള കൂട്ടായ്മയുടെ സന്തോഷവും കൊണ്ട് നിറയുകയും തന്മൂലം അവനോടു പറ്റിച്ചേരുകയും അവനെക്കുറിച്ചുള്ള ധ്യാന നിഷ്ഠയില്‍ സ്വയം മറന്നുപോകുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്. ക്രിസ്തുവിനോടുള്ളസ്നേഹം അവരെ പ്രവര്‍ത്തനോത്സുകരാക്കും. ദൈവസ്നേഹത്താല്‍ നിര്‍ബന്ധിക്കപ്പെടുന്ന എല്ലാവരും അല്പംകൊണ്ടു ദൈവപ്രസാദം നേടുവാന്‍ തുനിയുകയോ ഏറ്റവും താണപടിയിലുള്ള ജീവിത മാനദണ്ഡത്തിന്നായി കാംക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്യാതെ തങ്ങളുടെ വീണ്ടെടുപ്പുകാരന്‍റെ തിരുഹിതം പരിപ്പൂര്‍ണ്ണമായി അനുഷ്ഠിപ്പാന്‍ സദാ പരിശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. പൂര്‍ണ്ണമനസ്സോടെ അവര്‍ തങ്ങള്‍ക്കുള്ളതെല്ലാം സമര്‍പ്പിക്കുകയും തങ്ങള്‍ അന്വേഷിക്കുന്ന വസ്തുവിന്‍റെ വിലക്കനുയോജ്യമായ ശുഷ്ക്കാന്തിയും താല്പര്യവും പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. ഈ മാതിരി ആഴമായ സ്നേഹമില്ലാതെ പുറമോടിക്കായി മാത്രം ക്രിസ്തുവിനെ സ്വീകരിക്കുന്നതു വെറും കാപട്യവും, നിരര്‍ത്ഥകവും നിഷ്ഫലവുമത്രെ.

നിനക്കുള്ളതെല്ലാം ക്രിസ്തുവിന്നു സമര്‍പ്പിക്കുന്നത് ഒരു വലിയ നഷ്ടമാണെന്ന് നീ കരുതുന്നുവോ? എങ്കില്‍ നീ, ക്രിസ്തു എനിക്കുവേണ്ടി എന്ത് നല്കിയിരിക്കുന്നു” എന്ന് നിന്നോട് തന്നെ ചോദിക്കുക. ദൈവത്തിന്‍റെ പുത്രന്‍ തന്‍റെ സര്‍വ്വസ്വവും അതായത് തന്‍റെ ജീവന്‍, സ്നേഹം കഷ്ടാനുഭവം ഇവയെല്ലാം നമ്മുടെ വീണ്ടെടുപ്പിന്നായി നല്കിയിരിക്കുന്നുവല്ലോ. അങ്ങിനെയായാല്‍ തന്‍റെ സ്നേഹത്തിന്നു പാത്രരായ നാം നമ്മുടെ ഹൃദയത്തെ അവന്നു നല്കാതിരിക്കാമോ? നമ്മുടെ നാളുകളുടെ ഓരോ നിമിഷത്തിലും നാം അവന്‍റെ കൃപയുടെ അനുഗ്രഹം അനുഭവിച്ചു പോരുന്നു. ആ കാരണം നിമിത്തം എത്ര അഗാധമായ അറിയായ്മയിലും അരിഷ്ടതയിലും നിന്നാണ് അവന്‍ നമ്മെ രക്ഷിക്കുന്നത് എന്ന് പൂര്‍ണ്ണമായി ഗ്രഹിക്കുവാന്‍ നമ്മുക്ക് കഴിയുന്നില്ല. നമ്മുടെ പാപങ്ങള്‍ കുത്തിത്തുളെച്ചവനെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അവന്‍റെ സ്നേഹത്തിന്നും അവന്‍ അര്‍പ്പിച്ചയാഗത്തിന്നും വിപരീതമായ പ്രവൃത്തിചെയ്‌വാന്‍ നമ്മുക്കെങ്ങനെ മനസ്സാകും? മഹത്വത്തിന്‍റെ കര്‍ത്താവായിരിക്കുന്നവന്‍ കൈവരിച്ച ഭയങ്കര താഴ്ചയെ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ നാം അനേക പോരാട്ടങ്ങളിലും അപമാനങ്ങളിലും കൂടി ജീവനില്‍ പ്രവേശിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചു പിറുപിറുക്കുന്നത് ന്യായമാണോ?

“ദൈവം എന്നെ അംഗീകരിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നുള്ള നിശ്ചയം പ്രാപിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ഞാന്‍ ഇപ്രകാരം അനുതപിക്കയും എന്നെത്തന്നെയും വിനയപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യേണ്ട ആവശ്യമെന്തു?” എന്ന് നിഗള ഹൃദയമുള്ള പലരും ചോദിക്കാറുണ്ട്. അവര്‍ക്ക് ഞാന്‍ കര്‍ത്താവിനെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. അവനെ നോക്കുക്ക. അവന്‍ പാപരഹിതനായിരുന്നു; മാത്രമല്ല അവന്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗീയ രാജകുമാരനും ആയിരുന്നു; എങ്കിലും മനുഷ്യന്‍റെപേര്‍ക്ക്- അതെ മാനവകുലത്തിനുവേണ്ടി- അനേകര്‍ക്കുവേണ്ടി അവന്‍ പാപമായിത്തീര്‍ന്നു- “അവന്‍ അനേകരുടെ പാപം വഹിച്ചും അതിക്രമക്കാര്‍ക്കുവേണ്ടി ഇടനിന്നും കൊണ്ട് അതിക്രമക്കാരോടുകൂടെ എണ്ണപ്പെടുകയും ചെയ്തു.” (യെശ. 52:12)

എന്നാല്‍ നമ്മുക്കുള്ളതെല്ലാം അവന്നു സമര്‍പ്പിക്കുമ്പോള്‍ നാം പരമാര്‍ത്ഥമായി നല്‍കുന്നത് എന്താണ്? പാപത്താല്‍ ആസകലം കറപുരണ്ടിരിക്കുന്ന നമ്മുടെ ഹൃദയമല്ലയോ? അതെ, തന്നെത്താന്‍ വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതിന്നും തന്‍റെ തിരുരക്തത്താല്‍ കഴുകിവെടിപ്പാക്കേണ്ടതിന്നും തന്‍റെ അപാരമായ സ്നേഹത്താല്‍ രക്ഷിക്കേണ്ടതിനുമായി ഒരു നീചഹൃദയമാണ് നാം യേശുകര്‍ത്താവിനു ഏല്പിച്ചു കൊടുക്കുന്നത്. എന്നിട്ടും പലമനുഷ്യരും അപ്രകാരം തങ്ങളുടെ സര്‍വ്വസ്വവും കൊടുക്കുന്നത് വളരെ പ്രയാസമുള്ള കാര്യമായി വിചാരിക്കുന്നു! അങ്ങനെ പറഞ്ഞു കേള്‍ക്കുന്നതും എഴുതുന്നതും എനിക്ക് ലജ്ജാകരമായിരിക്കുന്നു.

നാം സൂഷിച്ചുവെച്ചാല്‍ നമ്മുക്ക് പ്രയോജനകരമായിത്തീരാവുന്ന യാതൊന്നും ഉപേക്ഷിച്ചുകളവാന്‍ ദൈവം ഒരുകാലത്തും നമ്മോടു ആവശ്യപ്പെടുകയില്ല. അവന്‍ ചെയ്യുന്നതെല്ലാം അവന്‍റെ മക്കളുടെ നന്മയെമാത്രം ലാക്കാക്കിക്കൊണ്ടെചെയ്കയുള്ളു. ക്രിസ്തുവിനെ ഇതുവരെ സ്വീകരിച്ചിട്ടില്ലാത്തവര്‍ സ്വയമായി അന്വേഷിച്ചു പ്രാപിപ്പാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിലും അത്യതംപരമായ നന്മ അവര്‍ക്ക് പ്രദാനം ചെയ്‌വാന്‍ ക്രിസ്തുവിന്‍റെ പക്കലുണ്ട് എന്ന് ഗ്രഹിച്ചെങ്കില്‍ എത്രനന്നായിരിക്കും? ദൈവേഷ്ടത്തിനു പ്രതികൂലമായി ചിന്തിക്കയും പ്രവൃത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് മനുഷ്യന്‍ തനിക്കുതന്നെ ചെയ്യുന്ന ദോഷങ്ങളിലും അന്യായങ്ങളിലുംവച്ചു ഏറ്റവും വലിയത്. തന്‍റെ സൃഷ്ടികള്‍ക്ക് ഉത്തമമായിരിക്കുന്നതെന്തന്നറിയുകയും അവരുടെ ഭാഗധേയത്തിനു വേണ്ടി വഴി ഒരുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദൈവം വിലക്കിയിരിക്കുന്ന മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളില്‍കൂടി നടക്കുമ്പോള്‍ യഥാര്‍ത്ഥമായ യാതൊരുസന്തോഷവും ഉണ്ടാകയില്ല. ലംഘനത്തിന്‍റെ മാര്‍ഗ്ഗം അരിഷ്ടതയുടെയും നാശത്തിന്‍റെയും മാര്‍ഗ്ഗമത്രേ.

തന്‍റെ മക്കള്‍ കഷ്ടമനുഭവിക്കുന്നത് കാണ്മാന്‍ ദൈവത്തിനു സന്തോഷമാണെന്നു വിചാരിക്കുന്നത് അബദ്ധമാണ്. മനുഷ്യന്‍റെ സന്തുഷ്ടിയില്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗംമുഴുവനും താല്പര്യംവച്ചുമിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ സ്വര്‍ഗ്ഗസ്ഥപിതാവ് തന്‍റെ സൃഷ്ടികളില്‍ ഒന്നിന്‍റേയും സന്തോഷം അടച്ചുകളയുന്നില്ല. നമ്മുക്ക് കഷ്ടപ്പാടും നിരാശയും വരുത്തുന്നതും സ്വര്‍ഗ്ഗീയഭാഗ്യത്തിന്‍റെ വാതില്‍ അടച്ചുകളയുന്നതുമായ എല്ലാ കാര്യാദികളും നാം പാടെ ഉപേക്ഷിക്കണമെന്നെ ദൈവം നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നുള്ളു. ലോകോദ്ധാരകനായ നമ്മുടെ കര്‍ത്താവ് മനുഷ്യരെ അവര്‍ ആയിരിക്കുന്ന നിലയില്‍തന്നെ, അതായതു ആവരുടെ ആവശ്യകതകള്‍, ന്യൂനതകള്‍, ബലഹീനതകള്‍ ആദിയായവയോടുകൂടിയാണ് തങ്കലേക്കു ചേര്‍ക്കുന്നത്; പിന്നെത്തേതില്‍ അവന്‍ അവരുടെ പാപങ്ങളില്‍നിന്ന് അവരെ വെടിപ്പാക്കുകയും തന്‍റെ രക്തംമൂലമുള്ള വീണ്ടെടുപ്പു നല്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നുമാത്രമല്ല, തന്‍റെനുകം ഏറ്റുകൊണ്ടു തന്‍റെ ഭാരം ചുമപ്പാന്‍ ഇഷ്ടമുള്ളവര്‍ക്കൊക്കെയും അവരുടെ ഹൃദയത്തിന്‍റെ ആഗ്രഹങ്ങളെ സാധിപ്പിച്ചുകൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ജീവന്‍റെ അപ്പത്തിനായി തന്‍റെ അടുക്കല്‍ ചെല്ലുന്നവര്‍ക്കൊക്കെ സമാധാനവും സ്വസ്ഥതയും നല്കണമെന്നുള്ളതാണ് അവന്‍റെ ഉദ്ദേശം. അനുസരണംകെട്ടവര്‍ക്ക് ഒരു കാലത്തും സംപ്രാപ്യമല്ലാത്ത അനുഗ്രഹങ്ങളുടെ മഹോന്നതങ്ങളിലേക്ക് നമ്മെനടത്തുന്ന കൃത്യങ്ങള്‍മാത്രമെ അവന്‍ നമ്മോടു ചെയ്യുവാനായി ആവശ്യപ്പെടുന്നുള്ളു. മഹത്വത്തിന്‍റെ പ്രത്യാശയാകുന്ന ക്രിസ്തു നമ്മുടെ ഉള്ളില്‍ ഉരുവായ്തീരുമ്പോഴുണ്ടാകുന്നതാണ് സാക്ഷാല്‍ ആനന്ദകരമായ ജീവിതം.

“ഞാന്‍ എങ്ങിനെയാണ് എന്നെത്തന്നെ ദൈവത്തിന്നു സമര്‍പ്പിക്കുക. എന്ന് അനേകര്‍ തങ്ങളോടുതന്നെ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്. നിന്നെത്തന്നെ അവന്നു ഏല്പിച്ചുകൊടുപ്പാന്‍ നീ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. എന്നാല്‍ സാന്മാര്‍ഗ്ഗികമായി നീ ബലഹീനനും സന്ദേഹത്തിനു ദാസനും പലവിധ ദുശ്ശീലങ്ങള്‍ക്കും നീ അധീനനുമായിരിക്കുന്നുവല്ലോ. നിന്‍റെ വാഗ്ദത്തങ്ങളും തീരുമാനങ്ങളും ഒക്കെ മണലുകൊണ്ട് പിരിച്ച കയറു പോലെയാകുന്നു. നിനക്ക് നിന്‍റെ വിചാരങ്ങളേയും പ്രേരണകളേയും അഭിലാഷണങ്ങളേയും നിയന്ത്രണാധീനമാക്കി വെപ്പാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത നിന്‍റെ വാഗ്ദത്തങ്ങളേയും നിറവേറ്റുവാന്‍ കഴിയാതിരുന്ന നിന്‍റെ പ്രതിജ്ഞകളേയും നീ ഓര്‍ക്കുംതോറും നിന്‍റെ പരമാര്‍ത്ഥതയെക്കുറിച്ചു നിനക്ക് തന്നെ സംശയം ജനിക്കുകയും ദൈവം നിന്നെ കൈക്കൊള്‍കയില്ലെന്നുള്ളൊരു ആശങ്ക നിന്നില്‍ ഉളവാകുകയും ചെയ്യുന്നു. എങ്കിലും നിരാശപ്പെടരുത്. മനസ്സിന്‍റെ യഥാര്‍ത്ഥ ശക്തി എന്താണെന്നു നീ ഗ്രഹിച്ചാല്‍ മതി. ഇതാണ് ഏതെങ്കിലും ഒരു കാര്യത്തെക്കുറിച്ചു ഒരു തീരുമാനമോ തിരഞ്ഞെടുപ്പോ കൈക്കൊള്ളുവാന്‍ മനുഷ്യശക്തി പ്രകൃതിയില്‍ തന്നെ നിക്ഷിപ്തമായിരിക്കുന്ന നിയന്ത്രണശക്തി. മനസ്സിന്‍റെ ശരിയായ പ്രവര്‍ത്തനത്തെയാണ് സര്‍വ്വകാര്യവും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നത്.

തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്‍ ശക്തി ദൈവം മനുഷ്യര്‍ക്ക്‌ പ്രദാനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അതിനെ യഥാവിധി പ്രയോഗിക്കേണ്ടത് മനുഷ്യന്‍റെ ചുമതലയത്രേ. നിന്‍റെ ഹൃദയത്തെ മാറ്റുവാനോ അതിലെ വാഞ്ചകളെ ദൈവത്തിന്നു ഏല്പിച്ചു കൊടുപ്പാനോ നിനക്ക് തന്നെത്താന്‍ കഴിയുന്നതല്ല. എന്നാല്‍ അവനെ സേവിക്കുന്നത് തിരഞ്ഞെടുപ്പാന്‍ നിനക്ക് കഴിയും. നിന്‍റെ ചിത്തം അവനെ എല്പിക്കാം. അപ്പോള്‍ അവന്‍ തിരുവുള്ളമുണ്ടായിട്ടു ഇച്ഛിക്കയെന്നതും പ്രവൃത്തിക്കയെന്നതും നിന്നില്‍ പ്രവൃത്തിക്കും. ഇപ്രകാരം നിന്‍റെ പ്രവൃത്തി മുഴുവന്‍ ക്രിസ്തുവിന്‍ ആത്മാവിന്‍റെ അധീനത്തില്‍ ആയിത്തീരും. നിന്‍റെ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ അവനില്‍ കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടുകയും നിന്‍റെ ആലോചനകള്‍ അവന്‍റെ തിരുഹിതത്തിനു യോജ്യമായിത്തീരുകയും ചെയ്യും.

നന്മയ്ക്കും വിശുദ്ധിക്കുമായുള്ള ആഗ്രഹങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നത് നല്ലത് തന്നെ; എന്നാല്‍ ആഗ്രഹിച്ചാല്‍ പോരാ, അവ നിറവേറിക്കിട്ടുവാന്‍ വേണ്ടത് പ്രവൃത്തിക്കുകയും വേണം. ഇല്ലെങ്കില്‍ ആഗ്രഹംകൊണ്ട് യാതൊരു പ്രയോജനവുമില്ല. പലരും സത്യക്രിസ്ത്യാനികളായിത്തീരുവാന്‍ ആശിച്ചും ആഗ്രഹിച്ചും കൊണ്ടിരിക്കെ നശിച്ചു പോകും. അവര്‍ തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടം ദൈവത്തിനു സമര്‍പ്പിക്കാത്തതാണ് അതിനുള്ള കാരണം. അവര്‍ പരസ്യമായ ക്രിസ്തീയ ജീവിതം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നില്ല.

മനശ്ശക്തിയുടെ ശരിയായപ്രയോഗത്തില്‍ നിന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ ഒരു പരിപ്പൂര്‍ണ്ണമാറ്റം വരുത്താം. നിന്‍റെ ഇഷ്ടത്തെ ക്രിസ്തുവിന്നു സമര്‍പ്പിക്കമൂലം എല്ലാവാഴ്ചകള്‍ക്കും അധികാരങ്ങള്‍ക്കും ഉപരിയായ ഒരു ശക്തിയോടാണല്ലോ നീ നിന്നെത്തന്നെ ബന്ധിക്കുന്നത്? അത് ഹേതുവാല്‍ നിന്നെ സ്ഥിരതയോടെ നിര്‍ത്തുവാനുള്ള ഒരു ശക്തി നീ മേലില്‍ നിന്ന് പ്രാപിക്കുകയും ഇങ്ങനെ നിത്യം നിന്നെത്തന്നെ ദൈവത്തിന്നു പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നതിനാല്‍ വിശ്വാസത്താലുള്ള ജീവന്‍റെ പുതുക്കത്തില്‍ നടക്കാന്‍ നിനക്ക് സാധിക്കുകയും ചെയ്യും.

അദ്ധ്യായം 6—വിശ്വാസവും അംഗീകാരവും

പരിശുദ്ധാത്മാവ് നിന്‍റെ മനസ്സാക്ഷിയെ പുനര്‍ജ്ജീവിപ്പിച്ചതോടുകൂടി പാപത്തിന്‍റെ കേടു, ശക്തി, കുറ്റം, അതിനാല്‍ വരുന്ന നാശം എന്നിവയെക്കുറിച്ചു ഒരു ബോധം നിനക്ക് ലഭ്യമായിട്ടുണ്ടല്ലൊ. അത് നിമിത്തം നിനക്കിപ്പോള്‍ പാപത്തോടു വെറുപ്പും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. പാപം നിന്നെ ദൈവത്തില്‍നിന്നു വേര്‍പ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു എന്നും പാപത്തിന്നു നീ അടിമപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നും നിനക്ക് അനുഭവബോധ്യമാകുന്നു. ആ ദുരവസ്ഥയില്‍ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുവാന്‍ എത്രമാത്രം ശ്രമിക്കുന്നുവോ അത്രമാത്രം അതിനുള്ള നിന്‍റെ പ്രാപ്തിക്കുറവ്‌ നിനക്ക് മനസ്സിലാകും. നിന്‍റെ ഉന്നങ്ങള്‍ അശുദ്ധവും ഹൃദയം അഴുക്കുള്ളതും ആകുന്നു. ഇതുവരെയുള്ള നിന്‍റെ ജീവിതം മുഴുവനും സ്വാര്‍ത്ഥതയും പാപവുംകൊണ്ട് നിറഞ്ഞതായിരുന്നു എന്ന് നീ ഇപ്പോള്‍ കാണുന്നു. ആകയാല്‍ പാപക്ഷമ, വിശുദ്ധീകരണം, സ്വാതന്ത്ര്യം ആദിയായവ പ്രാപിപ്പാന്‍ നീ വാഞ്ചിക്കുന്നു. ദൈവത്തോടുള്ള യോജ്യതയും അവന്‍റെ രൂപസാദൃശ്യവും നീ എങ്ങനെ പ്രാപിക്കും?

സമാധാനം—അതെ ദൈവത്തില്‍നിന്നുള്ള പാപക്ഷമയും ഹൃദയ സമാധാനവും സ്നേഹവും ആണ് നിനക്ക് ആവശ്യമായിരിക്കു ന്നത്. അത് പണം കൊടുത്തു മേടിക്കാവതല്ല. ബുദ്ധിക്കു അതിനെ കരഗതമാക്കുവാന്‍ കഴികയില്ല. ജ്ഞാനത്തിന്നു അത് സംപ്രാപ്യമല്ല. നിന്‍റെ സ്വന്ത ശ്രമങ്ങളാല്‍ അതിനെ സമ്പാദിക്കാമെന്നു നീ ഒരിക്കലും ആശിക്കയും വേണ്ട. എന്നാല്‍ ഇതാ ദൈവം “ദ്രവ്യവും വിലയും കൂടാതെ” (യെശ. 55:1) സൌജന്യമായി അത് നിനക്ക് നല്കിത്തരുന്നു. നീ നിന്‍റെ കൈനീട്ടി എടുത്തു കൊള്ളാമെങ്കില്‍ അത് നിന്‍റെ സ്വന്തമായിത്തീരും. “നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങള്‍ കടുഞ്ചുവപ്പായിരുന്നാലും ഹിമം പോലെ വെളുക്കും. രക്താംബരം പോലെ ചുവപ്പായിരുന്നാലും പഞ്ഞിപോലെ ആയിത്തീരും” എന്നും (യെശ. 1:18) “ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് പുതിയൊരു ഹൃദയം തരും; പുതിയൊരു ആത്മാവിനെ ഞാന്‍ നിങ്ങളുടെ ഉള്ളില്‍ ആക്കും” (യെഹെ. 36:26) എന്നും കര്‍ത്താവ് പറയുന്നു.

നീ നിന്‍റെ പാപം ഏറ്റു പറഞ്ഞു ഹൃദയപൂര്‍വ്വം അതിനെ വിട്ടൊഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നിന്നെത്തന്നെ ദൈവത്തിന്നു സമര്‍പ്പിപ്പാനും നീ തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു നീ ഉടന്‍ തന്നെ ദൈവത്തിന്‍റെ അടുക്കല്‍ ചെന്നു നിന്‍റെ പാപങ്ങളെ കഴുകി വെടിപ്പാക്കി നിനക്ക് ഒരു പുതിയ ഹൃദയം തരുവാന്‍ അവനോടു അപേക്ഷിക്കുക. അതോടുകൂടി അവന്‍ അത് വാഗ്ദത്തം ചെയ്തിരിക്കയാല്‍ തീര്‍ച്ചയായും ചെയ്തുതരും എന്ന് പൂര്‍ണ്ണമായി വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്ക. ദൈവം നമ്മുക്ക് വാഗ്ദത്തം ചെയ്യുന്ന ദാനം നമ്മുക്ക് ലഭിച്ചു കഴിഞ്ഞു എന്ന് നാം ദൃഢമായി വിശ്വസിച്ചാല്‍ അത് നാം വാസ്തവമായി പ്രാപിക്കുന്നു എന്ന് യേശു കര്‍ത്താവ് തന്‍റെ ഐഹിക ജീവിതകാലത്ത് മനുഷ്യരെ പഠിപ്പിച്ച പ്രകാരം തന്നെ. തന്‍റെ ശക്തിയില്‍ വിശ്വസിച്ച രോഗികളെ യേശു സൌഖ്യപ്പെടുത്തി; ഇങ്ങനെ അവര്‍ക്ക് ദൃഷ്ടിഗോചരമായിരുന്ന ശാരീരികാവശതകളെ പരിഹരിച്ചിട്ടു അദൃശ്യമായിരുന്ന ആത്മീയാവശതകളെ അഥവാ പാപങ്ങളെ കൂടെ മോചിപ്പാനുള്ള തന്‍റെ ശക്തിയെ സംബന്ധിച്ചുതന്നില്‍ ആശ്രയിപ്പാനായി അവന്‍ അവരെ ധൈര്യപ്പെടുത്തി. പക്ഷവാതക്കാരനെ സൌഖ്യപ്പെടുത്തിയ അവസരത്തില്‍ യേശു കര്‍ത്താവ് ആ വസ്തുതയെ പ്രസ്പഷ്ടമാക്കിക്കൊണ്ട് ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിച്ചു:- “ഭൂമിയില്‍ പാപങ്ങളെ മോചിപ്പാന്‍ മനുഷ്യപുത്രന്നു അധികാരം ഉണ്ട് എന്ന് നിങ്ങള്‍ അറിയേണ്ടതിന്നു അവന്‍ പക്ഷവാത ക്കാരനോട്: എഴുന്നേറ്റു കിടക്ക എടുത്തു വീട്ടില്‍ പോക എന്ന് പറഞ്ഞു.” (മത്തായി 9:6) അപ്രകാരം തന്നെ സുവിശേഷകനായ യോഹന്നാനും യേശു കര്‍ത്താവ് ചെയ്ത അതിശയ പ്രവൃത്തികളെപ്പറ്റി സംസാരിക്കുമ്പോള്‍:- “യേശു ദൈവപുത്രനായ ക്രിസ്തു എന്ന് നിങ്ങള്‍ വിശ്വസിക്കേണ്ടതിന്നും വിശ്വസിച്ചിട്ടു അവന്‍റെ നാമത്തില്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് ജീവന്‍ ഉണ്ടാകേണ്ടതിന്നും ഇത് എഴുതിയിരിക്കുന്നു” (യോഹ 20:31) എന്ന് പറയുന്നു മരിച്ചുപോയ വിധവയുടെ മകനെ ഉയര്‍ത്തെഴുന്നേല്പിക്കുന്നത്.

യേശുകര്‍ത്താവ് ദീനക്കാരെ സൌഖ്യമാക്കിയത് എങ്ങിനെയായിരുന്നു എന്ന് വേദപുസ്തകത്തില്‍ പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവയില്‍ നിന്ന് നമ്മുടെ പാപങ്ങളുടെ മോചനത്തിനായി നാം അവനില്‍ വിശ്വസിക്കേണ്ടത് എങ്ങനെയാണെന്നു ഗ്രഹിക്കാം. ബെഥസ്ദാ കുളക്കരയില്‍ 38 വര്‍ഷം രോഗിയായിക്കിടന്നിരുന്നവന്‍റെ ദൃഷ്ടാന്തം നോക്കുക. ആ സാധു തീരെ സഹായമറ്റവനായിരുന്നു.38 വര്‍ഷമായി തന്‍റെ കൈകാലുകള്‍ ഉപയോഗിക്കുവാന്‍ പാടില്ലാതെ കിടന്നിരുന്നു. എ ന്നിട്ടും കര്‍ത്താവ് അവനോടു: “എഴുന്നേറ്റു കിടക്ക എടുത്തു വീട്ടില്‍ പോക” എന്ന് കല്പിച്ചു. “കര്‍ത്താവെ, നീ എന്നെ സൌഖ്യപ്പെടുത്തിയാല്‍ നിന്‍റെ കല്പന പ്രകാരം ഞാന്‍ ചെയ്യാം” എന്ന് ആ രോഗിക്ക് പറയാമായിരുന്നു. എന്നാല്‍ അവന്‍ അങ്ങനെ പറഞ്ഞില്ല. നേരെ മറിച്ചു അവന്‍ കര്‍ത്താവിന്‍റെ വാക്കു വിശ്വസിച്ചു. അവന്‍ (കര്‍ത്താവ്) തന്നെ സൌഖ്യപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു എന്ന് വിശ്വസിച്ചുംകൊണ്ട് അവന്‍ ( ആ രോഗി) നടപ്പാന്‍ മനസ്സുവെച്ചു. അതുകൊണ്ടു അവന്നു എഴുന്നേറ്റു നടപ്പാന്‍ സാധിച്ചു. അവന്‍ കര്‍ത്താവിന്‍റെ വാക്കുപ്രമാണിച്ചു അത് ചെയ്തതുകൊണ്ടു അതിന്നു വേണ്ടി ശക്തി ദൈവം അവന്നു കൊടുത്തു. അവന്‍ സൌഖ്യം പ്രാപിക്കയും ചെയ്തു.

ഇപ്രകാരം തന്നെ നീയും ഒരു പാപിയാകുന്നു. നിന്‍റെ പാപങ്ങള്‍ പരിഹരിപ്പാനോ നിന്‍റെ ഹൃദയം മാറ്റുവാനോ നിന്നെത്തന്നെ ശുദ്ധനാക്കുവാനൊ നിനക്ക് സ്വയമായി കഴികയില്ല. എന്നാല്‍ ക്രിസ്തുമൂലം ഇതെല്ലാം നിനക്ക് ചെയ്തുതരാം എന്ന് ദൈവം വാഗ്ദത്തം ചെയ്യുന്നു. ആ വാഗ്ദത്തം നീ വിശ്വസിക്കുക. എന്നിട്ട് നിന്‍റെ പാപങ്ങളെ അവനോടു ഏറ്റു പറഞ്ഞു നിന്നെത്തന്നെ അവന്നു സമര്‍പ്പിക്കുക. അവനെ സേവിപ്പാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുക. ഇതൊക്കെയും നീ തീര്‍ച്ചയായും ചെയ്‌താല്‍ ദൈവവും തന്‍റെ വാക്കു നിവര്‍ത്തിക്കും. നീ അവന്‍റെ വാഗ്ദത്തം മുറുകെ പിടിച്ചുംകൊണ്ട് അവന്‍ നിന്‍റെ പാപങ്ങളെ ക്ഷമിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നും നിന്നെ കഴുകി വെടിപ്പാക്കിയിരിക്കുന്നു എന്നും നീ വിശ്വസിച്ചാല്‍ ദൈവം ചെയ്യേണ്ടതെല്ലാം അവന്‍ നിന്നില്‍ ചെയ്തുകൊള്ളും നിശ്ചയം. ആ പക്ഷവാതക്കാരന്‍ താന്‍ സൌഖ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് വിശ്വസിച്ച ഉടനെ യേശു കര്‍ത്താവ് അവന്നു നടപ്പാന്‍ ശക്തി നല്‍കിയ പ്രകാരം നിന്നെയും അവന്‍ സൌഖ്യപ്പെടുത്തും. നീ വിശ്വസിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ അപ്രകാരം നിന്നില്‍ സംഭവിക്കയും ചെയ്യും.

നിനക്ക് സൌഖ്യം വന്നിരിക്കുന്നു എന്നൊരു അനുഭവം വരുവോളം നീ കാത്തിരിക്കേണ്ട. നേരെമറിച്ചു:- “എനിക്ക് സൌഖ്യം വന്നിരിക്കുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു; എനിക്ക് അങ്ങനെ തോന്നുന്നതുകൊണ്ടല്ല, പ്രത്യുത ദൈവം അങ്ങനെ വാഗ്ദത്തം ചെയ്തിരിക്കുന്നതു കൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ അപ്രകാരം വിശ്വസിക്കുന്നത്.”

“നിങ്ങള്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുമ്പോള്‍ യാചിക്കുന്നതെല്ലാം ലഭിച്ചു എന്ന് വിശ്വസിപ്പിന്‍; എന്നാല്‍ അത് നിങ്ങള്‍ക്കുണ്ടാകും” (മര്‍ക്കൊ. 11:24) എന്ന് യേശുകര്‍ത്താവ്‌ പറയുന്നു. എന്നാല്‍ ഈ വാഗ്ദത്തിന്നു ഒരു വ്യവസ്ഥ ഉണ്ട്. ആ വ്യവസ്ഥ നമ്മുടെ പ്രാര്‍ത്ഥന ദൈവത്തിന്‍റെ തിരുഹിതത്തിന്നു യോജിച്ചതായിരിക്കണം എന്നുള്ളതാകുന്നു എന്നാല്‍ നമ്മെ പാപത്തില്‍നിന്ന് കഴുകി ശുദ്ധീകരിച്ചു തന്‍റെ മക്കളാക്കി വിശുദ്ധജീവിതം നയിപ്പാന്‍ പ്രാപ്തിയുള്ളവരാക്കണമെന്നുള്ളതാണ് ദൈവത്തിന്നു നമ്മെ സംബന്ധിച്ചുള്ള തിരുഇഷ്ടം. ആകയാല്‍ ഏതാദൃശ നന്മകള്‍ക്കായി നമ്മുക്ക് ദൈവത്തോടു യാചിക്കാം. യാചിച്ചിട്ടു അവ നമ്മുക്ക് ലഭിച്ചു കഴിഞ്ഞു എന്ന് വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് ലഭിച്ച ഈ നന്മക്കുവേണ്ടി ദൈവത്തിന്നു സ്തോത്രം അര്‍പ്പിക്കയും ചെയ്യാമല്ലൊ. കര്‍ത്താവിന്‍റെ അടുക്കല്‍ ചെല്ലുന്നതും അവന്മൂലം ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നതും പിന്നെത്തേതില്‍ ന്യായപ്രമാണത്തിന്‍റെ മുമ്പില്‍ യാതൊരു കുണ്ഠിതവും ലജ്ജയും കൂടാതെ നില്പാന്‍ കഴിയുന്നതും നമ്മുക്കുള്ള വലിയ അവകാശമാകുന്നു. “അത്കൊണ്ട് ഇപ്പോള്‍ ക്രിസ്തുയേശുവിലുള്ളവര്‍ക്ക് (ജഡത്തെയല്ല ആത്മാവിനെ അത്രെ അനുസരിച്ചു നടക്കുന്നവര്‍ക്ക്) ഒരു ശിക്ഷാവിധിയും ഇല്ല.” (റോമ. 8:1)

നിങ്ങളെ വിലക്കുവാങ്ങിയിരിക്കയാല്‍ ഇനി നിങ്ങള്‍ നിങ്ങള്‍ക്കുള്ളവരല്ല. “നിങ്ങളെ വീണ്ടെടുത്തിരിക്കുന്നത് പൊന്നു വെള്ളി മുതലായ അഴിഞ്ഞു പോകുന്ന വസ്തുക്കളെ കൊണ്ടല്ല, ക്രിസ്തു എന്ന നിര്‍ദ്ദോഷവും നിഷ്കളങ്കവുമായ കുഞ്ഞാടിന്‍റെ വിലയേറിയ രക്തം കൊണ്ടത്രെ. (1 പത്രോ. 1:18,19) വിശ്വസിക്കുക എന്ന ലളിതമായ പ്രവൃത്തിമൂലം പരിശുദ്ധാത്മാവ് നിന്‍റെ ഹൃദയത്തില്‍ ഒരു നവജീവന്‍ സംജാതമാക്കുന്നു. അങ്ങനെ തന്നെ നീ ദൈവത്തിന്‍റെ കുടുംബത്തില്‍ പുതുതായി ജനിച്ച ഒരു ശിശുവായിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടു സ്വന്ത പുത്രനെ എന്ന പോലെ ദൈവം നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.

ഇപ്രകാരം നിന്നെത്തന്നെ കര്‍ത്താവിന്നു പ്രതിഷ്ഠിച്ചശേഷം നീ അവനെ വിട്ടു പിരിയരുത്. അവങ്കല്‍ നിന്ന് നിന്നെത്തന്നെ അകറ്റിക്കളകയുമരുത്. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിന് പകരം ദിനംപ്രതി “ഞാന്‍ എന്നെ പൂര്‍ണ്ണമായി ക്രിസ്തുവിന്നു പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്കു ന്നതിനാല്‍ ഞാന്‍ അവന്‍റെ വകയാകുന്നു എന്ന് പറകയും അവന്‍റെ ആത്മാവിനെ നിനക്ക് നല്കിയ തന്‍റെ കൃപയാല്‍ നിന്നെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുവാന്‍ അവനോടു അപേക്ഷിക്കയും ചെയ്ക, ഇങ്ങനെ നീ നിന്നെത്തന്നെ ദൈവത്തിന്നു പ്രതിഷ്ഠിക്കുകയും അവനില്‍ വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്തിട്ട് അവന്‍റെ പൈതലായി തീര്‍ന്നത്പോലെ നീ അവനില്‍ തന്നെ ജീവിക്കണം. ആകയാല്‍ നിങ്ങള്‍ കര്‍ത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിനെ കൈക്കൊണ്ടതുപോലെ അവന്‍റെ കൂട്ടായ്മയില്‍ നടപ്പിന്‍” (കൊലോ. 2:6) എന്ന് അപ്പോസ്തലന്‍ പറയുന്നു.

നവീകരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് കര്‍ത്താവിന്നു ബോധ്യമാകുന്നതു വരെ ഒരു പരീക്ഷാകാലത്തില്‍ കൂടികടന്നു പോകേണ്ടിയിരിക്കുന്നതിനാല്‍ ആ കാലയളവില്‍ യാതൊരു അനുഗ്രഹത്തിനു വേണ്ടിയും കര്‍ത്താവിനോടു അപേക്ഷിച്ചുകൂടാ എന്ന് ചിലര്‍ വിചാരിക്കുന്നു അത് ശരിയല്ല. ഇപ്പോള്‍ തന്നെയും ദൈവത്തോട് ഏതു നന്മയ്ക്ക് വേണ്ടിയും യാചിക്കുന്നതിനു യാതൊരു തടസ്സവുമില്ല. തങ്ങളുടെ ബലഹീനതയില്‍ ദൈവത്തിന്‍റെ കൃപയും കര്‍ത്താവിന്‍റെ ആത്മാവും അവരെ സഹായിക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ ദോഷത്തെ പ്രതിരോധിപ്പാന്‍ അവര്‍ക്ക് സാധിക്കയില്ലല്ലോ. പാപത്താല്‍ നിറയപ്പെട്ടവരും നിസ്സഹായരും പരാജിതരും ആയ നാം നമ്മുടെ പൂര്‍വ്വസ്ഥിതിയില്‍ തന്നെ തന്‍റെ അടുക്കല്‍ ചെല്ലണം എന്ന് യേശു കര്‍ത്താവ് വാഞ്ചിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ബലഹീനതകളോടും ഭോഷത്വങ്ങളോടും പാപങ്ങളോടും കൂടെത്തന്നെ അവന്‍റെ അടുക്കല്‍ ചെന്ന് അനുതാപത്തോടെ അവന്‍റെ കാല്‍ക്കല്‍ വീഴാം. (ഇത് നമ്മുടെ ഭാഗത്തു അത്യാവശ്യമായ വേലയാകുന്നു.) അപ്പോള്‍ കര്‍ത്താവ് തന്‍റെ സ്നേഹകരങ്ങളാല്‍ നമ്മെ താങ്ങി എടുത്തു നമ്മുടെ മുറിവുകളെ കെട്ടി എല്ലാ അശുദ്ധിയില്‍ നിന്നും നമ്മെ വെടിപ്പാക്കി തന്‍റെ മാറോടണച്ചു കൊള്ളും അത് അവന്നു എത്രയും മഹത്വമേറിയ ഒരു വേലയായി അവന്‍ കരുതുന്നു.

ഈ കാര്യത്തിലാണ് പലരും പരാജിതരാകുന്നത്. കര്‍ത്താവും ആളാംപ്രതിയായും വ്യക്തിപരമായും തങ്ങളുടെ പാപങ്ങളെ മോചിക്കുന്നു എന്ന് അവന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. ദൈവം തന്‍റെ വാഗ്ദത്തങ്ങളെ സത്യമായി പാലിക്കും എന്ന് അവര്‍ കരുതുന്നതുമില്ല. ദൈവം വച്ചിരിക്കുന്ന വ്യവസ്ഥകളില്‍ പ്രകാരം നടക്കുന്നവര്‍ക്ക് തങ്ങ ളുടെ സര്‍വ്വ പാപങ്ങളും സൌജന്യമായി മോചിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് അറിയുന്നത് തന്നെ ഒരു പദവിയാകുന്നു. ദൈവത്തിന്‍റെ വാഗ്ദത്തങ്ങള്‍ നിനക്കും കൂടി ഉള്ളവയല്ല എന്ന സംശയം ദൂരെക്കളക. ആ വാഗ്ദത്തങ്ങള്‍ മാനസാന്തരപ്പെടുന്ന ഏതു പാപിക്കും അര്‍ഹതയുള്ളവയാകുന്നു. വിശ്വസിക്കുന്ന ഏതു ദേഹിക്കും ആവശ്യമായിരിക്കുന്ന കരുണയും ശക്തിയും യേശുക്രിസ്തുമൂലം നല്‍കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആയതു ശുശ്രൂഷക്കാരായ ദൂതന്മാര്‍ അതതു ദേഹികള്‍ക്ക് എത്തിച്ചുകൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. തങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി മരിച്ച യേശുവില്‍ നിന്ന് ശക്തിയും ശുദ്ധിയും നീതിയും പ്രാപിപ്പാനര്‍ഹതയില്ലാത്തവരായിത്തീരത്തക്കവണ്ണം ഒരു പാപിയും അത്രമാത്രം കെട്ടുപോയിട്ടില്ല. ഇതാ! അവന്‍ പാപത്താല്‍ കറപ്പെട്ടും അശുദ്ധിയായും പോയിരിക്കുന്ന അവരുടെ അഴുക്കു വസ്ത്രം അഴിച്ചു തന്‍റെ നീതിയാകുന്ന വെള്ളവസ്ത്രം അവരെ ധരിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു അവന്‍ കാത്തിരിക്കുന്നു. ജീവിച്ചിരിപ്പിന്‍! എന്തിന്നു മരിക്കുന്നു എന്നാണ് അവരോടു പറയുന്നത്.

മര്‍ത്യരായ നാം അന്യോന്യം ഇടപെടുന്നതു പോലെയല്ല ദൈവം നമ്മോടു ഇടപ്പെടുന്നത്. അവന്‍ എത്ര കരുണയും സ്നേഹവും മഹാദയയുമുള്ളവനായി നമ്മുക്ക് വേണ്ടി കരുതുന്നു. “ദുഷ്ടന്‍ തന്‍റെ വഴിയെയും നീതികെട്ടവന്‍ തന്‍റെ വിചാരങ്ങളെയും ഉപേക്ഷിച്ചു യഹോവയിങ്കലേക്ക് തിരിയട്ടെ; അവന്‍ അവനോട് കരുണ കാണിക്കും; നമ്മുടെ ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് തിരിയട്ടെ; അവന്‍ ധാരാളം ക്ഷമിക്കും (യെശ. 55:7) എന്നും “ഞാന്‍ കാര്‍മുകിലിനെപ്പോലെ നിന്‍റെ ലംഘനങ്ങളെയും മേഘത്തെപ്പോലെ നിന്‍റെ പാപങ്ങളെയും മായിച്ചു കളയുന്നു (യെശ 44:22) എന്നും അവന്‍ പറയുന്നു.

“മരിക്കുന്നവന്‍റെ മരണത്തില്‍ എനിക്ക് ഇഷ്ടമില്ല എന്ന് യഹോവയായ കര്‍ത്താവിന്‍റെ അരുളപ്പാടു; ആകയാല്‍ നിങ്ങള്‍ മനം തിരിഞ്ഞു ജീവിച്ചു കൊള്‍വിന്‍.” (യെഹെ 18:32) ദൈവത്തിന്‍റെ ഈ അനുഗ്രഹ പൂര്‍ണ്ണമായ വാഗ്ദത്തങ്ങളെ അപഹരിപ്പാന്‍ പിശാചു സദാ ജാഗരൂകനായിരിക്കുന്നു. മാനുഷ ഹൃദയത്തില്‍ ഇത് സംബന്ധിച്ചു മങ്ങി കത്തുന്ന ആശയും പ്രകാശത്തിന്‍റെ നേരിയ രശ്മിയും ഇല്ലാതാക്കുവാന്‍ അവന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ നീ അതിന്നു ഇടം കൊടുക്കരുത്. പരീക്ഷകന്നു ചെവി കൊടുക്കരുത്. അവനോടു ഇപ്രകാരം പറക:- “ഞാന്‍ ജീവിക്കേണ്ടതിന്നു ക്രിസ്തു എനിക്ക് വേണ്ടി മരിച്ചിരിക്കുന്നു. അവന്‍ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു; ഞാന്‍ നശിച്ചു പോകണമെന്നു അവന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. മനസ്സലിവുള്ളൊരു സ്വര്‍ഗ്ഗസ്ഥപിതാവ് എനിക്കുണ്ട്. ഞാന്‍ അവന്‍റെ സ്നേഹത്തെ നിരസിക്കയും അവന്‍റെ ദാനങ്ങളെ നാനാവിധമാക്കി കളകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു എങ്കിലും ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റു എന്‍റെ അപ്പന്‍റെ അടുക്കല്‍ ചെന്ന് അവനോടു: “അപ്പാ ഞാന്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തോടും നിന്നോടും പാപം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഇനി നിന്‍റെ മകന്‍ എന്ന പേരിന്നു ഞാന്‍ യോഗ്യനല്ല; നിന്‍റെ കൂലിക്കാരില്‍ ഒരുത്തനെപ്പോലെ എന്നെ ആക്കേണമെ” എന്ന് പറയും. ഇങ്ങനെ തന്‍റെ കുറ്റം സമ്മതിച്ചു ഏറ്റു പറഞ്ഞു കൊണ്ടും തന്‍റെ പിതാവിനെ സമീപിച്ച ആ നാശ പുത്രനെ അവന്‍റെ പിതാവ് എപ്രകാരം സ്വീകരിച്ചു എന്ന് ഉപമ തെളിയിക്കുന്നുണ്ട്. “ദൂരത്തുനിന്ന് തന്നെ അപ്പന്‍ അവനെ കണ്ടു മനസ്സലിഞ്ഞു ഓടിച്ചെന്നു അവന്‍റെ കഴുത്തു കെട്ടിപ്പിടിച്ചു അവനെ ചുംബിച്ചു.” (ലൂക്കൊ. 15:18-20)

ഈ ഉപമ നമ്മുടെ മനസ്സിനെ ഇളക്കുകയും ഹഠാദാകര്‍ഷിക്കയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും സ്വര്‍ഗ്ഗസ്ഥപിതാവിന്‍റെ സ്നേഹത്തെയും മനസ്സലിവിനെയും യഥാപ്രകാരം വിവരിച്ചു കാട്ടുവാന്‍ ഇതിന്നു ശക്തിയില്ല. തന്‍റെ ഒരു പ്രവാചകന്‍ മുഖാന്തരം കര്‍ത്താവ് പറയുന്നത്:- “നിത്യസ്നേഹം കൊണ്ട് ഞാന്‍ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു ഞാന്‍ നിനക്ക് ദയദീര്‍ഘമാക്കിയിരിക്കുന്നു.” (യിരെ: 31:3) എന്നത്രെ. മനുഷ്യന്‍ തന്‍റെ പിതാവിന്‍റെ ഭവനം വിട്ടകന്നു ഈ പാപലോകത്തില്‍ പരദേശവാസം ചെയ്തുകൊണ്ടു തന്‍റെ വസ്തുവകകളെ നശിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നതെങ്കിലും പിതാവിന്‍റെ ഹൃദയം അവനെക്കുറിച്ചു അതിവേദനയോടെ വാഞ്ചിക്കുന്നു. ആകയാല്‍ ദൈവത്തിന്‍റെ അടുക്കലേക്കു തിരിച്ചു പോകുവാനായി ആത്മാവില്‍ ഉണ്ടായിക്കാണുന്ന അഭിവാഞ്ച വഴിതെറ്റി നടക്കുന്ന ദോഷിയെ വീണ്ടും തന്‍റെ പിതാവിന്‍റെ സ്നേഹത്തിലേക്കു ആകര്‍ഷിക്കുകയും വലിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദൈവാത്മാവിന്‍റെ കൃപാപ്രവൃത്തിയുടെ പ്രത്യക്ഷലക്ഷണമാകുന്നു.

ഈ മാതിരി അസംഖ്യം വാഗ്ദത്തങ്ങള്‍ ദൈവവചനത്തിലുണ്ടായിരിക്കെ നീ ഇനിയും സംശയിക്കേണ്ട ആവശ്യമെന്തു? നഷ്ടപ്പെട്ട പാപി അവന്‍റെ പാപങ്ങളെ വിട്ടു തന്‍റെ അടുക്കല്‍ മടങ്ങിവരുവാനുള്ള ആത്യാശയോടുകൂടി അനുതാപത്തോട് തന്നെ സമീപിക്കുമ്പോള്‍ കരുണാനിധിയായ യേശു കര്‍ത്താവ് അവനെ നിര്‍ദ്ദയമായി തള്ളിക്കളയും എന്ന് നീ നിരൂപിക്കുന്നുവോ? അപ്രകാരമുള്ള നിരൂപണങ്ങളെ ദുരീകരിക്കുക. സ്വര്‍ഗ്ഗസ്ഥ പിതാവിനെക്കുറിച്ചു ഈ ദൃശ്യമായ നിരൂപണങ്ങള്‍ നിന്‍റെ ഹൃദയത്തില്‍ വെച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതില്പരമായി നിന്‍റെ ആത്മാവിനെ നശിപ്പിക്കാവുന്ന മറ്റൊരുപാധിയും ഇല്ല. അവന്‍ പാപത്തെ വെറുക്കുന്നു; എങ്കിലും പാപിയെ സ്നേഹിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു രക്ഷപ്രാപിപ്പാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏവരും അവന്‍റെ മഹത്വരാജ്യത്തിലെ നിത്യഭാഗ്യത്തിന്നു അംശികളായിത്തീരുമാറ് അവന്‍ ക്രിസ്തുവില്‍ തന്നെത്താന്‍ യാഗമായി അര്‍പ്പിച്ചു. “ഒരു സ്ത്രീ തന്‍റെ കുഞ്ഞിനെ മറക്കുമോ? താന്‍ പ്രസവിച്ച മകനോട്‌ കരുണതോന്നാതിരിക്കുമോ? അവര്‍ മറന്നുകളഞ്ഞാലും ഞാന്‍ നിന്നെ മറക്കയില്ല.” (യെശ. 49:15) എന്ന് ദൈവം പറയുന്നു. തനിക്കു നമ്മോടുള്ള സ്നേഹത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുവാന്‍ ഇതില്‍പരം ആര്‍ദ്രതയോടുകൂടി ഇനി എങ്ങനെയാണ് അവര്‍ സംസാരിക്കേണ്ടത്!

ആകയാല്‍ സംശയിച്ചും ചഞ്ചലിച്ചും നില്ക്കുന്ന ആത്മാവെ, തല ഉയര്‍ത്തി മേലോട്ടു നോക്കുക. യേശു കര്‍ത്താവ് തന്‍റെ പിതാവിന്‍റെ മുമ്പില്‍ നമ്മുക്കുവേണ്ടി മാദ്ധ്യസ്ഥം ചെയ്തുകൊണ്ടു നില്‍ക്കുന്നുവല്ലൊ. തന്‍റെ പ്രിയപുത്രനെ നിനക്കുവേണ്ടി ദാനം ചെയ്തതിന്നായി അവന്നു സ്തോത്രം ചെയ്യുക. അവന്‍ നിനക്ക് വേണ്ടി മരിച്ചത് വൃഥാവാകാതിരിപ്പാന്‍ അവനോടു അപേക്ഷിക്കുക. ആത്മാവ് ഇന്ന് നിന്നെ ക്ഷണിക്കുന്നു. പൂര്‍ണ്ണഹൃദയത്തോടു യേശുവിന്‍റെ അടുക്കല്‍ ചെന്നു അവന്‍റെ അനുഗ്രഹങ്ങളെ അവകാശപ്പെട്ടു വാങ്ങിക്കൊള്‍ക.

അവന്‍റെ വാഗ്ദത്തങ്ങളെ നീ വായിക്കുമ്പോള്‍ അവ പറഞ്ഞറിയിപ്പാന്‍ കഴിയാത്ത സ്നേഹത്തിന്‍റെയും ദയയുടെയും ദിവ്യവെളിപ്പാടുകളാകുന്നു എന്ന് ഓര്‍ത്ത്‌ കൊള്‍ക. അളവില്ലാത്ത സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ദൈവത്തിന്‍റെ വന്‍ ഹൃദയം സീമാതീതമായ മനസ്സലിവോടുകൂടെ പാപിയുടെ നേര്‍ക്ക്‌ ആകര്‍ഷിക്കപ്പെടുന്നു. “അവനില്‍ നമ്മുക്ക് അവന്‍റെ രക്തത്താല്‍ അതിക്രമങ്ങളുടെ മോചനമെന്ന വീണ്ടെടുപ്പുണ്ട്.” (എഫെ. 1:7) അതെ, ദൈവം നിന്‍റെ സഹായക നാകുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കമാത്രം ചെയ്ക. നഷ്ടമായ തന്‍റെ സല്‍ഗുണ സാദൃശ്യം മനുഷ്യനില്‍ പുനര്‍സ്ഥാപിപ്പാന്‍ അവന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നീ അനുതാപത്തോടും ഏറ്റു പറച്ചിലോടും കൂടി അവന്‍റെ അടുക്കലേക്കു മടങ്ങിച്ചെല്ലുമ്പോള്‍ അവന്‍ കരുണയോടും പാപക്ഷമയോടുംകൂടി നിന്‍റെ അടുക്കലേക്കും മടങ്ങിവരും. (മാലാഖി 3:7)

അദ്ധ്യായം 7—ശിഷ്യത്വത്തിന്‍ ശോധന

“ഒരുത്തന്‍ ക്രിസ്തുവിലായാല്‍ അവന്‍ പുതിയ സൃഷ്ടി ആകുന്നു പഴയത് കഴിഞ്ഞുപോയി, ഇതാ അത് പുതുതായിത്തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു.”

(2 കൊരി. 5:7)

പക്ഷെ ഒരു മനുഷ്യന്നു തന്‍റെ മാനസാന്തരം സംബന്ധിച്ചു അതുണ്ടായ കൃത്യസമയം എപ്പോഴായിരുന്നു എന്നും എവിടെവെച്ചായിരുന്നു എന്നും തത്സസംബന്ധമായ സാഹചര്യങ്ങള്‍ എന്തെല്ലാമായിരുന്നെന്നും പറവാന്‍ കഴികയില്ലായിരിക്കും. അതുകൊണ്ടു അവന്‍ മാനസാന്തരപ്പെട്ടില്ല എന്ന് വരികയില്ല. അതിനെക്കുറിച്ചു യേശുകര്‍ത്താവ് നിക്കെദെമൊസിനോടു പറഞ്ഞത് ഇപ്രകാരമായിരുന്നു:- “കാറ്റ് ഇഷ്ടമുള്ളേടത്തു ഊതുന്നു; അതിന്‍റെ ശബ്ദം നീ കേള്‍ക്കുന്നു; എങ്കിലും അത് എവിടെനിന്ന് വരുന്നു എന്നും എവിടേയ്ക്ക് പോകുന്നു എന്നും അറിയുന്നില്ല; ആത്മാവിനാല്‍ ജനിച്ചവന്‍ എല്ലാം അത് പോലെയാകുന്നു.” (യോഹ. 3:8) കാറ്റ് നമ്മുക്ക് കണ്ടുകൂടാ എങ്കിലും അതിന്‍റെ പ്രവൃത്തി നാം കാണുകയും സ്പര്‍ശിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രകാരംതന്നെയാണ് മനുഷഹൃദയത്തിന്മേലുള്ള ദൈവാത്മാവിന്‍റെ പ്രവൃത്തിയും. മാനുഷദൃഷ്ടിക്ക് അഗോചരമായ ആ വീണ്ടും ജനിപ്പിക്കുന്ന ശക്തി മനുഷ്യനില്‍ ഒരു പുതിയജീവന്‍ ഉളവാകുന്നു; അത് അ വനെ സാന്മാര്‍ഗ്ഗികമായി ദൈവസാദൃശ്യത്തിലുള്ള ഒരു പുതിയ വ്യക്തിയാക്കിത്തീര്‍ക്കുന്നതാണ്. ആത്മാവിന്‍റെ ഈ പ്രവൃത്തി ആര്‍ഭാടരഹിതവും ദുര്‍ഗ്രാഹ്യവുമാണെങ്കിലും അതിന്‍റെ ഫലം പ്രസ്പഷ്ടമാണ്. ഒരു മനുഷ്യന്‍റെ ഹൃദയം ദൈവാത്മാവു പുതുക്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ ആ മനുഷ്യന്‍റെ ജീവിതം അതിനെ തെളിയിക്കാതിരിക്കുകയില്ല. നമ്മുടെ ഹൃദയത്തെ മാറ്റുവാനും നമ്മെത്തന്നെ ദൈവത്തോടുകൂടി നിരപ്പിപ്പാനും നമ്മാല്‍ അസാദ്ധ്യമായിരിക്കുകയും നമ്മെത്തന്നേയും നമ്മുടെ സല്‍പ്രവൃത്തികളേയും ആശ്രയിക്കാന്‍ പാടില്ലാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ ദൈവകൃപ നമ്മില്‍ അധിവസിക്കുന്നുവോ ഇല്ലയോ എന്ന് നമ്മുടെ ജീവിതം വെളിവാക്കും. നമ്മുടെ സ്വഭാവത്തിലും ശീലങ്ങളിലും ഉദ്യമങ്ങളിലും ഒരു മാറ്റം ദൃശ്യമായിരിക്കും. മുമ്പിലത്തെ ജീവിതത്തിനും ഇപ്പോഴുള്ളതിന്നും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം സ്പഷ്ടവും ഖണ്ഡിതവുമായിരിക്കും. അപ്പോള്‍ നമ്മുടെ സ്വഭാവവും ഇടക്കിടേയുള്ള സല്‍ക്കര്‍മ്മങ്ങളും കൊണ്ടല്ല പിന്നെയോ തുടര്‍ച്ചയായ സല്‍ക്കര്‍മ്മങ്ങള്‍ കൊണ്ടു തന്നെ വെളിപ്പെട്ടുവരും.

ക്രിസ്തുവിന്‍റെ നവീകരണ ശക്തികൂടാതെ ചില മനുഷ്യര്‍ സ്വന്തം പരിശ്രമങ്ങളാല്‍ തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തില്‍ ഒരു ബാഹ്യമായ മാറ്റം വരുത്താറുണ്ട്. സ്ഥാനമാറ്റങ്ങള്‍ക്കായുള്ള ആര്‍ത്തി ക്രമീകൃതമായ ഒരു ജീവിതം ഉളവാക്കിയേക്കാം. സ്വാഭിമാനം ചിലപ്പോള്‍ നമ്മെ ദോഷം വിട്ടകലുവാന്‍ ഇടയാക്കും. സ്വാര്‍ത്ഥത നിറഞ്ഞ ഹൃദയമുള്ള ഒരു മനുഷ്യന്‍ ഏതാനും ഉദാര കൃത്യങ്ങള്‍ ചെയ്തേക്കാം. അങ്ങനെയായാല്‍ നാം ആരുടെ പക്ഷത്താണെന്നു എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കാം?

നമ്മുടെ ഹൃദയം ആര്‍ കരസ്ഥമാക്കിയിരിക്കുന്നു? നമ്മുടെ നിരൂപണങ്ങള്‍ ആരെപ്പറ്റിയാകുന്നു? ആരോടാണ് നാം സംഭാഷിപ്പാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്? നമ്മുടെ സ്നേഹ ബഹുമാനങ്ങളും ശക്തികളും കവര്‍ന്നെടുത്തിരിക്കുന്നത് ആരാകുന്നു? നാം ക്രിസ്തുവിന്നുള്ളവരാകുന്നുവെങ്കില്‍ നമ്മുടെ നിരൂപണങ്ങള്‍ അവനോടു ചേര്‍ന്നിരിക്കുകയും അവനെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത നമ്മുടെ പ്രമോദം ആയിരിക്കയും ചെയ്യും. നാമും നമ്മുടെ സര്‍വ്വസ്വവും അവന്നു പ്രതിഷ്ഠിതമല്ലോ. അതിനാല്‍ നാം അവന്‍റെ സാദൃശ്യം വഹിപ്പാനും അവന്‍റെ ആത്മാവിനെ വിശ്വസിപ്പാനും അവന്‍റെ ഇഷ്ടം ചെയ്‌വാനും എല്ലാ വിഷയത്തിലും അവനെ പ്രസാദിപ്പിപ്പാനും സദാ വാഞ്ചിക്കും.

ക്രിസ്തുവില്‍ പുതു സൃഷ്ടികളായിത്തീരുന്നവരുടെ ജീവിതത്തില്‍ ആത്മാവിന്‍ ഫലമാകുന്ന “സ്നേഹം, സന്തോഷം, സമാധാനം, ദീര്‍ഘക്ഷമ, ദയ, പരോപകാരം, വിശ്വസ്തത, സൌമ്യത, ഇന്ദ്രിയജയം” (ഗല. 5:22,23) എന്നിവ തെളിഞ്ഞു വിളങ്ങുന്നതാണ്. അവന്‍ ചതിമോഹങ്ങളാല്‍ വഞ്ചിക്കപ്പെടുകയോ തങ്ങളുടെ മുമ്പിലത്തെ നടത്തിപ്പുപോലെ നടക്കുകയോ ചെയ്യാതെ ദൈവപുത്രങ്കലെ വിശ്വാസംമൂലം അവന്‍റെ കാല്‍ചുവടുകളെ അനുകരിക്കയും അവന്‍റെ സ്വഭാവഗുണങ്ങളെ പ്രതിബിംബിച്ചുകൊണ്ട് അവന്‍ നിര്‍മ്മലനായിരിക്കുന്നതുപോലെ തങ്ങളെത്തന്നെ നീതികരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവര്‍ പണ്ടുപകച്ചതിനെ ഇപ്പോള്‍ സ്നേഹിക്കുന്നു. അന്നു സ്നേഹിച്ചതിനെ ഇപ്പോള്‍ പകക്കുന്നു. ഗര്‍വ്വികളും തന്നിഷ്ടക്കാരും ആയിരുന്നവര്‍ താഴ്മയും ശാന്തശീലവും ഉള്ളവരായി തീരുന്നു. അഹങ്കാരികളും പൊങ്ങച്ചക്കാരുമായിരുന്നവര്‍ നല്ല ഘനശീലരും അച്ചടക്കമുള്ളവരും ആയി വരുന്നു. മദ്യപാനി സുബുദ്ധിയുള്ളവനും ദുര്‍ന്നടപ്പുക്കാരന്‍ വിശുദ്ധനുമായി മാറിപ്പോകുന്നു. ലൌകീകാലങ്കാരങ്ങളും വ്യര്‍ത്ഥമായ പഴക്കവഴക്കങ്ങളും അവര്‍ പാടെ പരിത്യജിക്കുന്നു. ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ അലങ്കാരം പുറമെയുള്ളതല്ല. “സൌമ്യതയും സാവധാനതയുമുള്ള മനസ്സു എന്ന അക്ഷയ ഭൂഷണമായ ഹൃദയത്തിന്‍റെ ഗൂഢമനുഷ്യന്‍” തന്നെ ആയിരിക്കേണം. (1 പത്രോ. 3:3, 4)

ജീവിതനവീകരണം കൈവരുത്താത്ത മാനസാന്തരം യഥാര്‍ത്ഥമല്ല. താന്‍ വാങ്ങിയപണം മടക്കിക്കൊടുക്കുകയും അപഹരിച്ചമുതല്‍ തിരിച്ചുകൊടുക്കുകയും തന്‍റെ പാപം ഏറ്റുപറകയും ദൈവത്തേയും കൂട്ടുക്കാരനേയും സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എങ്കില്‍ ഒരു പാപിക്കു താന്‍ മരണത്തില്‍നിന്നു ജീവനിലേക്കു പ്രവേശിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് തീരുമാനിക്കാം.

പാപികളും പിഴയാളികളുമായി നാം യേശുകര്‍ത്താവിന്‍റെ അടുക്കല്‍ചെന്ന് അവന്‍റെ പാപമോചന കൃപയ്ക്ക് ആംശികളായിത്തീരുന്നതോടുകൂടി നമ്മുടെ ഉള്ളില്‍ സ്നേഹ ഉറവകള്‍ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നു. അപ്പോള്‍ത്തന്നെ നമ്മുടെ ഭാരങ്ങള്‍ ലഘുവായിത്തീരുന്നു. കാരണം ക്രിസ്തു നമ്മുടെ മേല്‍വയ്ക്കുന്ന നുകം മൃദുവായതാകുന്നു. അപ്പോള്‍ നമ്മുടെ അകൃത്യങ്ങള്‍ നമ്മുക്ക് സന്തോഷകരവും നാം അനുഷ്ഠിക്കേണ്ടി വരുന്ന ത്യാഗം ആനന്ദപ്രദവുമായിരിക്കും. മുമ്പ് നമ്മുക്ക് ഇരുട്ടായി തോ ന്നിയിരുന്ന മാര്‍ഗ്ഗം ഇപ്പോള്‍ നീതിസൂര്യന്‍റെ പ്രഭാകിരണങ്ങളാല്‍ പ്രകാശിതമായിരിക്കും.

ക്രിസ്തുവിന്‍റെ സ്വഭാവമാഹാത്മ്യം അവന്‍റെ അനുഗാമികളിലും കാണായ് വരും. പിതാവിന്‍റെ ഇഷ്ടം നിവര്‍ത്തിക്കുന്നത്‌ അവന്‍റെ പ്രമോദമായിരുന്നു. ദൈവത്തോടുള്ള സ്നേഹം അവന്‍റെ മഹത്വത്തിനായുള്ള തീഷ്ണത ഇവ രണ്ടുമാണ് നമ്മുടെ രക്ഷിതാവിന്‍റെ ജീവിതത്തെ നിയന്ത്രിച്ചത്. സ്നേഹം അവന്‍റെ സകലപ്രവര്‍ത്തികളേയും അലങ്കരിച്ചു മഹത്വപ്പെടുത്തി. സ്നേഹം ദൈവത്തില്‍ നിന്നുള്ളതാകുന്നു. പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെടാത്ത ഹൃദയത്തിന്നു അത് ഉല്പാദിപ്പിപ്പാന്‍ കഴികയില്ല. യേശുകര്‍ത്താവ് അധിവസിക്കുന്ന ഹൃദയത്തില്‍ മാത്രമെ അത് കാണപ്പെടുകയുള്ളു. “അവന്‍ ആദ്യം നമ്മെ സ്നേഹിച്ചതുകൊണ്ടു നാം സ്നേഹിക്കുന്നു.” (1 യോഹ. 4:19) സ്നേഹം ദിവ്യകൃപയാല്‍ നവമാക്കപ്പെട്ട ആത്മാവിന്‍റെ സകലപ്രവര്‍ത്തികള്‍ക്കും ആധാരമായിരിക്കും. അത് സ്വഭാവത്തെ പരിഷ്ക്കരിക്കുകയും വികാരങ്ങളെ ഭരിക്കയും അഭിലാഷങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുകയും ശത്രുതയെ ജയിച്ചടക്കുകയും അഭിവാഞ്ജകളെ ജയിച്ചടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇങ്ങനെ ഹൃദയത്തില്‍ സൂക്ഷിച്ചുപോരുന്ന ഈ സ്നേഹജീവിതത്തെ മാധുര്യമുള്ളതാക്കിത്തീര്‍ക്കുകയും ചുറ്റുപാടും ഒരു ഗുണീകരണ ശക്തി പരത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.

ദൈവമക്കള്‍-വിശേഷാല്‍ നൂതനമായി അവന്‍റെ കൃപയെ ആശ്രയിച്ചു തുടങ്ങിയവര്‍ തന്നെ-കുടുങ്ങിപ്പോകാന്‍ പാടില്ലാത്ത രണ്ടു അബദ്ധങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. അവയില്‍ ഒന്നാമത്തേതു മേല്‍പ്രസ്‌താവിച്ച പ്രകാരം, ദൈവത്തോടുള്ള നിരപ്പു സമ്പാദിക്കുവാന്‍ തങ്ങളുടെ സ്വന്ത പ്രവൃത്തികളില്‍ ആശ്രയിക്കുക എന്നതാണ്. സ്വന്തശ്രമത്താല്‍ ന്യായപ്രമാണം അനുസരിച്ചു വിശുദ്ധീകരണം പ്രാപിപ്പാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവന്‍ അതിന്നുവേണ്ടി കഴിക്കുന്ന പ്രയത്നം വ്യര്‍ത്ഥമത്രെ. കാരണം അത് ഒരു കാലത്തും സാദ്ധ്യമല്ല. ക്രിസ്തുവിനെക്കൂടാതുള്ള മനുഷ്യന്‍റെ പ്രവൃത്തികളെല്ലാം സ്വാര്‍ത്ഥതയും പാപവും കൊണ്ട് മലിനമാകുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്‍റെ കൃപയ്ക്കു മാത്രമെ വിശ്വാസംമൂലം നമ്മെ ശുദ്ധരാക്കുവാന്‍ കഴികയുള്ളു.

രണ്ടാമത്തെ അബദ്ധം ഒന്നാമത്തേതിനോടു ഘടകവിരുദ്ധവും കൂടുതല്‍ ആപല്ക്കരവുമാകുന്നു. അത് യേശു ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസംമൂലം നാം ദൈവകല്പനാനുസരണത്തില്‍ നിന്നും ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടിരി ക്കുന്നു എന്നും അതിനാല്‍ മോക്ഷ പ്രാപ്തിക്കു വിശ്വാസം മാത്രമല്ലാതെ പ്രവൃത്തികള്‍ ആവശ്യമില്ലെന്നുമുള്ള ധാരണയും ഉപദേശവും തന്നെ.

എന്നാല്‍ അനുസരണമെന്നത് വെറും ബാഹ്യമായ പ്രവൃത്തിയല്ല. പ്രത്യുത അത് സ്നേഹനിര്‍ഭരമായ ശുശ്രൂഷയാകുന്നു. ദൈവീക ന്യായപ്രമാണം അഥവാ ദൈവകല്പനയെന്നത് അവന്‍റെ പ്രകൃതിയുടെ വെളിപ്പാടാകുന്നു. ദിവ്യസ്നേഹത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ ആ കല്പനകള്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലുമുള്ള ദൈവത്തിന്‍റെ ആധിപത്യാടിസ്ഥാനമാകുന്നു. ദൈവസാദൃശ്യത്തില്‍ നമ്മുടെ ഹൃദയം പുതുക്കപ്പെടുകയും അതിന്‍റെ അന്തര്‍ഭാഗത്ത് ദൈവസ്നേഹം സ്ഥാപിതമാകുകയും ചെയ്‌താല്‍ നാം ദിവ്യന്യായപ്രമാണത്തിലെ ആജ്ഞകള്‍ അനുസരിക്കാതിരിക്കുമോ? സ്നേഹത്തിന്‍റെ പ്രമാണം ഒരു മനുഷ്യന്‍റെ ഹൃദയത്തില്‍ ഉള്‍നടപ്പെടുകയും തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചവന്‍റെ സാദൃശ്യത്തിന്നനുസാരമായി അവന്‍ പുതുക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍; “എന്‍റെ ന്യായപ്രമാണം അവരുടെ ഉള്ളിലാക്കി അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളില്‍ എഴുതും” (എബ്രാ. 10:16) എന്ന പുതിയനിയമ വാഗ്ദത്തം അവരില്‍ നിവൃത്തിയായി വരും. ന്യായപ്രമാണം അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളില്‍ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ അത് അവരുടെ മുന്‍നടപ്പുകളെ ഭേദപ്പെടുത്താതിരിക്കുമോ? സ്നേഹത്തിന്‍റെ ശുശ്രൂഷയും അതുകൊണ്ടുള്ള സഖ്യതയുമായിരിക്കുന്ന അനുസരണമാണ് ശിഷ്യത്വത്തിന്‍റെ യഥാര്‍ത്ഥ അടയാളം. തിരുവെഴുത്തുകള്‍ ഇപ്രകാരം പറയുന്നു:- “അവന്‍റെ കല്പനകളെ പ്രമാണിക്കുന്നതല്ലോ ദൈവത്തോടുള്ള സ്നേഹം.” “അവനെ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്ന് പറകയും അവന്‍റെ കല്പനകളെ പ്രമാണിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവന്‍ കള്ളന്‍ ആകുന്നു; സത്യം അവനില്‍ ഇല്ല.” (1 യോഹ. 5:3,4) അതിനാല്‍ ക്രിസ്തുവിലെ വിശ്വാസം നമ്മെ ന്യായപ്രമാണാനുസരണത്തില്‍ നിന്ന് ഒഴിവാക്കുന്നതിനു (സ്വതന്ത്രരാക്കുന്നതിനു) പകരം അവയെ അനുസരിപ്പാന്‍ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്ന ദൈവകൃപ നമ്മുക്ക് പകര്‍ന്നുതരികയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

നമ്മുടെ അനുസരണം കൊണ്ടല്ല നാം രക്ഷ പ്രാപിക്കുന്നത്. രക്ഷയെന്നത് വിശ്വാസംമൂലം ദൈവത്തിന്‍റെ സൌജന്യദാനമത്രെ. എന്നാല്‍ അനുസരണം എന്നതോ വിശ്വാസത്തിന്‍റെ ഫലമാകുന്നു. “പാപങ്ങളെ നീക്കുവാന്‍ അവന്‍ പ്രത്യക്ഷനായി എന്ന് നിങ്ങള്‍ അ റിയുന്നു; അവനില്‍ പാപം ഇല്ല, അവനില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവന്‍ ആരും അവനെ കണ്ടിട്ടില്ല, അറിഞ്ഞിട്ടുമില്ല.” (1 യോഹ. 3:5,6) ഇതത്രെ ശിഷ്യത്വത്തിന്‍റെ യഥാര്‍ത്ഥശോധന. നാം ക്രിസ്തുവില്‍ വസിക്കുകയും ദൈവസ്നേഹം നമ്മില്‍ സ്ഥിതിചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു എങ്കില്‍ നമ്മുടെ അനുഭവങ്ങളും വിചാരങ്ങളും ക്രിയകളുമെല്ലാം ദൈവത്തിന്‍റെ ന്യായപ്രമാണം വെളിവാക്കുന്ന അവന്‍റെ തിരുഹിതത്തിനു അനുയോജ്യമായിരിക്കും. “കുഞ്ഞുങ്ങളെ ആരും നിങ്ങളെ തെറ്റിക്കരുത്; അവന്‍ നീതിമാനായിരിക്കുന്നത് പോലെ നീതി ചെയ്യുന്നവന്‍ നീതിമാന്‍ ആകുന്നു.” (1 യോഹ. 3:7) സീനായ് പര്‍വ്വതത്തില്‍ വച്ചുകൊടുക്കപ്പെട്ട ദശവാക്യങ്ങളില്‍ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന ദിവ്യപ്രമാണങ്ങളുടെ അനുസരണമാണ് നീതി.

ദൈവത്തെ അനുസരിക്കുന്നതിനുള്ള ചുമതലയില്‍നിന്ന് മനുഷ്യരെ ഒഴിവാക്കുന്ന വിശ്വാസം സാക്ഷാല്‍ വിശ്വാസമല്ല. പിന്നെയോ വെറും തോന്നിയവാസമാണ്. “കൃപയാലല്ലോ നിങ്ങള്‍ വി ശ്വാസംമൂലം രക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.” (എഫെ 2:8) എന്നാല്‍ വിശ്വാസവും പ്രവൃത്തികളില്ലാത്തതായാല്‍ “സ്വതവെ നിര്‍ജ്ജീവമാകുന്നു.” (യാക്കോ. 2:17) ഈ ലോകത്തിലേക്ക് വരുന്നതിന് മുമ്പ് യേശു തന്നെക്കുറിച്ചു തന്നെ “എന്‍റെ ദൈവമേ, നിന്‍റെ ഇഷ്ടം ചെയ്‌വാന്‍ ഞാന്‍ പ്രിയപ്പെടുന്നു. നിന്‍റെ ന്യായപ്രമാണം എന്‍റെ ഉള്ളില്‍ ഇരിക്കുന്നു” (സങ്കീ. 40:8) എന്ന് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതിനാല്‍ പിന്നെ അവന്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകുന്നതിനു അല്പം മുമ്പായി “ഞാന്‍ എന്‍റെ പിതാവിന്‍റെ കല്പനകള്‍ പ്രമാണിച്ചു അവന്‍റെ സ്നേഹത്തില്‍ വസിക്കുന്നു” (യോഹ. 15:10) എന്ന് പ്രസ്താവിച്ചു. ആ മാതൃക അനുസരിച്ചു ക്രിസ്ത്യാനികളും ദൈവത്തിന്‍റെ കല്പന അനുസരിപ്പാന്‍ കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നു തിരുവെഴുത്തുകള്‍ പിന്‍വരുമാറു തെളിയിക്കുന്നു:- “അവന്‍റെ കല്പനകളെ പ്രമാണിക്കുന്നു എങ്കില്‍ നാം അവനെ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്ന് അതിനാല്‍ അറിയുന്നു............അവനില്‍ വസിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നവന്‍ അവന്‍ നടന്നതുപോലെ നടക്കേണ്ടതാകുന്നു.” (1 യോഹ. 2:3-6) “ക്രിസ്തുവും നിങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി കഷ്ടം അനുഭവിച്ചു നിങ്ങള്‍ അവന്‍റെ കാല്‍ചുവടു പിന്തുടരുവാന്‍ ഒരു മാതൃകവെച്ചേച്ചു പോയിരിക്കുന്നു.” (1 പത്രോ. 2:21)

നിത്യജീവന്‍ പ്രാപിപ്പാനുള്ള ആദ്യവ്യവസ്ഥ ഇന്നും നിലവിലിരിക്കുന്നുണ്ട്. അതെ നമ്മുടെ ആദ്യ മാതാപിതാക്കന്മാര്‍ പിഴക്കുന്നതിനുമുമ്പ് പരദീസായില്‍ വച്ചു നല്കപ്പെട്ട അതെ വ്യവസ്ഥ തന്നെയാണ് ഇന്നും ഉള്ളത്. ആ വ്യവസ്ഥ ദൈവകല്പനയുടെ പൂര്‍ണ്ണമായ അനുസരണം അഥവാ പരിപൂര്‍ണ്ണ നീതി പാലിക്കുക എന്നുള്ളത് തന്നെ. നിത്യജീവലബ്ധിക്കുള്ള ഈ വ്യവസ്ഥയില്‍ അല്പമെങ്കിലും അയവു വരുത്തിയിരുന്നുവെങ്കില്‍ അത് അഖില ലോകങ്ങള്‍ക്കും നാശഹേതുകമായിരുന്നു. കാരണം, ദൈവത്തിന്‍റെ ദശ വാക്യപ്രമാണം അഖില ലോകങ്ങള്‍ക്കുമായുള്ളതാകയാല്‍ അതിന്‍റെ അനുസരണത്തില്‍ വരുത്തുന്ന അയവു അഖില ലോകവാസികള്‍ക്കും ആ പ്രമാണം ലംഘിപ്പാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം നല്കുകയും തദ്വാരാ അഖിലലോകങ്ങളും പാപത്തിലാണ്ടുപോകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. അങ്ങനെ പാപം അതിന്‍റെ സകല വിധമായ കഷ്ടാരിഷ്ടതകളോടുകൂടി ശാശ്വതീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.

ആദാമിന്നു അവന്‍റെ വീഴ്ചയ്ക്കു മുമ്പ് ദൈവകല്പനാനുസരണം മൂലം നീതിപൂര്‍വ്വകമായ ഒരു സ്വഭാവം രൂപീകരിച്ചുകൊള്ളാമായിരുന്നു. എന്നാല്‍ അവന്‍ അത് ചെയ്തില്ല. അവന്‍ കല്പന ലംഘിച്ചു പാപം ചെയ്തു. തന്മൂലം നാമും പാപസ്വഭാവമുള്ളവരായിത്തീര്‍ന്നു. നമ്മുക്ക് നമ്മെത്തന്നെ നീതിമാന്മാരാക്കുവാന്‍ കഴികയുമില്ല. നാം പാപികളും അശുദ്ധരുമാകയാല്‍ ഒരു വിശുദ്ധ പ്രമാണത്തെ പൂര്‍ണ്ണമായി അനുസരിപ്പാനും കഴിയുന്നില്ല. ദൈവകല്പനയുടെ ആവശ്യങ്ങളെ നിറവേറ്റുവാന്‍ നമ്മുക്ക് സ്വന്തമായ ഒരു നീതിയില്ലല്ലോ. എന്നാല്‍ ക്രിസ്തു നമ്മുക്ക് ഒരു പോം വഴി സമ്പാദിച്ചു തന്നിരിക്കുന്നു. അവന്‍ ഈ ലോകത്തില്‍ നമ്മെപ്പോലെ സകലവിധ കഷ്ടാരിഷ്ടതകള്‍ക്കും പരീക്ഷകള്‍ക്കും വിധേയനായി ജീവിച്ചു എങ്കിലും അവന്‍റെ ജീവിതം പരിപൂര്‍ണ്ണമായും പാപരഹിതമായിരുന്നു. അവന്‍ നമ്മുക്ക് വേണ്ടി മരിച്ചു. ഇപ്പോഴൊ നമ്മുടെ പാപങ്ങളെ ഏറ്റുകൊണ്ട് അവന്‍റെ നീതി നമ്മുക്ക് പകര്‍ന്നുതരാമെന്നു അവന്‍ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. നിന്നെത്തന്നെ അവന്നു ഏല്പിച്ചു അവനെ നിന്‍റെ രക്ഷിതാവായി അംഗീകരിക്കുന്നതായാല്‍ നിന്‍റെ ജീവിതം പാപസമ്പൂര്‍ണ്ണമായിരുന്നിട്ടുള്ളതാണെങ്കിലും അവന്‍റെ നിമിത്തം നീ നീതിമാനെന്നു എണ്ണപ്പെടുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്‍റെ സ്വഭാവം നിന്‍റെ സ്വഭാവത്തിന്നു പകരം നില്‍ക്കുന്നതിനാല്‍ ദൈവം നിന്നെ ഒരു പാപവും ചെയ്യാത്തവനെന്നപ്പോലെ അംഗീകരിക്കുന്നു.

ഇതുകൂടാതെ ക്രിസ്തു നിന്‍റെ ഹൃദയത്തെ മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു. അവന്‍ വിശ്വാസംമൂലം നിന്‍റെ ഹൃദയത്തില്‍ അധിവസിക്കുന്നു. വിശ്വാസത്താലും ദിനംപ്രതി നിന്‍റെ ഇഷ്ടത്തെ അവന്നു കീഴ്‌പ്പെടുത്തി കൊടുക്കുന്നതിനാലും നീ ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള ഈ ബന്ധം നിലനിര്‍ത്തിക്കൊള്ളണം. ഇത് നീ ചെയ്യുന്ന കാലത്തോളം അവന്‍ “ഇച്ഛിക്ക എന്നതും പ്രവര്‍ത്തിക്ക എന്നതും എന്നില്‍ തിരുവുള്ളം ഉണ്ടായിട്ടു പ്രവര്‍ത്തിക്കും.” അപ്പോള്‍ നിനക്ക് “ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ജഢത്തില്‍ ജീവിക്കുന്നതോ എന്നെ സ്നേഹിച്ചു എനിക്ക് വേണ്ടി തന്നത്താന്‍ ഏല്പിച്ചുകൊടുത്ത ദൈവപുത്രങ്കലുള്ള വിശ്വാസത്താലത്രേ ജീവിക്കുന്നത് (ഗലാ. 2:20) എന്ന് സാക്ഷിപ്പാന്‍ കഴിയും. തന്നിമിത്തമാണ് യേശു തന്‍റെ ശിഷ്യന്മാരോടു:- “പറയുന്നത് നിങ്ങളല്ല നിങ്ങളില്‍ പറയുന്ന നിങ്ങളുടെ പിതാവിന്‍റെ ആത്മാ വത്രേ” വന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ഇപ്രകാരം ക്രിസ്തു നിങ്ങളില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതായാല്‍ നിങ്ങള്‍ അതെ ആത്മാവിനെ പ്രകടിപ്പിക്കുകയും അതെ പ്രവൃത്തികള്‍ അതായത് അനുസരണം എന്ന നീതി പ്രവൃത്തികള്‍ തന്നെ ചെയ്യുകയും ചെയ്യും.

ഇങ്ങനെ പ്രശംസാര്‍ഹമായി നമ്മില്‍ തന്നെ യാതൊന്നുമില്ല എന്ന് നാം ഗ്രഹിക്കുന്നു. തന്നത്താന്‍ ഉയര്‍ത്തുവാനും നമ്മിലൊന്നുമില്ല. നമ്മുടെ പ്രത്യാശയ്ക്കുള്ള ഏക ആധാരം നമ്മുക്ക് പകര്‍ന്നു തന്ന ക്രിസ്തുവിന്‍റെ നീതിയും നമ്മിലും നമ്മില്‍കൂടിയും നടത്തപ്പെടുന്ന അവന്‍റെ ആത്മാവിന്‍റെ പ്രവര്‍ത്തനവുമാകുന്നു.

വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചു നാം സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ഓര്‍ത്തുകൊള്ളേണ്ട ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്. സാക്ഷാല്‍ വിശ്വാസത്തില്‍ നിന്ന് വ്യതസ്തമായ ഒരു തരം വിശ്വാസമുണ്ട്. ദൈവത്തിന്‍റെ ആസ്തിക്യം അവന്‍റെ ദിവ്യശക്തി, വചനത്തിന്‍റെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം ഇവയെല്ലാം സാത്താനും അവന്‍റെ സൈന്യത്തിനും മറുത്തു പറവാന്‍ കഴിയാത്ത സത്യങ്ങള്‍ ആകുന്നു. “പിശാചുക്കളും അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കയും വിറെക്കയും ചെയ്യുന്നു.” (യാക്കോ. 2:19) എന്ന് വേദപുസ്തകത്തിലും പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവല്ലൊ. എന്നാല്‍ അത് യഥാര്‍ത്ഥ വിശ്വാസം അല്ല. പ്രത്യുത യഥാര്‍ത്ഥ സംഗതികളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സമ്മതം മാത്രമാണ്. ഇങ്ങനെ ദൈവവചനത്തിന്‍റെ യഥാര്‍ത്ഥങ്ങളെ സമ്മതിക്കുക മാത്രമല്ല മുഴുമനസ്സും അവന്‍റെ തിരുഹിതത്തിന്നു അധീനമാക്കി കൊടുക്കുകയും ഹൃദയം അവനില്‍ സമര്‍പ്പിച്ചിട്ടു അതിന്‍റെ വാഞ്ചകള്‍ അവനില്‍ ഉറപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് സ്നേഹത്താല്‍ വ്യാപരിച്ചിട്ട് ആത്മാവിനെ നിര്‍മ്മലീകരിക്കുവാന്‍ പര്യാപ്തവുമായ സത്യവിശ്വാസം. ഈ വിശ്വാസംമൂലം ഹൃദയം ദൈവസാദൃശ്യത്തില്‍ പുതുക്കപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെ പുതുക്കം പ്രാപിക്കാത്ത നിലയില്‍ ദൈവത്തിന്‍റെ ന്യായപ്രമാണത്തിനു കീഴ്‌പ്പെടാതിരുന്നതും കീഴ്‌പ്പെടാന്‍ കഴിയാത്തതുമായ ഹൃദയം ഇപ്പോള്‍ അതില്‍ രസിക്കയും സങ്കീര്‍ത്തനക്കാരനോടൊന്നിച്ചു “നിന്‍റെ ന്യായപ്രമാണം എനിക്ക് എത്രയോപ്രിയം ഇടവിടാതെ അത് എന്‍റെ ധ്യാനമാകുന്നു” (സങ്കീ. 119:97) എന്ന് ഏറ്റു പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അതനുസരിക്കയും ചെയ്യുന്നു. ഇങ്ങനെ ജഡത്തെയല്ല ആത്മാവിനെ അനുസരിച്ചു നടക്കുന്ന നമ്മില്‍ ന്യായപ്രമാണത്തിന്‍റെ നീതി നിവൃത്തിയാകുന്നു.” (റോമ. 8:4) ക്രിസ്തുവിന്‍റെ പാപവിമോചന സ്നേഹം ആസ്വദിച്ചറികയും ദൈവമക്കളായിത്തീരുവാന്‍ വാസ്തവമായി ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പലരും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവം അപൂര്‍ണ്ണവും ജീവിതം കൂറുള്ളതുമാണെന്ന് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് തങ്ങളുടെ ഹൃദയം വിശുദ്ധാത്മാവിനാല്‍ പുതുക്കപ്പെട്ടുവോ ഇല്ലയോ എന്ന് സംശയിക്കുന്നു. അങ്ങനെയുള്ളവരോട്: നിങ്ങള്‍ നിരാശപ്പെട്ടു പിന്മാറിപ്പോകരുതെ, എന്ന് ഞാന്‍ അഭ്യര്‍ത്ഥിക്കുന്നു. നമ്മുടെ കുറ്റങ്ങളും കുറവുകളും നിമിത്തം നാം കൂടക്കൂടെ കര്‍ത്താവിന്‍റെ തൃപ്പാദത്തിങ്കല്‍ ചെന്ന് തലകുനിച്ചു വിലപിക്കേണ്ടിവരും; എങ്കിലും നാം അധൈര്യപ്പെട്ടുകൂടാ. ശത്രുചിലപ്പോള്‍ നമ്മുടെ മേല്‍ ജയം പ്രാപിച്ചാലും ദൈവം നമ്മെ എന്നേക്കുമായി തള്ളിക്കളകയൊ, ഉപേക്ഷിക്കയൊ ചെയ്കയില്ല. ക്രിസ്തു ദൈവത്തിന്‍റെ വലത്തുഭാഗത്തു നിന്നുകൊണ്ട് നമ്മുക്കുവേണ്ടി മാദ്ധ്യസ്ഥം ചെയ്യുന്നുവല്ലൊ. അവന്‍റെ പ്രിയശിഷ്യനായ യോഹന്നാന്‍ പറയുന്നത്:- “നിങ്ങള്‍ പാപം ചെയ്യാതിരിപ്പാന്‍ ഞാന്‍ ഇത് നിങ്ങള്‍ക്ക് എഴുതുന്നു. ഒരുത്തന്‍ പാപം ചെയ്തു എങ്കിലൊ നീതിമാനായ യേശുക്രിസ്തു എന്ന കാര്യസ്ഥന്‍ നമ്മുക്ക് പിതാവിന്‍റെ അടുക്കല്‍ ഉണ്ട്” (1 യോഹ. 2:1) “പിതാവ് താനും നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നു” (യോഹ. 16:27) എന്ന് യേശു കര്‍ത്താവ് പറയുന്നതും മറന്നുപോകരുത്. അവന്‍ നിന്നെ തന്‍റെ അടുക്കല്‍ വീണ്ടും ചേര്‍ത്തുകൊള്ളുവാനും തന്‍റെ വിശുദ്ധിയും നീതിയും നിന്നില്‍ പ്രതിബിംബിച്ചു കാണേണ്ടതിന്നും അവന്‍ വാഞ്ചിക്കുന്നു. നീ നിന്നെത്തന്നെ അവന്നു കീഴ്‌പ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കുമെങ്കില്‍ നിന്നില്‍ ഒരു നല്ല പ്രവൃത്തി ആരംഭിച്ചവന്‍ ക്രിസ്തുവിന്‍റെ നാളോളം അതിനെ തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടുപോകും. കൂടുതല്‍ ശുഷ്‌കാന്തിയോടെ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുക; അധികം പൂര്‍ണ്ണമായി വിശ്വസിക്കുക. നമ്മുടെ സ്വന്ത ശക്തിയില്‍ ആശ്രയിക്കാതെ നമ്മുടെ വീണ്ടെപ്പുകാരന്‍റെ ശക്തിയില്‍ ആശ്രയിക്കാം. അപ്പോള്‍ നമ്മുടെ മുഖപ്രകാശകരക്ഷയാകുന്ന ദൈവത്തെ നമ്മുക്ക് സ്തുതിക്കാം.

നീ യേശുവോടു സമീപിക്കുന്തോറും നിന്‍റെ തെറ്റുകള്‍ നിനക്ക് അധികം തെളിവായി ബോധ്യമാകും. നിന്‍റെ ഹൃദയകണ്ണുകള്‍ക്ക്‌ നല്ല കാഴ്ച ലഭിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അവന്‍റെ തികഞ്ഞ സ്വഭാവത്തിന്മുമ്പില്‍ നിന്‍റെ കുറവുകളും ലംഘനങ്ങളും എത്രയും സ്പഷ്ടമായി കാണായിവരും. ഇത് നിന്നെ കുടുക്കിലാക്കിയിരിക്കുന്ന സാത്താന്‍റെ വഞ്ചനകളുടെ ശക്തി ക്ഷയിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു എന്നും ദൈവാത്മാവിന്‍റെ ജീവസംദായ ശക്തി നിന്നില്‍ വ്യാപിക്കുന്നു എന്നും ഉള്ള വസ്തുതയ്ക്കു തക്ക തെളിവത്രെ. തന്‍റെ പാപസ്ഥിതിയെ സൂക്ഷ്മമായി കണ്ടറിയാത്ത ഒരുവന്‍റെ ഹൃദയത്തില്‍ ക്രിസ്തുവിന്‍റെ സ്നേഹം ഗാഢമായി നിലനില്ക്കയില്ല. ക്രിസ്തുവിന്‍റെ കൃപയാല്‍ രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു ദേഹി അവന്‍റെ ദിവ്യ സ്വഭാവത്തെ ഗ്ലാഘികാതിരിക്കയില്ല. എന്നാല്‍ അതോടൊപ്പം നമ്മുടെ സ്വന്ത സാന്മാര്‍ഗ്ഗിക വൈരൂപ്യവും നാം സ്പഷ്ടമായി കാണുന്നില്ലെങ്കില്‍ ക്രിസ്തുവിന്‍റെ മനോഹരത്വവും മഹത്വവും നാം ഉള്ളപ്രകാരം ദര്‍ശിച്ചിട്ടില്ല എന്നുള്ളത് തീര്‍ച്ചതന്നെ.

നമ്മില്‍ വിലമതിക്കത്തക്കത് യാതൊന്നും ഇല്ലെന്നു നാം ഉണരുന്തോറും നമ്മുടെ രക്ഷകന്‍റെ വിശുദ്ധിയെയും സൌന്ദര്യത്തെയും നാം അധികമധികം വിലമതിക്കും. നമ്മുടെ പാപാവസ്ഥ നമ്മുക്ക് ബോദ്ധ്യമാകുമ്പോള്‍ ആ ബോധം നമ്മെ പാപം മോചിപ്പാന്‍ കഴിവുള്ള അവങ്കലേക്ക് നടത്താതിരിക്കയില്ല. ഒരു ദേഹി അതിന്‍റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥകണ്ടുണര്‍ന്നു സഹായത്തിന്നും കൃപയ്ക്കുമായി യേശുവിന്‍റെ അടുക്കല്‍ അഭയം പ്രാപിക്കുമ്പോള്‍ അവന്‍ മഹാശക്തിയോടുകൂടി ആ വ്യക്തിക്കുതന്നത്താന്‍ വെളിപ്പെടുത്തും. നമ്മുടെ ആവശ്യബോധം നമ്മെ അവങ്കലേക്കും ദൈവവചനത്തിലേക്കും അധികം ആട്ടി ഓടിക്കുന്തോറും അവന്‍റെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചും അധികമധികം ഉന്നതമായ കാഴ്ച നമ്മുക്ക് ലഭിക്കുകയും അവന്‍റെ സാദൃശ്യം നമ്മില്‍ അധികമധികം തെളിവായി പ്രതിഫലിച്ചു കാണപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്.

* * * * *

അദ്ധ്യായം 8—ക്രിസ്തുവില്‍ വളരുന്നത്‌

നാം ദൈവമക്കളായി തീരുന്നതിനുള്ള ഹൃദയമാറ്റത്തിന്നു ദൈവവചനത്തില്‍ ജനനം എന്ന് പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വീണ്ടും അതിനെ ഒരു കൃഷിക്കാരന്‍ വിതച്ചിരിക്കുന്ന നല്ല വിത്ത്‌ മുളച്ചു വരുന്നതിനോടും സാമ്യപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇപ്രകാരം പുതുതായി ക്രിസ്തുവിങ്കലേക്ക് മാനസാന്തരപ്പെട്ടു ചേര്‍ന്നവര്‍ “ഇപ്പോള്‍ ജനിച്ച ശിശുക്കള്‍” (1 പത്രോ. 1:2) എന്നപോലെ ക്രിസ്തുവില്‍ തികഞ്ഞ പുരുഷത്വവും സ്ത്രീത്വവും പ്രാപിക്കുവോളം വളരേണ്ടതാകുന്നു. (എഫെ. 4:15) അല്ലെങ്കില്‍ നിലത്തു വിതച്ച നല്ലവിത്ത്‌ എന്ന പോലെ അവര്‍ മുളച്ചു വളര്‍ന്നു നല്ല ഫലം കായ്ക്കേണ്ടതാകുന്നു. “അവന്‍ മഹത്വീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതിന്നു അവര്‍ക്ക് നീതി വൃക്ഷങ്ങള്‍ എന്നും യഹോവയുടെ നടുതല എന്നും പേരാകും” എന്ന് യെശയ്യാ പ്രവാചകന്‍ (61:3) പറയുന്നു. ഇങ്ങനെ കര്‍ത്താവ് ആത്മീക ജീവിതം സംബന്ധിച്ച നിഗൂഢ സത്യങ്ങളെ പ്രാകൃത ജീവിതത്തിലെ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളാല്‍ വിശദീകരിച്ചു സുഗ്രാഹ്യമാക്കിത്തീര്‍ത്തിട്ടുണ്ട്.

മനുഷ്യന്‍റെ ജ്ഞാനവും സാമര്‍ത്ഥ്യവും പരിപൂര്‍ണ്ണമായി ഉപയോഗിച്ചാലും പ്രകൃതിയിലുള്ള ഏറ്റവും ചെറിയ ഒരു വസ്തുവിനു പോലും ജീവന്‍ കൊടുപ്പാന്‍ കഴികയില്ല. ദൈവം തന്നെ പകര്‍ന്നു കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ജീവന്‍ കൊണ്ടുമാത്രമേ ജന്തുക്കള്‍ക്കും സസ്യാദികള്‍ക്കും നിലനില്പാന്‍ കഴികയുള്ളൂ. അവ്വണ്ണം തന്നെ ദൈവത്തിങ്കല്‍ നിന്നുള്ള ജീവന്‍ മുഖാന്തരമേ മാനുഷഹൃദയങ്ങളില്‍ ആത്മീയജീവന്‍ സംജാതമാക്കുവാനും കഴികയുള്ളു. “പുതുതായി (അതായത് ഉയരത്തില്‍നിന്ന്) ജനിച്ചില്ല എങ്കില്‍ ഒരു മനുഷ്യനും ക്രിസ്തു മൂലമുള്ള ജീവന്‍റെ അംശിയായിത്തീരുവാന്‍ കഴികയില്ല. (യോഹ. 3:3)

ജീവന്‍റെ കാര്യം പോലെയാണ് വളര്‍ച്ചയുടെ കാര്യവും മൊട്ടു വിടരുമാറാക്കുന്നതും പൂവിനെ കായാക്കിത്തീര്‍ക്കുന്നതും ദൈവം തന്നെ. അവന്‍റെ ശക്തിയാലാണ് നിലത്തുവീണ വിത്ത് മുളെച്ചു “മുമ്പെ ഞാറും പിന്നെ കതിരും പിന്നെ കതിരില്‍ നിറഞ്ഞ മണിയും” ഉണ്ടാ യിവരുന്നത്. (മര്‍ക്കൊ. 4:28) “അവന്‍ താമരപോലെ പൂത്തു...........വേരൂന്നും. (അവര്‍) വീഞ്ഞും ധാന്യവും വിളയിക്കയും മുന്തിരിവള്ളിപോലെ തളിര്‍ക്കയും ചെയ്യും.” എന്ന് യെശയ്യാ പ്രവാചകന്‍ യിസ്രായേലിനെക്കുറിച്ചു പറയുന്നു. “താമര എങ്ങനെ വളരുന്നു എന്നു വിചാരിപ്പിന്‍” (ലൂക്കോ. 12:27) എന്ന് നമ്മുടെ കര്‍ത്താവും നമ്മോടു പറയുന്നു. സസ്യങ്ങളും പൂക്കളും തങ്ങളുടെ സ്വന്ത കരുതലോ ആകുലചിന്തയോ പരിശ്രമമോ കൊണ്ടല്ല നേരെ മറിച്ചു ദൈവം അവയുടെ വളര്‍ച്ചയ്ക്കായി സജ്ജമാക്കിയിരിക്കുന്നവയെ യഥാവിധി പ്രാപിക്കുന്നതിനാലാണ് വളരുന്നത്‌. ഒരു ശിശുവിനാകട്ടെ അതിന്‍റെ സ്വന്ത ആകാംക്ഷയോ ശക്തിയോകൊണ്ട് അതിന്‍റെ വലിപ്പത്തെ കൂട്ടുവാന്‍ കഴികയില്ല. അതുപോലെ സ്വന്ത നിരൂപണമോ പരിശ്രമമോകൊണ്ടു ആത്മീയവളര്‍ച്ച കൈവരുത്തുവാനും നിന്നാല്‍ കഴിയുന്നതല്ല. ചെടികളും ശിശുക്കളും തങ്ങളുടെ ചുറ്റു പാടും ഉള്ള വായു, സൂര്യപ്രകാശം, ആഹാരം ആദിയായവ കൊണ്ടു വളരുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ ഈ ദാനങ്ങള്‍ ജന്തുക്കള്‍ക്കും സസ്യങ്ങള്‍ക്കും എങ്ങനെ ഉപകരിക്കുന്നുവോ അങ്ങനെ തന്നെ ക്രിസ്തുവും തന്നില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ഉപകരിക്കുന്നു എന്ന് തിരുവെഴുത്തുകള്‍ സാക്ഷിക്കുന്നു. അവന്‍ അവര്‍ക്ക് “നിത്യപ്രകാശവും” (യെശ. 60:19) “സൂര്യനും പരിചയും” (സങ്കീ. 84:11) ആയിരിക്കുന്നു. അവന്‍ “യിസ്രായേലിനു മഞ്ഞുപോലെയും” (ഹോശേയ 14:5) “അരിഞ്ഞപുല്‍പുറത്തു പെയ്യുന്ന മഴ പോലെയും” (സങ്കീ. 72:6) ഇരിക്കും. “അവന്‍ ജീവജലവും” സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നു ലോകത്തിന്നു ജീവനെ കൊടുക്കുന്ന ദൈവത്തിന്‍റെ അപ്പവുമാകുന്നു. (യോഹ. 6:33)

പ്രകൃതിയിലെ വായു മുഴുവനും ലോകത്തില്‍ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതു പോലെ തന്‍റെ പ്രിയ പുത്രനെ നല്‍കിക്കൊണ്ടുള്ള നിസ്തുല്യദാനം മുഖാന്തരം ദൈവം ആഗോളമൊട്ടുക്കും ഒരു കൃപാന്തരീക്ഷം വ്യാപൃതമാക്കിയിരിക്കുന്നു. ആ ജീവദായവായു ശ്വസിക്കുന്നവരൊക്കെയും ക്രിസ്തുവില്‍ താങ്കളെ പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും ആക്കി തീര്‍ക്കുവോളം ആ പ്രായത്തിന്‍ അളവിലേക്ക് സദാ വളര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിക്കും.

ഒരു പുഷ്പത്തിന്‍റെ ഭംഗിക്കും ആകൃതിക്കും സൂര്യരശ്മി അത്യാവശ്യമായിരിക്കുന്നതുപോലെ അവന്‍റെ സ്വര്‍ഗ്ഗീയ വെളിച്ചം നമ്മു ടെ മേല്‍ പ്രകാശിച്ചു നമ്മുടെ സ്വഭാവം ക്രിസ്തുവിന്‍റെ സ്വഭാവത്തിന്നനുരൂപമായിത്തീരുവാന്‍ നാം നീതി സൂര്യങ്കലേക്ക് നമ്മുടെ ദൃഷ്ടികളെ തിരിക്കണം.

താഴെ കാണുന്ന പ്രസ്താവന മൂലം യേശു ഈ സത്യം തന്നെയാണ് പഠിപ്പിച്ചത്:- “എന്നില്‍ വസിപ്പിന്‍, ഞാന്‍ നിങ്ങളിലും വസിക്കും. കൊമ്പിന്നു മുന്തിരിവള്ളിയില്‍ വസിച്ചിട്ടല്ലാതെ സ്വയമായി കായ്പാന്‍ കഴിയാത്തതുപോലെ എന്നില്‍ വസിച്ചിട്ടല്ലാതെ നിങ്ങള്‍ക്കും കഴികയില്ല..........എന്നെ പിരിഞ്ഞു നിങ്ങള്‍ക്ക് ഒന്നും ചെയ്‌വാന്‍ കഴികയില്ല.”(യോഹ. 15:4,5) ഒരു കൊമ്പു വളരുന്നതിന്നും ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കുന്നതിന്നും അതിന്‍റെ തായി മരത്തോടു പന്തിയിരിക്കണം. അവ്വണ്ണം തന്നെ ഒരു വിശുദ്ധജീവിതം നയിക്കുന്നതിനു നാം ക്രിസ്തുവിനോടു ചേര്‍ന്നിരിക്കണം. അവനെ വിട്ടു പിരിഞ്ഞാല്‍ നമ്മുക്ക് ജീവന്‍ ഇല്ല. പരീക്ഷയെ പ്രതിരോധിപ്പാനും കൃപയിലും വിശുദ്ധിയിലും വളരുവാനും നമ്മുക്ക് ശക്തിയില്ല. അവനില്‍ വസിച്ചുകൊണ്ട് നമ്മുക്ക് പുരോഗതി പ്രാപിക്കാം. ദിവസന്തോറും അവനില്‍ നിന്ന് ജീവനെ വലിച്ചെടുത്ത് കൊണ്ടിരുന്നാല്‍ നീ വാടിപ്പോകയോ ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കാതിരിക്കയോ ചെയ്കയില്ല. നീ ആറ്റിരകത്തു നട്ടിരിക്കുന്ന വൃക്ഷം പോലെയിരിക്കും.

ഈ പ്രകൃതിയുടെ ചിലഭാഗം തങ്ങള്‍തന്നെ ചെയ്യേണ്ടതാണെന്നു പലരും വിചാരിക്കുന്നുണ്ട്. തങ്ങള്‍ പാപക്ഷമക്കായി ക്രിസ്തുവിനെ വിശ്വസിച്ചു. എങ്കിലും ഇപ്പോള്‍ തങ്ങളുടെ സ്വന്തയത്നങ്ങളാല്‍ നല്ല ജീവിതം നയിപ്പാന്‍ പരിശ്രമിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ അപ്രകാരമുള്ള സര്‍വ്വയത്നങ്ങളും പരാജിതമാകും. “എന്നെ പിരിഞ്ഞു നിങ്ങള്‍ക്ക് ഒന്നും ചെയ്‌വാന്‍ കഴിയുകയില്ല” എന്നത്രെ യേശു പറഞ്ഞത്. നമ്മുടെ കൃപയിലെ വളര്‍ച്ച, സന്തോഷം, നമ്മെക്കൊണ്ടുള്ള പ്രയോജനം ഇവയെല്ലാം നമ്മുക്ക് ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള ഐക്യതയെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ദിവസം പ്രതിയും മണിക്കൂറുതോറും അവനോടു കൂട്ടായ്മ പാലിക്കുന്നതിനാല്‍ അഥവാ അവനില്‍ വസിക്കുന്നതിനാലാണ് നാം കൃപയില്‍ വളരുന്നത്‌. അവന്‍ നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിന്‍റെ നായകന്‍ മാത്രമല്ല അതിനെ പൂര്‍ത്തിയാക്കുന്നവനുമാകുന്നു. ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും എല്ലായ്പോഴും ക്രിസ്തു തന്നെ. അവന്‍ നമ്മുടെ ജീവാ ദശയുടെ ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും മാത്രമല്ല, നാം വയ്ക്കുന്ന ഓരോ കാലടിയിലും അവന്‍ നമ്മോടുകൂടി ഉണ്ടായിരിക്കണം. “ഞാന്‍ യഹോവയെ എപ്പോഴും എന്‍റെ മുമ്പില്‍ വെച്ചിരിക്കുന്നു; അവന്‍ എന്‍റെ വലത്തുഭാഗത്തുള്ളതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ കുലുങ്ങിപ്പോകയില്ലായെന്നു സങ്കീര്‍ത്തനക്കാരനായ ദാവീദ് പറയുന്നു (സങ്കീ. 16:8)

പക്ഷെങ്കില്‍ “ഞാന്‍ എങ്ങനെയാണ് അവനില്‍ വസിക്കേണ്ടതു?” എന്ന് നീ ചോദിക്കുമായിരിക്കും. ഉത്തരം, “നീ അവനെ ആദ്യം എങ്ങനെ കൈക്കൊണ്ടുവോ അങ്ങനെ തന്നെ അവനില്‍ വസിക്കുകയും ചെയ്യണം. ആകയാല്‍ നിങ്ങള്‍ കര്‍ത്താവായ യേശുവിനെ കൈക്കൊണ്ടതുപോലെ അവന്‍റെ കൂട്ടായ്മയില്‍ നടപ്പിന്‍.” (കൊലൊ. 2:6) “എന്‍റെ നീതിമാന്‍ വിശ്വാസത്താല്‍ ജീവിക്കും.” (എബ്രാ 10:38) നീ മുഴുവനും അവന്‍റെ വകയായിരിപ്പാനും അവനെ സേവിപ്പാനുമായി നിന്നെത്തന്നെ നീ ദൈവത്തിന്നു ഭരമേല്പിക്കയും ക്രിസ്തുവിനെ നിന്‍റെ രക്ഷിതാവായി അംഗീകരിക്കയും ചെയ്തുവല്ലൊ. നിന്‍റെ പാപങ്ങള്‍ക്ക്‌ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യുവാനോ നിന്‍റെ ഹൃദയത്തെ മാറ്റുവാനോ നിനക്ക് തന്നെത്താന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലൊ; എന്നാല്‍ നിന്നെത്തന്നെ ദൈവത്തിന്നു നീ ഭരമേല്പിച്ചപ്പോള്‍ ഇതൊക്കെയും അവന്‍ നിനക്ക് വേണ്ടി ക്രിസ്തുവിനെ പ്രതി നിവൃത്തിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് നീ വിശ്വസിച്ചു. ഇങ്ങിനെ വിശ്വാസത്താല്‍ നീ ക്രിസ്തുവിന്നുള്ളവനായിത്തീര്‍ന്നതുപോലെ- കൊടുത്തും വാങ്ങിയുംകൊണ്ടു- വിശ്വാസത്താല്‍ നീ അവനില്‍ വളരുകയും വേണം. നിനക്കുള്ളതൊക്കെയും അതായതു നിന്‍റെ ഹൃദയം, നിന്‍റെ ഇഷ്ടം, നിന്‍റെ സേവനം ഇവ ഒക്കെയും നീ അവന്നു സമര്‍പ്പിച്ചിട്ട് അവന്‍റെ ആജ്ഞകളെല്ലാം അനുസരിക്കത്തക്കവണ്ണം നിന്നെത്തന്നെ അവന്നു ഏല്പിച്ചു കൊടുക്കണം. അതില്‍ പിന്നെ നീ സകലതും വാങ്ങുകയും വേണം. അതായത് സര്‍വ്വ അനുഗ്രഹങ്ങളുടേയും നിറവാകുന്ന ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ഹൃദയത്തില്‍ വസിപ്പാനും നിന്‍റെ നീതിയും നിന്‍റെ നിത്യസഹായകനും ആയിരുന്നു നിനക്ക് അനുസരിപ്പാനുള്ള ശക്തി നല്‍കുവാനുമായി നീ അവനെ കൈക്കൊള്ളണം.

പ്രഭാതവേളയില്‍ നിന്നെത്തന്നെ ദൈവത്തിന്നു പ്രതിഷ്ഠിക്കുക; ഇത് ദിനംപ്രതിയുള്ള നിന്‍റെ ഒന്നാമത്തെ വേലയായിരിക്കട്ടെ. നീ അവനോടു:- “എന്നെ മുഴുവനും നിന്‍റേതായി എടുക്ക, ക ര്‍ത്താവേ: എന്‍റെ ആലോചനകളൊക്കെ ഞാന്‍ തൃപ്പാദത്തിങ്കല്‍ വെയ്ക്കുന്നു. ഇന്ന് എന്നെ നിന്‍റെ സേവയില്‍ വച്ചുകൊള്ളേണമേ! നീ എന്നില്‍ വസിച്ചു എന്‍റെ പ്രവൃത്തികളെല്ലാം നിന്നില്‍ ചെയ്തു തീര്‍പ്പാന്‍ സഹായിക്കേണമേ! എന്നിങ്ങനെ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുക. ഇത് ദിനംപ്രതി ചെയ്യേണ്ട കാര്യമാണ്. ഓരോ ദിവസവും രാവിലെ നിന്നെത്തന്നെ ദൈവത്തിന്നു പ്രതിഷ്ഠിക്കുക. നിന്‍റെ ആലോചനകളും അവങ്കല്‍ ഭരമേല്പിച്ചു അവന്‍റെ തിരുഹിതത്തിന്നു ഒത്തവണ്ണം നിറവേറ്റുകയോ നിരാകരിക്കയോ ചെയ്‌വാന്‍ അവയെ വിട്ടുകൊടുക്കുക. ഇങ്ങനെ ദിവസംതോറും നിന്‍റെ ജീവിതത്തെ നീ ദൈവതൃക്കരങ്ങളില്‍ സമര്‍പ്പിക്കുന്നതിനാല്‍ നിന്‍റെ ജീവിതം നാള്‍ക്കുനാള്‍ ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ജീവിതത്തോട് അധികമധികം അനുരൂപമാക്കപ്പെടും. ക്രിസ്തുവിലുള്ള ജീവിതം ഒരു സ്വൈരജീവിതമാകുന്നു. നിന്നില്‍ അത്യാഹ്ളാദകരമായ ഒരു ഇളക്കം ഉണ്ടായേക്കാം. എങ്കിലും സമാധാനപൂര്‍ണ്ണമായ പ്രത്യാശ അതിനെ യഥാവിധി നിയന്ത്രിച്ചു കൊള്ളും. നിന്‍റെ പ്രത്യാശ നമ്മിലല്ല ക്രിസ്തുവിലത്രേ. നിന്‍റെ ബലഹീനത അവന്‍റെ ശക്തിയോടും നിന്‍റെ അറിവില്ലായ്മ അവന്‍റെ ജ്ഞാനത്തോടും നിന്‍റെ ചാപല്യം അവന്‍റെ സ്ഥിരതയോടും സംയോജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആകയാല്‍ ഇനി നിന്നെത്തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടു നിന്നെക്കുറിച്ചു വിചാരപ്പെടാതെ ക്രിസ്തുവിനെ നോക്കി ജീവിക്കണം. നിന്‍റെ ചിന്ത എല്ലായ്പോഴും അവന്‍റെ സ്നേഹം അവന്‍റെ രൂപലാവണ്യം അവന്‍റെ സ്വഭാവപൂര്‍ണ്ണത ആദിയായവയെക്കുറിച്ചു ആയിരിക്കട്ടെ. ക്രിസ്തുവിന്‍റെ സ്വയത്യാഗം ക്രിസ്തു കൈവരിച്ച താഴ്മയും ക്രിസ്തു പ്രകടിപ്പിച്ച ജീവിതനൈര്‍മ്മല്യം, വിശുദ്ധി, സ്നേഹം ആദിയായവയും നിന്‍റെ ധ്യാനവിഷയങ്ങളായിരിക്കട്ടെ. ക്രിസ്തുവിനെ സ്നേഹിക്കയും അനുകരിക്കയും അവനെത്തന്നെ പൂര്‍ണ്ണമായി ആഗ്രഹിക്കയും ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ടാണ് നീ അവന്‍റെ സാദൃശ്യത്തോട് അനുരൂപനാകേണ്ടത്. “എന്നില്‍ വസിപ്പിന്‍” എന്ന് യേശു പറയുന്നു. ഈ വാക്കുകളില്‍ സ്വസ്ഥതയുടെയും സ്ഥിരതയുടെയും ആശ്രയത്തിന്‍റെയും ആശയം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. “എന്‍റെ അടുക്കല്‍ വരുവിന്‍ ഞാന്‍ നിങ്ങളെ ആശ്വസിപ്പിക്കും” (മത്താ. 11:28,29) എന്നും കര്‍ത്താവ് ക്ഷണിക്കുന്നു. സങ്കീര്‍ത്തനക്കാരന്‍റെ വാക്കുകളിലും ഇതെ കാര്യം തന്നെ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. “യഹോവയുടെ മുമ്പാകെ മിണ്ടാതെയിരുന്നു അവന്നായി പ്രത്യാ ശിക്ക.” (സങ്കീ. 37:7) “വിശ്രമിക്കുന്നതിലും ആശ്രയിക്കുന്നതിലും നിങ്ങളുടെ ബലം” (യെശ. 30:15) എന്ന് യെശയ്യാപ്രവാചകനും ഉറപ്പുനല്കുന്നു. ഈ സ്വൈരം അലസതയില്‍ അധിഷ്ഠിതമല്ല. കാരണം കര്‍ത്താവിന്‍റെ ക്ഷണത്തില്‍ വിശ്രമത്തിന്‍റെ വാഗ്ദത്തം അദ്ധ്വാനിപ്പാനുള്ള കല്പനയോടുകൂടി ഘടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത് ഇപ്രകാരമാകുന്നു:- “എന്‍റെ നുകം ഏറ്റുകൊണ്ട് എന്നോട് പഠിപ്പിന്‍. എന്നാല്‍ നിങ്ങളുടെ ആത്മാക്കള്‍ക്ക് ആശ്വാസം കണ്ടെത്തും.” (മത്താ. 11:29) ക്രിസ്തുവില്‍ ഏറ്റം പൂര്‍ണ്ണമായി സ്വസ്ഥതകണ്ടെത്തുന്ന ഒരു ഹൃദയം സംശയമെന്യേ അവന്നു വേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നതില്‍ ഏറ്റവും തീഷ്ണതയും ശുഷ്‌കാന്തിയും കാണിക്കാതിരിക്കയില്ല.

നമ്മുടെ മനസ്സു നമ്മെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തയില്‍ തന്നെ വ്യാപൃതമായിരിക്കുമ്പോള്‍ അത് നമ്മുടെ ശക്തിയുടെയും ജീവന്‍റെയും ഉറവിടമായിരിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവില്‍ നിന്ന് പിന്മാറ്റപ്പെടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അപ്രകാരം നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയെ രക്ഷിതാവില്‍ നിന്ന് അകറ്റി നാമും ക്രിസ്തുവും തമ്മില്‍ ഒരു യോജിപ്പും കൂട്ടായ്മയും ഉണ്ടാകാതിരിക്കത്തക്കവണ്ണം സാത്താന്‍ നിരന്തരം പ്രയത്നിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. നിന്‍റെ മുമ്പില്‍ ഈ ലോകത്തിന്‍റെ ചിറ്റിമ്പങ്ങളും ജീവിതക്ലേശങ്ങളും മറ്റുള്ളവരുടെയും നിന്‍റെയും തെറ്റുകുറ്റങ്ങളും പര്‍വ്വതീകരിച്ചു കാണിച്ചിട്ടു നിന്‍റെ മനസ്സു മറിച്ചുകളവാന്‍ അവന്‍ ജാഗരൂകനായിരിക്കുന്നു. അവന്‍റെ ഉപായങ്ങളാല്‍ നീ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട് പോകരുതെ. സ്വയബോധവും ദൈവത്തിന്നായി ജീവിപ്പാന്‍ ആഗ്രഹവുമുള്ള പലരെയും അവന്‍ തങ്ങളുടെ സ്വന്ത കുറ്റങ്ങളെയും ബലഹീനതകളെയും കുറിച്ചു ചിന്തിപ്പാന്‍ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിനാല്‍ ക്രിസ്തുവില്‍ നിന്ന് അകറ്റി അവരുടെമേല്‍ ജയം പ്രാപിക്കാമെന്നു അവന്‍ പ്രത്യാശിക്കുന്നു. നാം നമ്മുടെ സ്വയത്തെ (അഹത്തെ) നമ്മുടെ ചിന്തയുടെ കേന്ദ്രമാക്കി രക്ഷിക്കപ്പെടുമൊ ഇല്ലയൊ എന്ന ആകുലചിന്തയും ഭയപാരവശ്യവും ഉള്ളവരായിരിക്കരുത്. ഇതെല്ലാം ശക്തിയുടെ ഉറവിടത്തുനിന്ന് നമ്മുടെ ആത്മാക്കളെ വേര്‍പിരിച്ചു കളയുന്നു. നിന്‍റെ ആത്മാവിന്‍റെ സൂക്ഷിപ്പിനെ ദൈവത്തിന്‍റെ കൈയ്യില്‍ ഭരമേല്പിച്ചിട്ട്‌ അവനില്‍ ആശ്രയിച്ചുറച്ചിരിക്കുക. യേശുവിനെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുകയും സംസാരിക്കുകയും ചെയ്ക. നിന്‍റെ സ്വയം അവനില്‍ ലയിച്ചിരി ക്കട്ടെ. സംശയങ്ങളെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചുകളക. ഭയം തള്ളിക്കളക. പൌലോസ് അപ്പോസ്തലനോട് ചേര്‍ന്ന് “ഇനി ജീവിക്കുന്നത് ഞാനല്ല ക്രിസ്തുവത്രെ എന്നില്‍ ജീവിക്കുന്നു; ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ജഡത്തില്‍ ജീവിക്കുന്നതൊ എന്നെ സ്നേഹിച്ചു എനിക്ക് വേണ്ടി തന്നെത്താന്‍ ഏല്പിച്ചു കൊടുത്ത ദൈവപുത്രങ്കലുള്ള വിശ്വാസത്താലത്രെ ജീവിക്കുന്നത്” (ഗലാ. 2:20) എന്ന് പറയുക. ദൈവത്തില്‍ വിശ്രമിക്കുക. നീ അവനില്‍ ഭരമേല്പിച്ചത് കാത്തു സൂക്ഷിപ്പാന്‍ അവന്‍ ശക്തനാകുന്നു. നീ നിന്നെത്തന്നെ അവന്‍റെ കരങ്ങളില്‍ ഏല്പിച്ചാല്‍ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചവന്‍ മുഖാന്തരം അവന്‍ നിന്നെ പൂര്‍ണ്ണ ജയാളി ആക്കും.

ക്രിസ്തു മാനുഷപ്രകൃതി കൈക്കൊണ്ടപ്പോള്‍ മനുഷ്യന്‍റെ സ്വന്ത ഇഷ്ടത്താലല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനാലും പൊട്ടിച്ചു കളവാന്‍ പാടില്ലാത്ത ഒരു സ്നേഹപാശം കൊണ്ട് അവന്‍ മാനവകുലത്തെ തന്നോട് ചേര്‍ത്തു ബന്ധിച്ചു. എന്നാല്‍ സാത്താനാകട്ടെ ആ ബന്ധം വേര്‍പ്പെടുത്തുവാനായി വിവിധങ്ങളായ ലൌകീക ഭോഗങ്ങളാല്‍ നമ്മെ വശീകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. തന്നിമിത്തമാണ് മറ്റൊരു യജമാനനെ തിരഞ്ഞെടുപ്പാന്‍ നമ്മെ യാതൊന്നും വശീകരിക്കാതിരിക്കത്തക്കവണ്ണം നാം ഉണര്‍ന്നിരിക്കയും പോരാടുകയും പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടിയിരിക്കുന്നത്. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടത്തുവാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം നമ്മുക്ക് എല്ലാ കാലത്തും ഉണ്ട്. എന്നാല്‍ നാം നമ്മുടെ ദൃഷ്ടികളെ യേശുക്രിസ്തുവില്‍ തന്നെ പതിച്ചു കൊള്ളാം; അവന്‍ നമ്മെ കാത്തു സൂക്ഷിക്കും. യേശുവിനെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലത്തോളം നമ്മുടെ നില സുരക്ഷിതം തന്നെ. അവന്‍റെ കൈകളില്‍ നിന്ന് നമ്മെ ആര്‍ക്കും പറിച്ചെടുപ്പാന്‍ കഴികയില്ല. അവനെ ഇടവിടാതെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനാല്‍ “നാം ആത്മാവാകുന്ന കര്‍ത്താവിന്‍റെ ദാനമായി തേജസ്സിന്മേല്‍ തേജസ്സ് പ്രാപിച്ച അതെ പ്രതിമയായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നു.” (2 കൊരി. 3:18)

ഇപ്രകാരമാണ് ആദ്യശിഷ്യന്മാര്‍ പ്രിയ രക്ഷിതാവിന്‍റെ സാദൃശ്യമുള്ളവരായിത്തീര്‍ന്നത്. ആ ശിഷ്യന്മാര്‍ യേശുവിന്‍റെ വചനങ്ങള്‍ കേട്ടപ്പോള്‍ അവനെകൊണ്ട് തങ്ങള്‍ക്കുള്ള ആവശ്യകത നന്നായി ബോധിച്ചറിഞ്ഞു. അവര്‍ അത് നിമിത്തം അവനെ അന്വേഷിക്കയും അവനെ കണ്ടെത്തുകയും അവനെ അനുഗമിക്കയും ചെയ്തു. അവര്‍ വീട്ടിലും ഭക്ഷണസമയത്തും സ്വകാര്യ (പ്രാര്‍ത്ഥന) മുറിയിലും വയലിലും അവനോടുകൂടെ തന്നെയായിരുന്നു. ഒരു ഗുരുനാഥനോടു ശിഷ്യര്‍ എന്ന കണക്കെ അവര്‍ അവനോടുകൂടെ ഇരുന്നു അവന്‍റെ വായില്‍നിന്ന് വിശുദ്ധസത്യം സംബന്ധിച്ച പാഠങ്ങള്‍ നിത്യം പഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും തങ്ങള്‍ക്കുള്ള കൃത്യം എന്തെന്നറിവാന്‍ ദാസന്മാര്‍ തങ്ങളുടെ യജമാനന്മാരെ ഉറ്റുനോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന പ്രകാരം അവര്‍ കര്‍ത്താവിനെ ഉറ്റുനോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ ശിഷ്യന്മാര്‍ “നമ്മുക്ക് സമസ്വഭാവമുള്ള മനുഷ്യര്‍ ആയിരുന്നു.” (യാക്കോ. 5:17) അവര്‍ക്കും പാപത്തോടു നമ്മുക്കുള്ള ഇതേ പോരാട്ടം തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. വിശുദ്ധജീവിതം കഴിക്കേണ്ടതിന്നു നമ്മുക്ക് എന്നപോലെ അതെ കൃപതന്നെ അവര്‍ക്കും ആവശ്യമായിരുന്നു.

നമ്മുടെ രക്ഷിതാവിന്‍റെ സാദൃശ്യം ഏകദേശം കൃത്യമായി പ്രതിബിംബിക്കുന്ന തന്‍റെ പ്രിയ ശിഷ്യനായ യോഹന്നാന്‍ അപ്പോസ്തലന്‍ പോലും പ്രകൃത്യാ ആമാര്‍ദ്ദവസ്വഭാവമുള്ളവനായിരുന്നില്ല. അവന്‍ തന്നിഷ്ടക്കാരനും മാനകാംക്ഷിയും ആയിരുന്നു എന്ന് മാത്രമല്ല മുന്‍കോപിയും പ്രതികാര ബുദ്ധിയുള്ളവനുമായിരുന്നു. എന്നാല്‍ കര്‍ത്താവിന്‍റെ ദിവ്യസ്വഭാവം അവന്നു വെളിപ്പെട്ടപ്പോള്‍ അവന്‍ തന്‍റെ സ്വന്തകുറവു കാണുകയും ആ ബോധം നിമിത്തം തന്നെത്താന്‍ താഴ്ത്തുകയും ചെയ്തു. ദൈവപുത്രനില്‍ അവന്‍ ദിവസംതോറും കണ്ടിരുന്ന ബലവും, ക്ഷമയും, ശക്തിയും, ആര്‍ദ്രതയും, മേന്മയും, താഴ്ചയും ഹേതുവായി അവനില്‍ വിസ്മയവും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞുവന്നു. ദിവസേന അവന്‍റെ ഹൃദയം ക്രിസ്തുവിങ്കലേക്ക് ആകര്‍ഷിക്കപ്പെട്ടു. ഒടുവില്‍ തന്‍റെ ഗുരുവിനോടുള്ള സ്നേഹത്തില്‍ തന്‍റെ സ്വയം ആണ്ടുപോകയും ചെയ്തു. അവന്‍റെ നിഷേധബുദ്ധിയും അത്യാഗ്രഹവുമെല്ലാം ക്രിസ്തുവിന്‍റെ സ്വഭാവരൂപീകരണ ശക്തിക്ക് വിധേയമായിത്തീര്‍ന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്‍റെ പുനര്‍ജ്ജീവിപ്പിക്കുന്ന ശക്തിയാല്‍ അവന്‍റെ ഹൃദയത്തിന്നു ഒരു പുതുക്കവും വന്നു. ക്രിസ്തുവിന്‍റെ സ്നേഹത്തിന്‍ ശക്തിയാല്‍ അവന്‍റെ മുഴുസ്വഭാവവും രൂപാന്തരപ്പെട്ടു. ഇവ യേശു കര്‍ത്താവിനോടുള്ള സുനിശ്ചിത ഫലങ്ങളത്രേ. ക്രിസ്തു ഹൃദയത്തില്‍ വസിക്കുമ്പോള്‍ മനുഷ്യന്‍റെ മുഴുപ്രകൃതിയും രൂപാന്തരം പ്രാപിക്കുന്നു ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ആത്മാവ് അതെ അവന്‍റെ സ്നേഹം നമ്മുടെ ഹൃദയത്തെ മൃദുലമാക്കപ്പെടുകയും നമ്മുടെ ആത്മാവിനെ കീഴടക്കുകയും നമ്മുടെ നിരൂപണങ്ങളെയും ആഗ്രഹങ്ങളെയും മേല്പോട്ടു ദൈവത്തിങ്കലേക്കും സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലേക്കും തിരിച്ചുവിടുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്.

ക്രിസ്തു സ്വര്‍ഗ്ഗാരോഹണം ചെയ്തശേഷവും അവന്‍റെ സാന്നിദ്ധ്യം അവന്‍റെ അനുഗാമികളോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് സ്നേഹവും വെളിച്ചവും കൊണ്ട് സമ്പൂര്‍ണ്ണമായ ഒരു ആളത്വപരമായ സാന്നിദ്ധ്യം ആയിരുന്നു. തങ്ങളോടുകൂടെ നടക്കുകയും സംസാരിക്കുകയും പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുകയും ചെയ്തവനും തങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിന്നു ആശയും ആശ്വാസവും പ്രദാനം ചെയ്തവനുമായ യേശു രക്ഷിതാവ് അവരോടു സമാധാനത്തിന്‍റെ ദൂത് പ്രസ്‌താവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ അവന്‍ അവരില്‍നിന്ന് മേലോട്ടു എടുക്കപ്പെട്ടു. ദൂതന്മാരുടെ മേഘം അവനെ ഏറ്റുകൊള്ളും നേരത്തും “ഞാനോ എല്ലാനാളും നിങ്ങളുടെകൂടെ ഉണ്ട്” (മത്താ. 28:20) എന്ന് അരുളിചെയ്ത അവന്‍റെ ശബ്ദം അവര്‍ കേള്‍ക്കുന്നുവല്ലോ. മനുഷ്യസാദൃശ്യത്തില്‍ തന്നെയാണ് അവന്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗാരോഹണം ചെയ്തത്. അതിനാല്‍ ഇനിയും അവന്‍ തങ്ങളുടെ സഖിയും രക്ഷിതാവും ആയിട്ട് ദൈവസിംഹാസനത്തിന്മുമ്പില്‍ ഇരിക്കുന്നു എന്നും അവന്‍റെ സഹതാപം മാറിപ്പോയിട്ടില്ലെന്നും ലോകത്തില്‍ കഷ്ടമനുഭവിക്കുന്ന മാനുഷവര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ ഒരുവനായി അവര്‍ തന്നെ ഇനിയും കരുതിവരുന്നു എന്നും അവര്‍ തീര്‍ച്ചയായും ഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. തന്നാല്‍ വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടവര്‍ക്ക് വേണ്ടി താന്‍കൊടുത്തവിലയുടെ സ്മാരകമായി മുറിപ്പെട്ട തന്‍റെ കൈകാലുകള്‍ കാണിച്ചുകൊണ്ട് അവന്‍റെ വിലയേറിയ രക്തത്തിന്‍റെ പുണ്യംനിമിത്തം അവന്‍ നിത്യം ദൈവസന്നിധിയില്‍ പക്ഷവാദം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നും അവര്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നു. അവര്‍ക്ക് വേണ്ടി സ്ഥലം ഒരുക്കുവാനാണ് അവന്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലേക്ക് കയറിപ്പോയതെന്നും അവന്‍ വീണ്ടും വന്ന് അവരെ അവന്‍റെ അടുക്കല്‍ ചേര്‍ത്തുകൊള്ളും എന്നും അവര്‍ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. സ്വര്‍ഗ്ഗാരോഹണശേഷം അവര്‍ ഒന്നിച്ചു കൂടിയപ്പോള്‍ യേശുവിന്‍റെ നാമത്തില്‍ തങ്ങളുടെ അപേക്ഷകളെ പിതാവിന്‍റെ സന്നിധിയില്‍ സമര്‍പ്പിപ്പാന്‍ അവര്‍ കാംക്ഷിതരായി കാണുന്നു. “നിങ്ങള്‍ പിതാവിനോടപേക്ഷിക്കുന്നതൊക്കെയും അവന്‍ എന്‍റെ നാമത്തില്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് തരും. ഇന്ന് വരെ നിങ്ങള്‍ എന്‍റെ നാമത്തില്‍ ഒന്നും അപേക്ഷിച്ചിട്ടി ല്ല. അപേക്ഷിപ്പിന്‍; എന്നാല്‍ നിങ്ങളുടെ സന്തോഷം പൂര്‍ണ്ണമാകുംവണ്ണം നിങ്ങള്‍ക്ക് ലഭിക്കും” (യോഹ. 16:23,24) എന്ന വാഗ്ദത്തത്തെ മുറുകെ പിടിച്ചുംകൊണ്ട് അവര്‍ ഭക്തിയോടെ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. ക്രിസ്തുയേശു മരിച്ചവന്‍; മരിച്ചിട്ടു ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റവന്‍ തന്നെ. അവന്‍ ദൈവത്തിന്‍റെ വലഭാഗത്തിരിക്കയും നമ്മുക്ക് വേണ്ടി പക്ഷവാദം കഴിക്കയും ചെയ്യുന്നു” (റോമ. 8:34) എന്ന ഘനമേറിയ ന്യായേന അവര്‍ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസക്കരങ്ങളെ ഉയരത്തിലേക്കു അധികമധികം നീട്ടിയിരുന്നു. പെന്തക്കോസ്തു ദിവസത്തില്‍ അവര്‍ ആശ്വാസപ്രദനെ പ്രാപിച്ചു; അവനെക്കുറിച്ചു ക്രിസ്തു “അവന്‍ നിങ്ങളില്‍ ഇരിക്കുകയും ചെയ്യും” (യോഹ. 14:17) എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നുവല്ലോ. അതുകൂടാതെ “ഞാന്‍ പോകുന്നത് നിങ്ങള്‍ക്ക് പ്രയോജനം; ഞാന്‍ പോകാഞ്ഞാല്‍ കാര്യസ്ഥന്‍ നിങ്ങളുടെ അടുക്കല്‍ വരികയില്ല; ഞാന്‍ പോയാല്‍ അവന്‍ നിങ്ങളുടെ അടുക്കല്‍ അയക്കും” (യോഹ. 16:7) എന്നും പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ആകയാല്‍ അന്നുമുതല്‍ പരിശുദ്ധാത്മാവു മുഖാന്തിരമാണ് ക്രിസ്തു തന്‍റെ മക്കളുടെ ഹൃദയങ്ങളില്‍ തുടര്‍ച്ചയായി വാസം ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നത്. അത് മൂലം അവര്‍ക്ക് അവനോടുള്ള ബന്ധവും ഐക്യതയും അവന്‍ അവരുടെയില്‍ ആളത്വമായി ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്തുണ്ടായിരുന്നതിനേക്കാള്‍ അധികം ഞെരുങ്ങിയതായിത്തീര്‍ന്നു. അങ്ങിനെ അവരില്‍ വാസം ചെയ്തിരുന്ന ക്രിസ്തുവിന്‍റെ വെളിച്ചവും സ്നേഹവും ശക്തിയും അവരില്‍കൂടി പുറത്ത് പ്രകാശിച്ചതിനാല്‍ അവരെക്കണ്ടവരൊക്കെയും ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു “അവര്‍ യേശുവിനോടു കൂടെ ആയിരുന്നവര്‍ എന്ന് അറിവാന്‍” ഇടവരികയും ചെയ്തു. (അ.പ്ര. 4:13)

ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ആദ്യശിഷ്യന്മാര്‍ക്ക് എന്തായിരുന്നുവോ അത് തന്നെ ഇന്നുള്ള തന്‍റെ മക്കള്‍ക്കും ആയിരിപ്പാന്‍ അവന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; തന്നോട് ചേര്‍ന്നിരുന്ന ആ ചെറുകൂട്ടം ശിഷ്യന്മാരോടുകൂടെ അവന്‍ കഴിച്ച ആ അന്ത്യപ്രാര്‍ത്ഥനയില്‍:- “ഇവര്‍ക്ക് വേണ്ടി മാത്രമല്ല ഇവരുടെ വചനത്താല്‍ എന്നില്‍ വിശ്വസിപ്പാനിരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് വേണ്ടിയും ഞാന്‍ അപേക്ഷിക്കുന്നു” (യോഹ. 17:20) എന്ന് അവന്‍ ആപേക്ഷിച്ചുവല്ലോ!

യേശുകര്‍ത്താവ് നമ്മുക്കുവേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുകയും താന്‍ പിതാവില്‍ ഒന്നായിരിക്കുന്ന പ്രകാരം നാമും ഒന്നായിരിക്കണമെന്നു അവന്‍ യാചിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്തൊരത്ഭുതമായ ചേര്‍ച്ചയാണിത്‌! കര്‍ത്താ വു തന്നെക്കുറിച്ചു “പുത്രന്നു സ്വതെ ഒന്നും ചെയ്‌വാന്‍ കഴികയില്ല.” “പിതാവ് എന്നില്‍ വസിച്ചുകൊണ്ട് തന്‍റെ പ്രവൃത്തി ചെയ്യുന്നു.” (യോഹ. 5:19 ; 14 10) എന്ന് പറയുന്നു; അങ്ങനെയായാല്‍ ക്രിസ്തു നമ്മുടെ ഹൃദയത്തില്‍ വസിക്കുമ്പോള്‍ ഇച്ഛിക്കയെന്നതും പ്രവൃത്തിക്കയെന്നതും ദൈവം തിരുവുള്ളമുണ്ടായിട്ടു നമ്മില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുമല്ലോ? അവന്‍ പ്രവൃത്തിക്കും പോലെ നാമും പ്രവര്‍ത്തിക്കും; നാം അതെ ആത്മാവ് തന്നെ പ്രകടമാക്കുകയും ചെയ്യും. അങ്ങനെ നാം അവനെ സ്നേഹിച്ചും അവനില്‍ വസിച്ചും കൊണ്ട് “ക്രിസ്തു എന്ന തലയോളം സകലത്തിലും വളരുവാന്‍ ഇടയാക്കും.” (എഫെ. 4:15)

അദ്ധ്യായം 9—പ്രവൃത്തിയും ജീവിതവും

അഖിലാണ്ഡം ഒട്ടുക്കും ജീവന്‍റെയും വെളിച്ചത്തിന്‍റെയും സന്തോഷത്തിന്‍റെയും ഉറവിടമായിരിക്കുന്നത് ദൈവമാണ്. സൂര്യനില്‍ നിന്ന് പ്രകാശരശ്മികളും ജീവ ഉറവയില്‍ നിന്ന് ജലപ്രവാഹവുമെന്ന പോലെ ദൈവത്തില്‍നിന്ന് അനുഗ്രഹങ്ങള്‍ എല്ലാ സൃഷ്ടിജാലങ്ങളിലേക്കും പ്രവഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്‍റെ ജീവന്‍ കുടികൊണ്ടിരിക്കുന്ന മാനുഷഹൃദയങ്ങളില്‍ നിന്നും അത് മറ്റുള്ളവര്‍ക്കായി സ്നേഹത്തിന്‍റെയും വിവിധ അനുഗ്രഹങ്ങളുടെയും വന്‍ നദികള്‍ പുറപ്പെടുവിക്കും. പതിതരായ മനുഷ്യരുടെ ഉന്നമനത്തിലും വീണ്ടെടുപ്പിലുമാണ് നമ്മുടെ കര്‍ത്താവ് സന്തോഷിക്കുന്നത്. ഇതിനായി അവന്‍ തന്‍റെ ജീവനെ വിലമതിക്കാതെ അപമാനം അലക്ഷ്യമാക്കി ക്രൂശിനെ സഹിച്ചുവല്ലോ. ആകയാല്‍ ദൈവദൂതന്മാര്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ സന്തോഷത്തിനുവേണ്ടി പ്രവൃത്തിക്കുന്നതില്‍ സദാ ജാഗരൂകരായിരിക്കുന്നു. അതില്‍ തന്നെയാണ് അവരുടേയും സന്തോഷം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. സ്വഭാവ ഗുണത്തിലും പദവിയിലും എല്ലാംകൊ ണ്ടും നമ്മെക്കാളും താണസ്ഥിതിയിലിരിക്കുന്ന നീചന്മാരെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്നത് വലിയ അപമാനകരമായ കൃത്യമാണെന്നു സ്വാര്‍ത്ഥതല്‍പരന്മാര്‍ വിചാരിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ ആ പ്രവൃത്തിയാണ്‌ പാപരഹിതരായ ദൂതന്മാര്‍ സസന്തോഷം നിര്‍വ്വഹിക്കുന്നത്. ക്രിസ്തുവിന്‍റെ സ്വയത്യാഗപൂര്‍ണ്ണമായ സ്നേഹത്തിന്‍ ആത്മാവാണ് സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ വ്യാപരിക്കുകയും അവിടത്തെ ഭാഗ്യാവസ്ഥയുടെ സാക്ഷാല്‍ കാതലായിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്. അവന്‍റെ അനുഗാമികളിലും അവരുടെ പ്രവൃത്തികളിലും വ്യാപരിക്കുന്നതും അതെ ആത്മാവുതന്നെ. ക്രിസ്തുവിന്‍റെ സ്നേഹം ഹൃദയത്തില്‍ കുടികൊണ്ടിരുന്നാല്‍ അതൊളിക്കയില്ല. പ്രത്യുത അത് സുഗന്ധ ദ്രവ്യം പോലെ അതിന്‍റെ സൗരഭ്യം പരത്തി ചുറ്റുപാടുമുള്ള സകല സൃഷ്ടികള്‍ക്കും അതിന്‍റെ സാന്നിദ്ധ്യബോധം ഒരു ഹൃദയത്തില്‍ നിറഞ്ഞുവരുന്ന ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ആത്മാവ് നല്കിക്കൊണ്ടിരിക്കും. നശിപ്പാറായിരിക്കുന്നവരെ ജീവജലം പാനംചെയ്‌വാന്‍ വാഞ്ചയുള്ളവരാക്കിത്തീര്‍ത്തിട്ട് മരുഭൂമിയിലെ നീരുറവപോലെ അത് എല്ലാവരുടെയും ദാഹം ശമിപ്പിക്കും.

യേശു ചെയ്തതുപോലെ മാനവകുലത്തിന്‍റെ നന്മയ്ക്കും ഉന്നമനത്തിനും പര്യാപ്തമായ പ്രവൃത്തികള്‍ ചെയ്യുന്നവനില്‍ യേശുവിനോടുള്ള സ്നേഹം ഉണ്ടെന്നു വാസ്തവമായി അറിയാം. സ്നേഹം നമ്മെ നമ്മുടെ സ്വര്‍ഗ്ഗസ്ഥ പിതാവിന്‍റെ സംരക്ഷണയുള്ള എല്ലാ ജീവികളോടും സ്നേഹവും ദയയും സഹതാപവും ഉള്ളവരാക്കിത്തീര്‍ക്കുന്നു.

നമ്മുടെ രക്ഷിതാവിന്‍റെ ഐഹിക ജീവിതം സുഖപ്രദമോ. തന്നെ പുലര്‍ത്തുന്നതോ ആയിരുന്നില്ല. നേരെമറിച്ചു നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയവരായ നരകുലത്തിന്‍റെ രക്ഷയ്ക്കുവേണ്ടി നിരന്തരവും ആത്മാര്‍ത്ഥവുമായ അശ്രാന്തപരിശ്രമം ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് അവന്‍ ജീവിതം നയിച്ചത്. പശുത്തൊട്ടി മുതല്‍ കാല്‍വറി വരെ അവന്‍റെ ജീവിതം സ്വയത്യാഗപരമായ ഒന്നായിരുന്നു. എന്നുമാത്രമല്ല, പ്രയാസമുള്ള കൃത്യങ്ങളും, ദുര്‍ഘടമായ യാത്രകളും അദ്ധ്വാനമുള്ള പ്രവൃത്തികളും വിട്ടൊഴിയാന്‍ അവന്‍ ഒരിക്കല്‍പോലും ആഗ്രഹിച്ചതുമില്ല. “മനുഷ്യപുത്രന്‍ ശുശ്രൂഷ ചെയ്യിപ്പാനല്ല ശുശ്രൂഷിപ്പാനും അനേകര്‍ക്കുവേണ്ടി തന്‍റെ ജീവനെ മറുവിലയായി കൊടുപ്പാനും ആകുന്നു വന്നതു എന്നല്ലയോ അവന്‍ പറയുന്നത്. (മത്താ. 20:28) ഇതായിരുന്നു അവന്‍റെ അതിമഹത്തായ ജീവിതോദ്ദേശം. മറ്റെല്ലാം ദ്വിതീയസ്ഥാനം അര്‍ഹിക്കുന്നവയും കീഴ്ത്തരങ്ങളുമായിരുന്നു. ദൈവത്തിന്‍റെ പ്രവൃ ത്തിചെയ്തു അതിനെ തികക്കുന്നത് അവന്‍റെ ഭക്ഷണവും പാനീയവുമായിരുന്നു. സ്വയത്തിന്നും സ്വാര്‍ത്ഥ താല്പര്യത്തിന്നും അവന്‍റെ അദ്ധ്വാനത്തില്‍ ഒരു പങ്കും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

അപ്രകാരംതന്നെ ക്രിസ്തുവിന്‍റെ കൃപയ്ക്കു ഓഹരിക്കാരായിത്തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നവരും മറ്റുള്ളവര്‍ (അവര്‍ക്കുവേണ്ടിയും അവന്‍ മരിച്ചിരിക്കയാല്‍) സ്വര്‍ഗ്ഗീയദാനത്തിന്നു അംശികളായിത്തീരുവാന്‍വേണ്ടി ഏതുവിധമായ ത്യാഗവും അനുഷ്ഠിപ്പാന്‍ സദാ ഒരുക്കമുള്ളവരായിരിക്കും. തങ്ങളുടെ പാര്‍പ്പിന്നുവേണ്ടി ഈ ലോകത്തെ ഗുണീകരിപ്പാന്‍ അവര്‍ തങ്ങളാല്‍ കഴിയുന്നതൊക്കെയും പ്രവര്‍ത്തിക്കും. ഇത് യഥാര്‍ത്ഥമായി മാനസാന്തരപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഒരാളില്‍ തീര്‍ച്ചയായും കാണായ് വരുന്ന ആത്മാവാകുന്നു. ഒരാള്‍ പരമാര്‍ത്ഥ ഹൃദയത്തോടെ ക്രിസ്തുവിന്‍റെ അടുക്കല്‍ വന്ന ഉടനെ അവനില്‍ എത്ര വിലയേറിയ ഒരു സഖിയെയാണ് താന്‍ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നത് എന്ന് മറ്റുള്ളവരോടും സാക്ഷിപ്പാനുള്ള ഒരു ആഗ്രഹം അവന്‍റെ ഹൃദയത്തില്‍ ഉത്ഭവിക്കാതിരിക്കുകയില്ല; കാരണം രക്ഷിക്കുന്നതും വിശുദ്ധീകരിക്കുന്നതുമായ ആ സത്യം അവന്നു തന്‍റെ ഹൃദയത്തില്‍ അടക്കിവെപ്പാന്‍ കഴിയുന്നതല്ല. ക്രിസ്തുവിന്‍റെ നീതിയാല്‍ നാം ആച്ഛാദനം ചെയ്യപ്പെടുകയും നമ്മില്‍ അധിവസിക്കുന്ന അവന്‍റെ ആത്മാവിന്‍റെ സന്തോഷംകൊണ്ടു നാം നിറയപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ നമ്മുക്ക് മൗനമായിരിപ്പാന്‍ സാധിക്കുകയില്ല. കര്‍ത്താവ് നല്ലവനാകുന്നു എന്നു നാം കാണുകയും രുചിക്കയും ചെയ്തിരിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ നമ്മുക്ക് സാക്ഷിപ്പാനും വല്ലതും ഉണ്ടായിരിക്കും. ഫിലിപ്പോസ് രക്ഷിതാവിനെ കണ്ടെത്തിയപ്പോള്‍ ചെയ്തതുപോലെ നാമും മറ്റുള്ളവരെ അവന്‍റെ സന്നിധാനത്തിങ്കലേക്ക് ക്ഷണിച്ചുവരുത്തും. ക്രിസ്തുവിന്‍റെ മനോഹരത്വവും വരുവാനിരിക്കുന്ന ലോകത്തിന്‍റെ അദൃശ്യയഥാര്‍ത്ഥങ്ങളും അവരെ ഗ്രഹിപ്പിക്കുവാന്‍ നാം സദാശ്രമിക്കും. ക്രിസ്തു നടന്ന പാതയില്‍ തന്നെ നടപ്പാനുള്ള അഭിവാഞ്ചയും നമ്മില്‍ അതികലശലായി ഉണ്ടാകും. നമ്മുടെ ചുറ്റും പാര്‍ക്കുന്ന സമസ്ത മനുഷ്യരും “ലോകത്തിന്‍റെ പാപം ചുമക്കുന്ന ദൈവത്തിന്‍റെ കുഞ്ഞാടി”നെ കണ്ടെത്തുവാന്‍ ഇടയാകണം എന്ന ആകാംക്ഷയും നമ്മുക്കുണ്ടാകും.

മറ്റുള്ളവരെ അനുഗ്രഹിപ്പാനായി നാം ചെയ്യുന്ന പ്രയത്നങ്ങള്‍ നമ്മുക്ക് തന്നെ ഒരു അനുഗ്രഹകരമായി പരിണമിക്കുന്നു. വീണ്ടെടുപ്പുവേലയില്‍ നമ്മുക്കും ഒരു ഓഹരി തന്നിരിക്കുന്നതിനാല്‍ ദൈവത്തിന്നുള്ള ഉദ്ദേശം ഇത് തന്നെ. ദിവ്യസ്വഭാവത്തില്‍ അംശികളായി തീര്‍ന്നിട്ട് തങ്ങള്‍ തന്നെ തങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാര്‍ക്ക് അനുഗ്രഹം വരുത്തുവാന്‍ കഴിവുള്ളവരായിത്തീരുവാനുള്ള ഭാഗ്യം ദൈവം മനുഷ്യര്‍ക്കു നല്കിയിരിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്നു മനുഷ്യര്‍ക്ക് കൊടുപ്പാന്‍ കഴിയുന്ന അതിശ്രേഷ്ഠപദവിയും ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷവും ഇതുതന്നെ ഇപ്രകാരം ഈ സ്നേഹശുശ്രൂഷയില്‍ പങ്കുകാരായി തീരുന്നവരൊക്കെയും തങ്ങളുടെ സൃഷ്ടാവിനോടു ഏറ്റവും അടുപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

ദൈവത്തിന്നു ഈ സുവിശേഷ ദൂതും തല്‍സംബന്ധമായ എല്ലാ സ്നേഹശുശ്രൂഷകളും തന്‍റെ ദൂതന്മാരെ ഭരമേല്പിക്കാമായിരുന്നു. തന്‍റെ ഉദ്ദേശ നിവൃത്തിക്കായി മറ്റു മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളും ഉപയോഗിക്കാമായിരുന്നു. എന്നാല്‍ തന്‍റെ അളവില്ലാത്ത സ്നേഹം നിമിത്തം ഈ സ്വാര്‍ത്ഥരഹിതമായ ശുശ്രൂഷയുടെ ഫലമായ സന്തോഷം, ആത്മീക അഭ്യുന്നതി ആദിയായ അനുഗ്രഹങ്ങള്‍ക്ക് നാമും പങ്കാളികളാകുമാറ് ദൈവത്തിന്നു നമ്മെ തന്‍റേയും ക്രിസ്തുവിന്‍റേയും എല്ലാ നല്ല ദൂതന്മാരുടേയും കൂട്ടു വേലക്കാരാക്കുവാന്‍ ഇഷ്ടം തോന്നി.

അവന്‍റെ കഷ്ടാനുഭവങ്ങളുടെ കൂട്ടായ്മ മൂലം നാം ക്രിസ്തുവിനോടു സഹതാപമുള്ളവരായിത്തീരുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മക്കുവേണ്ടി ചെയ്യുന്ന ഓരോ സ്വത്യാഗകര്‍മ്മവും അതനുഷ്ഠിക്കുന്നവന്‍റെ ഹൃദയത്തില്‍ പരോപകാര ശീലം സുദൃഢമാക്കുകയും “സമ്പന്നന്‍ ആയിരുന്നിട്ടും അവന്‍റെ ദാരിദ്ര്യത്തില്‍ നാം സമ്പന്നന്‍ ആകേണ്ടതിന്നു നാം നിമിത്തം ദരിദ്രനായിത്തീര്‍ന്ന (2 കൊരി. 8:9) ലോകത്തിന്‍റെ വീണ്ടെടുപ്പുകാരനായ യേശുകര്‍ത്താവിനോടു അധികം അടുക്കുമാറാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു” നമ്മെ സൃഷ്ടിക്കയില്‍ ദൈവത്തിന്നുണ്ടായിരുന്ന ഉദ്ദേശം നാം ഇപ്രകാരം നിവൃത്തിയാക്കുമ്പോള്‍ മാത്രമേ ജീവന്‍ നമ്മുക്ക് ഒരു അനുഗ്രഹമായിത്തീരുകയുള്ളു.

തന്‍റെ ശിഷ്യന്മാര്‍ ചെയ്യേണമെന്നു കര്‍ത്താവ് നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്ന മാതൃകപ്രകാരം നീ പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയും ആത്മാക്കളെ ആദായപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്‌വാന്‍ തുനിയുമ്പോള്‍ ദൈവീക കാര്യാദികളില്‍ ആഴമേറിയ അനുഭവവും കൂടുതല്‍ പരിജ്ഞാനവും ആവശ്യമാണെന്നു നിനക്ക് ബോധ്യമാകയും തല്‍ഫലമായി നീതിക്കായുള്ള വിശപ്പും ദാഹവും നിന്നില്‍ ഉണ്ടാകയും ചെയ്യും. അപ്പോള്‍ നീ ദൈവത്തോട് മുട്ടിപ്പായി അപേക്ഷിക്കയും നിന്‍റെ വിശ്വാസം ബലപ്പെട്ടു വരികയും നിന്‍റെ ദേഹി രക്ഷാ കൂപത്തില്‍ നിന്ന് ജീവജലം ധാരാളം വലിച്ചു കുടിക്കയും ചെയ്യും. നേരിടുന്ന എതിര്‍പ്പുകളും പരീക്ഷകളും ഹേതുവായി വേദപാരായണത്തിലും പ്രാര്‍ത്ഥനയിലും കൂടുതല്‍ സമയം ചെലവിടുവാന്‍ നീ നിര്‍ബന്ധിതനാകും. അങ്ങനെ നീ കൃപയിലും ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള പരിജ്ഞാനത്തിലും വളരുകയും നല്ല അനുഭവശാലിയായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്.

അന്യര്‍ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള സ്വാര്‍ത്ഥരഹിതമായ പ്രവൃത്തിയാല്‍ ഒരുവന്‍റെ സ്വഭാവത്തിന്നു ശക്തിയും സ്ഥിരതയും ക്രിസ്തുവിന്‍റേതിനു തുല്യമായ മനോഹരത്വവും വര്‍ദ്ധിച്ചു വരികയും അങ്ങനെ അവന്‍ സമാധാനവും സന്തുഷ്ടിയും കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. മേന്മയായ ആകാംക്ഷകള്‍ അവനിലുത്ഭവിക്കുന്നു. അലസതയ്ക്കോ സ്വാര്‍ത്ഥതല്പരതയ്ക്കോ ഇനി മേല്‍ അവനില്‍ ഇടം ഇല്ല. ക്രിസ്തീയ കൃപകളെ ഇപ്രകാരം ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നവര്‍ അവയില്‍ വളരുകയും ദൈ വത്തിന്നായി പ്രവൃത്തിപ്പാന്‍ ശക്തരാകയും ചെയ്യും. അവര്‍ക്ക് നല്ല തെളിവായ ആത്മീയബോധവും സുദൃഢവും വര്‍ദ്ധമാനവുമായ വിശ്വാസവും പ്രാര്‍ത്ഥനയില്‍ അതിയായ പ്രാഗത്ഭ്യവും ഉണ്ടായിരിക്കും. ദൈവത്തിന്‍റെ ആത്മാവ് അവരുടെ ആത്മാക്കളുടെ മീതെ പരിവര്‍ത്തിക്കുന്നതിനാല്‍ ആ ദിവ്യ സ്പര്‍ശനംമൂലം അവരുടെ ദേഹികള്‍ തമ്മില്‍ പവിത്രമായ ഒരു യോജിപ്പ് സംജാതമാകും. ഇപ്രകാരം മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മയ്ക്കുവേണ്ടി സ്വാര്‍ത്ഥരഹിതമായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നവര്‍ സംശയമെന്യേ തങ്ങളുടെ സ്വന്തരക്ഷയ്ക്കായിട്ടത്രേ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത്.

കൃപയില്‍ വളരുന്നതിനുള്ള ഏകമാര്‍ഗ്ഗം കര്‍ത്താവ് നമ്മെ ഏല്പിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രവൃത്തി പരോപകാര തല്‍പരതയോടുകൂടി നിര്‍വ്വഹിക്കുന്നതുതന്നെ. അതിന്‍റെ അര്‍ത്ഥമോ നമ്മുടെ സഹായം ആവശ്യപ്പെടുന്നവര്‍ക്ക് നമ്മാല്‍ കഴിയുന്നത്ര സഹായവും അനുഗ്രഹവും നമ്മുടെ പ്രവൃത്തി മുഖേന വരുത്തിക്കൊടുക്കണം എന്നാകുന്നു. അഭ്യാസം മുഖേനയാണ് ശക്തിയുണ്ടാകുന്നത്. പ്രവൃത്തി ജീവിതവ്യവസ്ഥയാകുന്നു. കൃപമൂലം ലഭ്യമായി വരുന്ന അനുഗ്രഹങ്ങളെ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട് ക്രിസ്തുവിന്നു വേണ്ടി യാതൊന്നും പ്രവര്‍ത്തിക്കാതെ തങ്ങളുടെ ക്രിസ്തീയജീവിതം പുരോഗമിപ്പാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ വേലചെയ്യാതെ ഭക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുമാത്രം ജീവിപ്പാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണ്. അതിന്‍റെ ഫലം ഭൗമീക ലോകത്തിലെന്നപോലെ ആത്മീയലോകത്തിലും അധഃപതനവും നിരാശയും തന്നെ. ഒരു മനുഷ്യന്‍ തന്‍റെ കൈകാലുകളെ ഉപയോഗിക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ കാലാന്തരത്തില്‍ അവയുടെ ശക്തി ക്ഷയിച്ചു തീരെ ഉപയോഗ്യശൂന്യമായിത്തീരും. ഇപ്രകാരം തന്നെ ഒരു ക്രിസ്ത്യാനി തന്‍റെ ദൈവദത്തമായ ശക്തികളെ ഉപയോഗിച്ചില്ലെങ്കില്‍ അവന്നു ക്രിസ്തുവില്‍ വളരുവാന്‍ കഴികയില്ലെന്നു മാത്രമല്ല തനിക്കുണ്ടായിരുന്ന ശക്തിയും കൂടി ക്രമേണ നഷ്ടമായിപ്പോകുന്നതാണ്. ക്രിസ്തുവിന്‍റെ സഭ മനുഷ്യരുടെ രക്ഷക്കായി ദൈവം ഏര്‍പ്പെടുത്തീട്ടുള്ള ഒരു മുഖാന്തരമാകുന്നു. അതിന്നുള്ള ജോലി ഈ ലോകം ഒട്ടുക്കും സുവിശേഷം ഘോഷിക്കുന്നതാണ്. ഈ ചുമതല ഓരോ ക്രിസ്ത്യാനിക്കും ഉണ്ട്. എല്ലാവരും തങ്ങള്‍ക്ക് ലഭ്യമായിട്ടുള്ള പ്രാപ്തിക്കും അവസരത്തിന്നും അനുസാരമായി പിതാവിന്‍റെ ഈ കല്പന നിവര്‍ത്തിക്കേണ്ടതാകുന്നു. നമ്മില്‍ വെളിപ്പെട്ട ക്രിസ്തുവിന്‍റെ സ്നേഹം മൂലം അവനെ അറിയാത്തവര്‍ക്ക് നാം കടക്കാ രാകുന്നു. ദൈവം നമ്മുക്ക് വെളിച്ചം നല്‍കിയത് നമ്മുക്കുവേണ്ടി മാത്രമല്ല മറ്റുള്ളവര്‍ക്കും നാം അതിനെ പ്രകാശിപ്പിപ്പാനാകുന്നു.

ക്രിസ്താനുഗാമികള്‍ ഒക്കെയും തങ്ങളുടെ ഈ ചുമതലയെപ്പറ്റി ഉണര്‍വ്വുള്ളവരായി തീര്‍ന്നാല്‍ പുറജാതികളുടെയിടയില്‍ സുവിശേഷം അറിയിക്കുന്നതിനു ഇന്ന് ഒരാളുള്ളേടത്തു ആയിരം ആളുകള്‍ ഉണ്ടാകും. നേരിട്ടുള്ള ഈ പ്രവൃത്തി ചെയ്‌വാന്‍ കഴിയാത്തവര്‍ക്കും തങ്ങളുടെ വസ്തുവകകളും അനുഭവവും പ്രാര്‍ത്ഥനയും കൊണ്ടു അതിനെ നിലനിര്‍ത്താന്‍ സാധിക്കും. ക്രിസ്തീയരാജ്യങ്ങളിലും ആത്മാക്കളുടെ രക്ഷയ്ക്കുവേണ്ടി ഇന്നുള്ളതിലും വളരെ അധികം ആത്മാര്‍ത്ഥതയും ശുഷ്‌കാന്തിയുമുള്ള വേല നടക്കുന്നതായിരിക്കും.

കര്‍ത്താവിന്നുവേണ്ടി പ്രവൃത്തിക്കുന്നതിനു എപ്പോഴും നാം നമ്മുടെ പിതൃഭവനവും സ്വദേശവും വിട്ടു അന്യരാജ്യങ്ങളിലേക്കു പോകണമെന്നില്ല. പലപ്പോഴും നമ്മുടെ പ്രവൃത്തി സ്ഥലം നമ്മുടെ സ്വന്ത കുടുംബം തന്നെയായിരിക്കും. നമ്മുടെ ഭവനത്തിലോ സഭയിലോ നാം സാമുദായികമായും തൊഴില്‍പരമായും ഇടപെടുന്നവരുടെ മദ്ധ്യേതന്നെ നമ്മുക്ക് ഈ വേല ചെയ്‌വാന്‍ കഴിയുന്നതാണ്.

നമ്മുടെ രക്ഷിതാവിന്‍റെ ഐഹിക ജീവകാലത്തിന്‍റെ ഭൂരിഭാഗവും തച്ചുവേലയിലാണല്ലോ ക്ഷമാപൂര്‍വ്വം കഴിച്ചുകൂട്ടിയത്. അവന്‍ കര്‍ഷകന്മാരോടും കൂലിക്കാരോടും കൂടെ നടക്കുമ്പോഴും അദൃശ്യരും അജ്ഞാതരുമായി സേവകാത്മാക്കളായ ദൂതന്മാര്‍ അവനെ ശുശ്രൂഷിച്ചിരുന്നു. രോഗികളെ സൌഖ്യമാക്കുകയും ക്ഷുഭിതമായിരുന്ന ഗലീലാ കടല്‍ത്തിരകളുടെ മേല്‍ നടക്കുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ അവന്‍ ദിവ്യകൃത്യം എത്ര വിശ്വസ്തതയോടുകൂടി നിറവേറ്റിയോ അത്രയും വിശ്വസ്തത താന്‍ തച്ചുപണി ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന കാലത്തും താന്‍ നിറവേറ്റുവാന്‍ വന്ന ജോലിയില്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചിരുന്നു. അതിനാല്‍ നമുക്കും എത്ര വിനീതമായ കൃത്യങ്ങളിലും ഏറ്റവും താണജീവിതത്തിലും യേശുവോടു നടക്കുകയും പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയും ചെയ്യാം.

“സഹോദരന്മാരെ, ഓരോരുത്തന്‍ വിളിക്കപ്പെട്ട സ്ഥിതിയില്‍ തന്നെ ദൈവസന്നിധിയില്‍ വസിക്കട്ടെ” (1 കൊരി. 7:24) എന്ന് അപ്പോസ്തലന്‍ പറയുന്നു. ഏതൊരു തൊഴില്‍ക്കാരനും തന്‍റെ പരമാര്‍ത്ഥതയില്‍ തന്‍റെ ഗുരുവിന്നു മഹത്വം ഉണ്ടാക്കത്തക്കനിലയില്‍ തന്‍റെ തൊഴില്‍ ചെയ്യാമല്ലോ. അവന്‍ ക്രിസ്തു വിന്‍റെ ഒരു യഥാര്‍ത്ഥ അനുഗാമിയാണെന്നു വരികില്‍ താന്‍ ചെയ്യുന്ന എല്ലാറ്റിലും തന്‍റെ ഭക്തി തിളങ്ങിവിളങ്ങുകയും തന്മൂലം അവനില്‍ ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ആത്മാവുണ്ടെന്നും മനുഷ്യര്‍ കാണ്മാനിടവരികയും ചെയ്യും. ഗലീലാ നാട്ടില്‍ എത്രയും വിനീതാവസ്ഥയില്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന നമ്മുടെ കര്‍ത്താവിന്‍റെ ഉത്സാഹവും വിശ്വസ്തതയുമുള്ള ഒരു പ്രതിനിധിയായിരിപ്പാന്‍ ഒരു യാന്ത്രിക തൊഴില്‍കാരനും കഴിയും. ക്രിസ്തുവിന്‍റെ പേര്‍ വഹിക്കുന്ന ഏവനും മറ്റുള്ളവര്‍ തന്‍റെ നല്ല ക്രിയകള്‍ കണ്ടിട്ട് തങ്ങളുടെ സൃഷ്ടാവും വീണ്ടെടുപ്പുകാരനുമായിരിക്കുന്നവരെ മഹത്വീകരിപ്പാന്‍ ഇടവരത്തക്കവണ്ണം പ്രവൃത്തിപ്പാന്‍ കടമ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

മറ്റുള്ളവര്‍ തങ്ങള്‍ക്ക് ഇതിനേക്കാള്‍ ഉപരിയായ വരങ്ങളും സൌകര്യങ്ങളും ഉണ്ടെന്നു ഒഴികഴിവ് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അനേകം ആളുകള്‍ ക്രിസ്തുവിന്‍റെ സേവയില്‍ നിന്ന് പിന്മാറിക്കളയുന്നു. പ്രത്യേകവരപ്രാപ്തികള്‍ ഉള്ളവര്‍ മാത്രം തങ്ങളെത്തന്നെ ദൈവസേവക്കായി വേര്‍തിരിച്ചു വെച്ചാല്‍ മതി എന്നൊരു അഭിപ്രായം പ്രബലപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ താലന്തുകള്‍ ദൈവം പ്രത്യേകമായി ഒരു കൂട്ടര്‍ക്കു മാത്രമെ നല്കുകയുള്ളു എന്നും മറ്റുള്ളവരെ അതില്‍ നിന്നു തീരെ ഒഴിവാക്കിയിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അങ്ങെനെ ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളവര്‍ തത്സംബന്ധമായ പ്രവൃത്തിയിലും പ്രതിഫലത്തിലും ഭാഗഭാക്കാകണമെന്നു ഉദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല എന്നും ചിലര്‍ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാല്‍ കര്‍ത്താവ് പറഞ്ഞ ഉപമയില്‍ അങ്ങനെ വിവരിച്ചു കാണുന്നില്ല. ആ വീട്ടെജമാനന്‍ തന്‍റെ വേലക്കാരെ വിളിച്ചു ഓരോരുത്തനും തന്‍റെ വേല ഏല്പിച്ചുവല്ലൊ.

സ്നേഹാത്മാവില്‍ ലോകത്തിലെ ഏതു നികൃഷ്ടമായ വേലയും “കര്‍ത്താവിന്നു എന്നപോലെ” (കൊലൊ. 3:23) ചെയ്‌വാന്‍ കഴിയുന്നതാണ്. ദൈവത്തിന്‍റെ സ്നേഹം ഹൃദയത്തിലുണ്ടെങ്കില്‍ അത് തീര്‍ച്ചയായും നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടും. ക്രിസ്തുവിന്‍റെ സൌരഭ്യവാസന നമ്മെ ചുറ്റിക്കൊള്ളുകയും നമ്മുടെ സ്വാധീനശക്തി സദാ ഉല്‍കര്‍ഷദായകവും അനുഗ്രഹപ്രദമായിരിക്കുകയും ചെയ്യും.

ദൈവത്തിന്നുവേണ്ടി പ്രവര്‍ത്തിപ്പാന്‍ ഒരു പ്രത്യേക അവസരമൊ അപൂര്‍വ്വമായ വരപ്രാപ്തികളൊ ഉണ്ടാകുവോളം നീ കാത്തി രിക്കേണ്ട. ലോകം നിന്നെക്കുറിച്ചു എന്ത് വിചാരിക്കും എന്നും നീ കരുതേണ്ട. നിന്‍റെ ദിനംപ്രതിയുള്ള ജീവിതം നിന്‍റെ വിശ്വാസത്തിന്‍റെ വിശുദ്ധിക്കും ആത്മാര്‍ത്ഥതയ്ക്കും ഒരു സാക്ഷ്യമായിരിക്കയും നീ പരോപകാരിയാണെന്നു മറ്റുള്ളവര്‍ക്കു ബോധ്യമാകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കില്‍ നിന്‍റെ പ്രവൃത്തി വിഫലമായി പോകയില്ല.

യേശുവിന്‍റെ ഏറ്റവും നിസ്സാരരും സാധുക്കളും ആയ ശിഷ്യന്മാര്‍ക്ക് പോലും മറ്റുള്ളവര്‍ക്കു ഒരനുഗ്രഹമായി പരിലസിപ്പാന്‍ തങ്ങള്‍ വല്ല പ്രത്യേക നന്മയും ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്നു അവര്‍ക്ക് പക്ഷെ ബോധ്യമായില്ലെന്നുവരാം. എങ്കിലും അവരുടെ നല്ല ജീവിതം ഉളവാക്കുന്ന പ്രേരണാശക്തി അവര്‍ അറിയാതെ തന്നെ നാളുകള്‍ കഴിയുന്തോറും അധികമധികം വ്യാപ്തിയും ആഴവുമുള്ള അനുഗ്രഹ നദികളെ പുറപ്പെടുവിക്കും. അന്ത്യഫലം ലഭിക്കുന്ന ആ ദിവസത്തില്‍ അല്ലാതെ അതിന്‍റെ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ട ഫലങ്ങളെക്കുറിച്ചു അവര്‍ ഒന്നും അറികയില്ല. തങ്ങള്‍ ഗണ്യമായി വല്ലതും ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്നുള്ള അറിവോ തോന്നലോ അവര്‍ക്കുണ്ടായിരിക്കയില്ല. ഫലപ്രാപ്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്താകുലതയാല്‍ തങ്ങളെത്തന്നെ ഭാരപ്പെടുത്തണമെന്നു അവരോടു ആവശ്യപ്പെടുന്നതുമില്ല. ദൈവം തങ്ങള്‍ക്ക് എല്പിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രവൃത്തി വിശ്വസ്തതയോടെ ചെയ്തുകൊണ്ടു തങ്ങളുടെ ജീവിതം നയിക്കപ്പെടുമെന്നേയുള്ളു. അങ്ങനെയായാല്‍ അവരുടെ ജീവിതം വൃഥാവായിപ്പോകയില്ല. അവരുടെ ആത്മാവ് നാള്‍തോറും അധികമധികം ക്രിസ്തുവിന്‍റെ സാദൃശ്യത്തോടനുരൂപമായിവരും. ഈ ജീവിതത്തില്‍ അവര്‍ ദൈവത്തിന്‍റെ പ്രവൃത്തിയില്‍ കൂട്ടുവേലക്കാരായിരുന്നുകൊണ്ട് വരുവാനുള്ള ജീവിതത്തിലെ ഉന്നതവേലയ്ക്കും വാടാത്ത സന്തോഷത്തിന്നും യോഗ്യന്മാരായിത്തീരും.

അദ്ധ്യായം 10—ദൈവത്തെ അറിയുന്നത്

വിവധമാര്‍ഗ്ഗങ്ങളില്‍കൂടി ദൈവം നമ്മുക്ക് തന്നെത്താന്‍ വെളിപ്പെടുത്തുവാനും നമ്മെ തന്‍റെ കൂട്ടായ്മയിലേക്ക് ആകര്‍ഷിക്കുവാനും ശ്രമിച്ചുവരുന്നു. പ്രകൃതി നിരന്തരമായി നമ്മുടെ പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങളോടു സംഭാഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുവല്ലോ. തന്‍റെ കൈവേലകള്‍ മുഖാന്തരം വെളിവാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ദൈവസ്നേഹവും മഹത്വവും ഹൃദയപരമാര്‍ത്ഥതയുള്ള ഏതുമനുഷ്യനും കണ്ടറിയാതിരിക്കുകയില്ല. ശ്രദ്ധാലുക്കള്‍ പ്രകൃതിയിലെ വസ്തുക്കളെ സൂക്ഷ്മാവലോകനം ചെയ്തു അവ മൂലം ദൈവം തങ്ങളോടു അരുളിച്ചെയ്യുന്നവയെ പൂര്‍ണ്ണമായി ഗ്രഹിക്കും. പച്ചപുല്പുറങ്ങളും ഉയര്‍ന്ന വൃക്ഷങ്ങളും, വിടരുന്നമൊട്ടും, പൂക്കളും കടന്നുപോകുന്ന മേഘങ്ങളും മഴയും നീരുറവകളും വാനത്തിലെ മഹത്വങ്ങളും നമ്മുടെ ഹൃദയത്തോട് സംസാരിക്കുകയും അവയെ നിര്‍മ്മിച്ചവനോട് പരിചയിപ്പാന്‍ നമ്മെ ക്ഷണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

നമ്മുടെ രക്ഷിതാവ് പ്രകൃതിയിലെ കാര്യാദികളെ ഉദാഹരിച്ചാണ് ഓരോ ഉപദേശം നല്കിയത്. വൃക്ഷങ്ങള്‍, പക്ഷികള്‍, വയലിലെ താമര, കുന്നുകള്‍, തടാകങ്ങള്‍ ആകാശഗോളങ്ങള്‍ നമ്മുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ സംഭവങ്ങളും പരിതസ്ഥിതികളും ഇവയെല്ലാം ഉദാഹരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്‍ ദിവ്യസത്യങ്ങളെ മനുഷ്യര്‍ക്ക് പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്തിരിക്കയാല്‍ എത്ര ജോലിത്തിരക്കുള്ള അവസരത്തിലും പ്രസ്തുത ഉപദേശങ്ങളെ വിസ്മരിക്കാതിരിക്കുവാനും അവയെക്കുറിച്ചു ധ്യാനിപ്പാനും സൗകര്യമുണ്ട്. അവന്‍റെ മക്കള്‍ തന്‍റെ കൈവേലയെ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നതിനെ ഓര്‍ത്തു സന്തോഷിക്കുന്നവരും ആയിരിക്കണം എന്ന് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഭംഗിയുള്ളതൊക്കെയും അവന്നു വലിയ ഇഷ്ടമാണ് എന്നുമാത്രമല്ല പുറമെയുള്ള ഭംഗിയേക്കാള്‍ അകമെയുള്ള അതായത് സ്വഭാവത്തിന്‍റെ ഭംഗിയെയാണ് അവന്‍ അധികം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്. പുഷ്പങ്ങളെപ്പോലെ നാം ശുദ്ധിയും നിര്‍മ്മലതയും ഉള്ളവരായിരിക്കണമെന്നാണ് അവന്‍ നമ്മെപ്പറ്റി പ്രത്യേകം ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.

നാം ശരിയായി ശ്രദ്ധിക്കുമെങ്കില്‍ ദൈവത്തിന്‍റെ സൃഷ്ടിപ്രവൃത്തികളില്‍ നിന്ന് നമ്മുക്ക് അനുസരണത്തിന്‍റെയും ആശ്രയത്തിന്‍റെ യും വിലയേറിയ പാഠങ്ങള്‍ പഠിക്കാം. യുഗങ്ങള്‍തോറും തങ്ങളുടെ ഗതിക്കു യാതൊരു വ്യത്യാസവും കൂടാതെ നിശ്ചിതപാന്ഥാവില്‍കൂടി ആകാശമാര്‍ഗ്ഗേസഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന നക്ഷത്രജാലങ്ങള്‍ തുടങ്ങി ഏറ്റവും ചെറിയ അണുക്കള്‍വരെയുള്ള പ്രകൃതിയിലെ സര്‍വ്വവസ്തുക്കളും സ്രഷ്ടാവിന്‍റെ ഇഷ്ടം അനുസരിക്കുന്നു. ദൈവമോ എല്ലാറ്റിനേയുംകുറിച്ചു കരുതലുള്ളവനായിരിക്കുകയും താന്‍ സൃഷ്ടിച്ച സര്‍വ്വത്തേയും താങ്ങിനടത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ആകാശമണ്ഡലത്തില്‍ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന അനേകായിരം ലോകങ്ങളെ താങ്ങിപ്പോരുന്നവന്‍ നിര്‍ഭയസ്വൈരമായി മധുരഗാനമാലപിക്കുന്ന കുരികില്‍ പക്ഷികളുടെ ആവശ്യങ്ങളേയും നിറവേറ്റിക്കൊടുക്കുന്നു. മനുഷ്യര്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുമ്പോഴും തങ്ങളുടെ ദിനകൃത്യങ്ങളില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോഴും രാത്രി കിടന്നുറങ്ങുമ്പോഴും പുലര്‍കാലെ എഴുന്നേല്ക്കുമ്പോഴും ധനവാന്‍ വിരുന്നു ആചരിക്കുമ്പോഴും എളിയവന്‍ തന്‍റെ ഭാര്യാകുഞ്ഞുങ്ങളുമായി ഒന്നിച്ചിരുന്നു അന്നന്നുള്ള തുച്ഛമായ ആഹാരം കഴിക്കുമ്പോഴും സ്വര്‍ഗ്ഗസ്ഥപിതാവായ ദൈവം ഓരോരുത്തരെയും ആര്‍ദ്രതയോടുകൂടി കാത്തുപരിപാലിക്കുന്നു. നാം ഒഴുക്കുന്ന കണ്ണുനീര്‍ അവനുമറിയാതിരിക്കുന്നില്ല. അവന്‍റെ അറിവുകൂടാതെ നമ്മുക്ക് പുഞ്ചിരിതൂകുവാനും കഴിയുന്നതല്ല.

ഇത് നാം പൂര്‍ണ്ണമായി വിശ്വസിക്കുമെങ്കില്‍ അനാവശ്യമായ ആകുലചിന്തകള്‍ ഒഴിവാക്കാം. ഇപ്പോഴത്തെപ്പോലെ നമ്മുടെ ജീവിതം നിരാശാപൂര്‍ണ്ണമായിരിക്കയില്ല. കാരണം ചെറുതും വലുതുമായ നമ്മുടെ എല്ലാകാര്യങ്ങളും ദൈവത്തിന്‍റെ കൈയില്‍ ഭരമേല്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കും. അവന്‍ നമ്മുടെ ആവശ്യതകളുടെ മഹത്വം നിമിത്തം അമ്പരന്നുപോകയോ അവയുടെ ഭാരം നിമിത്തം ഭയപരവശനായിത്തീരുകയോ ചെയ്തില്ല. അപ്പോള്‍ പലരും ദീര്‍ഘകാലം അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ആത്മീകസ്വസ്ഥതയും സമാധാനവും നമ്മുക്ക് അനുഭവമാകും.

ഈ ഭൂമി നിന്‍റെ പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങള്‍ക്ക് ഇത്ര കമനീയമായിരിക്കുന്നെങ്കില്‍ പാപവും മരണവും ഏശാത്തതും യാതൊരു ശാപവും ഇല്ലാതിരിക്കുന്നതുമായ വരുവാനുള്ള ലോകം എത്ര അധികം കമനീയമായിരിക്കും! രക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരുടെ വാസസ്ഥലം നമ്മുക്ക് ഊഹിപ്പാന്‍ കഴിയുന്നതിലും അധികം മഹത്വമേറിയതാകുന്നു. ഈ പ്രകൃതിയില്‍ ദൈവം നിക്ഷിപ്തമാക്കിയിരിക്കുന്ന വിവധദാനങ്ങള്‍ അവന്‍റെ മഹത്വത്തിന്‍റെ ഒരു മങ്ങിയ പ്രഭാകിരണം മാത്രമെ ദൃശ്യമാകുന്നുള്ളു. അവിടത്തെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചു: “ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ഒരുക്കീട്ടുള്ളത് കണ്ണുകണ്ടിട്ടില്ല, ചെവി കേട്ടിട്ടില്ല, ഒരു മനുഷ്യന്‍റെ ഹൃദയത്തില്‍ തോന്നീട്ടുമില്ല.” (1കൊരി. 2:9) എന്നാണ് എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.

കവികളും പ്രകൃതി ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാരും ഈ പ്രകൃതിയെക്കുറിച്ചു ധാരാളം വര്‍ണ്ണിച്ചിട്ടുണ്ട്; എങ്കിലും ഒരു സത്യക്രിസ്ത്യാനി മാത്രമേ അതിനെ വേണ്ടുംപോലെ വിലമതിച്ചു അതിന്‍റെ മനോഹരത്വം പൂര്‍ണ്ണമായി ആസ്വദിക്കുന്നുള്ളു. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ അവന്‍ അതില്‍ തന്‍റെ സ്വര്‍ഗ്ഗീയപിതാവിന്‍റെ കൈവേലയെ തിരിച്ചറികയും പൂവിലും ചെടിയിലും വൃക്ഷത്തിലും അവന്‍റെ സ്നേഹത്തെ കാണുകയും ചെയ്യുന്നു. കുന്നും, താഴ്വരയും, കടലും കാണുന്ന ഏവനും അവയില്‍ മനുഷ്യരോടുള്ള ദൈവത്തിന്‍റെ പ്രതിഫലനം കാണുന്നില്ലെങ്കില്‍ അവയെ അവന്നു ഉള്ളവണ്ണം വിലമതിപ്പാന്‍ കഴികയില്ല.

നമ്മുക്ക് വേണ്ടിയുള്ള അവന്‍റെ കാരുണ്യപ്രവര്‍ത്തികളും നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളുടെ മേലുള്ള അവന്‍റെ ആത്മാവിന്‍റെ സ്വാധീനശക്തിയും മുഖേനയാണ് ദൈവം നമ്മോട് സംസാരിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ സ്ഥിതിഗതികള്‍, പരിതസ്ഥിതി, നമ്മുടെ ചുറ്റും ദിനമ്പ്രതി നടക്കുന്ന പരിവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ആദിയായവയെ നാം വേണ്ടുംപോലെ വിവേചിക്കുന്നതായാല്‍ അവയില്‍നിന്ന് അനേകം മഹത്തായ പാഠങ്ങള്‍ നമ്മുക്ക് പഠിപ്പാന്‍ കഴിയും. സങ്കീര്‍ത്തനക്കാരന്‍ ദൈവത്തിന്‍റെ കാരുണ്യപ്രവൃത്തികളെ ആസ്പദമാക്കി “യഹോവയുടെ ദയകൊണ്ടുഭൂമിനിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു” എന്നും “ജ്ഞാനമുള്ളവര്‍ ഇവയെശ്രദ്ധിക്കും; അവര്‍ യഹോവയുടെ കൃപകളെ ചിന്തിക്കും” എന്നും പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

(സങ്കീ. 33:5; 107:43)

തിരുവചനം മൂലം ദൈവം നമ്മോടു സംസാരിക്കുന്നു. അതില്‍ നമ്മുക്ക് അവന്‍റെ സ്വഭാവഗുണത്തിന്‍റെയും മനുഷ്യരോടുള്ള അവന്‍റെ ഇടപാടുകളുടെയും അതിമഹത്തായ വീണ്ടെടുപ്പുവേലയുടെയും പ്രസ്പഷ്ടമായ ഒരു വെളിപ്പാട് അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇതുമൂലം പൂര്‍വ്വപിതാക്കന്മാരുടെയും പ്രവാചകന്മാരുടെ ദൈവത്തിന്‍റെ ഇതര വിശുദ്ധന്മാരുടെയും ചരിത്രം നമ്മുക്ക് അറിവായ്‌വരുന്നുണ്ട്. “അവര്‍ നമ്മുക്ക് സമസ്വഭാവമുള്ള മനുഷ്യര്‍ ആയിരുന്നു.” (യാക്കൊ. 5:17) നമ്മുക്ക് നേരിട്ടതുപോലുള്ള അധൈര്യങ്ങള്‍ അവര്‍ക്കും ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നും, നാം പരീക്ഷയില്‍ അകപ്പെടുന്നതുപോലെ അവരും അകപ്പെട്ടിരുന്നുവെന്നും, എങ്കിലും അവര്‍ വീണ്ടും കര്‍ത്താവിന്‍റെ കൃപയാല്‍ ധൈര്യം ഉള്‍ക്കൊണ്ടു ജയം പ്രാപിച്ചു എന്നും നാം തിരുവെഴുത്തുകളില്‍ കാണുന്നു. അതിനാല്‍ ആ വസ്തുത നാം വായിച്ചറിയുംതോറും നീതിക്കായുള്ള പോരാട്ടത്തില്‍ നമ്മുടെ ധൈര്യം വര്‍ദ്ധിച്ചു വരുന്നതാണ്. കൃപയാല്‍ അവര്‍ക്ക് സിദ്ധിച്ച വിലയേറിയ അനുഭവങ്ങളേയും അവര്‍ ആസ്വദിച്ച വെളിച്ചം, സ്നേഹം, അനുഗ്രഹം, ആദിയായവയും അവര്‍ ചെയ്ത പ്രവൃത്തികളേയും കുറിച്ചു നാം വായിക്കുമ്പോള്‍ അവരെ ഇതിന്നായി പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ച അതേ ആത്മാവ്‌ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിലും അവര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നതു പോലെയുള്ള ഒരു തീഷ്ണാഗ്നിയും സ്വഭാവത്തിലും ദൈവത്തോടുള്ള കൂട്ടായ്മയിലും അവര്‍ ആയിത്തീരുവാനുള്ള ഒരു അഭിവാഞ്ചയും നമ്മുടെ ഹൃദയത്തില്‍ ഉളവാകും.

യേശുകര്‍ത്താവ് പഴയനിയമ തിരുവെഴുത്തുകളെക്കുറിച്ചു “അവ എനിക്ക് സാക്ഷ്യം പറയുന്നു” (യോഹ. 5:39) എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടു ള്ള സ്ഥിതിക്കു അവ പുതിയനിയമ തിരുവെഴുത്തുകളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം എത്ര അധികം വാസ്തവമായിരിക്കും. അതെ, വേദപുസ്തകം നമ്മുടെ വീണ്ടെടുപ്പുകാരനും നമ്മുടെ നിത്യജീവന്‍റെയും പ്രത്യാശയുടെയും കേന്ദ്രമായിരിക്കുന്ന യേശുകര്‍ത്താവിനെക്കുറിച്ചു സാക്ഷ്യം പറയുന്നു. “ഉളവായതൊന്നും അവനെക്കൂടാതെ ഉളവായതല്ല” (യോഹ. 1:3) എന്ന തിരുവെഴുത്തിന്‍പ്രകാരം സൃഷ്ടിപ്പിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഉല്പത്തിപുസ്തകത്തിലെ ആദ്യരേഖ തുടങ്ങി വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിലെ, അതെ, ഞാന്‍ വേഗം വരുന്നു” (വെളി. 22:20) എന്നുള്ള അന്ത്യവാഗ്ദത്തം നാം അവന്‍റെ പ്രവൃത്തികളെക്കുറിച്ചു വായിക്കുകയും അവന്‍റെ ശബ്ദം ശ്രവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നിനക്ക് രക്ഷിതാവിനോടു പരിചയമുണ്ടാകണമെന്ന ആശയുണ്ടെങ്കില്‍ തിരുവെഴുത്തുകളെ നന്നായി ആരാഞ്ഞുപഠിക്കുക.

നിന്‍റെ ഹൃദയം മുഴുവനും ദൈവവചനം കൊണ്ട് നിറയ്ക്കുക. അതു നിന്‍റെ കത്തിജ്വലിക്കുന്ന ആത്മീക ദാഹം ശമിപ്പിക്കുന്ന ജീവജലമാകുന്നു. സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ നിന്നുള്ള ജീവന്‍റെ അപ്പവും അത് തന്നെ. “നിങ്ങള്‍ മനുഷ്യപുത്രന്‍റെ മാംസം തിന്നാതെയും അവന്‍റെ രക്തം കുടിക്കാതെയും ഇരുന്നാല്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് ഉള്ളില്‍ ജീവനില്ല” എന്ന് കര്‍ത്താവ് പറകയും “ഞാന്‍ നിങ്ങളോട്‌ സംസാരിച്ച വചനങ്ങള്‍ ആത്മാവും ജീവനും ആകുന്നു” എന്ന് താന്‍ തന്നെ അതിനെ വിശദീകരിക്കയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. (യോഹ. 6:53-63) നാം ഭക്ഷിക്കയും കുടിക്കയും ചെയ്യുന്നതില്‍ നിന്ന് നമ്മുടെ ശരീരം പോഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. പ്രകൃതിയിലെ വ്യവസ്ഥപോലെ തന്നെയാണ് ആത്മീയ ലോകത്തിലെ വ്യവസ്ഥയും. നമ്മുടെ ധ്യാനവിഷയമാണ് നമ്മുടെ ആത്മപ്രകൃതിക്ക് ആരോഗ്യവും ശക്തിയും കൊടുക്കുന്നത്.

വീണ്ടെടുപ്പു എന്ന വിഷയം ദൈവ ദൂതന്മാരും കുനിഞ്ഞു നോക്കുവാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒന്നാകുന്നു: അത് തന്നെയായിരിക്കും നിത്യതയുടെ അവസാനമില്ലാത്ത യുഗായുഗങ്ങളില്‍ പ്രശംസയും പാട്ടും. ആ സ്ഥിതിക്ക് ഇപ്പോള്‍ അത് നമ്മുടെ അതിസൂക്ഷ്മമായ പഠനവും പരിചിന്തനവും അര്‍ഹിക്കുന്നില്ല എന്ന് ആര്‍ പറയും? കര്‍ത്താവിന്‍റെ അളവറ്റ കരുണ, അവന്‍റെ ആര്‍ദ്രസ്നേഹം, അവന്‍റെ യാഗാര്‍പ്പണം ഇവയെല്ലാം എത്രയും ഗൗരവപൂര്‍വ്വവും, ഭയഭക്തിയോടും വിചിന്തനം ചെയ്യേണ്ട വിഷയങ്ങളാകുന്നു. നമ്മുടെ പ്രിയരക്ഷിതാവും മദ്ധ്യസ്ഥനുമായിരിക്കുന്നവന്‍റെ സ്വഭാവ വൈശിഷ്ട്യത്തെക്കുറിച്ചു നാം എപ്പോഴും ധ്യാനിക്കണം. തന്‍റെ ജനത്തെ അവരുടെ പാപങ്ങളില്‍നിന്ന് രക്ഷിപ്പാനായി ഈ ലോകത്തില്‍ വന്ന അവന്‍റെ ഉദ്ദേശത്തെപ്പറ്റിയും നാം ഗാഢമായി ചിന്തിക്കണം. ഇങ്ങനെ നാം ഈ സ്വര്‍ഗ്ഗീയ വിഷയങ്ങളെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കുന്തോറും നമ്മുടെ വിശ്വാസവും സ്നേഹവും അധികമധികമായി സുശ്ശക്തമാകയും നമ്മുടെ പ്രാര്‍ത്ഥനയില്‍ വിശ്വാസവും സ്നേഹവും കലര്‍ന്നിരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് അത് ദൈവത്തിന്നു കൂടുതല്‍ സ്വീകാര്യമായിത്തീരുകയും ചെയ്യും. മാത്രമല്ല അത് ബുദ്ധിപൂര്‍വ്വകവും എരിവുള്ളതും ആയിരിക്കും. അപ്പോള്‍ യേശു കര്‍ത്താവില്‍ അധികം സ്ഥിരമായ വിശ്വാസം ഉണ്ടാകയും തല്‍ഫലമായി അവന്മുഖാന്തരം ദൈവത്തോട് അടുക്കുന്നവരെ പൂര്‍ണ്ണമായി രക്ഷിപ്പാന്‍ കഴിയുന്ന അവന്‍റെ ശക്തിയില്‍ ദൈനംദിനവും സജീവവുമായ ഒരനുഭവം കരഗതമാകയും ചെയ്യുന്നതാണ്.

നമ്മുടെ രക്ഷിതാവിന്‍റെ പൂര്‍ണ്ണതയെപ്പറ്റി ധ്യാനിക്കുമ്പോള്‍ നാം മുഴുവനും രൂപാന്തരപ്പെട്ടു അവന്‍റെ വിശുദ്ധിയുടെ സാദൃശ്യത്തോട് അനുരൂപരാകുവാന്‍ വാഞ്ചിക്കും. അപ്പോള്‍ നമ്മുക്ക് നാം ആരാധിക്കുന്ന അവനെപ്പോലെ ആയിത്തീരണമെന്നുള്ള ആത്മീയവിശപ്പും ദാഹവും ഉണ്ടാകും. നാം കര്‍ത്താവിനെപ്പറ്റി എത്ര അധികം ധ്യാനിക്കുമോ അത്ര അധികം അവനെപ്പറ്റി മറ്റുള്ളവരോടു സംസാരിക്കയും ലോകസമക്ഷം അവനെ പ്രതിബിംബിക്കയും ചെയ്യും.

വേദപുസ്തകം പണ്ഡിതന്മാര്‍ക്കുവേണ്ടി മാത്രം എഴുതപ്പെട്ടതല്ല; നേരെ മറിച്ചു അത് സാമാന്യ ജനങ്ങള്‍ക്കും കൂടെയുള്ളതാണ്. രക്ഷയ്ക്കു അത്യന്താപേക്ഷിതമായ വന്‍ സത്യങ്ങള്‍ പട്ടാപ്പകല്‍പോലെ അതില്‍ പ്രസ്പഷ്ടമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അത് വെളിവാക്കുന്ന ദൈവേഷ്ടത്തിന്നു വിപരീതമായി തങ്ങളുടെ സ്വന്ത ഇഷ്ടപ്രകാരം നടക്കുന്നവരൊഴികെ മറ്റാരും അതിനെ തെറ്റിദ്ധരിക്കയൊ അങ്ങനെ വഴി തെറ്റിപ്പോകയൊ ചെയ്കയില്ല.

ദൈവവചനം എന്ത് ഉപദേശിക്കുന്നു എന്നറിവാന്‍ നാം മനുഷ്യരുടെ അഭിപ്രായം എടുക്കാതെ തിരുവെഴുത്തുകള്‍ എന്ത് പറ യുന്നു എന്ന് നാം തന്നെ വായിച്ചു പഠിക്കണം. നാം തന്നെ ചിന്തിച്ചറിയുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് വിട്ടുകൊടുത്താല്‍ നമ്മുടെ ശക്തികള്‍ മുടന്തിയും പ്രാപ്തികള്‍ കുറുകിയും പോകുന്നതാണ്. മനസ്സിന്‍റെ ശ്രേഷ്ഠശക്തികള്‍ അഭ്യാസനക്കുറവു നിമിത്തം ദൈവവചനത്തിന്‍റെ ഗാഢമായ അര്‍ത്ഥം ഗ്രഹിക്കത്തക്ക നിലയില്‍ അവയെ കേന്ദ്രീകൃതമാക്കുവാന്‍ അപര്യാപ്തങ്ങളായി ഭവിച്ചുപോകും. നേരെമറിച്ചു തിരുവെഴുത്തിനെ തിരുവെഴുത്തോടും ആത്മീകമായതിനെ ആത്മീകമായതിനോടും താരതമ്യപ്പെടുത്തി വേദപുസ്തകത്തിലെ വിവിധ വിഷയങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കണ്ടുപിടിപ്പാനായി മനസ്സു വ്യാപരിപ്പിച്ചാല്‍ അത് നല്ലവണ്ണം വികസിക്കും.

തിരുവെഴുത്തു പഠനംപോലെ നമ്മുടെ ബുദ്ധിയെ ബലപ്പെടുത്തുവാന്‍ ഉപയുക്തമായ മറ്റൊന്നുമില്ല. നമ്മുടെ ആലോചനകളെ ശ്രേഷ്ഠമാക്കുവാനും പ്രാപ്തികളെ ശക്തീകരിക്കുവാനും പര്യാപ്തമായിരിക്കുന്ന വിശാലവും അത്യുത്തമവുമായ സത്യങ്ങള്‍ വേദപുസ്തകത്തിലുള്ളതുപോലെ വേറൊരു ഗ്രന്ഥത്തിലും ഇല്ല. മനുഷ്യര്‍ ദൈവവചനത്തെ പഠിക്കേണ്ട പ്രകാരം പഠിച്ചാല്‍ ഇക്കാലത്ത് ദുര്‍ല്ലഭമായി മാത്രം കാണപ്പെടുന്ന വിശാല മനസ്സും ശ്രേഷ്ടമായ സ്വഭാവഗുണവും സ്ഥിരനിശ്ചയവും അവരില്‍ ധാരാളമായി ഉണ്ടാകും.

എന്നാല്‍ ബദ്ധപ്പെട്ടു ദൈവവചനം വായിച്ചാല്‍ യാതൊരു പ്രയോജനവും ഉണ്ടാകുന്നതല്ല. ഒരുവന്‍ വേദപുസ്തകം ആദിയോടന്തം വായിച്ചിരിക്കാം; എങ്കിലും അതിന്‍റെ ഭംഗിയാകട്ടെ അതിന്‍റെ അഗാധവും മറവുമായിരിക്കുന്ന പൊരുളാകട്ടെ ഗ്രഹിച്ചിരിക്കയില്ല. ഒരു വാക്യം എടുത്തു അതിന്‍റെ അര്‍ത്ഥം എന്തെന്നും രക്ഷാമാര്‍ഗ്ഗത്തോട് അതു എങ്ങനെ സംബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നും നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ സ്പഷ്ടമായി ബോധ്യപ്പെടുന്നതുവരെ അതിനെക്കുറിച്ചു ധ്യാനിക്കാതെ തത്രപ്പാടോടുകൂടി അനേകം അദ്ധ്യായങ്ങള്‍ ഒരെനീട്ടായി വായിക്കുന്നതുകൊണ്ട് യാതൊരു പ്രയോജനവുമില്ല. നിങ്ങളുടെ കൈയ്യില്‍ എപ്പോഴും വേദപുസ്തകം ഉണ്ടായിരിക്കണം. അവസരം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ അത് വായിക്കുക. കഴിവുള്ളിടത്തോളം വേദവാക്യങ്ങളെ മനഃപാഠം ചെയ്ക. വഴി നടക്കുമ്പോള്‍ അതില്‍ നിന്ന് ഒരു ഭാഗം വായിച്ചു ധ്യാനിച്ചു അതിനെ നിന്‍റെ മനസ്സില്‍ പതിച്ചു കൊള്‍ക.

നല്ലശ്രദ്ധയും പ്രാര്‍ത്ഥനാപൂര്‍വ്വകവുമായ പാരായണവും കൂടാതെ നമ്മുക്ക് ജ്ഞാനം സമ്പാദിപ്പാന്‍ കഴികയില്ല. വേദപുസ്തകത്തിന്‍റെ ചില ഭാഗങ്ങള്‍ നിഷ്പ്രയാസം മനസ്സിലാക്കത്തക്കവയാണ്. എന്നാല്‍ മറ്റ് ചില ഭാഗങ്ങളുടെ അര്‍ത്ഥം പെട്ടെന്ന് ഗ്രഹിപ്പാന്‍ കഴികയില്ല. അതിനാല്‍ നാം തിരുവെഴുത്തുകള്‍ ഒത്തു നോക്കണം. ആ കാര്യത്തില്‍ വളരെ സൂക്ഷ്മമായ നിരീക്ഷണവും പ്രാര്‍ത്ഥനയോടുകൂടിയ വിചിന്തനവും ആവശ്യമുണ്ട്. ഏതാദൃശ പരിശ്രമത്തിന്നു ധാരാളം പ്രതിഫലം ലഭിക്കും. ലോഹഖനിയില്‍ വേലചെയ്യുന്ന ഒരുവന്‍ ഭൂമിയുടെ അന്തര്‍ഭാഗത്തു മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വിലയേറിയ ലോഹഞരമ്പു (ലോഹരേഖ) കണ്ടെത്തുന്ന പ്രകാരം ദൈവവചനമാകുന്ന ഖനിയില്‍ ഇടവിടാതെ നിരീക്ഷണം നടത്തുന്നവന്‍ ആശ്രദ്ധരായ അന്വേഷകരുടെ ദൃഷ്ടികള്‍ക്ക്‌ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന അനവധി മഹല്‍ സത്യങ്ങളെ ഒളിച്ചു വച്ച നിധിപോലെ കണ്ടെത്തുന്നതാണ്. നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളില്‍ നാം സംഗ്രഹിച്ചു ധ്യാനിക്കുന്ന ആത്മശ്വാസീയമായ വചനങ്ങള്‍ ജീവന്‍റെ ഉറവയില്‍ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടൊഴുകുന്ന ജീവപ്രവാഹം പോലെയായിരിക്കും.

പ്രാര്‍ത്ഥനകൂടാതെ ഒരിക്കലും ദൈവവചനം പാരായണം ചെയ്യരുത്. വേദപുസ്തകം തുറക്കുന്നതിനു മുമ്പെ ദൈവാത്മാവിന്‍റെ പ്രകാശത്തിന്നായി നീ അപേക്ഷിച്ചാല്‍ അത് തീര്‍ച്ചയായും നിനക്ക് ലഭിക്കും. നഥനയേല്‍ യേശുവിന്‍റെ അടുക്കല്‍ വന്നപ്പോള്‍: ഇതാ സാക്ഷാല്‍ യിസ്രായേല്യന്‍; ഇവനില്‍ കപടം ഇല്ല” എന്ന് രക്ഷിതാവ് അവനെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞു. “നഥനയേല്‍ അവനോടു എന്നെ എവിടെ വച്ചു അറിയും എന്ന് ചോദിച്ചതിന്നു: ഫിലിപ്പോസ് നിന്നെ വിളിക്കും മുമ്പെ നീ അത്തിയുടെ കീഴില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ നിന്നെ കണ്ടു എന്ന് യേശു ഉത്തരം പറഞ്ഞു.” (യോഹന്നാന്‍ 1:47,48) സത്യം ഇന്നതെന്നറിയേണ്ടതിന്നു നമ്മുക്കാവശ്യമായ വെളിച്ചം വേണമെന്നു ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് നാം അവനെ സമീപിച്ചാല്‍ നാം പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് വച്ചു അവന്‍ നമ്മെയും കാണും. മനോവിനയത്തോടുകൂടി ദിവ്യനടത്തിപ്പിന്നായി അപേക്ഷിക്കുന്ന ഏവരോടും വെളിച്ച ലോകത്തില്‍ നിന്നുള്ള ദൂതന്മാരുടെ സാന്നിദ്ധ്യം ഉണ്ടായിരിക്കും.

പരിശുദ്ധാത്മാവ് രക്ഷിതാവിനെ ഉയര്‍ത്തിക്കാണിക്കുകയും മഹത്വീകരിക്കയും ചെയ്യുന്നു. കര്‍ത്താവിനെയും അവന്‍റെ നീതിയുടെ നിഷ്കളങ്കതയെയും അവന്മൂലം നമ്മുക്കുള്ള മഹാരക്ഷയെയും നമ്മുക്ക് കാണിച്ചു തരുന്നതാകുന്നു പരിശുദ്ധാത്മാവിന്‍റെ ഉദ്യോഗം. “അവന്‍ എനിക്കുള്ളതില്‍ നിന്ന് എടുത്തു നിങ്ങള്‍ക്ക് അയച്ചുതരും” എന്ന് യേശു കര്‍ത്താവ് പറയുന്നു. (യോഹ. 16:14) സത്യത്തിന്‍റെ ആത്മാവുമാത്രമാണ് ദിവ്യസത്യം യഥാവിധി പഠിപ്പിപ്പാന്‍ കഴിവുള്ള ഗുരുനാഥന്‍. തന്‍റെ പുത്രനെ മനുഷ്യര്‍ക്ക് വേണ്ടി മരണത്തിന്നു ഏല്പിക്കുകയും തന്‍റെ ആത്മാവിനെ അവരുടെ ഗുരുവും സദാകാലത്തേയ്ക്കുള്ള വഴികാട്ടിയും ആയി നിയമിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നതില്‍ നിന്ന് ദൈവം മാനുഷവര്‍ഗ്ഗത്തെ എത്ര കണ്ടു വിലമതിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് നോക്കുവിന്‍.

* * * * *

അദ്ധ്യായം 11—പ്രാര്‍ത്ഥന എന്ന അവകാശം

പ്രകൃതി, തിരുവെഴുത്തുകള്‍, തന്‍റെ നിത്യപരിപാലനം, പരിശുദ്ധാത്മപ്രബോധനം ആദിയായവയില്‍കൂടി ദൈവം നമ്മോടു സംസാരിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ അതുപോരാ നമ്മുടെ ഹൃദയത്തെ അവന്നു പകര്‍ന്നുകൊടുക്കണം. നമ്മില്‍ ആത്മജീവനും ചൈതന്യവുമുണ്ടാകണമെങ്കില്‍ നാം നമ്മുടെ സ്വര്‍ഗ്ഗസ്ഥപിതാവിനോടു സമ്പര്‍ക്കം പുലര്‍ത്തണം. നമ്മുടെ മനസ്സു അവങ്കലേക്ക് ആകര്‍ഷിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടായിരിക്കാം; നാം അവന്‍റെ ക്രിയകളെയും കരുണകളെയും അനുഗ്രഹങ്ങളേയുംകുറിച്ചു സദാ ധ്യാനിച്ചേക്കാം; എന്നാല്‍ ഇവയൊന്നുകൊണ്ടും അവനോടുള്ള കൂട്ടായ്മ പൂര്‍ത്തിയാകുകയില്ല. അത് പൂര്‍ത്തിയാകണമെങ്കില്‍ നമ്മുടെ യഥാര്‍ത്ഥ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചു നാം അവനോടു എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കണം.

പ്രാര്‍ത്ഥന എന്നത് നമ്മുടെ ഹൃദയത്തെ ഒരു ചങ്ങാതിക്കെന്നപോലെ, ദൈവത്തിന്നു തുറന്നു കാട്ടുന്നതാകുന്നു. ഇത് നാം എങ്ങനെയുള്ളവരാകുന്നു എന്ന് ദൈവത്തെ അറിയിപ്പാനല്ല പിന്നെയോ അ വനെ കൈക്കൊള്ളുവാന്‍ നമ്മെ പ്രാപ്തിയുള്ളവരാക്കുവാനാണ് അത് ആവശ്യമായിരിക്കുന്നത്. പ്രാര്‍ത്ഥന ദൈവത്തെ നമ്മുടെ അടുക്കലേക്ക് വലിച്ചിറക്കാതെ നമ്മെ അവന്‍റെ അടുക്കലേക്ക് ഉയര്‍ത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നതു.

യേശു ഈ ഭൂമിയിലുണ്ടായിരുന്നപ്പോള്‍ എങ്ങിനെ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണം എന്ന് തന്‍റെ ഐഹികജീവിതകാലത്ത് ശിഷ്യരെ പഠിപ്പിച്ചു. തങ്ങളുടെ ദിനം പ്രതിയുള്ള ആവശ്യങ്ങളെ ദൈവത്തോട് അറിയിപ്പാനും ചിന്താഭാരങ്ങളെ അവന്‍റെമേല്‍ ഇട്ടുകൊള്ളുവാനും അവന്‍ അവരെ ഉപദേശിച്ചു. തങ്ങളുടെ പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ കേള്‍ക്കപ്പെടും എന്നതിനു കര്‍ത്താവ് അവര്‍ക്ക്‌ നല്കിയ ഉറപ്പു നമ്മുക്ക് കൂടി ഉള്ളതാകുന്നു.

യേശു മനുഷ്യരുടെ ഇടയില്‍ അധിവസിച്ചിരുന്ന കാലത്തുമിക്ക ദിവസങ്ങളും പ്രാര്‍ത്ഥനയില്‍ ചെലവഴിച്ചിരുന്നു. നമ്മുടെ രക്ഷിതാവ് നമ്മുടെ ആവശ്യകതകളോടും ബലഹീനതയോടും ഏകീഭവിച്ചുകൊണ്ട് തന്‍റെ കൃത്യനിര്‍വ്വഹണത്തിലും പരീക്ഷാവിജയത്തിനും വേണ്ടി തനിക്കാവശ്യമുള്ള പുതുശക്തി പിതാവില്‍നിന്ന് അപേക്ഷിച്ചു വാങ്ങുന്നതില്‍ അവന്‍ ഒരു യാചകനും ഹര്‍ജ്ജിക്കാരനുമായിത്തീര്‍ന്നു. അവന്‍ സര്‍വ്വകാര്യങ്ങളിലും നമ്മുടെ ഉത്തമ ദൃഷ്ടാന്തമാകുന്നു. “സര്‍വ്വത്തിലും നമ്മുക്കുതുല്യമായി പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടവന്‍” ആകയാല്‍ അവന്‍ നമ്മുടെ ബലഹീനതകളില്‍ നമ്മുക്ക് തുണനില്പാന്‍ കഴിവുള്ള സഹോദരന്‍ ആയി എങ്കിലും പാപരഹിതന്‍ എന്ന നിലയില്‍ അവന്‍റെ പ്രകൃതിപാപത്തോടു വെറുപ്പുള്ളതായിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് പാപസംമ്പൂര്‍ണ്ണമായ ഈ ലോകത്തില്‍ അവന്‍ ആത്മാവില്‍ വലിയപോരാട്ടവും പീഡയും അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്നു. അവന്‍റെ മനുഷ്യത്വം പ്രാര്‍ത്ഥനയെ ഒരു ആവശ്യകതയും അവകാശവും ആക്കിത്തീര്‍ത്തു. തന്‍റെ പിതാവിനോടുള്ള സംസര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ അവന്‍ ആനന്ദവും ആശ്വാസവും കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. ഇങ്ങനെ ദൈവപുത്രനും നരകുല രക്ഷിതാവുമായവന്നു പ്രാര്‍ത്ഥന ആവശ്യമായിരുന്നെങ്കില്‍ ബലഹീനരും പാപസമ്പൂര്‍ണ്ണരുമായ നമ്മുക്ക് അതെത്ര അധികം ആവശ്യമാണെന്നു ചിന്തിക്കുക.

തന്‍റെ അനുഗ്രഹങ്ങളുടെ നിറവു നമ്മുടെ മേല്‍ വര്‍ഷിക്കേണ്ടതിന്നു നമ്മുടെ സ്വര്‍ഗ്ഗസ്ഥപിതാവു കാത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആ സീമയറ്റ സ്നേഹകൂപത്തില്‍ നിന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥനമൂലം ധാരാളം കോരിക്കുടി ക്കുന്നതിനുള്ള അവകാശം നമ്മുക്കുണ്ട്. എന്നാല്‍ നാം വളരെ അപൂര്‍വ്വമായിട്ടു മാത്രമല്ലേ അത് ചെയ്യുന്നുള്ളു. തന്‍റെ മക്കളില്‍ ഏറ്റവും പാവപ്പെട്ടവരുടെ ഹൃദയപൂര്‍വ്വകമായ പ്രാര്‍ത്ഥനകേള്‍ക്കുവാന്‍ ദൈവം സദാ ഒരുക്കമുള്ളവനായിരിക്കുന്നു. നാം എങ്കിലും നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങളെ അവനോടു അറിയിക്കുന്നതില്‍ വളരെ വിമുഖത കാണിക്കുന്നു. അപാരമായ സ്നേഹത്താല്‍ സമ്പൂര്‍ണ്ണമായിരിക്കുന്ന ദൈവഹൃദയം നിസ്സഹായരും നാനാപരീക്ഷകള്‍ക്കധീനരായി നട്ടം തിരിയുന്നവരുമായ മാനുഷ ജീവികളെക്കുറിച്ചുള്ള അഭിവാഞ്ചനിമിത്തം അവര്‍ അവര്‍ക്കുചോദിക്കുന്നതിലും നിനക്കുന്നതിലുംപരമായ അനുഗ്രഹങ്ങള്‍ വര്‍ഷിച്ചുകൊടുപ്പാന്‍ സദാ ഒരുങ്ങിയിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സ്ഥിതിക്ക് അവര്‍ ഇത്രകുറച്ചുമാത്രം പ്രാര്‍ത്ഥിക്കയും വിശ്വസിക്കയും ചെയ്യുന്നെങ്കില്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെ ദൂതന്മാര്‍ അവരെക്കുറിച്ചു എന്ത് വിചാരിക്കും? ദൈവദൂതന്മാര്‍ അവനെ നമസ്ക്കരിപ്പാനും അവനോടു അടുത്തു ജീവിപ്പാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവര്‍ ദൈവത്തോടുള്ള സംസര്‍ഗ്ഗം വലിയൊരു ഭാഗ്യമായി പരിഗണിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ ദൈവത്തിങ്കല്‍ നിന്നുമാത്രം പ്രാപിപ്പാന്‍ കഴിവുള്ള സഹായം അത്യാവശ്യമായിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യപുത്രന്മാരാകട്ടെ അവന്‍റെ ആത്മാവിന്‍റെ പ്രകാശവും അവനോടുള്ള സംസര്‍ഗ്ഗവും കൂടാതെ കഴിഞ്ഞുകൂടുവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതു കഷ്ടമല്ലേ?

പ്രാര്‍ത്ഥനയില്‍ വിമുഖതകാണിക്കുന്നവനെ ദുഷ്ടനായവന്‍ തന്‍റെ അന്ധകാരംകൊണ്ട് മൂടുന്നു. വശീകരണവാക്കുകളാല്‍ അവന്‍ അവരെ പാപത്തിലേക്ക് ആകര്‍ഷിക്കുന്നു. ഇതിനുള്ളകാരണം അവര്‍ക്ക് കൊടുത്തിരിക്കുന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയെന്ന ദിവ്യഅവകാശം അവര്‍ വേണ്ടുംപോലെ ഉപയോഗപ്പെടുത്താത്തതുതന്നെ. പ്രാര്‍ത്ഥനയെന്നത് സര്‍വ്വവല്ലഭത്വത്തില്‍ സമസ്തവിഭവങ്ങളും സംഭരിച്ചിരിക്കുന്ന ഭണ്ഡാരം തുറന്നു അവയെ വേണ്ടുംപോലെ എടുത്തനുഭവിപ്പാനായി വിശ്വാസിക്ക് കരഗതമാക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള താക്കോല്‍ ആയിരിക്കെ ദൈവത്തിന്‍റെ പുത്രീപുത്രന്മാര്‍ എന്തുകൊണ്ട് പ്രാര്‍ത്ഥിപ്പാന്‍ മടിക്കണം? ഇടവിടാതെ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുകയും ഉത്സാഹത്തോടെ ജാഗരിക്കയും ചെയ്യുന്നില്ലെങ്കില്‍ നാം സൂക്ഷ്മതയില്ലാത്തവരായി നേര്‍മാര്‍ഗ്ഗം വിട്ടുവഴിതെറ്റിപ്പോവാന്‍ ഇടവരും. നമ്മുടെ ആത്മാര്‍ത്ഥമായ പ്രാര്‍ത്ഥനയാലും വിശ്വാസത്താലും പരീക്ഷയെ തടുക്കേണ്ടതിന്നുള്ള കൃപയും ശക്തിയും നാം ചോദിച്ചു പ്രാപിക്കാതിരിപ്പാന്‍ ശത്രുവായവന്‍ കൃപാസനത്തിലേക്കുള്ള നമ്മുടെ വഴിനിരോധിപ്പാന്‍ സദാശ്രമിച്ചു പോരുന്നു.

നമ്മുടെ പ്രാര്‍ത്ഥനകേട്ടു ഉത്തരം അരുളുന്നതിനു ചില പ്രത്യേക വ്യവസ്ഥകള്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവയില്‍ ഒന്നാമത്തേതു നമ്മുക്ക് അവന്‍റെ സഹായം ആവശ്യമുണ്ടെന്നുള്ള ബോധം നമ്മില്‍ ഉണ്ടാകണം എന്നുള്ളതു തന്നെ. “ദാഹിച്ചിരിക്കുന്നേടത്തു ഞാന്‍ വെള്ളവും വരണ്ടനിലത്തു നീരൊഴുക്കുകളും പകരും” (യെശ. 44:3) എന്ന് അവന്‍ വാഗ്ദത്തം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. നീതിക്കായി വിശക്കയും ദാഹിക്കയും ദൈവത്തിന്നായി വാഞ്ചിക്കയും ചെയ്യുന്നവര്‍ തീര്‍ച്ചയായും തൃപ്തരാക്കപ്പെടും ആത്മാവിന്‍റെ വ്യാപാരത്തിനായി ഹൃദയം തുറന്നു കൊടുക്കണം. അത് ചെയ്യാഞ്ഞാല്‍ ദൈവത്തിന്‍റെ അനുഗ്രഹം ലഭിക്കയില്ല.

നമ്മുടെ വലുതായ ആവശ്യം നമ്മുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് നാമറിയാതെ തന്നെ നമ്മില്‍നിന്ന് ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് കരേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരവകാശവാദമാണ്. എങ്കിലും നമ്മുക്കാവശ്യമുള്ളതൊക്കെ ചെയ്തു തരേണ്ടതിന്നു പ്രാര്‍ത്ഥനാമൂലം നാം അവനോടു അപേക്ഷിക്കേണ്ടതാകുന്നു. “യാചിപ്പിന്‍ എന്നാല്‍ നിങ്ങള്‍ക്കു കിട്ടും” (മത്താ. 7:7) എന്ന് അവന്‍ പറയുന്നു. “സ്വന്തപുത്രനെ ആദരിക്കാതെ നമ്മുക്ക് എല്ലാവര്‍ക്കുംവേണ്ടി ഏല്പിച്ചു തന്നവന്‍ അവനോടുകൂടെ സകലവും നമ്മുക്ക് നല്കാതിരിക്കുമോ?” (റോമ. 8:32)

നാം നമ്മുടെ ഹൃദയത്തില്‍ അകൃത്യം കരുതിയിരിക്കുകയോ ഏതെങ്കിലും പാപം മുറുകെ പിടിച്ചുകൊള്ളുകയോ ചെയ്യുന്നെങ്കില്‍ കര്‍ത്താവ് നമ്മുടെ പ്രാര്‍ത്ഥന കേള്‍ക്കയില്ല. എന്നാല്‍ നുറുങ്ങിയ ആത്മാവും ഉടഞ്ഞ ഹൃദയവുമുള്ളവന്‍റെ പ്രാര്‍ത്ഥന എപ്പോഴും അവന്നു സ്വീകാര്യമാകുന്നു. നമ്മുടെ അറിവില്‍പ്പെട്ട സകലതെറ്റുകളും ശരിപ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ ദൈവം തീര്‍ച്ചയായും നമ്മുടെ യാചനകള്‍ക്ക് ഉത്തരം അരുളും. നമ്മുടെ സ്വന്തപുണ്യപ്രവൃത്തികള്‍ നമ്മെ ഒരിക്കലും അവന്‍റെ പ്രസാദത്തിന്നു യോഗ്യരാക്കിത്തീര്‍ക്കുകയില്ല. യേശുവിന്‍റെ പുണ്യമാകുന്നു നമ്മെ രക്ഷിക്കുന്നത്; അവന്‍റെ രക്താമാകുന്നു നമ്മെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നത്; എങ്കിലും അവന്‍റെ അംഗീകാരം പ്രാപിപ്പാനുള്ള വ്യവസ്ഥ അനുസരിച്ചു നമ്മുക്കും ഒരു പ്രവൃത്തി ചെയ്യുവാനുണ്ട്.

വിജയകരമായ പ്രാര്‍ത്ഥനയുടെ മറ്റൊരു വ്യവസ്ഥ വിശ്വാസമാകുന്നു. “ദൈവത്തിന്‍റെ അടുക്കല്‍ വരുന്നവന്‍ ദൈവം ഉണ്ട് എന്നും തന്നെ അന്വേഷിക്കുന്നവര്‍ക്കു പ്രതിഫലം കൊടുക്കുന്നു എന്നും വിശ്വ സിക്കേണ്ടതല്ലൊ.” (എബ്രാ. 11:6) യേശുകര്‍ത്താവ് തന്‍റെ ശിഷ്യന്മാരോട്: “നിങ്ങള്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുമ്പോള്‍ യാചിക്കുന്നതൊക്കെയും ലഭിച്ചു എന്ന് വിശ്വസിപ്പിന്‍; എന്നാല്‍ അത് നിങ്ങള്‍ക്ക് ഉണ്ടാകും” എന്ന് പറയുന്നു. (മാര്‍ക്കൊ. 11:24) അവന്‍റെ വാക്കു നാം കാര്യമായി പ്രമാണിക്കുന്നുവോ?

ഇത് സംബന്ധിച്ചു എത്രയും വിശാലവും അതിരില്ലാത്തതുമായ ഉറപ്പു നമ്മുക്കുണ്ടെന്നു മാത്രമല്ല വാഗ്ദത്തം ചെയ്തവന്‍ വിശ്വസ്തനുമാകുന്നു. നാം പ്രാര്‍ത്ഥനയില്‍ അന്വേഷിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ അതെ സമയത്ത് നമ്മുക്ക് ലഭിക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ കൂടി ദൈവം നമ്മുടെ അപേക്ഷകള്‍ കേട്ടിരിക്കുന്നു എന്നും അവന്‍ അതിനുത്തരം അരുളും എന്നും വിശ്വസിക്കേണ്ടതാകുന്നു. നാം തെറ്റിപ്പോകുന്നവരും ദൂരദൃഷ്ടിയില്ലാത്തവരുമായിരിക്കയാല്‍ പലപ്പോഴും നാം അപേക്ഷിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ നമ്മുക്ക് അനുഗ്രഹപ്രദങ്ങളായിരിക്കുകയില്ല. അത് കൊണ്ട് നമ്മുടെ സ്വര്‍ഗ്ഗീയ പിതാവ് അതിന്നുപകരം നമ്മുടെ ഉത്തമനന്മയ്ക്കു ഉതകുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ മാത്രമേ നമ്മുടെ പ്രാര്‍ത്ഥനയ്ക്കുത്തരമായി നമ്മുക്ക് തരികയുള്ളു. എല്ലാ വസ്തുക്കളും അവയുടെ തനിരൂപത്തിലും സ്ഥിതിയിലും കാണ്മാന്‍ കഴിവുള്ള ദിവ്യപ്രകാശത്താല്‍ നമ്മുടെ ദൃഷ്ടികള്‍ തെളി ഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ നാം ഏതാദൃശ നന്മയ്ക്കുവേണ്ടി ആദ്യം തന്നെ അപേക്ഷിക്കുമായിരുന്നു. നമ്മുടെ പ്രാര്‍ത്ഥനയ്ക്കുത്തരം ഉടനടി ലഭിച്ചില്ലെങ്കിലും നാം അവന്‍റെ വാഗ്ദത്തം മുറുകെ പിടിച്ചുകൊള്ളണം. എന്നാല്‍ നമ്മുടെ അപേക്ഷകള്‍ക്കുത്തരം അരുളേണ്ടകാലത്ത് നമ്മുക്കത്യാവശ്യമായിരിക്കുന്ന അനുഗ്രഹം അവന്‍ നല്കിത്തരും. എന്നാല്‍ നമ്മുടെ പ്രാര്‍ത്ഥനയില്‍ നാം യാചിക്കുന്ന കാര്യം യാചിക്കുന്ന രീതിയില്‍ തന്നെ നമ്മുക്ക് സിദ്ധിക്കും എന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കരുത്. അത് ധിക്കാരമത്രെ. ദൈവം തെറ്റിപ്പോവാന്‍ പാടില്ലാത്തവനും നീതിയോടെ നടക്കുന്നവരില്‍ നിന്ന് യാതൊരുനന്മയും പിന്‍വലിച്ചു കളയാത്തവനുമാകുന്നു. ആകയാല്‍ നിന്‍റെ പ്രാര്‍ത്ഥനയ്ക്കു പെട്ടെന്നു ഉത്തരം കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും അവനില്‍ ശങ്കകൂടാതെ ആശ്രയിച്ചുറച്ചിരിക്കുക. “യാചിപ്പിന്‍ എന്നാല്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് കിട്ടും” എന്ന ഉറപ്പായ വാഗ്ദത്തം മുറുകെപിടിച്ചുകൊള്‍ക.

വിശ്വസിക്കുന്നതിനു മുമ്പുനാം നമ്മുടെ ഭയസന്ദേഹങ്ങള്‍ വച്ചുകൊണ്ട് തല്‍കാലം നമ്മുക്ക് സ്പഷ്ടമായി കാണ്മാന്‍ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങളെ സ്വയമായി പരിഹരിപ്പാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ വിഷമതകള്‍ വര്‍ദ്ധിക്കുകയല്ലാതെ കുറയുകയില്ല. എന്നാല്‍ നാം സാക്ഷാല്‍ ആയിരിക്കുന്ന പ്രകാരം നിസ്സഹായരും ആശ്രയമറ്റവരുമാണെന്നുള്ള ബോധത്തോടെ അതിരറ്റജ്ഞാനിയും സൃഷ്ടിയില്‍ കാണുന്നവനും തന്‍റെ തിരുഹിതവും വചനവുംകൊണ്ട് സകലത്തേയും ഭരിക്കുന്നവനുമായ ദൈവത്തെ സമീപിച്ചു താഴ്മയും ആശ്രയമുള്ളവരായി അവനോടു നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങളെ അറിയിച്ചാല്‍ അവന്‍ നമ്മുടെ നിലവിളികേട്ടു നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിനു ആവശ്യമായിരിക്കുന്ന വെളിച്ചം നല്കി ആശ്വസിപ്പിക്കും. നിഷ്കളങ്ക പ്രാര്‍ത്ഥനയാണ്‌ നമ്മെ ദൈവത്തോട് യോജിപ്പിക്കുന്നതു. നാം പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ നമ്മുടെ വീണ്ടെടുപ്പുകാരന്‍ തന്‍റെ മുഖം നമ്മിലേക്ക്‌ ചായിച്ചു നമ്മോടു ദയയും സ്നേഹവുമുള്ളവനായിരിക്കുന്നു എന്നുള്ളതിന്നു തക്കതായ തെളിവൊന്നും കിട്ടിയില്ലെന്നുവരാം; എങ്കിലും തീര്‍ച്ചയായും അവന്‍ നമ്മേ സ്നേഹത്തോടും ദയയോടും തലോടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട്.

നാം കരുണയും അനുഗ്രഹവും പ്രാപിപ്പാന്‍ ദൈവത്തിന്‍റെ അടുക്കലേക്കു ചെല്ലുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളില്‍ സ്നേഹത്തിന്‍റേയും ക്ഷമയുടെയും ആത്മാവുണ്ടായിരിക്കണം. മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് ക്ഷമിച്ചുകൊ ടുക്കാത്ത ഒരു സ്വഭാവം നമ്മില്‍വച്ചു കൊണ്ട് “ഞങ്ങളുടെ കടക്കാരോടു ഞങ്ങള്‍ ക്ഷമിച്ചിരിക്കുന്നത് പോലെ ഞങ്ങളുടെ കടങ്ങളെ ഞങ്ങളോടും ക്ഷമിക്കേണമെ” എന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥിപ്പാന്‍ നമ്മുക്ക് എങ്ങനെ സാധിക്കും? നമ്മുടെ പ്രാര്‍ത്ഥന ദൈവം കേള്‍ക്കണമെന്നു നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ അവന്‍ നമ്മുക്കു എത്രമാത്രം ക്ഷമിച്ചുതരണമെന്നും നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ അത്രമാത്രം നാം മറ്റുള്ളവര്‍ക്കും ക്ഷമിച്ചുകൊടുക്കേണ്ടതാകുന്നു.

പ്രാര്‍ത്ഥനയില്‍ സ്ഥിരോത്സാഹം പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുക എന്നത് പ്രാര്‍ത്ഥന കേള്‍ക്കുന്നതിനുള്ള വ്യവസ്ഥകളില്‍ ഒന്നാകുന്നു. വിശ്വാസത്തിലും അനുഭവത്തിലും വളര്‍ന്നുവരണമെങ്കില്‍ നാം എപ്പോഴും പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നവരായിരിക്കണം. നാം പ്രാര്‍ത്ഥനയില്‍ ഉറ്റിരിക്കുന്നവരും “സ്തോത്രത്തോടെ അതില്‍ ജാഗരിക്കുന്നവരും” (റോമ. 12:12; കൊലൊ. 4:2) ആയിരിക്കണം. “പ്രാര്‍ത്ഥനയ്ക്കു സുബോധമുള്ളവരും; നിര്‍മ്മദരും ആയിരിപ്പിന്‍” (1 പത്രോ. 4:7) എന്ന് പത്രോസ് അപ്പോസ്തലനും “എല്ലാറ്റിലും പ്രാര്‍ത്ഥനയാലും അപേക്ഷയാലും നിങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങള്‍ സ്തോത്രത്തോടുകൂടെ അറിയിക്കയത്രെ വേണ്ടത്. (ഫിലി. 4:6) എന്ന് പൌലോസും “നിങ്ങളോ പ്രിയമുള്ളവരെ,........ പരിശുദ്ധാത്മാവില്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചും......... കൊണ്ടു ദൈവസ്നേഹത്തില്‍ നിങ്ങളെത്തന്നെ സൂക്ഷിച്ചുകൊള്‍വിന്‍” (യൂദാ. 20:21) എന്ന് യൂദാവും ഗുണദോഷിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇടവിടാതെ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നത് ദൈവത്തില്‍നിന്നുള്ള ജീവന്‍ നമ്മിലേക്ക്‌ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കത്തക്കവണ്ണം നമ്മുടെ ദേഹികളെ അഭേദ്യമാംവിധം ദൈവത്തോട് സംയോജിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പ്രവൃത്തിയാകുന്നു; അതിനു പകരം നമ്മില്‍നിന്ന് നിര്‍മ്മലതയും വിശുദ്ധിയും ദൈവത്തിങ്കലേക്കു മടങ്ങിച്ചെല്ലും.

പ്രാര്‍ത്ഥനയില്‍ ജാഗരിക്കേണ്ട ആവശ്യമുണ്ട്; ഒരു കാരണവശാലും അതിനു മുടക്കം വരുത്തരുത്. യേശു കര്‍ത്താവിന്നും നിന്‍റെ ദേഹിക്കും തമ്മിലുള്ള കൂട്ടായ്മ തടസ്സപ്പെട്ടു പോകാതിരിപ്പാന്‍ വേണ്ട കരുതലുകള്‍ ചെയ്തുകൊള്ളണം. പ്രാര്‍ത്ഥനയോഗങ്ങളില്‍ സംബന്ധിപ്പാന്‍ കിട്ടുന്ന അവസരങ്ങളെ നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്. ദൈവത്തോട് ഉണ്മയായ സമ്പര്‍ക്കം പുലര്‍ത്തുവാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനയോഗങ്ങളില്‍ ഹാജരാകുകയും തങ്ങളുടെ കൃത്യങ്ങളെ വിശ്വസ്തതയോടെ അനുഷ്ഠിക്കയും തങ്ങള്‍ക്ക് സംപ്രാപ്യമായ എല്ലാ നന്മകളും കരസ്ഥമാക്കുവാന്‍ കഴിയുന്നിടത്തോളം ശ്രമിക്കയും ചെയ്യും. സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ നിന്നുള്ള പ്രകാരശ്മികള്‍ ലഭിക്കത്തക്ക പരിതസ്ഥിതിയില്‍ കണ്ടുപിടിച്ചു തങ്ങളെ അവയ്ക്കകത്താക്കി കൊള്ളുവാന്‍ അവര്‍ സദാ ജാഗരൂകരായിരിക്കും.

കുടുംബപ്രാര്‍ത്ഥന നടത്തണം. സര്‍വ്വോപരി നാം നമ്മുടെ രഹസ്യപ്രാര്‍ത്ഥന ഉപേക്ഷിക്കയുമരുത്. കാരണം അതിലാണ് നമ്മുടെ ആത്മീയ ജീവന്‍ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. നമ്മുടെ ക്ഷീണിച്ച ആത്മാവ് അഭിവൃദ്ധിപ്പെടും എന്ന് ഒരിക്കലും വിചാരിക്കരുത്. കുടുംബപ്രാര്‍ത്ഥനയും പരസ്യപ്രാര്‍ത്ഥനയും മാത്രം മതിയാകില്ല. നാം ഏകാഗ്രതയില്‍ നിന്‍റെ ആത്മാവിനെ ദൈവമുമ്പാകെ പരിശോധനാര്‍ത്ഥം തുറന്നുവയ്ക്കുക. രഹസ്യമായ പ്രാര്‍ത്ഥന, പ്രാര്‍ത്ഥന കേള്‍ക്കുന്ന ദൈവം മാത്രം കേട്ടാല്‍ അങ്ങനെയുള്ള പ്രാര്‍ത്ഥനയുടെ സാരം പരകാര്യാന്വേഷകര്‍ ഗ്രഹിക്കേണ്ട ആവശ്യം ഇല്ല. രഹസ്യ പ്രാര്‍ത്ഥനയില്‍ പരിതസ്ഥിതികളുടെ സ്വാധീനശക്തിയോ പരിഭ്രമമോ ആത്മാവിനെ ബാധിക്കയില്ല. നിശ്ശബ്ധമായതെങ്കിലും എരിവുള്ളതായിരുന്നാല്‍ ആ പ്രാര്‍ത്ഥന തീര്‍ച്ചയായും ദൈവസന്നിധിയില്‍ എത്തിച്ചേരും. രഹസ്യത്തില്‍ കാണുന്നവനും ഹൃദയത്തില്‍ നിന്ന് നിര്‍ഗ്ഗമിക്കുന്ന പ്രാര്‍ത്ഥന കേള്‍ക്കുന്നവനുമായവങ്കല്‍ നിന്ന് അങ്ങനെയുള്ള പ്രാര്‍ത്ഥനയ്ക്കു ഇമ്പകരവും നിലനില്‍ക്കുന്നതുമായ മറുപടിയും ലഭിക്കും. ഏതാദൃശപ്രാര്‍ത്ഥനയില്‍ ആര്‍ഭാടരഹിതവും സുലളിതവുമായ വിശ്വാസത്താല്‍ നമ്മുടെ ആത്മാവ് ദൈവത്തോട് സംസര്‍ഗ്ഗം ചെയ്കയും പിശാചിനോടുള്ള പോരാട്ടത്തില്‍ ജയം പ്രാപിപ്പാന്‍ നമ്മെ സഹായിക്കയും ശക്തീകരിക്കയും ചെയ്യുന്ന ദിവ്യവെളിച്ചത്തിന്‍റെ കാരണങ്ങള്‍ നാം ഉള്‍കൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്നു.

നിന്‍റെ അറയില്‍ കടന്നു പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുക. ദിനകൃത്യങ്ങളില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോഴും കൂടെക്കൂടെ നിന്‍റെ ഹൃദയം ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് ഉയര്‍ത്തുക. ഇപ്രകാരമാണ് ഹനോക്ക് ദൈവത്തോടുകൂടെ നടന്നത്. രഹസ്യപ്രാര്‍ത്ഥന വിലയേറിയ ധൂപംപോലെ കൃപാസനത്തിങ്കലേക്ക് കരേറുന്നു. ഇപ്രകാരം തന്‍റെ ഹൃദയം ദൈവത്തില്‍ ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന മനുഷ്യനെ ജയിച്ചടക്കുവാന്‍ പിശാചിനെ ഒരു വിധത്തിലും കഴികയില്ല.

ദൈവത്തോടു പ്രാര്‍ത്ഥിപ്പാന്‍ ഉപയുക്തമല്ലാത്ത സ്ഥലമോ കാലമോ ഇല്ല. നമ്മുടെ ഹൃദയത്തെ ആത്മാര്‍ത്ഥമായ പ്രാര്‍ത്ഥനമൂലം ദൈവത്തിങ്കലേക്കു ഉയര്‍ത്തുന്ന കാര്യത്തില്‍ നമ്മെ തടസ്സപ്പെടുത്തുവാന്‍ യാതൊന്നിനും കഴികയില്ല. നെഹെമ്യാവ് അര്‍ത്ഥഹശഷ്ടാരാജാവിന്‍റെ മുമ്പില്‍ എന്നപോലെ നമ്മുടെ തൊഴില്‍ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും ജനനനിബിഡമായ തെരുവീഥിയില്‍ വച്ചും നമ്മുക്ക് നമ്മുടെ അപേക്ഷകളെ ദൈവസന്നിധിയില്‍ സമര്‍പ്പിക്കുകയും അവന്‍റെ സഹായത്തിന്നും ദിവ്യനടത്തിപ്പിന്നുമായി അവനോടു കെഞ്ചുകയും ചെയ്യാമല്ലൊ. നാം എവിടെ ആയിരുന്നാലും രഹസ്യപ്രാര്‍ത്ഥനയ്ക്കു വേണ്ട സൌകര്യം കിട്ടാതിരിക്കയില്ല. നമ്മുടെ ഹൃദയ വാതില്‍ തുറന്നു വെച്ചുകൊണ്ട് യേശുകര്‍ത്താവ് നമ്മുടെ ഉള്ളില്‍ വന്നു കുടിപാര്‍പ്പാന്‍ നാം അവനെ ദിനംപ്രതി ക്ഷണിക്കണം.

നമ്മുടെ ചുറ്റും സദാ ദുഷിച്ച കാറ്റ് വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് നാം സര്‍വ്വദാ ആ ദുര്‍വ്വായു തന്നെ ശ്വസിക്കാതെ നിര്‍മ്മലമായ സ്വര്‍ഗ്ഗീയവായു ശ്വസിപ്പാന്‍ സൌകര്യമുണ്ട്. ഹൃദയപൂര്‍വ്വകമായ പ്രാര്‍ത്ഥനമൂലം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് ഉയര്‍ത്തുന്നതിനാല്‍ അശുദ്ധവും നീചവുമായ ആലോചനകളും ചിന്തകളും നമ്മുടെ തലയില്‍ കടക്കാതവണ്ണം മനസ്സിന്‍റെ വാതിലുകള്‍ അടച്ചു പൂട്ടിയിരിപ്പാന്‍ നമ്മുക്ക് കഴിയും. ദൈവത്തിന്‍റെ സഹയായവും അനുഗ്രഹവും പ്രാപിക്കുന്നവര്‍ ഇഹത്തിലെ വായുവിനെക്കാളും പരിശുദ്ധാത്മവായു ശ്വസിക്കുന്നവരും സ്വര്‍ഗ്ഗത്തോട് ഇടമുറിയാത്ത സംസര്‍ഗ്ഗത്തിലിരിക്കുന്നവരും ആകുന്നു.

നമ്മുക്ക് യേശുകര്‍ത്താവിനെപ്പറ്റി അധികം സ്പഷ്ടമായ ധാരണകളും നിത്യതയെ സംബന്ധിച്ച കാര്യങ്ങളെകുറിച്ചു കൃത്യമായ ബോധവും ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടതാണ്. വിശുദ്ധിയുടെ അലങ്കാരത്താല്‍ ദൈവമക്കളുടെ ഹൃദയം പൂര്‍ണ്ണമാകണം. ഇത് സാദ്ധ്യമാകേണ്ടതിനു നാം സര്‍ഗ്ഗീയ കാര്യങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച ദിവ്യവെളിപ്പാടുകള്‍ പരിശോധിക്കണം.

ആ സ്വര്‍ഗ്ഗീയ വായു ശ്വസിപ്പാനിട നല്കുമാറ് നമ്മുക്ക് നമ്മുടെ ദേഹികളെ ദൈവത്തിങ്കലേക്കുയര്‍ത്താം. പൂക്കള്‍ സൂര്യന്‍റെ നേരെ തിരിയുന്ന പ്രകാരം നമ്മുക്ക് അവിചാരിതമായി നേരിടുന്ന ഓരോ കഷ്ടങ്ങളിലും നമ്മുടെ നിരൂപണങ്ങളെ അവന്‍റെ നേരെ തിരിക്കത്തക്കവണ്ണം നാം ദൈവത്തോട് അത്ര അടുത്തു ജീവിക്കണം.

നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങള്‍, സന്തോഷം, ദുഃഖം, നമ്മുടെ ചിന്താഭാരങ്ങള്‍, ഭയം ഇവ എല്ലാം ദൈവം സദാ അറിഞ്ഞിരിക്കട്ടെ. അത് അവന്നു ഒരിക്കലും ഭാരമായിരിക്കയില്ല; അത് നിമിത്തം അവന്‍ ക്ഷീണിച്ചു പോകയും ഇല്ല. നമ്മുടെ തലയിലെ രോമങ്ങള്‍ കൂടെ എണ്ണി കണക്കുവെക്കുന്നവന്‍ തന്‍റെ മക്കളുടെ ആവശ്യതകളെക്കുറിച്ചു ചിന്തയില്ലാത്തവനായിരിക്കുമോ? “കര്‍ത്താവ് മഹാകരുണയും മനസ്സലിവുമുള്ളവനല്ലൊ.” (യാക്കോ. 5:11) അവന്‍റെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ഹൃദയം നമ്മുടെ സങ്കടങ്ങള്‍ നിമിത്തം അനുതപിക്കയും വിശേഷാല്‍ നാം അവയെ അവനോടു പറയുമ്പോള്‍ ഉരുകിപ്പോകയും ചെയ്യുന്നു. നമ്മുടെ മനസ്സിനെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അവന്‍റെ മുമ്പില്‍ സമര്‍പ്പിക്കാം. അവന്നു വഹിപ്പാന്‍ പ്രയാസമായിട്ടുള്ളതു ഒന്നുമില്ല; അവന്‍ ലോകങ്ങളെ വഹിക്കുന്നവനും അഖിലാണ്ഡം മുഴുവനും ഭരിക്കുന്നവനുമല്ലൊ. നമ്മുടെ സമാധാനത്തിനുള്ള യാതൊന്നും അവന്‍ നിസ്സാരമായി കരുതുകയില്ല. നമ്മുടെ ജീവചരിത്രത്തില്‍ അവന്നു വായിപ്പാന്‍ കഴിയാത്ത യാതൊരു ഇരുണ്ട അദ്ധ്യായവുമില്ല; ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ വിഷമ പ്രശ്നങ്ങളും നിഷ്പ്രയാസം പരിഹരിപ്പാന്‍ അവന്നു കഴിയും. നമ്മുടെ സ്വര്‍ഗ്ഗീയ പിതാവിന്‍റെ അറിവില്‍ പെടാത്ത അഥവാ അവന്‍ ഇടപെടാത്ത യാതൊരു വിപത്തോ മനോവ്യഥയോ സന്തോഷമോ നമ്മുക്ക് നേരിടുകയില്ല. പ്രത്യേകിച്ചു അവന്‍റെ അറിവു കൂടാതെ നമ്മുക്ക് ഒന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥിപ്പാന്‍പോലും കഴിയുന്നതല്ല. “മനം തകര്‍ന്നവരെ അവന്‍ സൌഖ്യമാക്കുകയും അവരുടെ മുറിവുകളെ കെട്ടുകയും ചെയ്യുന്നു.” (സങ്കീ. 147:3) ലോകത്തില്‍ ഒരേ ഒരു പാപിമാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവന്‍റെ ഉദ്ധാരണാര്‍ത്ഥം ദൈവം തന്‍റെ പ്രിയ പുത്രനെ ഏല്പിച്ചുകൊടുക്കുമായിരുന്നു. കാരണം അവന്നു ഓരോ ആത്മാവിനോടുമുള്ള സംബന്ധവും ചേര്‍ച്ചയും അത്ര അടുത്തതും തികഞ്ഞതുമാകുന്നു “അന്നു നിങ്ങള്‍ എന്‍റെ നാമത്തില്‍ അപേക്ഷിക്കും. ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി പിതാവിനോട് അപേക്ഷിക്കും എന്ന് പറയുന്നില്ല..... പിതാവ് താനും നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നു; “ഞാന്‍ നിങ്ങളെ തിരഞ്ഞെടുത്തതു നിങ്ങള്‍ എന്‍റെ നാമത്തില്‍ പിതാവിനോട് അപേക്ഷിക്കുന്നത് ഒക്കെയും അവന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് തരുവാനായിട്ട്‌ തന്നെ” (യോഹ. 16:26,27; 15:16) എന്ന് യേശുകര്‍ത്താവും പറയുന്നു. എന്നാല്‍ യേശുവിന്‍റെ നാമത്തില്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുക എന്നതിന്‍റെ അര്‍ത്ഥം പ്രാര്‍ത്ഥനയുടെ ആരംഭത്തിലും അന്ത്യത്തിലും അവന്‍റെ പേര്‍ ചൊല്ലുന്നതുമല്ല. പിന്നെയോ അവന്‍റെ വാഗ്ദത്തങ്ങളെ വിശ്വസിച്ചും അവന്‍റെ കൃപയില്‍ ആശ്രയിച്ചും അവന്‍റെ പ്രവൃത്തികളെ ചെയ്തുംകൊണ്ടും അവന്‍റെ ഭാവവും ആത്മാവും ഉള്ളവരായി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുക എന്നാകുന്നു.

ദൈവാരാധന മുതലായ ഭക്തി കര്‍മ്മങ്ങളില്‍ ഉറ്റിരിക്കേണ്ടതിന്നു നാം ലോകത്തില്‍ നിന്ന് വിരമിച്ചിട്ടു താപസന്മാരോ സന്യാസികളോ ആയിതീരണം എന്ന് നമ്മോടു ദൈവം ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. നമ്മുടെ ജീവിതം ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ജീവിതംപോലെ പര്‍വ്വതത്തിന്നും പുരുഷാരത്തിന്നും ഇടയ്ക്കുള്ളതു ആയിരിക്കണം. പ്രാര്‍ത്ഥിക്ക മാത്രം ചെയ്തുകൊണ്ട് മറ്റൊന്നും ചെയ്യാത്തവന്‍റെ പ്രാര്‍ത്ഥന വേഗം അവസാനിക്കയൊ അല്ലെങ്കില്‍ അത് വെറും ഒരു കര്‍മ്മാചാരമായി അധഃപതിച്ചു പോകയോ ചെയ്യും. മനുഷ്യര്‍ സാമൂഹ്യജീവിതം ഉപേക്ഷിച്ചു ഏകാകികളായിതീരുമ്പോള്‍ അവര്‍ ക്രിസ്തീയ ശുശ്രൂഷകളാലും ക്രൂശ് വഹിക്കുന്നതിലും നിന്ന് അന്യപ്പെട്ടുപോകുന്നു. തങ്ങള്‍ക്കായി അത്യന്തം വൈരാഗ്യത്തോടെ പ്രയത്നിച്ച കര്‍ത്താവിന്നായി അവര്‍ പ്രവൃത്തിക്കാതിരിക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് പ്രാര്‍ത്ഥനയിലുള്ള താല്പര്യം നഷ്ടപ്പെട്ടും ഭക്തി കര്‍മ്മങ്ങള്‍ക്കുള്ള ഉത്സാഹം കുറഞ്ഞും പോകുന്നതാണ്. അവരുടെ പ്രാര്‍ത്ഥന തങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടിമാത്രമുള്ളതും സ്വാര്‍ത്ഥപരവും ആയിതീരുന്നു. പൊതുവെ നരകുലത്തിന്‍റെ പൊതു നന്മക്കോ ദൈവരാജ്യത്തിന്‍റെ കെട്ടു പണിക്കോ അതിനു വേണ്ടി പ്രവര്‍ത്തിപ്പാനുള്ള ശക്തിക്കും വേണ്ടിയോ പ്രാര്‍ത്ഥിപ്പാന്‍ അവര്‍ക്ക് കഴിയുന്നില്ല. നാം ഒന്നിച്ചുകൂടി ദൈവവേലയ്ക്കായി അന്യോന്യം ശക്തീകരിക്കയും ധൈര്യപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യേണ്ടതിന്നു നമ്മുക്ക് ലഭ്യമാകുന്ന അവസരങ്ങളെ നാം അഗണ്യമായി തള്ളിക്കളയുമെങ്കില്‍ അത് നമ്മുക്ക് ഒരു വലിയ നഷ്ടമായിരിക്കും. അതിനാല്‍ നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ പതിഞ്ഞിരുന്ന അവന്‍റെ വചനത്തിലെ സത്യങ്ങളുടെ വീര്യവും പ്രാധാന്യതയും കുറഞ്ഞുപോകും. അവയുടെ വിശുദ്ധീകരിക്കുന്ന ശക്തി നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ പ്രകാശിപ്പിക്കയൊ ഉയര്‍ത്തുകയൊ ചെയ്യാതിരിക്കും. അപ്രകാരം നമ്മുടെ ആത്മീക നില അധഃപതിച്ചുപോകും. ക്രിസ്ത്യാനികള്‍ അന്യോന്യം എന്ന നിലയിലുള്ള നമ്മുടെ സഹവാസത്തില്‍ നമ്മുക്ക് പരസ്പരാനുഭാവം ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് നമ്മുക്ക് വളരെ നഷ്ടമുണ്ട്. തനിക്കായിത്തന്നെ ജീവിക്കു ന്നവന്‍ അവനു ദൈവം നിര്‍ദ്ദേശിച്ചിട്ടുള്ള ചുമതല നിറവേറ്റുന്നില്ല. നമ്മുടെ പ്രകൃതിയിലുള്ള സാമൂഹ്യഘടകങ്ങളെ നാം യഥാവിധി ഉപയോഗപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ അത് നമ്മില്‍ അന്യരോടുള്ള അനുഭാവം ഉളവാക്കുകയും ദൈവസേവയില്‍ നമ്മുടെ വളര്‍ച്ചയ്ക്കും ശക്തീകരണത്തിനും പര്യാപ്തമായിത്തീരുകയും ചെയ്യും.

ക്രിസ്ത്യാനികള്‍ ഒത്തൊരുമിച്ചു ദൈവസ്നേഹത്തെയും വീണ്ടെടുപ്പു സംബന്ധിച്ച വിലയേറിയ സത്യങ്ങളെയും കുറിച്ചു അന്യോന്യം സംസാരിച്ചാല്‍ അത് തങ്ങളുടെ സ്വന്ത ഹൃദയങ്ങള്‍ക്ക് ആശ്വാസകരമായിരിക്കുമെന്ന് മാത്രമല്ല അവര്‍ക്ക് അന്യോന്യം ആശ്വസിപ്പാനും കഴിവുണ്ടാകും. നമ്മുടെ സ്വര്‍ഗ്ഗീയ പിതാവിനെ സംബന്ധിച്ചു നാള്‍ക്കുനാള്‍ നാം അധികമധികം കാര്യങ്ങള്‍ ഗ്രഹിക്കയും അവന്‍റെ കരുണയുടെ പുതിയ അനുഭവങ്ങള്‍ പ്രാപിക്കയും ചെയ്യും; അപ്പോള്‍ നാം അവന്‍റെ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചു സംസാരിപ്പാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടും. ഇത് ചെയ്കയില്‍ നമ്മുടെ സ്വന്ത ഹൃദയത്തെ അത് സുശ്ശക്തമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്. നമ്മെക്കുറിച്ചു നാം അല്പമായും യേശുകര്‍ത്താവിനെക്കുറിച്ചു അധികമായും ചിന്തിക്കയും സംസാരിക്കയും ചെയ്‌താല്‍ നമ്മുടെയിടയില്‍ അവന്‍റെ സാന്നിദ്ധ്യം എല്ലായ്പോഴും ഉണ്ടായിരിക്കും.

നമ്മുക്കുവേണ്ടിയുള്ള അവന്‍റെ കരുതലിനെ വെളിവാക്കുന്ന സാക്ഷ്യങ്ങള്‍ ലഭിക്കുമ്പോഴൊക്കെ നാം ദൈവത്തെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുന്നതായാല്‍ അവന്‍ എല്ലായ്പോഴും നമ്മുടെ സ്മൃതിപഥത്തില്‍ ഇരിക്കയും അവനെക്കുറിച്ചു സംസാരിപ്പാനും അവനെ സ്തുതിപ്പാനും നാം സദാ ഇഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്. ഭൗമീക കാര്യാദികളില്‍ നമ്മുക്ക് താല്പര്യം ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് നാം അവയെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ സന്തോഷസന്താപങ്ങള്‍ക്ക് നമ്മുടെ മിത്രങ്ങള്‍ കാരണ ഭൂതരായിരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് നാം അവരെ സ്നേഹിക്കുകയും അവരെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ആ സ്ഥിതിക്കു നാം നമ്മുടെ ദൈവത്തെ എത്ര അധികം സ്നേഹിക്കയും അവനെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുകയും അവന്‍റെ നന്മപ്രവൃത്തികളേയും ശക്തിയേയും പ്രകീര്‍ത്തിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടിയിരിക്കുന്നു എന്ന് ചിന്തിക്കുക. അവന്‍ നമ്മുടെ മേല്‍ വര്‍ഷിച്ചിരിക്കുന്ന വന്‍ അനുഗ്രഹങ്ങള്‍ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട് നാം ദൈവത്തിന്നു ഒന്നും കൊടുക്കാതിരി ക്കണമെന്നു അവന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ല. പ്രത്യുത അവ എപ്പോഴും നമ്മുടെ സ്വര്‍ഗ്ഗീയ ദാതാവിനെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുകയും സ്നേഹത്തിന്‍റെയും കൃതജ്ഞതയുടെയും പാശങ്ങളാല്‍ നമ്മെ അവനോടു ബന്ധിക്കയും ചെയ്യേണ്ടതിന്നു തന്നെ. നാം ഭൂമിയുടെ താഴ്വരകളോട് ക്രമത്തിലധികം അടുത്തു ജീവിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു നാം താന്‍ മുഖാന്തരമായി ദൈവത്തോട് അടുക്കുന്നവരെ പൂര്‍ണ്ണമായി രക്ഷിപ്പാന്‍ പ്രാപ്തനായ (എബ്രാ. 7:25) ക്രിസ്തുവിന്‍റെ മുഖത്തു കളിയാടുന്ന ദൈവമഹത്വത്തിന്‍റെ വെളിച്ചത്തിന്‍റെ ഉറവിടമായ ഉയരത്തിലെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്‍റെ തുറന്നിരിക്കുന്ന വാതിലിലേക്ക് നമ്മുടെ കണ്ണുയര്‍ത്താം.

നാം “യഹോവയെ അവന്‍റെ നന്മയെ ചൊല്ലിയും മനുഷ്യപുത്രന്മാരില്‍ ചെയ്ത അത്ഭുതങ്ങളെ ചൊല്ലിയും” അത്യന്തമായി സ്തുതിപ്പാന്‍ കടമ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. (സങ്കീ. 107:8) നമ്മുടെ ഭക്തിപരമായ കര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചോദിക്കുകയും വാങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നതില്‍ മാത്രം അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കരുത്; നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചു എപ്പോഴും ചിന്തിക്കയും ലഭിച്ച നന്മകളെ ഓര്‍ക്കാതിരിക്കയും ചെയ്യരുത്. നമ്മുടെ പ്രാര്‍ത്ഥനകളില്‍ യാചനകള്‍ക്ക് യാതൊരു കുറവുമില്ല. എന്നാല്‍ നന്മകള്‍ക്കായുള്ള സ്തോത്രം വളരെ കുറവാണ്. നാള്‍തോറും നാം ദൈവത്തിന്‍റെ കൃപകളെ പ്രാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എങ്കിലും അവയ്ക്കായി നാം അവന്നു നന്ദി പറകയോ അവന്‍ ചെയ്തുതരുന്ന നന്മകള്‍ നിമിത്തം അവനെ വേണ്ടുംപോലെ സ്തുതിക്കയോ ചെയ്യുന്നില്ല.

പണ്ടു ദൈവം യിസ്രായേല്‍ ജനത്തോട് അവര്‍ ദൈവാരാധനയ്ക്കായി കൂടി വന്നപ്പോള്‍:- “അവിടെ നിങ്ങളുടെ ദൈവമായ യഹോവയുടെ സന്നിധിയില്‍ വെച്ചു നിങ്ങള്‍ ഭക്ഷിക്കയും നിങ്ങളുടെ സകല പ്രവൃത്തിയിലും നിന്‍റെ ദൈവമായ യഹോവ നിന്നെ അനുഗ്രഹിച്ചതിനെക്കുറിച്ചു നിങ്ങളും നിങ്ങളുടെ കുടുംബങ്ങളും സന്തോഷിക്കയും വേണം (ആവ. 12:7) എന്ന് കല്പിച്ചിരുന്നു. ദൈവമഹത്വത്തിനായി ചെയ്യുന്നത് ദുഃഖത്തോടും കുണ്ഠിതഭാവത്തോടും കൂടെയല്ല പിന്നെയോ സന്തോഷത്തോടും സ്തോത്രവും സ്തുതിയും നിറഞ്ഞ പാട്ടുകളോടും കൂടെത്തന്നെ ചെയ്യണം.

നമ്മുടെ ദൈവം മഹാദയയും കരുണയുമുള്ള ഒരു പിതാവാകുന്നു. അവനെ ആരാധിക്കുന്നത് വളരെ പ്രയാസവും ഞെരുക്കവുമുള്ള ഒരു വേലയായി എണ്ണരുത്. ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നതും അവന്‍റെ വേലയില്‍ പങ്കുകൊള്ളുന്നതും നമ്മുക്ക് ഒരു സന്തോഷമായിരിക്കണം. തന്‍റെ മക്കള്‍ക്കു ഇത്ര വലിയ രക്ഷ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്ന ദൈവത്തെ അവര്‍ കഠിന ഹൃദയനും നിഷ്ഠൂരനുമായ ഒരു ഊഴിയവിചാരകനായി കരുതി പ്രവൃത്തിക്കണം എന്ന് അവന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. അവന്‍ അവരുടെ ഉത്തമ സഖിയാകുന്നു, അവര്‍ അവനെ ആരാധിക്കുമ്പോള്‍ അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളെ സന്തോഷവും സ്നേഹവുംകൊണ്ട് നിറച്ചിട്ടു അവരെ അനുഗ്രഹിപ്പാനും ആശ്വസിപ്പിപ്പാനുമായി അവരുടെ മദ്ധ്യേ സന്നിഹിതനാകുവാന്‍ അവന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. തന്നെ ഭജിക്കുന്നതില്‍ തന്‍റെ മക്കള്‍ ആശ്വാസം പ്രാപിക്കണമെന്നും തന്‍റെ ശുശ്രൂഷയില്‍ അവര്‍ കഷ്ടത്തെക്കാള്‍ സന്തോഷം കണ്ടെത്തണമെന്നും കര്‍ത്താവ് ഇച്ഛിക്കുന്നു തന്നെ ആരാധിപ്പാന്‍ വരുന്നവര്‍ തങ്ങളുടെ എല്ലാ ദിനകൃത്യങ്ങളിലും സന്തോഷവും സകല സംഗതികളിലും വിശ്വസ്തതയും ഹൃദയപരമാര്‍ത്ഥതയും പാലിക്കത്തക്ക കൃപയും പ്രാപിക്കുമാറ് അവന്‍റെ കരുതലും സ്നേഹവും സംബന്ധിച്ചുള്ള ശരിയായ മനോബോധത്തോടുകൂടി മടങ്ങിപ്പോകണമെന്നാണ് അവന്‍റെ ആശ.

നാം ക്രൂശിനു ചുറ്റും കൂടി വരണം. ക്രൂശിക്കപ്പെട്ട ക്രിസ്തു നമ്മുടെ ആലോചനയുടെയും സംഭാഷണങ്ങളുടെയും നമ്മുടെ അതിസന്തോഷ പൂര്‍വ്വകമായ മനോവികാരങ്ങളുടെയും വിഷയമായിരിക്കട്ടെ. ദൈവത്തില്‍ നിന്ന് നാം പ്രാപിക്കുന്ന എല്ലാ അനുഗ്രഹങ്ങളെയും നാം സദാ സ്മരിക്കുകയും അവന്‍റെ വന്‍സ്നേഹം നമ്മുക്ക് ബോധ്യമാകുമ്പോള്‍ നമ്മുക്ക് വേണ്ടി ക്രൂശില്‍ തറക്കപ്പെട്ട ആ തൃക്കരങ്ങളില്‍ നമ്മുടെ സര്‍വ്വവും ഭരമേല്പിപ്പാന്‍ നാം മനസ്സൊരുക്കമുള്ളവരായിരിക്കുകയും വേണം.

സ്തുതി എന്ന ചിറകുകളാല്‍ നമ്മുടെ ദേഹികള്‍ക്കു സ്വര്‍ഗ്ഗത്തോട് അധികം അടുത്തുചെല്ലാം. മീതെ (സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍) ഉള്ള ആലയത്തില്‍ സംഗീതങ്ങളും പാട്ടുകളും കൊണ്ടാണ് ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നത്. അത്പോലെ നാമും നമ്മുടെ സ്തുതിസ്തോത്രങ്ങളെ അര്‍പ്പിക്കുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ ആരാധന സ്വര്‍ഗ്ഗീയ സൈന്യത്തിന്‍റേതിനോടു തുലോം തുല്യ മായി പരിഗണിക്കപ്പെടാനിടയുണ്ട്. “സ്തോത്രമെന്ന യാഗം അര്‍പ്പിക്കുന്നവന്‍ എന്നെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നു.” (സങ്കീ. 50:23) “സ്തോത്രത്തോടും സംഗീതഘോഷത്തോടും” കൂടെ നമ്മുക്ക് നമ്മുടെ സ്രഷ്ടാവിന്‍റെ സന്നിധിയില്‍ സസന്തോഷം അടുത്തു ചെല്ലാം. (യെശ. 51:3)

* * * * *

അദ്ധ്യായം 12—സംശയനിവാരണം

മിക്ക ആളുകളുടെയും വിശേഷാല്‍ ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തില്‍ അധികം അനുഭവം സിദ്ധിച്ചിട്ടില്ലാത്തവരുടെ ഹൃദയം അവിശ്വാസികളുടെ അഭിപ്രായം നിമിത്തം പലപ്പോഴും കലങ്ങിപ്പോകുന്നു. അവര്‍ക്ക് തെളിയിപ്പാനൊ ഗ്രഹിപ്പാനോ കഴിയാത്ത അനേകം കാര്യങ്ങള്‍ വേദപുസ്തകത്തിലുണ്ട്. സാത്താന്‍ അവയെ പെറുക്കി എടുത്ത് അവയെക്കൊണ്ടു തിരുവെഴുത്തുകള്‍ ദൈവത്തില്‍ നിന്നുള്ള വെളിപ്പാടാകുന്നു എന്ന അവരുടെ വിശ്വാസത്തെ ഇളക്കി മറിച്ചു കളവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. “ശരിയായ മാര്‍ഗ്ഗം ഞാന്‍ എങ്ങനെ അറിയും?” വേദപുസ്തകം യഥാര്‍ത്ഥമായും ദൈവത്തിന്‍റെ വചനമാണെങ്കില്‍ എന്‍റെ ഈ സംശയങ്ങളും വിഷമങ്ങളും എങ്ങനെ പരിഹരിക്കാം? എന്നൊക്കെയാണ് സാത്താന്‍ അവിശ്വാസികളെക്കൊണ്ട് ചോദിപ്പിക്കുന്നത്.

നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിന് ആധാരമായി തക്കതെളിവുകാണാതെ എന്തെങ്കിലും കണ്ണുമടച്ചു വിശ്വസിക്കണം എന്ന് ദൈവം നമ്മോടു ഒരിക്കലും ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. അവന്‍റെ ആസ്തിക്യം, സ്വഭാവം തിരുവചനത്തിന്‍റെ സത്യത ഇവയെല്ലാം നമ്മുടെ ബുദ്ധിക്ക് ചേരുന്ന സാക്ഷ്യങ്ങളിന്മേല്‍ അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നു. ഇപ്രകാരമുള്ള തെളിവുകള്‍ ധാരാളമുണ്ട്. എങ്കിലും സംശയത്തിനുള്ള സാദ്ധ്യത ദൈവം പൂര്‍ണ്ണമായി നീക്കിക്കളഞ്ഞിട്ടില്ല. നമ്മുടെ വിശ്വാസം പ്രകടനങ്ങളിലല്ല പിന്നെയോ ഉറപ്പായ സാക്ഷ്യങ്ങളില്‍ തന്നെ അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കണം. സംശയിപ്പാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവര്‍ക്ക് അതിനു അവസരം ഉണ്ടായിരിക്കും; എന്നാല്‍ സത്യം അറിവാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ക്കൊ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിന്നു ആധാരമായി ധാരാളം തെളിവുകള്‍ കണ്ടെത്തുവാന്‍ കഴിയും.

പരിമിതമായ മാനുഷ ബുദ്ധിക്ക് അപ്രമേയനായ ദൈവത്തിന്‍റെ ഗുണലക്ഷണങ്ങളേയോ പ്രവൃത്തികളേയോ പൂര്‍ണ്ണമായി ഗ്രഹിപ്പാന്‍ കഴിയുന്നതല്ല. ലോകത്തിലെ അതിശ്രേഷ്ഠ ബുദ്ധിമാന്മാര്‍ക്കും, എന്ന് വേണ്ട അത്യുല്‍കൃഷ്ട വിദ്യാഭ്യാസം സിദ്ധിച്ചിട്ടുള്ളവര്‍ക്ക് തന്നേയും ആ പരിപാവന ജീവിയുടെ നില ഒരു മര്‍മ്മമായി അവശേഷിച്ചിരിക്കയാണ് ചെയ്യുന്നത്. “സര്‍വ്വശക്തന്‍റെ സമ്പൂര്‍ത്തി നിനക്ക് മനസ്സിലാകുമോ? അത് ആകാശത്തോളം ഉയരമുള്ളതു; നീ എന്ത് ചെയ്യും? അത് പാതാളത്തെക്കാള്‍ അഗാധമായത്; നിനക്കെന്തറിയാം?” (ഇയ്യോബ് 11:7,8)

“ഹാ, ദൈവത്തിന്‍റെ ധനം, ജ്ഞാനം, അറിവു എന്നിവയുടെ ആഴമേ! അവന്‍റെ ന്യായവിധികള്‍ എത്ര അപ്രമേയവും അവന്‍റെ വഴികള്‍ എത്ര അഗോചരവും ആകുന്നു” എന്ന് അപ്പോസ്തലനായ പൌലോസ് സാക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. (റോമ. 11:33) “മേഘവും അന്ധകാരവും അവന്‍റെ ചുറ്റും ഇരിക്കുന്നു.” എങ്കിലും “നീതിയും ന്യായവും അവന്‍റെ സിംഹാസനത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാനമാകുന്നു” (സങ്കീ. 97:2) എന്ന് സങ്കീര്‍ത്തനക്കാരനും എഴുതിയിരിക്കുന്നു. സീമയില്ലാത്ത സ്നേഹവും കരുണയും അതിരറ്റ ശക്തിയോടുചേര്‍ന്ന് വ്യാപരിക്കുന്നു എന്ന് നാം വിവേചിച്ചറിയത്തക്കവണ്ണം അവന്‍റെ പെരുമാറ്റവും അതിനു പ്രേരകമായിരിക്കുന്നു. അവന്‍റെ ഉദ്ദേശവും നമ്മുക്ക് ഗ്രഹിപ്പാന്‍ സാധിക്കും. നമ്മുക്ക് ഉപകാരപ്രദമായ അളവില്‍ മാത്രമേ ദൈവം തന്‍റെ ഉദ്ദേശം എന്തെന്ന് നമ്മുക്ക് വെളിപ്പെടുത്തിത്തരികയുള്ളു. അതിന്നപ്പുറമുള്ളവയെ സംബന്ധിച്ചു സര്‍വ്വശക്തിയുള്ള കരങ്ങളേയും സ്നേഹസമ്പൂര്‍ണ്ണമായ ഹൃദയത്തേയും തന്നെ ആശ്രയിക്കണം.

ദൈവവചനത്തിലും അതിന്‍റെ ഉടമസ്ഥ സ്വഭാവത്തിലെന്നപോലെ മാനുഷബുദ്ധിക്കു ഒരിക്കലും പരിപൂര്‍ണ്ണമായി ഗ്രഹിപ്പാന്‍ ക ഴിയാത്ത മര്‍മ്മങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. ലോകത്തിലെ പാപ പ്രവേശനം, ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ജഡാവതാരം, പുനരുത്ഥാനം ആദിയായി വേദപുസ്തകത്തില്‍ പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അനേകം കാര്യങ്ങള്‍ മാനുഷബുദ്ധിക്ക് പൂര്‍ണ്ണമായി വിവരിപ്പാനോ ഗ്രഹിപ്പാനോ കഴിയാത്ത അഗാധമര്‍മ്മങ്ങളാകുന്നു. ഇങ്ങനെ അവന്‍റെ ദിവ്യവിചാരണയുടെ രഹസ്യങ്ങള്‍ നമ്മുക്ക് പൂര്‍ണ്ണമായി ഗ്രഹിപ്പാന്‍ പാടില്ലാതിരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് നാം അവന്‍റെ വചനത്തെ സംശയിച്ചുകൂടാ. പ്രാകൃതലോകത്തിലും നമ്മുക്ക് അളന്നറിവാന്‍ കഴിയാത്ത അനേകം അഗാധമര്‍മ്മങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. ഏറ്റവും ചെറിയ ജീവികളില്‍പോലും അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന ജീവന്‍ എന്താകുന്നു എന്നും അത് എങ്ങനെ ഉണ്ടായി എന്നും വിവരിപ്പാന്‍ ലോകത്തിലെ അതിശ്രേഷ്ഠ തത്വജ്ഞാനിക്ക് പോലും കഴികയില്ല. എല്ലായിടത്തും നമ്മുടെ ബുദ്ധിക്കതീതമായ അത്ഭുതങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. ആ സ്ഥിതിക്ക് ആത്മീക ലോകത്തില്‍ കാണപ്പെടുന്ന രഹസ്യങ്ങളെപ്പറ്റി നാം ആശ്ചര്യപ്പെട്ടിട്ടെന്താണാവശ്യം. മാനുഷബുദ്ധിയുടെ ദുര്‍ബലതയും വിശാലതക്കുറവുമാണ് തല്‍സംബന്ധമായ വിഷമത ഉളവാക്കുന്നത്. തന്‍റെ തിരുവെഴുത്തുകളുടെ ദിവ്യസ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചു ദൈവംമതിയായ സാക്ഷ്യം നല്‍കിയിട്ടുണ്ട്. അതിനാല്‍ അവന്‍റെ ദിവ്യവിചാരണയുടെ രഹസ്യം മുഴുവനും നമ്മുക്ക് സുഗ്രാഹ്യമല്ലാത്തതുകൊണ്ട് നാം അവന്‍റെ വചനത്തെ സംശയിച്ചുകൂടാ.

വേദപുസ്തകത്തില്‍ “ഗ്രഹിപ്പാന്‍ പ്രയാസമുള്ളത് ചിലതുണ്ട്. അറിവില്ലാത്തവരും അസ്ഥിരരുമായവര്‍..........തങ്ങളുടെ നാശത്തിന്നായി കോട്ടിക്കളയുന്നു” എന്ന് അപ്പോസ്തലനായ പത്രോസ് പറയുന്നു. (2 പത്രോ. 3:16) വേദപുസ്തകത്തിലെ ഏതാദൃശ ഭാഗങ്ങളെ അവിശ്വാസികള്‍ ആ പുസ്തകത്തെ ദുര്‍ബലമാക്കുവാനുള്ള ആയുധങ്ങളായി ഉപയോഗിച്ചുവരുന്നു. എന്നാല്‍ അവരുടെ ന്യായവാദങ്ങളും അതിന്‍റെ ദൈവശ്വാസീയതയെ സുദൃഢമാക്കുന്നതേയുള്ളു. വേദപുസ്തകത്തില്‍ ദൈവത്തിന്‍റെ മഹത്വത്തേയും ശക്തിയേയും ഗുണലക്ഷണങ്ങളേയും സംബന്ധിച്ചു മനുഷ്യരുടെ സങ്കുചിതബുദ്ധിക്ക് ഗ്രാഹ്യമായ നിലയില്‍ എല്ലാം രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കില്‍ അത് ദൈവാത്മനിയോഗത്താല്‍ എഴുതപ്പെട്ട ഒരു ഗ്രന്ഥമാണെന്ന് തെളിയിപ്പാന്‍ യാതൊരു മാര്‍ഗ്ഗവുമില്ല. കാരണം അത് മനുഷ്യനെ ദൈവത്തെക്കാള്‍ വലിയവനാക്കുന്നതാണ്. അതിനാല്‍ വേദപുസ്തകത്തില്‍ പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന വിഷയങ്ങളുടെ വൈശിഷ്ട്യവും മര്‍മ്മവും കൊണ്ടുതന്നെ അത് ദൈവവചനമാണെന്നുള്ള ദൃഢമായ വിശ്വാസം നമ്മുക്കുണ്ടാകണം.

വേദപുസ്തകം എത്രയോ ലളിതമായ രീതിയിലും മാനുഷഹൃദയത്തിന്‍റെ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കും വാഞ്ചിതങ്ങള്‍ക്കും അനുയോജ്യമായ വിധത്തിലും സത്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. തന്നിമിത്തം അത് പണ്ഡിതന്മാരും സംസ്കാരസമ്പന്നന്മാരുമായ ആളുകള്‍ക്കു എത്രയും എത്രയും ആകര്‍ഷണീയവും ആശ്ചര്യജനകവും സാധുക്കളും നിരക്ഷരകുക്ഷികളുമായവര്‍ക്ക് രക്ഷയ്ക്കുള്ള വഴികാട്ടിയുമായിരിക്കുന്നു. ഇത്ര ലളിതമായി വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സത്യങ്ങള്‍ അത്യുല്‍കൃഷ്ടവും അതിദൂരവ്യാപകവും മാനുഷബുദ്ധിക്ക് തീരെ അതീതവുമായ വിഷയങ്ങളെ പുരസ്കരിച്ചുള്ളവയാകുന്നു. ദൈവം തന്നെ അരുളിച്ചെയ്തതുകൊണ്ട് നമ്മുക്ക് അവയെ വിശ്വസിക്കാം. ഇപ്രകാരം ദൈവനിര്‍ദ്ദിഷ്ടമായ മാര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ കൂടി നാം രക്ഷിക്കപ്പെടുവാനും അനുതാപത്താല്‍ ദൈവത്തിങ്കലേക്കും വിശ്വാസത്താല്‍ ക്രിസ്തുവിങ്കലേക്കും ചെല്ലത്തക്കവണ്ണം രക്ഷാമാര്‍ഗ്ഗം പ്രസ്പഷ്ടമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും അത്ര തെളിവായ സത്യങ്ങളുടെ അടിയില്‍ മഹത്വത്തെ മറയ്ക്കുന്ന മര്‍മ്മങ്ങള്‍ അതേ അതിന്‍ പര്യേഷണയില്‍ മനസ്സിനെ കവിയുന്നതും പരമാര്‍ത്ഥിയായ സത്യന്വേഷകന്‍റെ ഹൃത്തടത്തില്‍ ഭയഭക്തിയും വിശ്വാസവും സംജാതമാക്കുവാന്‍ പര്യാപ്തവുമായ അസംഖ്യം മര്‍മ്മങ്ങള്‍ മറഞ്ഞുകിടപ്പുണ്ട്. വേദപുസ്തകത്തെ എത്ര അധികമായി ശോധന ചെയ്യുന്നുവോ അത്ര അധികം അത് ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്‍റെ വചനമാണെന്നു ബോദ്ധ്യമാകയും തല്‍ഫലമായി മാനുഷീക ബുദ്ധി ദൈവീക വെളിപ്പാടിന്‍റെ മുമ്പില്‍ തല കുനിക്കയും ചെയ്യുന്നതാണ്.

വേദപുസ്തകത്തിലുള്ള വന്‍ സത്യങ്ങളെ മുഴുവനായി ഗ്രഹിപ്പാന്‍ കഴിയുന്നതല്ലാ എന്ന പരമാര്‍ത്ഥം അംഗീകരിക്കുന്നതിന്‍റെ താല്പര്യം നമ്മുടെ പരിമിത ബുദ്ധികൊണ്ട് ദൈവത്തിന്‍റെ അപരിമിത ജ്ഞാനവും സര്‍വ്വശക്തന്‍റെ ഉദ്ദേശങ്ങളും ഗ്രഹിച്ചറിയുവാന്‍ സാദ്ധ്യമല്ല എന്നാണ്.

ദൈവവചനത്തിന്‍റെ അഗാധത്വം അളന്നറിയുവാന്‍ കഴിയാത്തതുകൊണ്ട് സന്ദേഹിയും അവിശ്വാസിയും അതിനെ നിരാകരിച്ചു കളയുന്നു. വേദപുസ്തകത്തെ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്ന് അഭിമാനിക്കുന്നവരിലും ചിലര്‍ ഈ ആപത്തില്‍ കുടുങ്ങിയിരിക്കുന്നുണ്ട്. അപ്പോസ്തലന്‍ ഇങ്ങനെ ഉല്‍ബോധിപ്പിക്കുന്നു:- “സഹോദരന്മാരെ, ജീവനുള്ള ദൈവത്തെ ത്യജിച്ചു കളയാതിരിക്കേണ്ടതിനു അവിശ്വാസമുള്ള ദുഷ്ട ഹൃദയം നിങ്ങളില്‍ ആര്‍ക്കും ഉണ്ടാകാതിരിപ്പാന്‍ നോക്കുവില്ന്‍.” (എബ്രാ. 3:12) വേദപുസ്തകോപദേശങ്ങളെ കൃത്യമായി പഠിക്കുകയും തിരുവെഴുത്തുകളില്‍ വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നേടത്തോളം “ദൈവത്തിന്‍റെ ആഴങ്ങളെ” ആരാഞ്ഞു നോക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതും ആവശ്യമാണ്. (1 കൊരി. 2:10) “മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ നമ്മുടെ ദൈവമായ യഹോവയ്ക്കുള്ളതത്രേ. വെളിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവയോ.............എന്നേക്കും നമ്മുക്കും നമ്മുടെ മക്കള്‍ക്കും ഉള്ളവയാകുന്നു.” (ആവ. 29:29) എന്നാല്‍ പിശാചിന്‍റെ വേല മനസ്സിന്‍റെ അന്വേഷണ ശക്തിയെ തകരാറാക്കുക എന്നുള്ളതാണ്. വേദസത്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പരിചിന്തനത്തില്‍ അസ്സാരം ഉന്നതഭാവം കൂടെ കലരുന്നത് കൊണ്ട് തങ്ങളുടെ തൃപ്തിക്കൊത്തവണ്ണം വിവരിപ്പാന്‍ കഴിയാതാകുമ്പോള്‍ മനുഷ്യര്‍ അക്ഷമരും പരാജിതരും ആയി കാണപ്പെടുന്നു. ദൈവശ്വാസീയമായ വചനങ്ങള്‍ തങ്ങള്‍ക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ലെന്നു പരസ്യമായി സമ്മതിക്കുന്നത് അവര്‍ക്ക് വലിയ മാനക്കേടാണെന്നു തോന്നിപോകുന്നു ആ സത്യങ്ങളെ ദൈവം അവര്‍ക്ക് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത് വരെ ക്ഷമയോടിരിപ്പാന്‍ അവര്‍ക്ക് മനസ്സില്ല. തിരുവെഴുത്ത് ഗ്രഹിപ്പാന്‍ തങ്ങള്‍ക്കുള്ള സ്വന്ത ബുദ്ധി ധാരാളം മതിയാകുമെന്ന് അവര്‍ക്ക് തോന്നുകയും അത് സാദ്ധ്യമല്ലെന്നു കാണുമ്പോള്‍ അവര്‍ അതിന്‍റെ അധികാരം നിഷേധിക്കയും ചെയ്യുന്നു. വേദപുസ്തകത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതങ്ങളാണെന്നു പൊതുവേ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന മിക്ക തത്വങ്ങള്‍ക്കും ഉപദേശത്തിന്നും വേദപുസ്തകത്തില്‍ യാതൊരു അടിസ്ഥാനവുമില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല അവ ആ മഹല്‍ ഗ്രന്ഥത്തിന്‍റെ പൂര്‍ണ്ണമായ ദൈവശ്വാസീയമായ നിലയ്ക്ക് കടകവിരുദ്ധവുമാകുന്നു. ഈ കാരണത്താല്‍ അവ മിക്ക ആളുകളുടെ ഹൃദയത്തിലും സംശയവും പരിഭ്രാന്തിയും ഉളവാക്കീട്ടുണ്ട്. ആ കുറ്റം തിരുവെഴുത്തുകളുടെ മേല്‍ ആരോപിക്കാവുന്നതല്ല. ദൈവത്തെയും അവന്‍റെ ക്രിയകളെയും പൂര്‍ണ്ണമായി ജീവിതത്തില്‍ ആരാഞ്ഞറിവാന്‍ സാധിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ അതിന്‍റെശേഷം അതിലുപരിയായ സത്യം കണ്ടുപിടിക്കലോ ജ്ഞാനവര്‍ദ്ധവോടു മനസ്സിന്‍റെയും ഹൃദയത്തിന്‍റെയും വികാസമോ ഉണ്ടാകുവാന്‍ തരമില്ല. അതില്‍ പിന്നെ ദൈവം അവരെക്കാള്‍ ഉന്നതനും ആയിരിക്കയില്ല. മാത്രമല്ല മനുഷ്യന്‍ ജ്ഞാനത്തിന്‍റെയും കാര്യസിദ്ധിയുടെയും പരമകാഷ്ഠപ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് അവന്‍റെ പുരോഗതി നിലച്ചു പോകയും ചെയ്യും. എന്നാല്‍ കാര്യം അങ്ങനെയല്ലാത്തതുകൊണ്ട് നമ്മുക്ക് ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കാം. ദൈവം അപ്രമേയനായിരിക്കുന്നു; അവനില്‍ ജ്ഞാനത്തിന്‍റെയും പരിജ്ഞാനത്തിന്‍റെയും നിക്ഷേപങ്ങള്‍ ഒക്കെയും ഗുപ്തമായിരിക്കുന്നു.” (കൊലോ. 2:3) മനുഷ്യര്‍ സദാ കാലത്തേക്കും ആരാഞ്ഞും പഠിച്ചും കൊണ്ടേ ഇരിക്കും; എങ്കിലും അവന്‍റെ ജ്ഞാനം, നന്മ, ശക്തി എന്നിവയുടെ ആഴം കണ്ടെത്തുവാന്‍ ഒരിക്കലും കഴികയില്ല.

ഈ ജീവിതത്തില്‍ തന്നെയും തന്‍റെ മക്കള്‍ക്കു തന്‍റെ വചനത്തിലെ സത്യങ്ങള്‍ സദാ വെളിവായികൊണ്ടിരിക്കണം എന്നാണ് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. ഈ അറിവു സമ്പാദിപ്പാന്‍ ഒരേ ഒരു മാര്‍ഗ്ഗമേയുള്ളു. അതായത് ദൈവത്തിന്‍റെ വചനത്തെ ഏതു ആത്മാവിനാല്‍ നല്കപ്പെട്ടുവോ അതെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്‍റെ പ്രകാശനം മുഖാന്തരമേ അത് പ്രാപിപ്പാന്‍ കഴികയുള്ളു. “ആത്മാവ് സകലത്തെയും ദൈവത്തിന്‍റെ ആഴങ്ങളെയും ആരായുന്നു.” (1 കൊരി. 2:10) അത് കൂടാതെ തന്‍റെ അനുഗാമികള്‍ക്ക് യേശു കര്‍ത്താവ് കൊടുത്ത വാഗ്ദത്തം “സത്യത്തിന്‍റെ ആത്മാവ് വരുമ്പോഴോ അവന്‍ നിങ്ങളെ സകല സത്യത്തിലും വഴിനടത്തും........ അവന്‍ എനിക്കുള്ളതില്‍ നിന്ന് എടുത്തു നിങ്ങള്‍ക്ക് അറിയിച്ചു തരും” (യോഹ. 16:13, 14) എന്നാണല്ലോ.

നാം നമ്മുക്കുള്ള ആലോചനാശക്തിയെ ഉപയോഗിക്കണം എന്നാണു ദൈവേഷ്ടം; എന്നാല്‍ നമ്മുടെ മനസ്സിന്നു ദൃഢതയും വികാസവും പ്രാപിക്കേണ്ടതിന്നു വേദാദ്ധ്യയനത്തേക്കാള്‍ ഉപയുക്തമായി മറ്റൊന്നുമില്ല. പക്ഷെ മാനുഷീക ബലഹീനതക്കും അസ്ഥിരതക്കും അധീനമായിരിക്കുന്ന നമ്മുടെ ബുദ്ധിശക്തിയെ ദൈവമാക്കരുത് എന്നേയുള്ളു. എത്രയും സ്പഷ്ടമായിരിക്കുന്ന സത്യങ്ങള്‍ കൂടെ ഗ്രഹിക്കാതാകത്തക്കവണ്ണം തിരുവെഴുത്തുകള്‍ നമ്മുടെ ബുദ്ധിക്ക് മറവായിരിക്കുന്നത് നമ്മുക്ക് ശിശുവിന്നൊത്ത പരമാര്‍ത്ഥതയും ആശ്രയശീലവും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ട് എന്നും പഠിപ്പാന്‍ തയ്യാറായിരിക്കയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്‍റെ സഹായത്തിന്നായി അപേക്ഷിക്കയും ചെയ്യേണ്ടതിന്നു തന്നെ. ദൈവത്തിന്‍റെ ശക്തിയും ജ്ഞാനവും സംബന്ധിച്ചും അവന്‍റെ മേന്മ തിരിച്ചറിവാന്‍ നമ്മുക്കുള്ള കഴിവില്ലായ്മയെ സംബന്ധിച്ചുള്ള ബോധം നിമിത്തം നാം താഴ്മയുള്ളവരായിരിക്കയും അവന്‍റെ തിരുസന്നിധിയില്‍ അടുത്തു ചെല്ലുമ്പോഴെന്നപോലെ ഭയഭക്തി പുരസ്സരം ഓരോ ദിവസവും നാം അവന്‍റെ വചനം പാരായണം ചെയ്കയും വേണം. വേദപുസ്തകം തുറന്നുവായിപ്പാന്‍ ആരംഭിക്കുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ പ്രാകൃത ഭാവത്തെ കവിയുന്ന ഒരു അധികാരത്തിന്‍ മുമ്പിലാണ് നാം ഇരിക്കുന്നതെന്നു കരുതുകയും “ഞാന്‍ ആകുന്നു” എന്ന ആ സത്യ ദൈവസന്നിധിയില്‍ നമ്മുടെ ഹൃദയവും ബുദ്ധിയും വണക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതാകുന്നു.

പ്രഥമദൃഷ്ടിയില്‍ പ്രയാസമെന്നൊ തെളിവില്ലാത്തതെന്നൊ അനേകം സംഗതികള്‍ ഉണ്ട്. മേല്‍പ്രസ്താവിച്ചപ്രകാരം അര്‍ത്ഥം ഗ്രഹിപ്പാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ദൈവം തന്നെ അത് പ്രസ്പഷ്ടമാക്കിക്കൊടുക്കും. എന്നാല്‍ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്‍റെ സഹായവും നടത്തിപ്പും നമ്മുക്കില്ലാതിരുന്നാല്‍ നാം തിരുവെഴുത്തുകളെ കോട്ടിക്കളകയോ തെറ്റായി വ്യാഖ്യാനിക്കയോ ചെയ്യാനിടവരും. ചിലര്‍ ധാരാളം വായിക്കുന്നുണ്ടു. എന്നാല്‍ യാതൊരു പ്രയോജനവും ഉണ്ടാകുന്നില്ല. അതിനുപകരം പലപ്പോഴും വലിയ ആപത്താണുണ്ടാകുന്നത്. യാതൊരു ഭയഭക്തിയും പ്രാര്‍ത്ഥനയും കൂടാതെ വേദവായന തുടങ്ങുകയും നമ്മുടെ വിചാരങ്ങളും ആഗ്രഹവും ദൈവേഷ്ടത്തിനു സമര്‍പ്പിക്കാതിരിക്കയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ അനേകം സംഗതികള്‍ ഉദിച്ചുവരും. ആ നിലയില്‍ നാം വേദപാരായണം ചെയ്യുന്നതു കൊണ്ടാണ് അവിശ്വാസം ബലപ്പെടുന്നത്. കാരണം അങ്ങിനെ ചെയ്യുമ്പോള്‍ ശത്രുവായവന്‍ നമ്മുടെ വിചാരങ്ങളെ തനിക്കധീനമാക്കുകയും തദ്വാര തെറ്റായ അര്‍ത്ഥം നമ്മെ ഗ്രഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. വാക്കിലും ക്രിയയിലും ദൈവത്തോട് ഇണങ്ങിയിരിപ്പാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ എത്രതന്നെ പഠിപ്പുള്ളവരായിരുന്നാലും തിരുവെഴുത്തുകളുടെ അര്‍ത്ഥം മനസ്സിലാക്കുന്നതില്‍ അവര്‍ തെറ്റിപ്പോകാനിടയുണ്ട്. എന്ന് മാത്രമല്ല അപ്രകാരമുള്ളവരുടെ വ്യാഖ്യാനങ്ങളില്‍ ആശ്രയിക്കുന്നത് ആപല്ക്കരമാകുന്നു. വേദപുസ്തകത്തിലെ ന്യൂനതകള്‍ കണ്ടുപിടിപ്പാനായി തിരുവെഴുത്തുകള്‍ പാരായണം ചെയ്യുന്നവര്‍ക്ക് ഒരു ആത്മീയമായ ബോധം ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതല്ല. എത്രയും പ്രസ്പഷ്ടവും സുലളിതവുമായിരിക്കുന്ന സംഗതികളില്‍ അവര്‍ വിക്രത ഭവിച്ച ദൃഷ്ടിയാല്‍ സംശയവും അവിശ്വാസവും ജനിപ്പിക്കത്തക്ക കാരണങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തിയെന്നും വരാം.

അവര്‍ ഏതെല്ലാം രൂപത്തില്‍ അതിനെ വിവരിച്ചാലും ഈദൃശ സംശയത്തിന്നും അവിശ്വാസത്തിനുമുള്ള ഏകകാരണം പാപത്തോടുള്ള സ്നേഹമത്രെ. ദൈവവചനത്തിലെ ഉപദേശങ്ങളും നിബന്ധനകളും പാപത്തെ സ്നേഹിക്കുന്ന നിഗളഹൃദയത്തിന്നു സ്വീകാര്യമല്ല. അങ്ങിനെ അത് നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ അനുസരിപ്പാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടാത്തവര്‍ അതിന്‍റെ അധികാരത്തെ സംശയിക്കുന്നു. സത്യത്തില്‍ എത്തിച്ചേരണമെങ്കില്‍ സത്യം അറിവാനുള്ള ആത്മാര്‍ത്ഥമായ അഭി വാഞ്ചയും അത് അനുസരിപ്പാനുള്ള സന്മനസ്സും ഉണ്ടായിരിക്കണം. ഈ മനോഭാവത്തോടുകൂടി ദൈവവചനം പഠിക്കുന്നവര്‍ക്ക് അത് ദൈവത്തിന്‍റെ വചനം തന്നെ എന്ന് പ്രസ്പഷ്ടമായി തെളിയിക്കുന്ന നിരവധി സാക്ഷ്യങ്ങള്‍ കണ്ടുപിടിപ്പാന്‍ സാധിക്കും. മാത്രമല്ല ഏതാദൃശ വേദപഠനം മുഖേന തങ്ങളെ രക്ഷയ്ക്കു ജ്ഞാനികളാക്കുന്ന വേദസത്യങ്ങള്‍ ഗ്രഹിപ്പാനും ഇടവരും.

“അവന്‍റെ ഇഷ്ടം ചെയ്യുവാന്‍ ഇച്ഛിക്കുന്നവന്‍ ഈ ഉപദേശം.......അറിയും” എന്ന് യേശു കര്‍ത്താവ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.(യോഹ. 7:17) നിനക്ക് മനസ്സിലാകാത്ത സംഗതിയെക്കുറിച്ചു സംശയിക്കുകയും ദുസ്തര്‍ക്കം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നതിനുപകരം നിനക്ക് ലഭിച്ചിരിക്കുന്ന വെളിച്ച (അറിവിന്‍) പ്രകാരം ജീവിക്കുക. എന്നാല്‍ അതിനുപരിയായ വെളിച്ചം (അറിവു) നിനക്ക് ലഭിക്കും. ക്രിസ്തുവിന്‍റെ കരുണയാല്‍ നിനക്ക് തെളിഞ്ഞുകിട്ടിയിരിക്കുന്ന എല്ലാകൃത്യങ്ങളും നീ അനുഷ്ഠിക്കുക. അപ്പോള്‍ നിനക്ക് സംശയാസ്പദമായിരിക്കുന്ന സംഗതികള്‍ അവന്‍ നിന്നെ ഗ്രഹിപ്പിക്കുകയും അവയെ അനുഷ്ഠിപ്പാന്‍ നിന്നെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യും.

ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസം സിദ്ധിച്ചിട്ടുള്ളവര്‍ക്കും നിരക്ഷരകുക്ഷികള്‍ക്കും ഒന്നുപോലെ പ്രസ്പഷ്ടമായിരിക്കുന്ന ഒരു തെളിവുണ്ട്. അത് അവരവരുടെ അനുഭവം തന്നെ. തന്‍റെ വചനത്തിന്‍റെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തെ, അതെ അവന്‍റെ വാഗ്ദത്തത്തിന്‍റെ സത്യതയെ തന്നെ പരിശോധിച്ചു നോക്കുവാന്‍ ദൈവം നമ്മെ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. “യഹോവ നല്ലവന്‍ എന്ന് രുചിച്ചറിവിന്‍” എന്നാണ് അവന്‍ കല്പിക്കുന്നത്. (സങ്കീ. 34:8) മറ്റൊരുവന്‍റെ വാക്കില്‍ ആശ്രയിക്കുന്നതിനുപകരം നാം തന്നെ രുചിച്ചറിയേണ്ടതാകുന്നു. “അപേക്ഷിപ്പിന്‍; എന്നാല്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് ലഭിക്കും” (യോഹ. 16:24) എന്നവന്‍ പറയുന്നു. അവന്‍റെ വാഗ്ദത്തങ്ങളെ അവന്‍ നിവര്‍ത്തിക്കും. അവ ഒരു കാലത്തും വ്യര്‍ത്ഥമായിട്ടില്ല. ഒരിക്കലും വ്യര്‍ത്ഥമാകയുമില്ല. നാം യേശുവിന്‍റെ അടുക്കല്‍ചെന്ന് അവന്‍റെ സ്നേഹത്തിന്‍റെ നിറവില്‍ സന്തോഷിക്കുമ്പോള്‍ അവന്‍റെ സാന്നിധ്യത്തിന്‍റെ പ്രകാശത്തില്‍ നമ്മുടെ സന്ദേഹവും അന്ധകാരവും ഓടിമറഞ്ഞുപോകും.

“നമ്മെ ഇരുട്ടിന്‍റെ അധികാരത്തില്‍ നിന്ന് വിടുവിച്ചു തന്‍റെ സ്നേഹസ്വരൂപനായ പുത്രന്‍റെ രാജ്യത്തിലാക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നു” (കൊലൊ. 1:13) എന്ന് അപ്പോസ്തലനായ പൌലോസ് പറയുന്നു. മരണത്തില്‍നിന്നു ജീവനില്‍ കടന്നിരിക്കുന്ന ഏവനും “ദൈവം സത്യവാന്‍ എന്നുള്ളതിനു മുദ്രയിടുവാന്‍” (യോഹ. 3:33) കഴിവുള്ളവനാകുന്നു. “എനിക്ക് സഹായം ആവശ്യമായിരുന്നു; യേശുകര്‍ത്താവില്‍ ഞാന്‍ അതുകണ്ടെത്തി. അവന്‍ എന്‍റെ എല്ലാ ആവശ്യങ്ങളും നിറവേറ്റിത്തന്നു. എന്‍റെ ദേഹിയുടെ വിശപ്പും അവന്‍ ശമിപ്പിച്ചു. ഇപ്പോള്‍ വേദപുസ്തകം എനിക്ക് യേശുക്രിസ്തുവിന്‍റെ വെളിപ്പാടായിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ എന്തിന്നു യേശുവില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു? എന്ന് നീ ചോദിക്കുന്നുവോ? അവന്‍ എന്‍റെ ദിവ്യരക്ഷിതാവായിരിക്കുന്നത് കൊണ്ടുതന്നെ. ഞാന്‍ എന്തിന്നു വേദപുസ്തകം വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നൊ? അത് എന്‍റെ ദേഹിയോടുള്ള ദൈവശബ്ദമാണെന്നു എനിക്ക് അനുഭവ ബോധ്യമായിരിക്കുന്നത് കൊണ്ടാകുന്നു” എന്നിങ്ങനെ അവന്നു സാക്ഷീകരിപ്പാന്‍ സാധിക്കും. വേദപുസ്തകം സത്യമെന്നും ക്രിസ്തു ദൈവത്തിന്‍റെ പുത്രനാകുന്നുവെന്നും ഉള്ളസാക്ഷ്യം നമ്മില്‍തന്നെ ഉണ്ടായ്‌വരും. നാം നിര്‍മ്മിതകഥകളെ പ്രമാണിക്കുന്നില്ല എന്ന് നാം അറിയുന്നു.

“കൃപയിലും നമ്മുടെ കര്‍ത്താവും രക്ഷിതാവുമായ യേശു ക്രിസ്തുവിന്‍റെ പരിജ്ഞാനത്തിലും വളരുവിന്‍” (2 പത്രോ. 3:18) എന്ന് പത്രോസ് അപ്പോസ്തലന്‍ ഉല്‍ബോധിപ്പിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്‍റെ ജനം കൃപയില്‍ വളരുംതോറും അവന്‍റെ വചനം അവര്‍ക്ക് അധികമധികം സ്പഷ്ടമായി തെളിഞ്ഞുകിട്ടും. അതിന്‍റെ പരിപാവാന സത്യങ്ങളില്‍ അവര്‍ പുതിയ പ്രകാശവും ഭംഗിയും കണ്ടറിയും. സഭാ ചരിത്രത്തിന്‍റെ എല്ലാ യുഗങ്ങളിലും അത് വാസ്തവമായിരുന്നു. അവസാനം വരെ അങ്ങനെ തന്നെ ആയിരിക്കയും ചെയ്യും. “നീതിമാന്മാരുടെ പാതയോ പ്രഭാതത്തിന്‍റെ വെളിച്ചംപോലെ; അത് നട്ടുച്ചവരെ അധികമധികം ശോഭിച്ചുവരുന്നു.” (സദൃ.വാ. 4:18)

വിശ്വാസത്താല്‍ നാം ഭാവിയിങ്കലേക്ക് നോക്കി, മാനുഷപ്രേരണകള്‍ ദൈവീകമായതിനോടു സംയോജിച്ചും ദേഹിയുടെ സര്‍വ്വശക്തികളും വെളിച്ചത്തിന്‍റെ ഉറവിടത്തെ അഭിമുഖീകരിച്ചും കൊണ്ടുള്ള നിലയില്‍ നമ്മുടെ ബുദ്ധിക്കുണ്ടാകുന്ന വികാസം സംബന്ധിച്ചു ദൈവം കൊടുത്തിരിക്കുന്ന വാഗ്ദത്തം മുറുകെ പിടിച്ചുകൊള്ളുക. ഇന്ന് ദൈവത്തിന്‍റെ ദിവ്യവിചാരണയില്‍ നമ്മുക്ക് വിഷമമായിരുന്നതെല്ലാം അന്നു തെളിവായിത്തീരുമെന്നും ഇന്ന് ഗ്രഹിപ്പാന്‍ പ്രയാസമായിരുന്നവയെ അന്നു നമ്മുക്ക് സ്പഷ്ടമാക്കിതരുമെന്നും, നമ്മുടെ ഹ്രസ്വബുദ്ധിക്ക് കലക്കമായും ഉദ്ദേശങ്ങള്‍ക്കു തമ്മില്‍ സംബന്ധമില്ലാത്തതായും കണ്ടിരുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും നാം അന്നു നല്ല പൂര്‍ണ്ണതയും വിശേഷിച്ച ഐക്യതയും കാണുമെന്നും വിശ്വസിച്ചു നാം സന്തോഷിക്കുക. ഇപ്പോള്‍ നാം കണ്ണാടിയില്‍ കടമൊഴിയായി കാണുന്നു; അപ്പോള്‍ മുഖാമുഖമായി കാണും; ഇപ്പോള്‍ നാം അംശമായറിയുന്നു; അപ്പോഴൊ ഞാന്‍ അറിയപ്പെട്ടതു പോലെ തന്നേ അറിയും.” (1 കൊരി. 13:12)

* * * * *

അദ്ധ്യായം 12—സംശയനിവാരണം

മിക്ക ആളുകളുടെയും വിശേഷാല്‍ ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തില്‍ അധികം അനുഭവം സിദ്ധിച്ചിട്ടില്ലാത്തവരുടെ ഹൃദയം അവിശ്വാസികളുടെ അഭിപ്രായം നിമിത്തം പലപ്പോഴും കലങ്ങിപ്പോകുന്നു. അവര്‍ക്ക് തെളിയിപ്പാനൊ ഗ്രഹിപ്പാനോ കഴിയാത്ത അനേകം കാര്യങ്ങള്‍ വേദപുസ്തകത്തിലുണ്ട്. സാത്താന്‍ അവയെ പെറുക്കി എടുത്ത് അവയെക്കൊണ്ടു തിരുവെഴുത്തുകള്‍ ദൈവത്തില്‍ നിന്നുള്ള വെളിപ്പാടാകുന്നു എന്ന അവരുടെ വിശ്വാസത്തെ ഇളക്കി മറിച്ചു കളവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. “ശരിയായ മാര്‍ഗ്ഗം ഞാന്‍ എങ്ങനെ അറിയും?” വേദപുസ്തകം യഥാര്‍ത്ഥമായും ദൈവത്തിന്‍റെ വചനമാണെങ്കില്‍ എന്‍റെ ഈ സംശയങ്ങളും വിഷമങ്ങളും എങ്ങനെ പരിഹരിക്കാം? എന്നൊക്കെയാണ് സാത്താന്‍ അവിശ്വാസികളെക്കൊണ്ട് ചോദിപ്പിക്കുന്നത്.

നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിന് ആധാരമായി തക്കതെളിവുകാണാതെ എന്തെങ്കിലും കണ്ണുമടച്ചു വിശ്വസിക്കണം എന്ന് ദൈവം നമ്മോടു ഒരിക്കലും ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. അവന്‍റെ ആസ്തിക്യം, സ്വഭാവം തിരുവചനത്തിന്‍റെ സത്യത ഇവയെല്ലാം നമ്മുടെ ബുദ്ധിക്ക് ചേരുന്ന സാക്ഷ്യങ്ങളിന്മേല്‍ അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നു. ഇപ്രകാരമുള്ള തെളിവുകള്‍ ധാരാളമുണ്ട്. എങ്കിലും സംശയത്തിനുള്ള സാദ്ധ്യത ദൈവം പൂര്‍ണ്ണമായി നീക്കിക്കളഞ്ഞിട്ടില്ല. നമ്മുടെ വിശ്വാസം പ്രകടനങ്ങളിലല്ല പിന്നെയോ ഉറപ്പായ സാക്ഷ്യങ്ങളില്‍ തന്നെ അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കണം. സംശയിപ്പാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവര്‍ക്ക് അതിനു അവസരം ഉണ്ടായിരിക്കും; എന്നാല്‍ സത്യം അറിവാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ക്കൊ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിന്നു ആധാരമായി ധാരാളം തെളിവുകള്‍ കണ്ടെത്തുവാന്‍ കഴിയും.

പരിമിതമായ മാനുഷ ബുദ്ധിക്ക് അപ്രമേയനായ ദൈവത്തിന്‍റെ ഗുണലക്ഷണങ്ങളേയോ പ്രവൃത്തികളേയോ പൂര്‍ണ്ണമായി ഗ്രഹിപ്പാന്‍ കഴിയുന്നതല്ല. ലോകത്തിലെ അതിശ്രേഷ്ഠ ബുദ്ധിമാന്മാര്‍ക്കും, എന്ന് വേണ്ട അത്യുല്‍കൃഷ്ട വിദ്യാഭ്യാസം സിദ്ധിച്ചിട്ടുള്ളവര്‍ക്ക് തന്നേയും ആ പരിപാവന ജീവിയുടെ നില ഒരു മര്‍മ്മമായി അവശേഷിച്ചിരിക്കയാണ് ചെയ്യുന്നത്. “സര്‍വ്വശക്തന്‍റെ സമ്പൂര്‍ത്തി നിനക്ക് മനസ്സിലാകുമോ? അത് ആകാശത്തോളം ഉയരമുള്ളതു; നീ എന്ത് ചെയ്യും? അത് പാതാളത്തെക്കാള്‍ അഗാധമായത്; നിനക്കെന്തറിയാം?” (ഇയ്യോബ് 11:7,8)

“ഹാ, ദൈവത്തിന്‍റെ ധനം, ജ്ഞാനം, അറിവു എന്നിവയുടെ ആഴമേ! അവന്‍റെ ന്യായവിധികള്‍ എത്ര അപ്രമേയവും അവന്‍റെ വഴികള്‍ എത്ര അഗോചരവും ആകുന്നു” എന്ന് അപ്പോസ്തലനായ പൌലോസ് സാക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. (റോമ. 11:33) “മേഘവും അന്ധകാരവും അവന്‍റെ ചുറ്റും ഇരിക്കുന്നു.” എങ്കിലും “നീതിയും ന്യായവും അവന്‍റെ സിംഹാസനത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാനമാകുന്നു” (സങ്കീ. 97:2) എന്ന് സങ്കീര്‍ത്തനക്കാരനും എഴുതിയിരിക്കുന്നു. സീമയില്ലാത്ത സ്നേഹവും കരുണയും അതിരറ്റ ശക്തിയോടുചേര്‍ന്ന് വ്യാപരിക്കുന്നു എന്ന് നാം വിവേചിച്ചറിയത്തക്കവണ്ണം അവന്‍റെ പെരുമാറ്റവും അതിനു പ്രേരകമായിരിക്കുന്നു. അവന്‍റെ ഉദ്ദേശവും നമ്മുക്ക് ഗ്രഹിപ്പാന്‍ സാധിക്കും. നമ്മുക്ക് ഉപകാരപ്രദമായ അളവില്‍ മാത്രമേ ദൈവം തന്‍റെ ഉദ്ദേശം എന്തെന്ന് നമ്മുക്ക് വെളിപ്പെടുത്തിത്തരികയുള്ളു. അതിന്നപ്പുറമുള്ളവയെ സംബന്ധിച്ചു സര്‍വ്വശക്തിയുള്ള കരങ്ങളേയും സ്നേഹസമ്പൂര്‍ണ്ണമായ ഹൃദയത്തേയും തന്നെ ആശ്രയിക്കണം.

ദൈവവചനത്തിലും അതിന്‍റെ ഉടമസ്ഥ സ്വഭാവത്തിലെന്നപോലെ മാനുഷബുദ്ധിക്കു ഒരിക്കലും പരിപൂര്‍ണ്ണമായി ഗ്രഹിപ്പാന്‍ ക ഴിയാത്ത മര്‍മ്മങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. ലോകത്തിലെ പാപ പ്രവേശനം, ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ജഡാവതാരം, പുനരുത്ഥാനം ആദിയായി വേദപുസ്തകത്തില്‍ പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അനേകം കാര്യങ്ങള്‍ മാനുഷബുദ്ധിക്ക് പൂര്‍ണ്ണമായി വിവരിപ്പാനോ ഗ്രഹിപ്പാനോ കഴിയാത്ത അഗാധമര്‍മ്മങ്ങളാകുന്നു. ഇങ്ങനെ അവന്‍റെ ദിവ്യവിചാരണയുടെ രഹസ്യങ്ങള്‍ നമ്മുക്ക് പൂര്‍ണ്ണമായി ഗ്രഹിപ്പാന്‍ പാടില്ലാതിരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് നാം അവന്‍റെ വചനത്തെ സംശയിച്ചുകൂടാ. പ്രാകൃതലോകത്തിലും നമ്മുക്ക് അളന്നറിവാന്‍ കഴിയാത്ത അനേകം അഗാധമര്‍മ്മങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. ഏറ്റവും ചെറിയ ജീവികളില്‍പോലും അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന ജീവന്‍ എന്താകുന്നു എന്നും അത് എങ്ങനെ ഉണ്ടായി എന്നും വിവരിപ്പാന്‍ ലോകത്തിലെ അതിശ്രേഷ്ഠ തത്വജ്ഞാനിക്ക് പോലും കഴികയില്ല. എല്ലായിടത്തും നമ്മുടെ ബുദ്ധിക്കതീതമായ അത്ഭുതങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. ആ സ്ഥിതിക്ക് ആത്മീക ലോകത്തില്‍ കാണപ്പെടുന്ന രഹസ്യങ്ങളെപ്പറ്റി നാം ആശ്ചര്യപ്പെട്ടിട്ടെന്താണാവശ്യം. മാനുഷബുദ്ധിയുടെ ദുര്‍ബലതയും വിശാലതക്കുറവുമാണ് തല്‍സംബന്ധമായ വിഷമത ഉളവാക്കുന്നത്. തന്‍റെ തിരുവെഴുത്തുകളുടെ ദിവ്യസ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചു ദൈവംമതിയായ സാക്ഷ്യം നല്‍കിയിട്ടുണ്ട്. അതിനാല്‍ അവന്‍റെ ദിവ്യവിചാരണയുടെ രഹസ്യം മുഴുവനും നമ്മുക്ക് സുഗ്രാഹ്യമല്ലാത്തതുകൊണ്ട് നാം അവന്‍റെ വചനത്തെ സംശയിച്ചുകൂടാ.

വേദപുസ്തകത്തില്‍ “ഗ്രഹിപ്പാന്‍ പ്രയാസമുള്ളത് ചിലതുണ്ട്. അറിവില്ലാത്തവരും അസ്ഥിരരുമായവര്‍..........തങ്ങളുടെ നാശത്തിന്നായി കോട്ടിക്കളയുന്നു” എന്ന് അപ്പോസ്തലനായ പത്രോസ് പറയുന്നു. (2 പത്രോ. 3:16) വേദപുസ്തകത്തിലെ ഏതാദൃശ ഭാഗങ്ങളെ അവിശ്വാസികള്‍ ആ പുസ്തകത്തെ ദുര്‍ബലമാക്കുവാനുള്ള ആയുധങ്ങളായി ഉപയോഗിച്ചുവരുന്നു. എന്നാല്‍ അവരുടെ ന്യായവാദങ്ങളും അതിന്‍റെ ദൈവശ്വാസീയതയെ സുദൃഢമാക്കുന്നതേയുള്ളു. വേദപുസ്തകത്തില്‍ ദൈവത്തിന്‍റെ മഹത്വത്തേയും ശക്തിയേയും ഗുണലക്ഷണങ്ങളേയും സംബന്ധിച്ചു മനുഷ്യരുടെ സങ്കുചിതബുദ്ധിക്ക് ഗ്രാഹ്യമായ നിലയില്‍ എല്ലാം രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കില്‍ അത് ദൈവാത്മനിയോഗത്താല്‍ എഴുതപ്പെട്ട ഒരു ഗ്രന്ഥമാണെന്ന് തെളിയിപ്പാന്‍ യാതൊരു മാര്‍ഗ്ഗവുമില്ല. കാരണം അത് മനുഷ്യനെ ദൈവത്തെക്കാള്‍ വലിയവനാക്കുന്നതാണ്. അതിനാല്‍ വേദപുസ്തകത്തില്‍ പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന വിഷയങ്ങളുടെ വൈശിഷ്ട്യവും മര്‍മ്മവും കൊണ്ടുതന്നെ അത് ദൈവവചനമാണെന്നുള്ള ദൃഢമായ വിശ്വാസം നമ്മുക്കുണ്ടാകണം.

വേദപുസ്തകം എത്രയോ ലളിതമായ രീതിയിലും മാനുഷഹൃദയത്തിന്‍റെ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കും വാഞ്ചിതങ്ങള്‍ക്കും അനുയോജ്യമായ വിധത്തിലും സത്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. തന്നിമിത്തം അത് പണ്ഡിതന്മാരും സംസ്കാരസമ്പന്നന്മാരുമായ ആളുകള്‍ക്കു എത്രയും എത്രയും ആകര്‍ഷണീയവും ആശ്ചര്യജനകവും സാധുക്കളും നിരക്ഷരകുക്ഷികളുമായവര്‍ക്ക് രക്ഷയ്ക്കുള്ള വഴികാട്ടിയുമായിരിക്കുന്നു. ഇത്ര ലളിതമായി വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സത്യങ്ങള്‍ അത്യുല്‍കൃഷ്ടവും അതിദൂരവ്യാപകവും മാനുഷബുദ്ധിക്ക് തീരെ അതീതവുമായ വിഷയങ്ങളെ പുരസ്കരിച്ചുള്ളവയാകുന്നു. ദൈവം തന്നെ അരുളിച്ചെയ്തതുകൊണ്ട് നമ്മുക്ക് അവയെ വിശ്വസിക്കാം. ഇപ്രകാരം ദൈവനിര്‍ദ്ദിഷ്ടമായ മാര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ കൂടി നാം രക്ഷിക്കപ്പെടുവാനും അനുതാപത്താല്‍ ദൈവത്തിങ്കലേക്കും വിശ്വാസത്താല്‍ ക്രിസ്തുവിങ്കലേക്കും ചെല്ലത്തക്കവണ്ണം രക്ഷാമാര്‍ഗ്ഗം പ്രസ്പഷ്ടമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും അത്ര തെളിവായ സത്യങ്ങളുടെ അടിയില്‍ മഹത്വത്തെ മറയ്ക്കുന്ന മര്‍മ്മങ്ങള്‍ അതേ അതിന്‍ പര്യേഷണയില്‍ മനസ്സിനെ കവിയുന്നതും പരമാര്‍ത്ഥിയായ സത്യന്വേഷകന്‍റെ ഹൃത്തടത്തില്‍ ഭയഭക്തിയും വിശ്വാസവും സംജാതമാക്കുവാന്‍ പര്യാപ്തവുമായ അസംഖ്യം മര്‍മ്മങ്ങള്‍ മറഞ്ഞുകിടപ്പുണ്ട്. വേദപുസ്തകത്തെ എത്ര അധികമായി ശോധന ചെയ്യുന്നുവോ അത്ര അധികം അത് ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്‍റെ വചനമാണെന്നു ബോദ്ധ്യമാകയും തല്‍ഫലമായി മാനുഷീക ബുദ്ധി ദൈവീക വെളിപ്പാടിന്‍റെ മുമ്പില്‍ തല കുനിക്കയും ചെയ്യുന്നതാണ്.

വേദപുസ്തകത്തിലുള്ള വന്‍ സത്യങ്ങളെ മുഴുവനായി ഗ്രഹിപ്പാന്‍ കഴിയുന്നതല്ലാ എന്ന പരമാര്‍ത്ഥം അംഗീകരിക്കുന്നതിന്‍റെ താല്പര്യം നമ്മുടെ പരിമിത ബുദ്ധികൊണ്ട് ദൈവത്തിന്‍റെ അപരിമിത ജ്ഞാനവും സര്‍വ്വശക്തന്‍റെ ഉദ്ദേശങ്ങളും ഗ്രഹിച്ചറിയുവാന്‍ സാദ്ധ്യമല്ല എന്നാണ്.

ദൈവവചനത്തിന്‍റെ അഗാധത്വം അളന്നറിയുവാന്‍ കഴിയാത്തതുകൊണ്ട് സന്ദേഹിയും അവിശ്വാസിയും അതിനെ നിരാകരിച്ചു കളയുന്നു. വേദപുസ്തകത്തെ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്ന് അഭിമാനിക്കുന്നവരിലും ചിലര്‍ ഈ ആപത്തില്‍ കുടുങ്ങിയിരിക്കുന്നുണ്ട്. അപ്പോസ്തലന്‍ ഇങ്ങനെ ഉല്‍ബോധിപ്പിക്കുന്നു:- “സഹോദരന്മാരെ, ജീവനുള്ള ദൈവത്തെ ത്യജിച്ചു കളയാതിരിക്കേണ്ടതിനു അവിശ്വാസമുള്ള ദുഷ്ട ഹൃദയം നിങ്ങളില്‍ ആര്‍ക്കും ഉണ്ടാകാതിരിപ്പാന്‍ നോക്കുവില്ന്‍.” (എബ്രാ. 3:12) വേദപുസ്തകോപദേശങ്ങളെ കൃത്യമായി പഠിക്കുകയും തിരുവെഴുത്തുകളില്‍ വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നേടത്തോളം “ദൈവത്തിന്‍റെ ആഴങ്ങളെ” ആരാഞ്ഞു നോക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതും ആവശ്യമാണ്. (1 കൊരി. 2:10) “മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ നമ്മുടെ ദൈവമായ യഹോവയ്ക്കുള്ളതത്രേ. വെളിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവയോ.............എന്നേക്കും നമ്മുക്കും നമ്മുടെ മക്കള്‍ക്കും ഉള്ളവയാകുന്നു.” (ആവ. 29:29) എന്നാല്‍ പിശാചിന്‍റെ വേല മനസ്സിന്‍റെ അന്വേഷണ ശക്തിയെ തകരാറാക്കുക എന്നുള്ളതാണ്. വേദസത്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പരിചിന്തനത്തില്‍ അസ്സാരം ഉന്നതഭാവം കൂടെ കലരുന്നത് കൊണ്ട് തങ്ങളുടെ തൃപ്തിക്കൊത്തവണ്ണം വിവരിപ്പാന്‍ കഴിയാതാകുമ്പോള്‍ മനുഷ്യര്‍ അക്ഷമരും പരാജിതരും ആയി കാണപ്പെടുന്നു. ദൈവശ്വാസീയമായ വചനങ്ങള്‍ തങ്ങള്‍ക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ലെന്നു പരസ്യമായി സമ്മതിക്കുന്നത് അവര്‍ക്ക് വലിയ മാനക്കേടാണെന്നു തോന്നിപോകുന്നു ആ സത്യങ്ങളെ ദൈവം അവര്‍ക്ക് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത് വരെ ക്ഷമയോടിരിപ്പാന്‍ അവര്‍ക്ക് മനസ്സില്ല. തിരുവെഴുത്ത് ഗ്രഹിപ്പാന്‍ തങ്ങള്‍ക്കുള്ള സ്വന്ത ബുദ്ധി ധാരാളം മതിയാകുമെന്ന് അവര്‍ക്ക് തോന്നുകയും അത് സാദ്ധ്യമല്ലെന്നു കാണുമ്പോള്‍ അവര്‍ അതിന്‍റെ അധികാരം നിഷേധിക്കയും ചെയ്യുന്നു. വേദപുസ്തകത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതങ്ങളാണെന്നു പൊതുവേ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന മിക്ക തത്വങ്ങള്‍ക്കും ഉപദേശത്തിന്നും വേദപുസ്തകത്തില്‍ യാതൊരു അടിസ്ഥാനവുമില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല അവ ആ മഹല്‍ ഗ്രന്ഥത്തിന്‍റെ പൂര്‍ണ്ണമായ ദൈവശ്വാസീയമായ നിലയ്ക്ക് കടകവിരുദ്ധവുമാകുന്നു. ഈ കാരണത്താല്‍ അവ മിക്ക ആളുകളുടെ ഹൃദയത്തിലും സംശയവും പരിഭ്രാന്തിയും ഉളവാക്കീട്ടുണ്ട്. ആ കുറ്റം തിരുവെഴുത്തുകളുടെ മേല്‍ ആരോപിക്കാവുന്നതല്ല. ദൈവത്തെയും അവന്‍റെ ക്രിയകളെയും പൂര്‍ണ്ണമായി ജീവിതത്തില്‍ ആരാഞ്ഞറിവാന്‍ സാധിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ അതിന്‍റെശേഷം അതിലുപരിയായ സത്യം കണ്ടുപിടിക്കലോ ജ്ഞാനവര്‍ദ്ധവോടു മനസ്സിന്‍റെയും ഹൃദയത്തിന്‍റെയും വികാസമോ ഉണ്ടാകുവാന്‍ തരമില്ല. അതില്‍ പിന്നെ ദൈവം അവരെക്കാള്‍ ഉന്നതനും ആയിരിക്കയില്ല. മാത്രമല്ല മനുഷ്യന്‍ ജ്ഞാനത്തിന്‍റെയും കാര്യസിദ്ധിയുടെയും പരമകാഷ്ഠപ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് അവന്‍റെ പുരോഗതി നിലച്ചു പോകയും ചെയ്യും. എന്നാല്‍ കാര്യം അങ്ങനെയല്ലാത്തതുകൊണ്ട് നമ്മുക്ക് ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കാം. ദൈവം അപ്രമേയനായിരിക്കുന്നു; അവനില്‍ ജ്ഞാനത്തിന്‍റെയും പരിജ്ഞാനത്തിന്‍റെയും നിക്ഷേപങ്ങള്‍ ഒക്കെയും ഗുപ്തമായിരിക്കുന്നു.” (കൊലോ. 2:3) മനുഷ്യര്‍ സദാ കാലത്തേക്കും ആരാഞ്ഞും പഠിച്ചും കൊണ്ടേ ഇരിക്കും; എങ്കിലും അവന്‍റെ ജ്ഞാനം, നന്മ, ശക്തി എന്നിവയുടെ ആഴം കണ്ടെത്തുവാന്‍ ഒരിക്കലും കഴികയില്ല.

ഈ ജീവിതത്തില്‍ തന്നെയും തന്‍റെ മക്കള്‍ക്കു തന്‍റെ വചനത്തിലെ സത്യങ്ങള്‍ സദാ വെളിവായികൊണ്ടിരിക്കണം എന്നാണ് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. ഈ അറിവു സമ്പാദിപ്പാന്‍ ഒരേ ഒരു മാര്‍ഗ്ഗമേയുള്ളു. അതായത് ദൈവത്തിന്‍റെ വചനത്തെ ഏതു ആത്മാവിനാല്‍ നല്കപ്പെട്ടുവോ അതെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്‍റെ പ്രകാശനം മുഖാന്തരമേ അത് പ്രാപിപ്പാന്‍ കഴികയുള്ളു. “ആത്മാവ് സകലത്തെയും ദൈവത്തിന്‍റെ ആഴങ്ങളെയും ആരായുന്നു.” (1 കൊരി. 2:10) അത് കൂടാതെ തന്‍റെ അനുഗാമികള്‍ക്ക് യേശു കര്‍ത്താവ് കൊടുത്ത വാഗ്ദത്തം “സത്യത്തിന്‍റെ ആത്മാവ് വരുമ്പോഴോ അവന്‍ നിങ്ങളെ സകല സത്യത്തിലും വഴിനടത്തും........ അവന്‍ എനിക്കുള്ളതില്‍ നിന്ന് എടുത്തു നിങ്ങള്‍ക്ക് അറിയിച്ചു തരും” (യോഹ. 16:13, 14) എന്നാണല്ലോ.

നാം നമ്മുക്കുള്ള ആലോചനാശക്തിയെ ഉപയോഗിക്കണം എന്നാണു ദൈവേഷ്ടം; എന്നാല്‍ നമ്മുടെ മനസ്സിന്നു ദൃഢതയും വികാസവും പ്രാപിക്കേണ്ടതിന്നു വേദാദ്ധ്യയനത്തേക്കാള്‍ ഉപയുക്തമായി മറ്റൊന്നുമില്ല. പക്ഷെ മാനുഷീക ബലഹീനതക്കും അസ്ഥിരതക്കും അധീനമായിരിക്കുന്ന നമ്മുടെ ബുദ്ധിശക്തിയെ ദൈവമാക്കരുത് എന്നേയുള്ളു. എത്രയും സ്പഷ്ടമായിരിക്കുന്ന സത്യങ്ങള്‍ കൂടെ ഗ്രഹിക്കാതാകത്തക്കവണ്ണം തിരുവെഴുത്തുകള്‍ നമ്മുടെ ബുദ്ധിക്ക് മറവായിരിക്കുന്നത് നമ്മുക്ക് ശിശുവിന്നൊത്ത പരമാര്‍ത്ഥതയും ആശ്രയശീലവും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ട് എന്നും പഠിപ്പാന്‍ തയ്യാറായിരിക്കയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്‍റെ സഹായത്തിന്നായി അപേക്ഷിക്കയും ചെയ്യേണ്ടതിന്നു തന്നെ. ദൈവത്തിന്‍റെ ശക്തിയും ജ്ഞാനവും സംബന്ധിച്ചും അവന്‍റെ മേന്മ തിരിച്ചറിവാന്‍ നമ്മുക്കുള്ള കഴിവില്ലായ്മയെ സംബന്ധിച്ചുള്ള ബോധം നിമിത്തം നാം താഴ്മയുള്ളവരായിരിക്കയും അവന്‍റെ തിരുസന്നിധിയില്‍ അടുത്തു ചെല്ലുമ്പോഴെന്നപോലെ ഭയഭക്തി പുരസ്സരം ഓരോ ദിവസവും നാം അവന്‍റെ വചനം പാരായണം ചെയ്കയും വേണം. വേദപുസ്തകം തുറന്നുവായിപ്പാന്‍ ആരംഭിക്കുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ പ്രാകൃത ഭാവത്തെ കവിയുന്ന ഒരു അധികാരത്തിന്‍ മുമ്പിലാണ് നാം ഇരിക്കുന്നതെന്നു കരുതുകയും “ഞാന്‍ ആകുന്നു” എന്ന ആ സത്യ ദൈവസന്നിധിയില്‍ നമ്മുടെ ഹൃദയവും ബുദ്ധിയും വണക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതാകുന്നു.

പ്രഥമദൃഷ്ടിയില്‍ പ്രയാസമെന്നൊ തെളിവില്ലാത്തതെന്നൊ അനേകം സംഗതികള്‍ ഉണ്ട്. മേല്‍പ്രസ്താവിച്ചപ്രകാരം അര്‍ത്ഥം ഗ്രഹിപ്പാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ദൈവം തന്നെ അത് പ്രസ്പഷ്ടമാക്കിക്കൊടുക്കും. എന്നാല്‍ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്‍റെ സഹായവും നടത്തിപ്പും നമ്മുക്കില്ലാതിരുന്നാല്‍ നാം തിരുവെഴുത്തുകളെ കോട്ടിക്കളകയോ തെറ്റായി വ്യാഖ്യാനിക്കയോ ചെയ്യാനിടവരും. ചിലര്‍ ധാരാളം വായിക്കുന്നുണ്ടു. എന്നാല്‍ യാതൊരു പ്രയോജനവും ഉണ്ടാകുന്നില്ല. അതിനുപകരം പലപ്പോഴും വലിയ ആപത്താണുണ്ടാകുന്നത്. യാതൊരു ഭയഭക്തിയും പ്രാര്‍ത്ഥനയും കൂടാതെ വേദവായന തുടങ്ങുകയും നമ്മുടെ വിചാരങ്ങളും ആഗ്രഹവും ദൈവേഷ്ടത്തിനു സമര്‍പ്പിക്കാതിരിക്കയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ അനേകം സംഗതികള്‍ ഉദിച്ചുവരും. ആ നിലയില്‍ നാം വേദപാരായണം ചെയ്യുന്നതു കൊണ്ടാണ് അവിശ്വാസം ബലപ്പെടുന്നത്. കാരണം അങ്ങിനെ ചെയ്യുമ്പോള്‍ ശത്രുവായവന്‍ നമ്മുടെ വിചാരങ്ങളെ തനിക്കധീനമാക്കുകയും തദ്വാര തെറ്റായ അര്‍ത്ഥം നമ്മെ ഗ്രഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. വാക്കിലും ക്രിയയിലും ദൈവത്തോട് ഇണങ്ങിയിരിപ്പാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ എത്രതന്നെ പഠിപ്പുള്ളവരായിരുന്നാലും തിരുവെഴുത്തുകളുടെ അര്‍ത്ഥം മനസ്സിലാക്കുന്നതില്‍ അവര്‍ തെറ്റിപ്പോകാനിടയുണ്ട്. എന്ന് മാത്രമല്ല അപ്രകാരമുള്ളവരുടെ വ്യാഖ്യാനങ്ങളില്‍ ആശ്രയിക്കുന്നത് ആപല്ക്കരമാകുന്നു. വേദപുസ്തകത്തിലെ ന്യൂനതകള്‍ കണ്ടുപിടിപ്പാനായി തിരുവെഴുത്തുകള്‍ പാരായണം ചെയ്യുന്നവര്‍ക്ക് ഒരു ആത്മീയമായ ബോധം ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതല്ല. എത്രയും പ്രസ്പഷ്ടവും സുലളിതവുമായിരിക്കുന്ന സംഗതികളില്‍ അവര്‍ വിക്രത ഭവിച്ച ദൃഷ്ടിയാല്‍ സംശയവും അവിശ്വാസവും ജനിപ്പിക്കത്തക്ക കാരണങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തിയെന്നും വരാം.

അവര്‍ ഏതെല്ലാം രൂപത്തില്‍ അതിനെ വിവരിച്ചാലും ഈദൃശ സംശയത്തിന്നും അവിശ്വാസത്തിനുമുള്ള ഏകകാരണം പാപത്തോടുള്ള സ്നേഹമത്രെ. ദൈവവചനത്തിലെ ഉപദേശങ്ങളും നിബന്ധനകളും പാപത്തെ സ്നേഹിക്കുന്ന നിഗളഹൃദയത്തിന്നു സ്വീകാര്യമല്ല. അങ്ങിനെ അത് നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ അനുസരിപ്പാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടാത്തവര്‍ അതിന്‍റെ അധികാരത്തെ സംശയിക്കുന്നു. സത്യത്തില്‍ എത്തിച്ചേരണമെങ്കില്‍ സത്യം അറിവാനുള്ള ആത്മാര്‍ത്ഥമായ അഭി വാഞ്ചയും അത് അനുസരിപ്പാനുള്ള സന്മനസ്സും ഉണ്ടായിരിക്കണം. ഈ മനോഭാവത്തോടുകൂടി ദൈവവചനം പഠിക്കുന്നവര്‍ക്ക് അത് ദൈവത്തിന്‍റെ വചനം തന്നെ എന്ന് പ്രസ്പഷ്ടമായി തെളിയിക്കുന്ന നിരവധി സാക്ഷ്യങ്ങള്‍ കണ്ടുപിടിപ്പാന്‍ സാധിക്കും. മാത്രമല്ല ഏതാദൃശ വേദപഠനം മുഖേന തങ്ങളെ രക്ഷയ്ക്കു ജ്ഞാനികളാക്കുന്ന വേദസത്യങ്ങള്‍ ഗ്രഹിപ്പാനും ഇടവരും.

“അവന്‍റെ ഇഷ്ടം ചെയ്യുവാന്‍ ഇച്ഛിക്കുന്നവന്‍ ഈ ഉപദേശം.......അറിയും” എന്ന് യേശു കര്‍ത്താവ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.(യോഹ. 7:17) നിനക്ക് മനസ്സിലാകാത്ത സംഗതിയെക്കുറിച്ചു സംശയിക്കുകയും ദുസ്തര്‍ക്കം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നതിനുപകരം നിനക്ക് ലഭിച്ചിരിക്കുന്ന വെളിച്ച (അറിവിന്‍) പ്രകാരം ജീവിക്കുക. എന്നാല്‍ അതിനുപരിയായ വെളിച്ചം (അറിവു) നിനക്ക് ലഭിക്കും. ക്രിസ്തുവിന്‍റെ കരുണയാല്‍ നിനക്ക് തെളിഞ്ഞുകിട്ടിയിരിക്കുന്ന എല്ലാകൃത്യങ്ങളും നീ അനുഷ്ഠിക്കുക. അപ്പോള്‍ നിനക്ക് സംശയാസ്പദമായിരിക്കുന്ന സംഗതികള്‍ അവന്‍ നിന്നെ ഗ്രഹിപ്പിക്കുകയും അവയെ അനുഷ്ഠിപ്പാന്‍ നിന്നെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യും.

ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസം സിദ്ധിച്ചിട്ടുള്ളവര്‍ക്കും നിരക്ഷരകുക്ഷികള്‍ക്കും ഒന്നുപോലെ പ്രസ്പഷ്ടമായിരിക്കുന്ന ഒരു തെളിവുണ്ട്. അത് അവരവരുടെ അനുഭവം തന്നെ. തന്‍റെ വചനത്തിന്‍റെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തെ, അതെ അവന്‍റെ വാഗ്ദത്തത്തിന്‍റെ സത്യതയെ തന്നെ പരിശോധിച്ചു നോക്കുവാന്‍ ദൈവം നമ്മെ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. “യഹോവ നല്ലവന്‍ എന്ന് രുചിച്ചറിവിന്‍” എന്നാണ് അവന്‍ കല്പിക്കുന്നത്. (സങ്കീ. 34:8) മറ്റൊരുവന്‍റെ വാക്കില്‍ ആശ്രയിക്കുന്നതിനുപകരം നാം തന്നെ രുചിച്ചറിയേണ്ടതാകുന്നു. “അപേക്ഷിപ്പിന്‍; എന്നാല്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് ലഭിക്കും” (യോഹ. 16:24) എന്നവന്‍ പറയുന്നു. അവന്‍റെ വാഗ്ദത്തങ്ങളെ അവന്‍ നിവര്‍ത്തിക്കും. അവ ഒരു കാലത്തും വ്യര്‍ത്ഥമായിട്ടില്ല. ഒരിക്കലും വ്യര്‍ത്ഥമാകയുമില്ല. നാം യേശുവിന്‍റെ അടുക്കല്‍ചെന്ന് അവന്‍റെ സ്നേഹത്തിന്‍റെ നിറവില്‍ സന്തോഷിക്കുമ്പോള്‍ അവന്‍റെ സാന്നിധ്യത്തിന്‍റെ പ്രകാശത്തില്‍ നമ്മുടെ സന്ദേഹവും അന്ധകാരവും ഓടിമറഞ്ഞുപോകും.

“നമ്മെ ഇരുട്ടിന്‍റെ അധികാരത്തില്‍ നിന്ന് വിടുവിച്ചു തന്‍റെ സ്നേഹസ്വരൂപനായ പുത്രന്‍റെ രാജ്യത്തിലാക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നു” (കൊലൊ. 1:13) എന്ന് അപ്പോസ്തലനായ പൌലോസ് പറയുന്നു. മരണത്തില്‍നിന്നു ജീവനില്‍ കടന്നിരിക്കുന്ന ഏവനും “ദൈവം സത്യവാന്‍ എന്നുള്ളതിനു മുദ്രയിടുവാന്‍” (യോഹ. 3:33) കഴിവുള്ളവനാകുന്നു. “എനിക്ക് സഹായം ആവശ്യമായിരുന്നു; യേശുകര്‍ത്താവില്‍ ഞാന്‍ അതുകണ്ടെത്തി. അവന്‍ എന്‍റെ എല്ലാ ആവശ്യങ്ങളും നിറവേറ്റിത്തന്നു. എന്‍റെ ദേഹിയുടെ വിശപ്പും അവന്‍ ശമിപ്പിച്ചു. ഇപ്പോള്‍ വേദപുസ്തകം എനിക്ക് യേശുക്രിസ്തുവിന്‍റെ വെളിപ്പാടായിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ എന്തിന്നു യേശുവില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു? എന്ന് നീ ചോദിക്കുന്നുവോ? അവന്‍ എന്‍റെ ദിവ്യരക്ഷിതാവായിരിക്കുന്നത് കൊണ്ടുതന്നെ. ഞാന്‍ എന്തിന്നു വേദപുസ്തകം വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നൊ? അത് എന്‍റെ ദേഹിയോടുള്ള ദൈവശബ്ദമാണെന്നു എനിക്ക് അനുഭവ ബോധ്യമായിരിക്കുന്നത് കൊണ്ടാകുന്നു” എന്നിങ്ങനെ അവന്നു സാക്ഷീകരിപ്പാന്‍ സാധിക്കും. വേദപുസ്തകം സത്യമെന്നും ക്രിസ്തു ദൈവത്തിന്‍റെ പുത്രനാകുന്നുവെന്നും ഉള്ളസാക്ഷ്യം നമ്മില്‍തന്നെ ഉണ്ടായ്‌വരും. നാം നിര്‍മ്മിതകഥകളെ പ്രമാണിക്കുന്നില്ല എന്ന് നാം അറിയുന്നു.

“കൃപയിലും നമ്മുടെ കര്‍ത്താവും രക്ഷിതാവുമായ യേശു ക്രിസ്തുവിന്‍റെ പരിജ്ഞാനത്തിലും വളരുവിന്‍” (2 പത്രോ. 3:18) എന്ന് പത്രോസ് അപ്പോസ്തലന്‍ ഉല്‍ബോധിപ്പിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്‍റെ ജനം കൃപയില്‍ വളരുംതോറും അവന്‍റെ വചനം അവര്‍ക്ക് അധികമധികം സ്പഷ്ടമായി തെളിഞ്ഞുകിട്ടും. അതിന്‍റെ പരിപാവാന സത്യങ്ങളില്‍ അവര്‍ പുതിയ പ്രകാശവും ഭംഗിയും കണ്ടറിയും. സഭാ ചരിത്രത്തിന്‍റെ എല്ലാ യുഗങ്ങളിലും അത് വാസ്തവമായിരുന്നു. അവസാനം വരെ അങ്ങനെ തന്നെ ആയിരിക്കയും ചെയ്യും. “നീതിമാന്മാരുടെ പാതയോ പ്രഭാതത്തിന്‍റെ വെളിച്ചംപോലെ; അത് നട്ടുച്ചവരെ അധികമധികം ശോഭിച്ചുവരുന്നു.” (സദൃ.വാ. 4:18)

വിശ്വാസത്താല്‍ നാം ഭാവിയിങ്കലേക്ക് നോക്കി, മാനുഷപ്രേരണകള്‍ ദൈവീകമായതിനോടു സംയോജിച്ചും ദേഹിയുടെ സര്‍വ്വശക്തികളും വെളിച്ചത്തിന്‍റെ ഉറവിടത്തെ അഭിമുഖീകരിച്ചും കൊണ്ടുള്ള നിലയില്‍ നമ്മുടെ ബുദ്ധിക്കുണ്ടാകുന്ന വികാസം സംബന്ധിച്ചു ദൈവം കൊടുത്തിരിക്കുന്ന വാഗ്ദത്തം മുറുകെ പിടിച്ചുകൊള്ളുക. ഇന്ന് ദൈവത്തിന്‍റെ ദിവ്യവിചാരണയില്‍ നമ്മുക്ക് വിഷമമായിരുന്നതെല്ലാം അന്നു തെളിവായിത്തീരുമെന്നും ഇന്ന് ഗ്രഹിപ്പാന്‍ പ്രയാസമായിരുന്നവയെ അന്നു നമ്മുക്ക് സ്പഷ്ടമാക്കിതരുമെന്നും, നമ്മുടെ ഹ്രസ്വബുദ്ധിക്ക് കലക്കമായും ഉദ്ദേശങ്ങള്‍ക്കു തമ്മില്‍ സംബന്ധമില്ലാത്തതായും കണ്ടിരുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും നാം അന്നു നല്ല പൂര്‍ണ്ണതയും വിശേഷിച്ച ഐക്യതയും കാണുമെന്നും വിശ്വസിച്ചു നാം സന്തോഷിക്കുക. ഇപ്പോള്‍ നാം കണ്ണാടിയില്‍ കടമൊഴിയായി കാണുന്നു; അപ്പോള്‍ മുഖാമുഖമായി കാണും; ഇപ്പോള്‍ നാം അംശമായറിയുന്നു; അപ്പോഴൊ ഞാന്‍ അറിയപ്പെട്ടതു പോലെ തന്നേ അറിയും.” (1 കൊരി. 13:12)

* * * * *

അദ്ധ്യായം 13—കര്‍ത്താവിലുള്ള സന്തോഷം

ദൈവമക്കള്‍ കര്‍ത്താവിന്‍റെ നന്മയും കരുണയും വെളിവാക്കുന്ന അവന്‍റെ സ്ഥാനാപതികളായിരിപ്പാന്‍ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. യേശു കര്‍ത്താവ് തന്‍റെ പിതാവിന്‍റെ സ്വഭാവം നമ്മുക്ക് വെളിപ്പെടുത്തിത്തന്നതുപോലെ നാമും അവന്‍റെ ദയ, കരുണ, സ്നേഹം എന്നിവയെ അറിയാത്ത ലോകത്തിന്നു വെളിപ്പെടുത്തിക്കാണിക്കേണ്ടതാകുന്നു. “നീ എന്നെ ലോകത്തിലേക്ക് അയച്ചതുപോലെ ഞാന്‍ അവരേയും ലോകത്തിലേക്ക് അയച്ചിരിക്കുന്നു.” “നീ എന്നെ അയച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന്.......................... ലോകം അറിവാന്‍........................... ഞാന്‍ അവരിലും നീ എന്നിലും.....................ആയിരിക്കേണ്ടതിന്നു തന്നെ” (യോഹ. 17:18-23) എന്ന് യേശു കര്‍ത്താവ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നുവല്ലൊ. “സകല മനുഷ്യരും അറിയുന്നതും വായിക്കുന്നതുമായ............................ ക്രിസ്തുവിന്‍ പത്രമായി നിങ്ങള്‍ വെളിപ്പെടുന്നുവല്ലൊ” എന്ന് പൌലോസ് അപ്പോസ്തലനും പറയുന്നു. (2 കൊരി 3:2,3) ഓരോ ദൈവപൈതലും ഈ ലോകത്തിലേക്കുള്ള ഓരോ പത്രം (കത്ത്) ആകുന്നു. നീ ക്രിസ്തുവിന്‍റെ യഥാര്‍ത്ഥനുഗാമിയാണെങ്കില്‍ നീ നിന്‍റെ കുടുംബത്തിന്നും നീ വസിക്കുന്ന ഗ്രാമത്തിന്നും തെരുവിന്നും വേണ്ടിയുള്ള അവന്‍റെ പത്രം തന്നെ. യേശു നിന്നില്‍ വസിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ അറിയാത്ത ഹൃദയങ്ങളോടു സംസാരിപ്പാന്‍ ഇച്ഛിക്കുന്നു. പക്ഷെ അവര്‍ വേദപുസ്തകം വായിക്കുന്നില്ലായിരിക്കാം. അഥവാ ആ പുസ്തകത്തിലെ ഏടുകള്‍മൂലം അവരോടു സംസാരിക്കുന്ന ശബ്ദം അവര്‍ കേള്‍ക്കുന്നില്ലായിരിക്കാം. അവന്‍റെ പ്രവൃത്തികള്‍ മൂലം ദൈവത്തിന്‍റെ സ്നേഹത്തെ അവര്‍ കാണുന്നില്ലായിരിക്കാം. എന്നാല്‍ നീ യേശുകര്‍ത്താവിന്‍റെ ഒരു യഥാര്‍ത്ഥ പ്രതിനിധിയാണെങ്കില്‍ ഒരു കാലത്ത് നീ മുഖാന്തരം അവര്‍ അവന്‍റെ നന്മയെ കണ്ടെത്തുവാനും അവന്‍റെ സ്നേഹത്തിലേക്കും സേവയിലേക്കും ആകര്‍ഷിക്കപ്പെടുവാനും ഇടയായേക്കാം.

ക്രിസ്ത്യാനികള്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള വഴിയില്‍ ഏര്‍പ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന വെളിച്ച വാഹകരാകുന്നു. അവര്‍ യേശുവില്‍ നിന്ന് തങ്ങളുടെ മേല്‍ പതിക്കുന്ന വെളിച്ചത്തെ ലോകത്തിന്നു പ്രതിബിംബിച്ചു കാണിക്കണം. ക്രിസ്തുവിനെയും അവന്‍റെ സേവയേയും കുറിച്ചു മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് ശരിയായ ഒരു ധാരണ ഉണ്ടാകത്തക്കവണ്ണമായിരിക്കണം അവരുടെ ജീവിതവും സ്വഭാവവും.

നാം ക്രിസ്തുവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നെങ്കില്‍ അവന്‍റെ സേവ നമ്മുക്ക് ആയിരിക്കുന്നത് പോലെ മറ്റുള്ളവര്‍ക്കും കാമ്യമാക്കി തീര്‍ക്കും. എപ്പോഴും ഉറങ്ങിയും വിഷാദിച്ചും കൊണ്ടിരിക്കയും പിറുപിറുക്കുകയും ആവലാതി പറകയും ചെയ്യുന്ന ക്രിസ്ത്യാനികള്‍ ദൈവത്തെയും ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തെയും കുറിച്ചു മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് എത്രയും തെറ്റായ ധാരണയാണ് പ്രദാനം ചെയ്യുന്നത്. ദൈവത്തിന്നു തന്‍റെ മക്കള്‍ സന്തോഷമായിരിക്കുന്നത് ഇഷ്ടമല്ലെന്നുള്ള ധാരണയാണ് അവര്‍ ഇതിനാല്‍ നല്കുന്നത്. എന്ന് തന്നെയല്ല; ഇതിങ്കല്‍ അവര്‍ നമ്മുടെ സ്വര്‍ഗ്ഗീയ പിതാവിന്നു വിരോധമായി കള്ളസാക്ഷ്യം പറകയും ചെയ്യുന്നു.

ദൈവമക്കളെ അവിശ്വാസത്തിലും നിരാശയിലും ആഴ്ത്തിക്കളവാന്‍ സാധിക്കുന്നതു പിശാചിനു വലിയ സന്തോഷഹേതുകമാണ്. നാം ദൈവത്തെ അവിശ്വസിക്കയും നമ്മെ രക്ഷിപ്പാനുള്ള അവന്‍റെ ഇഷ്ടത്തെയും ശക്തിയെയും കുറിച്ചു സംശയിക്കയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ അവന്‍ ആനന്ദിക്കുന്നു. ദൈവം തന്‍റെ ദിവ്യവിചാരണയാല്‍ നമ്മുക്ക് ദോഷം ചെയ്യും എന്ന് നാം വിചാരിക്കണമെന്ന് അവന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. കര്‍ത്താവ്‌ മനസ്സലിവും ദയയും ഇല്ലാത്തവനാണെന്നു തെളിയിപ്പാനാണ് സാത്താന്‍ പരിശ്രമിക്കുന്നത്. കര്‍ത്താവിനെകുറിച്ചുള്ള യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളെ അവന്‍ തെറ്റിധരിപ്പിക്കുന്നു. അവന്‍ നമ്മുടെ മനസ്സിനെ ദൈവത്തെ സംബന്ധിച്ചുള്ള തെറ്റായ നിരൂപണങ്ങള്‍ കൊണ്ടുനിറയ്ക്കുന്നു. അങ്ങനെ നാം നമ്മുടെ സ്വര്‍ഗ്ഗീയ പിതാവിനെ സംബന്ധിച്ച സത്യത്തെകുറിച്ചു ധ്യാനിക്കുന്നതിന്നു പകരം പലപ്പോഴും സാത്താന്‍ നല്‍കുന്ന തെറ്റുകളില്‍ മനസ്സ് പതിച്ചിട്ട്‌ നാം അവനെ സംശയിക്കയും അവന്നു വിരോധമായി പിറുപിറുക്കയും ചെയ്യുന്നതിനാല്‍ ദൈവത്തെ അപമാനിക്കുന്നു. നമ്മുടെ മതപരമായ ജീവിതത്തെ സന്തോഷ രഹിതമാക്കിത്തീര്‍പ്പാന്‍ പിശാചു സദാ പരിശ്രമിക്കുന്നു. അത് വളരെ കഷ്ടവും പ്രയാസവുമുള്ള ഒരു ജീവിതമാണെന്ന് കാണപ്പെടുമാറാക്കുന്നു. ഒരു ക്രിസ്ത്യാനി തന്‍റെ മതപരമായ ജീവിതത്തില്‍ ഈ അഭിപ്രായം പ്രകടമാക്കുമ്പോള്‍ അവന്‍ തന്‍റെ അവിശ്വാസം മൂലം സാത്താന്‍റെ വ്യാജത്തെ പിന്‍താങ്ങുകയത്രെ ചെയ്യുന്നത്.

പലരും തങ്ങളുടെ ഈ ജീവിതയാത്രയില്‍ തങ്ങളുടെ തെറ്റുകളെയും പരാജയങ്ങളെയും ഇച്ഛാഭംഗങ്ങളെയും കുറിച്ചു സദാ ചിന്തിച്ചു ഭാരപ്പെട്ടിട്ടു തങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ദുഃഖവും അധൈര്യവും കൊണ്ടു നിറയ്ക്കുന്നു. ഞാന്‍ യൂറോപ്പില്‍ ആയിരുന്നപ്പോള്‍ ഇപ്രകാരം പ്രവര്‍ത്തിക്ക നിമിത്തം വലുതായ സങ്കട വന്‍ കടലില്‍ ആണ്ടിരുന്ന ഒരു സഹോദരി ഏതെങ്കിലും ആശ്വാസ വാക്കുകള്‍ നല്കണമെന്നഭ്യര്‍ത്ഥിച്ചുകൊണ്ടു എനിക്കൊരു കത്തയച്ചിരുന്നു. ഞാന്‍ അവളുടെ കത്തുവായിച്ചു പിറ്റേന്ന് രാത്രി ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടു. ആ സ്വപ്നത്തില്‍ ഞാന്‍ ഒരു തോട്ടത്തിലായിരുന്നതായും ആ തോട്ടത്തിന്‍റെ യജമാനനെപ്പോലെയിരിക്കുന്ന ഒരാള്‍ എന്നെ അതിന്‍റെ ഊട് വഴികളില്‍ കൂടി നടപ്പിച്ചുകൊണ്ടു പോകുന്നതായും കണ്ടു. ഞാന്‍ അങ്ങനെ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കവെ തന്നെ, ഇരുവശത്തും ഉണ്ടായിരുന്ന പൂക്കള്‍ പറിച്ചു അവയുടെ സൌരഭ്യം ഏല്ക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോള്‍ എന്‍റെ അരികില്‍ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ആ സഹോദരി തന്‍റെ മാര്‍ഗ്ഗം തടഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചില മുള്‍ച്ചെടികളെ എന്നെ വിളിച്ചു കാണിച്ചു. അവള്‍ കരഞ്ഞും വിലപിച്ചും കൊണ്ട് നില്ക്കയായിരുന്നു. അവള്‍ വഴികാട്ടി പോയ വഴിയില്‍കൂടി അയാളെ അനുഗമിക്കാതെ മുള്ളുകളുടെയും പാറകളുടെയും പറക്കാരകളുടെയും ഇടയില്‍ കൂടിയായിരുന്നു അവള്‍ നടന്നത്. “അയ്യൊ! ഈ വിശേഷമായ തോട്ടത്തില്‍ ഇപ്രകാരം മുള്ളും പറക്കാരയും ഉള്ളത് മഹാസങ്കടമല്ലയൊ! എന്ന് അവള്‍ വിലപിച്ചു. അപ്പോള്‍ ആ വഴികാട്ടി മുള്ളുകളെ വിട്ടൊഴിയുക; അവ നന്നെ മുറിവേല്പിക്കേയുള്ളു. അതിന്നു പകരം റോസാപൂക്കളും താമരയും ചെങ്ങനീര്‍ പൂവും ശേഖരിച്ചുകൊള്‍ക” എന്ന് ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

നിന്‍റെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളിലും ചില സന്തോഷാവസരങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലയൊ? ദൈവാത്മാവിന്‍റെ പ്രവര്‍ത്തനഫലമായി നിന്‍റെ ഹൃദയവും ആനന്ദംകൊണ്ട് തുള്ളിയിരുന്ന വിലയേറിയ കാലങ്ങള്‍ നിനക്കും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലയൊ? നിന്‍റെ ജീവിതാദ്ധ്യായങ്ങള്‍ ഓരോന്നായി നീ തിരിച്ചു നോക്കുമ്പോള്‍ അതില്‍ ചില സന്തോഷകരമായ പുറങ്ങള്‍ നീ കാണുന്നില്ലയൊ? സുഗന്ധവാസനയുള്ള പൂക്കള്‍പോലെ ദൈവത്തിന്‍റെ വാഗ്ദത്തങ്ങള്‍ നിന്‍റെ ജീവിത മാര്‍ഗ്ഗത്തിന്‍റെ എല്ലാ ഭാഗത്തും ദൃശ്യമാകുന്നില്ലയൊ? അവയുടെ ഭംഗിക്കും മാധുര്യത്തിന്നും നിന്‍റെ ഹൃദയത്തെ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറപ്പാന്‍ നീ ഇടനല്‍കുകയില്ലയോ?

മുള്ളുകളും പറക്കാരയും നിന്നെ മുറിപ്പെടുത്തുകയും വേദനപ്പെടുത്തുകയും മാത്രമേ ചെയ്കയുള്ളു; ഇവയെ മാത്രം നീ ശേഖരിക്കയും മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് പകര്‍ന്നുകൊടുക്കയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കില്‍ നീ ദൈവത്തിന്‍റെ നന്മയെ അലക്ഷ്യമാക്കുക മാത്രമല്ല നിന്‍റെ ചുറ്റും ഉള്ളവര്‍ ജീവന്‍റെ വഴികളില്‍ നടക്കുന്നതിനെ തടുക്കുകയും കൂടി ചെയ്യുന്നുവല്ലൊ.

കഴിഞ്ഞുപോയ ജീവകാലത്തിലെ അപരാധങ്ങളും ആശാ ഭംഗങ്ങളുമാകുന്ന ദുഃഖകരമായ അനുഭവങ്ങളെ വീണ്ടും ഓര്‍ക്കുകയും നാം അധൈര്യത്തില്‍ ആണ്ടുപോവോളം അവയെപ്പറ്റി സംസാരിക്കുകയും വിലപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് അത്ര ബുദ്ധിപൂര്‍വ്വകമായ കാര്യമല്ല. അധൈര്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ദേഹി അതിനുള്ളില്‍ ദിവ്യപ്രകാശരശ്മിക്ക്‌ കടന്നുചെല്ലുവാന്‍ അശേഷം സൌകര്യമില്ലാത്ത വി ധത്തില്‍ അന്ധകാരപൂരിതമായിരിക്കുക മാത്രമല്ല മറ്റുള്ളവരുടെ വഴിയെ ഇരുട്ടാക്കുക കൂടി ചെയ്യുന്നുണ്ട്.

ദൈവം നമ്മുക്ക് നല്കിയിരിക്കുന്ന ശോഭയുള്ള ചിത്രങ്ങള്‍(സന്തോഷാനുഭവങ്ങള്‍)ക്കായി നാം അവനെ സ്തുതിക്കണം. അവന്‍റെ സ്നേഹത്തിന്‍ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ട ഉറപ്പുകളെല്ലാം നാം സദാ ഓര്‍ത്തുകൊള്ളണം. ദൈവത്തിന്‍റെ പുത്രന്‍ തന്‍റെ പിതാവിന്‍റെ മഹിമാസനം വിട്ടു സാത്താന്‍റെ അധീനതയില്‍ നിന്ന് മനുഷ്യനെ രക്ഷിക്കേണ്ടതിന്നു തന്‍റെ ദൈവത്വത്തിന്നു മീതെ മാനുഷീകത്വം ധരിക്കുന്നതും, നമ്മുക്ക് വേണ്ടി അവന്‍ ജയം പ്രാപിച്ചു സ്വര്‍ഗ്ഗവാതില്‍ തുറക്കുന്നതും, ദൈവം തന്‍റെ മഹത്വം വെളിപ്പെടുത്തുന്ന സ്ഥാനം മാനുഷദൃഷ്ടിക്കു ഗോചരമാക്കുന്നതും പാപത്താല്‍ മനുഷ്യന്‍ അകപ്പെട്ട നാശകരമായ കുഴിയില്‍ നിന്ന് അവനെ വീണ്ടെടുത്ത് വീണ്ടും അപ്രമേയനായ ദൈവത്തോടുള്ള കൂട്ടായ്മയില്‍ യഥാസ്ഥാനപ്പെടുത്തുന്നതും, നമ്മുടെ വീണ്ടെടുപ്പുകാരനിലുള്ള വിശ്വാസം മൂലം ദിവ്യശോധനയില്‍ തെളിഞ്ഞു വന്നിട്ട് ക്രിസ്തുവിന്‍റെ നീതിവസ്ത്രം അവനെ (മനുഷ്യനെ) ധരിപ്പിച്ചു അവന്‍റെ സിംഹാസനത്തില്‍ ഇരുത്തുന്നതും ആയ ഈ ചിത്രങ്ങളെ നാം നിത്യം ഓര്‍ത്തു ധ്യാനിച്ചു കൊള്ളണമെന്നു ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

ദൈവത്തിന്‍റെ സ്നേഹത്തെ സംശയിക്കയും അവന്‍റെ വാഗ്ദത്തങ്ങളെ വിശ്വസിക്കാതിരിക്കയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ നാം അവനെ അപമാനിക്കയും പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ ദുഃഖിപ്പിക്കയും അത്രേ ചെയ്യുന്നത്. ഒരു അമ്മ തന്‍റെ മക്കളുടെ സുഖത്തിന്നും ഭാഗ്യത്തിന്നും വേണ്ടി തന്‍റെ ജീവകാലം മുഴുവന്‍ പ്രയത്നിച്ചശേഷം അവര്‍ നിത്യവും അവളെക്കുറിച്ചു: തങ്ങളുടെ സുഖത്തിന്നുവേണ്ടി അവള്‍ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല എന്ന് ആവലാതി പറയുന്നുവെങ്കില്‍ ആ അമ്മയ്ക്ക്എന്ത് തോന്നും? അവളുടെ സ്നേഹത്തെ അവര്‍ സംശയിക്കുന്നു എന്നിരിക്കട്ടെ; അത് അവളുടെ ഹൃദയത്തെ തകര്‍ത്ത് കളകയില്ലയൊ? മക്കള്‍ ഇപ്രകാരം തങ്ങളോടു പെരുമാറിയാല്‍ ഏതെങ്കിലും മാതാവോ പിതാവോ അത് സഹിക്കുമോ? അപ്രകാരമായാല്‍, നമ്മുക്ക് ജീവനുണ്ടാകേണ്ടതിന്നു തന്‍റെ ഏകജാതനായ പുത്രനെ നല്‍കുവാന്‍ തക്കവണ്ണം നമ്മെ സ്നേഹിച്ച നമ്മുടെ സ്വര്‍ഗ്ഗസ്ഥപിതാവിന്‍റെ സ്നേഹത്തെ നാം സംശയിച്ചാല്‍ അവന്‍ അത് എങ്ങനെ സഹിക്കും? “സ്വന്ത പുത്രനെ ആദരിക്കാതെ നമ്മുക്ക് എല്ലാവര്‍ക്കും വേണ്ടി ഏല്പിച്ചു ത ന്നവന്‍, അവനോടുകൂടെ സകലവും നമ്മുക്ക് നല്കാതിരിക്കുമോ?” എന്ന് അപ്പോസ്തലന്‍ ചോദിക്കുന്നു. (റോമ. 8:32) എന്നിട്ടും എത്ര ആളുകള്‍ പക്ഷെ വാക്കുകളാലല്ലെങ്കിലും തങ്ങളുടെ ക്രിയകളാല്‍- “ഇത് ദൈവം എനിക്ക് വേണ്ടിയല്ല ചെയ്തത്; അവന്‍ എന്നെ അല്ല മറ്റുള്ളവരെയാണ് സ്നേഹിക്കുന്നത്” എന്ന് പറയുന്നു!

ഇതെല്ലാം നിന്‍റെ സ്വന്ത ദേഹിയെ അപകടത്തിലാക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ആകുന്നു; എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ നീ ഉച്ചരിക്കുന്ന ഓരോ സംശയ വാക്കുകളാലും നീ പിശാചിന്‍റെ പരീക്ഷയെ ക്ഷണിച്ചു വരുത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അതിനാല്‍ നിന്നിലുള്ള സംശയ മനസ്സിനെ നീ ബലപ്പെടുത്തുകയും നിന്‍റെ അരികെ നിന്ന് നിന്നെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്ന ദൂതന്മാരെ നീ ദുഃഖിപ്പിക്കയും ചെയ്യുന്നു. പിശാചു നിന്നെ പരീക്ഷിക്കുമ്പോള്‍ സംശയത്തിന്‍റെയോ അന്ധതയുടെയോ ഒരു വാക്കുപോലും ശബ്ദിച്ചു പോകരുത്. അവന്‍റെ മന്ത്രണങ്ങള്‍ക്ക് നീ മനം ചായിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ അവന്‍ അത് മുഴുവനും സംശയജനകവും മത്സരം ഉളവാക്കുന്നതുമായ ചിന്തകള്‍കൊണ്ടു നിറയ്ക്കും. നിന്‍റെ സന്ദേഹങ്ങളെ നീ പുറത്തു പറയുമ്പോള്‍ ആ സംശയങ്ങള്‍ ഓരോന്നും നിന്‍റെ മനസ്സില്‍ തന്നെ ആഴത്തില്‍ പതിഞ്ഞുപോകുന്നു എന്ന് മാത്രമല്ല മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തില്‍ അത് മുളെച്ചു വളര്‍ന്നു ഫലം കായ്ക്കുന്ന ഒരു വിത്തായിരിക്കുകയും ചെയ്യും. നിന്‍റെ വാക്കുകള്‍ ഉളവാക്കുന്ന ഏതാദൃശ ഫലങ്ങളെ നശിപ്പിപ്പാന്‍ ഒരിക്കലും സാധിക്കുന്നതല്ല. പരീക്ഷാകാലങ്ങളില്‍ നിന്നും സാത്താന്‍റെ കെണിയില്‍ നിന്നും തെറ്റി ഒഴിവാന്‍ പക്ഷേ നിനക്ക് സാധിക്കുമായിരിക്കാം. എങ്കിലും നീ ഉച്ചരിച്ച സംശയ വാക്കുകള്‍ നിമിത്തം അതിന്‍റെ സ്വാധീന ശക്തിക്കധീനമായിപ്പോയ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് ആ അവിശ്വാസത്തില്‍ നിന്ന് തെറ്റി ഒഴിവാന്‍ സാധിക്കുന്നതല്ല എന്ന് വന്നേക്കും. അത്കൊണ്ടു ആത്മീക ജീവശക്തിയും വര്‍ദ്ധനയും വരുത്തുന്ന വാക്കുകള്‍ മാത്രമെ നാം ഉച്ചരിക്കാവൂ എന്നത് എത്രയും പ്രാമുഖ്യമായ ഒരു കാര്യമാകുന്നു.

നിങ്ങളുടെ സ്വര്‍ഗ്ഗീയ യജമാനനെക്കുറിച്ചു എപ്രകാരമുള്ള സാക്ഷ്യമാകുന്നു നിങ്ങള്‍ ലോകത്തിന്നു കൊടുക്കുന്നത് എന്ന് കേള്‍പ്പാന്‍ ദൈവദൂതന്മാര്‍ സദാ ജാഗരൂകരായിരിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ സംഭാഷണം നിങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി പിതാവിനോട് പക്ഷപാതം ചെയ്യുവാന്‍ സദാ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവനെ സംബന്ധിച്ചായിരിക്കട്ടെ. നിങ്ങളുടെ ചങ്ങാതിമാരെ നിങ്ങള്‍ അഭിവാദ്യം ചെയ്യുമ്പോള്‍ ദൈവസ്തുതി നിങ്ങളുടെ നാവിന്മേലും ഹൃദയത്തിലും ഉണ്ടായിരിക്കട്ടെ. ഇത് ചെയ്യുന്നതിനാല്‍ നിന്‍റെ ചങ്ങാതിയുടെ വിചാരങ്ങള്‍ യേശു കര്‍ത്താവിങ്കലേക്കു ആകര്‍ഷിക്കപ്പെടും.

കഷ്ടസങ്കടങ്ങള്‍ ഏവര്‍ക്കും ഉള്ളതാകുന്നു; സഹിച്ചു കൂടാത്ത ദുഃഖവും തടുപ്പാന്‍ പ്രയാസമായ പരീക്ഷകളും ഏവരുടെയും ഓഹരിയത്രെ. നിന്‍റെ കഷ്ടസങ്കടങ്ങളെക്കുറിച്ചു നിന്‍റെ കൂട്ടുകാരനോട് പറയുന്നതിനു പകരം നിന്‍റെ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളെയും പ്രാര്‍ത്ഥനയില്‍ ദൈവത്തിങ്കലേക്കു കൊണ്ടു ചെല്ലുക. സംശയം ജനിപ്പിക്കുന്നതോ അധൈര്യം ഉളവാക്കുന്നതോ ആയ ഒരു വാക്കുപോലും നീ ഉച്ചരിക്കയില്ല എന്നത് നിന്‍റെ ഒരു പ്രമാണമായിരിക്കട്ടെ; ആശാജനകവും വിശുദ്ധ സന്തോഷവഹവുമായിരിക്കുന്ന വാക്കുകള്‍ നീ ഉച്ചരിക്കുന്നതിനാല്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തെ ധാരാളമായി പ്രാശോഭിതമാക്കി തീര്‍പ്പാനും അവരുടെ പരിശ്രമങ്ങളില്‍ അവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിപ്പാനും നിനക്ക് സാധിക്കും.

ധൈര്യശാലികളായ അനേകം പേര്‍ അനേക വിധമായ പരീക്ഷകളാല്‍ ബാധിക്കപ്പെട്ടിട്ടു സ്വയത്തോടും ദോഷശക്തികളോടുമുള്ള പോരാട്ടത്തില്‍ ബോധക്ഷയരായി വീഴാറായിരിക്കുന്നു. അപ്രകാരമുള്ള ഒരുവനെ അവന്‍റെ ഭയങ്കര പോരാട്ടത്തില്‍ നീ അധൈര്യപ്പെടുത്തരുത്. ധൈര്യവും ആശയും നല്‍കുന്ന വാക്കുകളാല്‍ അവനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ടു അവന്‍റെ പരിശ്രമങ്ങളില്‍ അവനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക. ഇപ്രകാരം ക്രിസ്തുവിന്‍റെ വെളിച്ചം നിന്നില്‍ നിന്ന് പ്രതിബിംബിച്ചു കാണും. “നമ്മില്‍ ആരും തനിക്കായി തന്നെ ജീവിക്കുന്നില്ല.” (റോമ. 14:17) നാം അറിയാതെ കണ്ടു തന്നെ നമ്മില്‍ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന പ്രേരണാശക്തിയാല്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ ഒന്നുകില്‍ ധൈര്യവും ശക്തിയും പ്രാപിക്കും അല്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ അധൈര്യപ്പെട്ടു ക്രിസ്തുവിലും അവന്‍റെ സത്യത്തിലും നിന്നും അകന്നുപോകും.

ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ജീവിതത്തെയും അവന്‍റെ സ്വഭാവത്തെയുംപ്പറ്റി എത്രയോ തെറ്റഭിപ്രായം ഉള്ള അനേകം ആളുകള്‍ ഉണ്ട്. അവന്‍ ദയയും കരുണയും ഇല്ലാത്ത മൂര്‍ഖനും ക്രൂരനും സന്തോഷരഹിതനും ആയിരുന്നെന്ന് അവര്‍ വിചാരിക്കുന്നു. അതിനാല്‍ മിക്ക ആളുകളുടെയും മതപരമായ ജീവിതം മുഴുവനും ഈ ശോചനീയമായ അഭിപ്രായത്താല്‍ കറപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

യേശു പലപ്പോഴും കരഞ്ഞതായി പറയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഒരിക്കലെങ്കിലും ചിരിച്ചതായി നമ്മുക്ക് അറിവില്ല. സംശയമെന്യെ നമ്മുടെ രക്ഷിതാവ് വ്യസനപാത്രമായും ദുഃഖം ശീലിച്ചവനായും ഇരുന്നു; കാരണം അവന്‍ മനുഷ്യരുടെ സകല കഷ്ടതകള്‍ക്കും തന്‍റെ ഹൃദയം തുറന്നുകൊടുത്തിരുന്നു. എന്നാല്‍ അവന്‍റെ ജീവിതം സ്വയത്യാഗപരവും വേദനയും ആകുലചിന്തയും കൊണ്ടു മങ്ങിയതും ആയിരുന്നെങ്കിലും അവന്‍റെ ആത്മാവ് അവയാല്‍ നുറുങ്ങിപ്പോയിരുന്നില്ല. അവന്‍റെ മുഖത്തു സങ്കടമോ പിറുപിറുപ്പോ പ്രകടമായിരുന്നില്ല; അതിനു പകരം എല്ലായ്പോഴും സമാധാന പൂര്‍ണ്ണമായ ശാന്തതയത്രേ കളിയാടിയിരുന്നത്. അവന്‍റെ ഹൃദയം ജീവന്‍റെ ഉറവിടമായിരുന്നു; അവന്‍ കടന്നു ചെന്നേടത്തൊക്കെയും സ്വൈരവും സമാധാനവും ഉല്ലാസവും ആനന്ദവും വരുത്തിക്കൊടുത്തു.

നമ്മുടെ രക്ഷിതാവ് ഗാഢമായ ഗൌരവവും അതിയായ നിഷ്കര്‍ഷവും പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ഒരിക്കലും കുണ്ഠിതമോ കര്‍ക്കശഭാവമോ കാണിച്ചിട്ടില്ല. അവന്‍റെ ജീവിതത്തെ അനുകരിക്കുന്നവരുടെ ജീവിതവും മഹത്തായ ഉദ്ദേശങ്ങളും താന്താങ്ങളുടെ ചുമതലകളെകുറിച്ചു ആഴമായ ബോധവുമുണ്ടായിരിക്കും. ലഘുബുദ്ധിയെ അവര്‍ കീഴമര്‍ത്തും. അയോഗ്യമായ സന്തോഷപ്രകടനമാകട്ടെ, അട്ടഹാസത്തോടുകൂടിയിരിക്കയാകട്ടെ അവലക്ഷണമായ പരിഹാസവാക്കാകട്ടെ അവരില്‍ കാണപ്പെടുകയില്ല; യേശു കര്‍ത്താവിന്‍റെ മാര്‍ഗ്ഗം നദിക്കുതുല്യമായ സമാധാനം നല്‍കും. അത് സന്തോഷ പ്രഭയെ അണച്ചു കളകയോ ഹൃദയോല്ലാസത്തെ വിഘ്നപ്പെടുത്തുകയോ പുഞ്ചിരിയുള്ള മുഖത്തെ പ്രകാശരഹിതമാക്കുകയോ ചെയ്കയില്ല. ക്രിസ്തു ശുശ്രൂഷ ചെയ്യിപ്പാനല്ല ശുശ്രൂഷിപ്പാനത്രെ വന്നത്; അവന്‍റെ സ്നേഹം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളില്‍ വാഴുമ്പോള്‍ നാം അവന്‍റെ മാതൃക അനുകരിക്കും.

മറ്റുള്ളവര്‍ നമ്മോടു ചെയ്ത ദയാരഹിതവും അന്യായവും ആയ പ്രവൃത്തികള്‍ നാം നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ സര്‍വ്വപ്രധാനമായി സംഗ്രഹിക്കുന്നു ആ പ്രവൃത്തികള്‍ നിമിത്തം നാം അവരോടു വൈരാഗ്യം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു എന്ന് വരികില്‍ ക്രിസ്തു നമ്മെ സ്നേഹിച്ചത് പോലെ നമ്മുക്ക് അവരെ സ്നേഹിപ്പാന്‍ കഴികയില്ല. എന്നാല്‍ ക്രിസ്തുവിനു നമ്മോടുള്ള അത്ഭുതകരമായ സ്നേഹത്തിലും ദയയിലും നാം ധ്യാന നിരതരായിരിക്കുമ്പോള്‍ അതെ ആത്മാവ് തന്നെ നമ്മില്‍ നിന്ന് മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് പ്രവഹിക്കും. അതായത് ക്രിസ്തു നമ്മെ സ്നേഹിച്ചത് പോലെ നാം മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹിക്കും. മറ്റുള്ളവരില്‍ കുറ്റങ്ങളും കുറവുകളും ഉണ്ടായിരുന്നാല്‍ തന്നെയും നാം അന്യോന്യം സ്നേഹിപ്പാനും മാനിപ്പാനും കടമ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. താഴ്മയും സ്വത്യാഗവും ശീലിക്കണം അന്യരുടെ തെറ്റില്‍ സഹിഷ്ണത ഉള്ളവരും ആയിരിക്കണം. ഇത് നമ്മിലുള്ള ഇടുങ്ങിയ സ്വാര്‍ത്ഥതല്പരതയെ ഇല്ലായ്മ യാക്കുകയും നമ്മെ ഹൃദയ വിശാലതയും ഔദാര്യശീലവും ഉള്ളവരാക്കി തീര്‍ക്കുകയും ചെയ്യും. “യഹോവയില്‍ ആശ്രയിച്ചു നന്മ ചെയ്ക. ദേശത്തു പാര്‍ത്തു വിശ്വസ്തത ആചരിക്ക. അവന്‍ നിന്നെ പോഷിപ്പിക്കും.” (സങ്കീ. 37:3) എന്ന് സങ്കീര്‍ത്തനക്കാരന്‍ പറയുന്നു. “യഹോവയില്‍ ആശ്രയിക്ക.” ഓരോ ദിവസത്തിനും അതതിന്‍റെ ഭാരവും ആകുലചിന്തയും കുഴപ്പങ്ങളും ഉണ്ട്. നാം അന്യോന്യം കണ്ടുമുട്ടുമ്പോള്‍ എത്രവേഗം നമ്മുടെ പ്രയാസങ്ങളെയും കഷ്ടങ്ങളെയും കുറിച്ചു സംസാരിക്കുന്നു! ഈ സംഭാഷണത്തില്‍ നാം പറയുന്ന കഷ്ടങ്ങള്‍ അധികവും നാം വായ്പ വാങ്ങുന്നതാണ്. പല മാതിരി ഭയം നാം കൈവളര്‍ത്തുന്നു. അതിഭീമമായ ചിന്താഭാരം നാം പ്രകടമാക്കുന്നു. ഇവയൊക്കെയും കാണുന്ന ഒരുവന്‍, നമ്മുടെ അപേക്ഷകള്‍ കേള്‍പ്പാനും സകല കഷ്ടങ്ങളിലും ഏറ്റവും അടുത്ത തുണയായിരിപ്പാനും സദാ മനസ്സൊരുക്കവും ദയയുമുള്ള ഒരു രക്ഷിതാവ് നമ്മുക്കില്ലായെന്നു തോന്നിപ്പോകും.

ചില മനുഷ്യര്‍ എപ്പോഴും ഭയത്തോടിരിക്കയും കഷ്ടതകളെ കടം വാങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. അവരുടെ ചുറ്റും ദൈവത്തിന്‍റെ സ്നേഹലക്ഷ്യങ്ങള്‍ കാണപ്പെട്ടാലും ദിവസേന അവന്‍റെ കൃപാകടാക്ഷത്തില്‍ അനുഗ്രഹങ്ങള്‍ അവര്‍ പ്രാപിച്ചാലും അവര്‍ അതെല്ലാം വിസ്മരിച്ചു കളയുന്നു. തങ്ങള്‍ക്ക് വരാന്‍ പോകുന്നു എന്ന് അവര്‍ ഭയപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഏതൊ സന്തോഷരഹിതമായ ഒരു കാര്യത്തെപ്പറ്റി അവര്‍ സദാ ദുഃഖിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. തല്ക്കാലം അവര്‍ക്കുള്ള ഒരു പ്രയാസം- അത് പക്ഷെ ലഘുവായ ഒന്നായിരിക്കാം. തങ്ങളുടെ കൃതജ്ഞതയെ അര്‍ഹിക്കുന്ന പല നന്മകളെ അവര്‍ കാണാതിരിക്കത്തക്കവണ്ണം അവരുടെ കണ്ണുകളെ കുരുടാക്കിക്കളഞ്ഞു. അവര്‍ക്ക് നേരിടുന്ന പ്രയാസങ്ങള്‍ തങ്ങളുടെ സഹായം വരുന്ന ഏക ഉറവിടമാകുന്ന ദൈവത്തിങ്കലേക്കു അവരെ നയിക്കുന്നതിനു പകരം ഏതാദൃശകഷ്ടങ്ങളാല്‍ അവരില്‍ ഉളവാകുന്ന അസ്വസ്ഥതയും പിറുപിറുപ്പും നിമിത്തം അവരെ അവനില്‍ നിന്ന് അന്യപ്പെടുത്തിക്കളയുന്നു.

ഇപ്രകാരം നാം അവിശ്വാസികളായിരിക്കുന്നതു നന്നാണോ? എന്തിന്നു നാം നന്ദി കെട്ടവരും വിശ്വാസമില്ലാത്തവരുമായിരിക്കണം? യേശുവല്ലോ നമ്മുടെ മിത്രം; സ്വര്‍ഗ്ഗം മുഴുവനും നമ്മുടെ സൌഭാഗ്യനിലയില്‍ അതീവ താല്പര്യമുള്ളവരായിരിക്കുന്നു. ഈ ജീവിതത്തിലെ ക ഷ്ടാരിഷ്ടതകളാല്‍ നാം ദുഃഖിതരും മുഖം വാടിയവരുമായിരിക്കരുത്. അങ്ങനെയിരുന്നാല്‍ നമ്മുടെ ഉപദ്രവങ്ങളും അസഹ്യതകളും ഒരു നാളും ഒഴിഞ്ഞുപോകയില്ല. നമ്മെ അലട്ടുകയും ക്ഷീണിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനല്ലാതെ പരീക്ഷ സഹിപ്പാന്‍ സഹായകമല്ലാത്ത ചിന്തയില്‍ നാം മുഴുകിയിരിക്കരുത്.

നിനക്ക് തൊഴില്‍പരമായ വിഷമത ഉണ്ടായിരുന്നേക്കാം. വലിയ നഷ്ടം ഉണ്ടാകത്തക്ക ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ കണ്ടിട്ട് ഭാവി മുഴുവനും അന്ധകാരമയമായിത്തോന്നിയെക്കാം. എങ്കിലും അധൈര്യപ്പെട്ടുപോകാതെ നിന്‍റെ ചിന്താഭാരം ദൈവത്തിന്മേല്‍ ഇട്ടിട്ടുശാന്തമായും സന്തോഷമായും ഇരിക്കുക. നിന്‍റെ ഇടപാടുകളെ ബുദ്ധിപൂര്‍വ്വം നിറവേറ്റേണ്ടതിനു ആവശ്യമുള്ള ജ്ഞാനത്തിനുവേണ്ടി ദൈവത്തോട് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുക; ഇപ്രകാരം നിനക്ക് വരുവാനിരിക്കുന്ന സങ്കടവും നഷ്ടവും ഒഴിവാക്കാം. അനുകൂലമായ ഫലപ്രാപ്തിക്കായി നിന്നാല്‍ കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്യുക. നിന്നെ സഹായിക്കും എന്ന് വാഗ്ദത്തം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും നിന്‍റെ അദ്ധ്വാനം കൂടാതെയല്ല. നിനക്ക് ചെയ്യുവാന്‍ കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്തശേഷം ബാക്കിയുള്ളതു നിന്‍റെ സഹായകനില്‍ ഭരമേല്പിച്ചിട്ടു ഭവിഷ്യത്ത് എന്തായിരുന്നാലും അതിനെ സന്തോഷപൂര്‍വ്വം സ്വീകരിക്കുക.

തന്‍റെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ആകുല ചിന്തകളാല്‍ ഭാരപ്പെട്ടിരിക്കണമെന്നു ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. എന്നാല്‍ നമ്മുടെ കര്‍ത്താവ് നമ്മെ വഞ്ചിക്കുന്നില്ല. അവന്‍ നമ്മോടു: “ഭയപ്പെടരുത്; വഴിയില്‍ ആപത്തൊന്നുമില്ല” എന്ന് പറയുന്നില്ല. പരീക്ഷകളും വിപത്തുകളും ധാരാളം ഉണ്ടെന്നു അവന്‍ അറിയുന്നു. അത്കൊണ്ടു അവന്‍ നമ്മോടു കൂടെ തുറന്ന മനസ്സോടു കൂടെയാണ് ഇടപെടുന്നത്. തന്‍റെ ജനത്തെ പാപവും ദോഷവുമുള്ള ഒരു ലോകത്തില്‍ നിന്ന് വേര്‍പ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടു പോകണമെന്ന് അവന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. എങ്കിലും ഒരു കാലത്തും അവസാനിക്കാത്ത അഭയസ്ഥാനം അവന്‍ കൊടുക്കുന്നു. “അവരെ ലോകത്തില്‍ നിന്ന് എടുക്കണം എന്നല്ല, ദുഷ്ടന്‍റെ കൈയില്‍ അകപ്പെടാതവണ്ണം അവരെ കാത്തുകൊള്ളണം എന്നത്രെ ഞാന്‍ അപേക്ഷിക്കുന്നത്” (യോഹ. 17:15) എന്നല്ലയോ തന്‍റെ ശിഷ്യന്മാര്‍ക്കുവേണ്ടിയുള്ള അവന്‍റെ പ്രാര്‍ത്ഥനയായിരുന്നത്. “ലോകത്തില്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് കഷ്ടം ഉണ്ട്; എങ്കിലും ധൈര്യപ്പെടുവിന്‍; ഞാന്‍ ലോകത്തെ ജയിച്ചിരിക്കുന്നു” എന്ന് അവന്‍ പറയുന്നു.

പര്‍വ്വതപ്രസംഗം മുഖേന യേശുകര്‍ത്താവ് തന്‍റെ ശിഷ്യന്മാര്‍ക്ക് ദൈവത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നതിനുള്ള ആവശ്യകതയെപ്പറ്റി എത്രയും വിലയേറിയ ഉപദേശം നല്‍കിയിരിക്കുന്നു. ആ പാഠങ്ങള്‍ ഏതു കാലത്തും ഉള്ള തന്‍റെ മക്കള്‍ക്ക്‌ പ്രയോജനകരമായിരിക്കണം എന്ന ഉദ്ദേശത്തോടു കൂടിയാണ് അവര്‍ അത് നല്‍കിയത്. അവ ഇന്ന് വരേയും നമ്മുക്ക് എത്രയും ആശ്വാസകരവും ഉപദേശപൂര്‍ണ്ണവുമായിരിക്കുന്നുവല്ലോ രക്ഷിതാവ് യാതൊരു ചിന്താകുലതയില്ലാതെ ദൈവസ്തുതി പാടിക്കൊണ്ടു ആകാശത്തില്‍ പറക്കുന്ന പക്ഷികളെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. അവ വിതയ്ക്കുന്നില്ല കൊയ്യുന്നില്ല” എന്ന് തന്‍റെ ശിഷ്യന്മാരോട് പറയുന്നു എങ്കിലും സ്വര്‍ഗ്ഗസ്ഥനായ പിതാവ് അവയെ പുലര്‍ത്തുന്നു. “അവയെക്കാള്‍ നിങ്ങള്‍ ഏറ്റവും വിശേഷതയുള്ളവരല്ലയോ” എന്ന് കര്‍ത്താവ് ചോദിക്കുന്നു. (മത്താ. 6:26) ആ വന്‍ ദാതാവ് തന്‍റെ ഭണ്ഡാരം തുറന്നു മനുഷ്യന്നും മൃഗങ്ങള്‍ക്കും എന്ന് വേണ്ട സര്‍വ്വസൃഷ്ടികള്‍ക്കും അതതിന്നു ആവശ്യമുള്ളവ കൊടുക്കുന്നു. ആകാശത്തിലെ പക്ഷികളെയും അവന്‍ ഗൌനിക്കാതിരിക്കുന്നില്ല. അവയുടെ കൊക്കില്‍ അവന്‍ അവയ്ക്കുള്ള ആഹാരം ഇട്ടുകൊടുക്കുന്നു എന്നല്ല പിന്നെയോ അവയ്ക്ക് ആവശ്യമുള്ളതൊക്കെ അവന്‍ കരുതീട്ടുണ്ടെന്നുള്ളത് തന്നെ. അവന്‍ അവയ്ക്കായി വിതറിയിരിക്കുന്ന ധാന്യത്തെ അവ പെറുക്കേണ്ടതാകുന്നു. അവ തങ്ങളുടെ ചെറുകൂട്ടിന്നാവശ്യമുള്ള സാധനങ്ങള്‍ ശേഖരിച്ചു അതിനെ കെട്ടെണം. തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ അവ തീറ്റേണ്ടതാകുന്നു. അവ പാടിക്കൊണ്ടു തങ്ങളുടെ അദ്ധ്വാനത്തിന്നായി പുറപ്പെട്ടുപോകുന്നു; എന്തെന്നാല്‍ “നിങ്ങളുടെ സ്വര്‍ഗ്ഗസ്ഥ പിതാവ് അവയെ പുലര്‍ത്തുന്നു.” അവയെക്കാള്‍ നിങ്ങള്‍ ഏറ്റവും വിശേഷതയുള്ളവരല്ലയോ? “വിശേഷ ബുദ്ധിയുള്ളവരും ആത്മീക ആരാധന ചെയ്യുന്നവരുമായ നിങ്ങള്‍ ആകാശത്തിലേ പറവയെക്കാള്‍ അധികം വിലയുള്ളവരല്ലയോ? നമ്മുടെ ആസ്തിക്യത്തിന്‍ കാരണ കര്‍ത്താവും നമ്മുടെ ജീവനെ സൂക്ഷിക്കുന്നവനും തന്‍റെ സാദൃശത്തില്‍ നമ്മെ സൃഷ്ടിച്ചവനുമായവന്‍ നാം അവനില്‍ ആശ്രയിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ നമ്മുടെ ആവശ്യകതകളെ നമ്മുക്ക് നിവൃത്തിച്ചു തരാതിരിക്കുമോ?

ദൈവത്തിനു മനുഷ്യരോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്‍റെ ദൃഷ്ടാന്തമായി ക്രിസ്തു സുഭിക്ഷമായി വളരുന്നതും സ്വര്‍ഗ്ഗീയ പിതാവ് കൊടുത്ത ഭംഗിയില്‍ ശോഭിക്കുന്നതുമായ വയലിലെ പൂക്കളെ തന്‍റെ ശിഷ്യന്മാര്‍ക്ക് കാ ണിച്ചുകൊടുത്തു. “വയലിലെ താമര എങ്ങനെ വളരുന്നു എന്ന് നിരൂപിപ്പിന്‍” എന്ന് അവന്‍ അവരോടു പറഞ്ഞു. പ്രകൃതിയിലെ ഈ പുഷ്പങ്ങളുടെ ഭംഗിയും മനോഹരത്വവും ശലൊമോന്‍റെ മഹത്വത്തെ കവിയുന്നതായി പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ദൈവം പ്രാപഞ്ചികമായ നിര്‍മ്മിതങ്ങളാകുന്ന പൂക്കളുടെ ലാവണ്യവും പ്രശോഭിതമായ ഭംഗിയും മനുഷ്യന്‍റെ സാമര്‍ത്ഥ്യത്താല്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന അതിവിശിഷ്ടവസ്ത്രാലങ്കാരത്തോടു ഉപമിക്കാവതല്ല. “ഇന്നുള്ളതും നാളെ അടുപ്പില്‍ ഇടുന്നതുമായ വയലിലെ പുല്ലിനെ ദൈവം ഇങ്ങനെ ചമയിക്കുന്നുവെങ്കില്‍, അല്പവിശ്വാസികളെ, നിങ്ങളെ എത്ര അധികം” എന്ന് യേശു കര്‍ത്താവ് ചോദിക്കുന്നു. (മത്താ. 6:30) സ്വര്‍ഗ്ഗീയ ചിത്രമെഴുത്തുകാരനായ ദൈവം ഒരു ദിവസം മാത്രം നിലനില്‍ക്കുന്ന പൂക്കള്‍ക്ക് ഇപ്രകാരമുള്ള മനോഹരത്വം നല്‍കിയിരിക്കുന്ന സ്ഥിതിക്ക് തന്‍റെ സ്വന്ത സാദൃശ്യത്തില്‍ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവര്‍ക്ക് വേണ്ടി അവന്‍ എത്ര അധികം കരുതലുള്ളവനായിരിക്കും? ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ഈ പാഠം വിശ്വാസമില്ലാത്തവരുടെ അമ്പരപ്പിനും സംശയ വിചാരങ്ങള്‍ക്കും, ആകുലചിന്തയ്ക്കും എതിരായ ഒരു ശാസനയാകുന്നു.

ദൈവം തന്‍റെ സര്‍വ്വപുത്രന്മാരും പുത്രിമാരും ഭാഗ്യശാലികളും സമാധാനമുള്ളവരും അനുസരണമുള്ളവരും ആയിരിക്കേണമെന്നാശിക്കുന്നു. “എന്‍റെ സമാധാനം ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് തരുന്നു; ലോകം തരുന്നത് പോലെയല്ല ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് തരുന്നത്. നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം കലങ്ങുകയുമരുത് ഭ്രമിക്കയുമരുത്. എന്‍റെ സന്തോഷം നിങ്ങളില്‍ ഇരിപ്പാനും നിങ്ങളുടെ സന്തോഷം പൂര്‍ണ്ണമാകുവാനും ഞാന്‍ ഇത് നിങ്ങളോട് സംസാരിച്ചിരിക്കുന്നു” (യോഹ. 14:27; 15:11) എന്ന് പറയുന്നു.

അവനവന്‍റെ കര്‍ത്തവ്യകര്‍മ്മങ്ങളെ അവഗണിച്ചു സ്വാര്‍ത്ഥചിത്തത്തോടെ സമ്പാദിക്കുന്ന ഭാഗ്യം എത്രയും നിസ്സാരവും അല്പസമയത്തേക്കു മാത്രം നിലനില്ക്കുന്നതും ആകുന്നു; അത് വേഗം കടന്നുപോകയും ദേഹിയില്‍ നിരാശയും സങ്കടവും മാത്രം ശേഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; എന്നാല്‍ ദൈവസേവ സന്തോഷപ്രദവും തൃപ്തികരവുമാകുന്നു; അതില്‍ ക്രിസ്ത്യാനി അനിശ്ചിത മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളില്‍ കൂടി സഞ്ചരിക്കേണ്ടതായിവരികയില്ല; അനാവശ്യമായ ദുഃഖവും നിരാശയും അവന്നു നേരിടുകയുമില്ല. ഒരു പക്ഷെ നമ്മുക്ക് ഈ ജീവിതത്തിലെ സന്തോഷങ്ങള്‍ ഇ ല്ലതിരുന്നാല്‍ തന്നെയും വരുവാനുള്ള ജീവിതത്തെക്കൊണ്ടു നമ്മുക്ക് സന്തോഷമായിരിക്കാം.

എന്നാല്‍ ഈ ജീവിതത്തില്‍ തന്നേയും ക്രിസ്ത്യാനികള്‍ക്ക് ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള കൂട്ടായ്മയില്‍ നിന്നുള്ള സന്തോഷം അനുഭവമായും വരാം; അവന്‍റെ സ്നേഹത്തിന്‍റെ ജ്വാലയും ദിവ്യസാന്നിധ്യത്തിന്‍റെ നിരന്തരമായ ആശ്വാസവും അവര്‍ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടേയ്ക്കാം. നമ്മുടെ ഐഹിക ജീവിതത്തില്‍ നാം ഓരോ കാലടി മുമ്പോട്ടു വെയ്ക്കുംതോറും നാം യേശുവിനോട് അടുത്തു ചെല്ലുകയും അവന്‍റെ സ്നേഹം നാം അധികമധികം ആസ്വദിക്കയും ആ ധന്യമായ സമാധാനപുരിയോടു നാം സമീപിക്കയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെയായാല്‍ നാം നമ്മുടെ പ്രത്യാശ തള്ളിക്കളയാതെ അതിനെപ്പറ്റി ഇന്നുള്ളതിലും അധികമായ നിശ്ചയം പ്രാപിക്കണം. “ഇത്രത്തോളം യഹോവ നമ്മെ സഹായിച്ചു” (1 ശമൂ. 7:12) ഇനി അന്ത്യം വരെ അവന്‍ നമ്മെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യും. നമ്മുടെ ആശ്വാസത്തിനും നാശകന്‍റെ കൈയ്യില്‍ നിന്ന് നമ്മെ ഉദ്ധരിപ്പാനുമായി കര്‍ത്താവ് ചെയ്ത കൃത്യങ്ങളെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന സ്മാരകസ്തംഭങ്ങളെ നാം അവഗണിച്ചുകൂടാ. അവന്‍ നമ്മുടെ കണ്ണുനീരുകളെ തുടെച്ചതും, നമ്മുടെ വേദനകളെ ശമിപിച്ചതും നമ്മുടെ ചിന്താകുലതകളെ നീക്കിയതും, നമ്മുടെ ഭയത്തെ ഇല്ലായ്മയാക്കിയതും, നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങള്‍ നിവൃത്തിച്ചു തന്നതും ആയ അവന്‍റെ കാരുണ്യകൃത്യങ്ങളെ നാം നിത്യം ഓര്‍ത്തുകൊണ്ടു ഇനിയും ശേഷിച്ചിരിക്കുന്ന ആയുഷ്ക്കാലത്തേയ്ക്ക് നാം നമ്മെത്തന്നെ ശക്തീകരിക്കണം.

വരുവാനിരിക്കുന്ന പോരാട്ടത്തില്‍ നമ്മുക്ക് പുതിയ വൈഷമ്യങ്ങള്‍ നേരിടുകയില്ലെന്ന് പറവാന്‍ തരമില്ല; എന്നാല്‍ കഴിഞ്ഞകാലങ്ങളെ നാം തിരിഞ്ഞു നോക്കിക്കൊണ്ടു ഭാവിയെക്കുറിച്ചു “ഇത്രത്തോളം യഹോവ നമ്മെ സഹായിച്ചു” എന്ന് പറയാമല്ലോ. “നിന്‍റെ ബലം ജീവപര്യന്തം നില്‍ക്കട്ടെ.” (ആവ. 33:25) നമ്മുക്ക് സഹിപ്പാന്‍ കഴിയുന്നതിനു മീതെ കഷ്ടങ്ങള്‍ നമ്മുക്ക് നേരിടുകയില്ല. അത്കൊണ്ടു നമ്മുടെ ശോധനക്കനുസാരമായ ശക്തിയും നമ്മുക്ക് തരപ്പെടും എന്ന പൂര്‍ണ്ണനിശ്ചയത്തോടെ എന്തുതന്നെ വന്നാലും വേണ്ടതില്ല എന്നുറച്ചു നമ്മുടെ ഭാഗം ശരിക്കു നിറവേറ്റാം.

അങ്ങനെ കാലാന്തരത്തില്‍ ദൈവം തന്‍റെ മക്കള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടി സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിന്‍റെ വാതില്‍ വിശാലമായി തുറന്നുവെയ്ക്കയും മഹത്വ ത്തിന്‍റെ രാജാവിന്‍റെ അധരങ്ങളില്‍ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന “എന്‍റെ പിതാവിനാല്‍ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവരെ, വരുവിന്‍, ലോകസ്ഥാപനം മുതല്‍ നിങ്ങള്‍ക്കായി ഒരുക്കിയിരിക്കുന്ന രാജ്യം അവകാശമാക്കിക്കൊള്‍വിന്‍” എന്ന അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ട സ്വാഗത വാക്കുകള്‍ ഏറ്റവും ഇമ്പകരമായ സംഗീതമട്ടില്‍ അവര്‍ കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്യും. (മത്താ. 25:34)

യേശു ഇപ്പോള്‍ ഒരുക്കുന്ന ആ ഭവനത്തിലേക്ക് അന്ന് വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടവരെ സ്വാഗതം പറഞ്ഞു കൈക്കൊള്ളും. അവിടെയുള്ള അവരുടെ ചങ്ങാതിമാര്‍ ലോകത്തിലെ ചതിയന്മാരും, ഭോഷ്കു സംസാരിക്കുന്നവരും, ബിംബാരാധികളും, അശുദ്ധരും, അവിശ്വാസികളും ആയിരിക്കയില്ല; പിന്നെയൊ അവര്‍ പിശാചിനെ ജയിച്ചവരും ദിവ്യകൃപയാല്‍ ഒരുത്തമ സ്വഭാവഗുണം സമ്പാദിച്ചിട്ടുള്ളവരുമായ ആളുകളോട് സഹവാസം ചെയ്യും. ഇവിടെ അവരെ അസഹ്യപ്പെടുത്തുന്ന എല്ലാ പാപാസക്തികളും അപൂര്‍ണ്ണതകളും ക്രിസ്തുവിന്‍റെ രക്തത്താല്‍ നീക്കപ്പെട്ടിട്ട് അവിടെ സൂര്യന്‍റെ പ്രഭയെ കവിയുന്ന അവന്‍റെ മഹത്വത്തിന്‍റെ ശോഭയും തേജസ്സും അവര്‍ പ്രാപിക്കും. അവന്‍റെ ഗുണവൈശിഷ്ട്യവും സ്വഭാവത്തിന്‍റെ പൂര്‍ണ്ണതയും ആ ബാഹ്യശോഭയേക്കാള്‍ അധികം വിലയേറിയതായി കാണപ്പെടും. അവിടെ അവര്‍ ദൂതന്മാരുടെ പദവിയും അവകാശങ്ങളും പ്രാപിച്ചുകൊണ്ടു വെള്ളസിംഹാസനത്തിന്‍റെ മുമ്പില്‍ യാതൊരു കുറവുമില്ലാത്തവരായി നില്‍ക്കും.

ഓരോ വ്യക്തിക്കും പ്രാപിക്കാവുന്ന ഈ മഹത്വവകാശത്തെ ആസ്പദമാക്കി നോക്കുമ്പോള്‍ “ഒരു മനുഷ്യന്‍ തന്‍റെ ജീവന്നു എന്തു മറുവില കൊടുക്കും?” (മത്താ. 16:26) അവന്‍ ദരിദ്രനായിരിക്കാമെങ്കിലും അവനില്‍ ലോകത്തിന്നു ഒരു കാലത്തും കൊടുപ്പാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരു സമ്പത്തും മേന്മയും സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നുണ്ട്. പാപത്തില്‍ നിന്ന് ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടും വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടും തന്‍റെ മുഴുശക്തികളോടും പ്രാപ്തികളോടും കൂടെ ദൈവസേവയ്ക്കായി പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടും ഇരിക്കുന്ന ഒരു ദേഹി ഏറ്റവും വിലയേറിയ ഒന്നാകുന്നു; വീണ്ടെടുക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ദേഹിയെച്ചൊല്ലി സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ ദൈവത്തിന്‍റെയും വിശുദ്ധ ദൂതന്മാരുടേയും മുമ്പില്‍ വലുതായ സന്തോഷം ഉണ്ട്. ഈ സന്തോഷം വിശുദ്ധ ജയഗീതങ്ങളാല്‍ പ്രകടിതമായിരിക്കും.