ঈশ্বৰক ভয় কৰা
আৰু তেওঁক মহিমা দিয়া

নমস্কাৰ, আমি ইয়াত ব্ৰাজিলৰ পৰা আহিছো, আমি খ্ৰীষ্টান যিয়ে গাহৰিৰ মাংস নাখাওঁ, আমি মদ নাখাওঁ, আমি সৃষ্টিকৰ্তাৰ নিয়ম অনুসৰি জীৱন যাপন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ। ঈশ্বৰ এক আৰু তেওঁৰ সন্মান আৰু মহিমা হওক।

কিন্তু আপুনি জানে যে ভিতৰত ভাল বাহ্যিক কামেৰে নিজৰ ভিতৰলৈ চাই মোৰ প্ৰায়ে স্বাৰ্থপৰতা থাকে, নিজৰ প্ৰতি প্ৰেম থাকে আৰু আনতকৈ ভাল হ’ব বিচাৰো; চেহেৰা, জানেনে? মই উপলব্ধি কৰিছো যে মোক এজন ত্ৰাণকৰ্তাৰ প্ৰয়োজন। মই এনেকুৱা এটা ফুলদানিৰ দৰে যিটো বাহিৰৰ পৰা হয়তো ধুনীয়া কিন্তু ভিতৰৰ পৰা চাফা কৰাটো কঠিন; মোক এজন ত্ৰাণকৰ্তাৰ প্ৰয়োজন; এজন অধিক উপস্থিত ঈশ্বৰ যাৰ লগত মই প্ৰেমময় সম্পৰ্ক স্থাপন কৰিব পাৰো। আপোনাৰো এনে লাগেনে?

ভয় নকৰিব কাৰণ ঈশ্বৰে জগতখনক ইমানেই ভাল পাইছিল যে তেওঁ নিজৰ একমাত্ৰ পুত্ৰক (কিন্তু জৈৱিক অৰ্থত নহয়, কাৰণ ঈশ্বৰৰ কোনো পত্নী নাই। সেইটো কোৱাৰ এটা উপায়) যে তেওঁ নিজৰ একমাত্ৰ পুত্ৰক দিছিল যাতে যিয়ে তেওঁক বিশ্বাস কৰে তেওঁ দিব বিনষ্ট নহয়, কিন্তু অনন্ত জীৱন পাওক। ইমানবোৰ অনুষ্ঠান আৰু প্ৰাৰ্থনা আৰু পুনৰাবৃত্তিৰ পৰা ক্লান্ত হোৱা তুমি এই সকাহ, এই ত্ৰাণকৰ্তাক গ্ৰহণ কৰক। যীচুৱেই হৈছে পথ। কিয়নো ঈশ্বৰে জগতক ইমানেই প্ৰেম কৰিলে যে তেওঁ নিজৰ একমাত্ৰ পুত্ৰক দিলে, যাতে তেওঁৰ ওপৰত বিশ্বাস কৰা কোনোৱে বিনষ্ট নহয়, কিন্তু অনন্ত জীৱন পায়।

ঈশ্বৰক ভয় কৰা আৰু তেওঁক মহিমা দিয়া কাৰণ তেওঁৰ বিচাৰৰ সময় আহি পৰিছে। একমাত্ৰ ঈশ্বৰ, সৃষ্টিকৰ্তা ঈশ্বৰ। ক্ৰিয়াৰ।

ব্যক্তিহীন কিবা এটাই কেনেকৈ ব্যক্তিগত কিবা এটা সৃষ্টি কৰিব পাৰিলেহেঁতেন? বুদ্ধিমান নহোৱা কিবা এটাই কেনেকৈ বুদ্ধিমান কিবা এটা উৎপন্ন কৰিব পাৰিলেহেঁতেন? ঈশ্বৰ এজন ব্যক্তিগত, বুদ্ধিমান আৰু প্ৰেমময় সত্তা। তেওঁ আমাৰ বাবে তেওঁৰ বাক্য, বাইবেল, পুৰণি আৰু নতুন নিয়ম এৰি থৈ গৈছিল।

আৰম্ভণিতে ক্ৰিয়া আৰু ক্ৰিয়া ঈশ্বৰৰ লগত আছিল আৰু ক্ৰিয়া আছিল ঈশ্বৰ তেওঁ আৰম্ভণিতে ঈশ্বৰৰ লগত আছিল। আৰু সকলো বস্তু তেওঁৰ দ্বাৰাই সৃষ্টি হৈছিল আৰু তেওঁৰ অবিহনে সৃষ্টি হোৱা একোৱেই সৃষ্টি হোৱা নাছিল। এই ঈশ্বৰক ভয় কৰা আৰু তেওঁক মহিমা দিয়া কাৰণ তেওঁৰ বিচাৰৰ সময় আহি পৰিছে। বিচাৰৰ সময় আহিল ভাই ভনী। মৃতকৰ পৰা আৰম্ভ হৈছিল, তাৰ পিছত জীৱিতসকলৰ ওচৰলৈ গৈছিল।

ঈশ্বৰৰ বাক্যই কয় যে জীৱিতসকলে জানে যে তেওঁলোকে মৰিব কিন্তু মৃতসকলে একো নাজানে। মৃত্যুত কোনো জ্ঞান নাথাকে। (উপদেশক ৯)। পুনৰ্জন্ম কোনো প্ৰকৃত মতবাদ নহয়। মৃত্যুৰ পিছত দ্বিতীয় সুযোগ নাথাকিব। আত্মা অমৰ নহয়। আমি ইয়াত পৃথিৱীত এই জীৱনটো যিদৰে কটাওঁ, সেইটোৱে আমাৰ চিৰন্তন ভাগ্য, হয় স্বৰ্গ, নহয় চিৰন্তন ধ্বংসৰ সংজ্ঞা দিব। আপুনি দেখিছে, পৰিত্ৰাণ যীচুৰ দ্বাৰাই হয়, ভাল কামৰ দ্বাৰা নহয়। মানুহৰ স্বভাৱ পতিত, আমি দেৱতা নহয়।

ঈশ্বৰক ভয় কৰা, কিয়নো তেওঁৰ বিচাৰৰ সময় আহিল; আমাৰ নাম যিকোনো সময়তে পাৰ হ’ব পাৰে। তোমাৰ আত্মা কেনেকুৱা? আপোনাৰ হৃদয় কেনেকুৱা? আমাক সদায় বিশুদ্ধকৰণ পানীৰ প্ৰয়োজন, আমাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব পৰা বিকল্প, এই বিকল্পটো পাই কি আনন্দৰ কথা। আপুনি মনত আছে যে যেতিয়া অব্ৰাহামক নিজৰ পুত্ৰক বলি দিবলৈ মাতি অনা হৈছিল, তেতিয়া তেওঁৰ পুত্ৰৰ ঠাইত এটা মেৰ পোৱালি দেখা দিছিল আৰু ইয়াৰ বিকল্প আছিল। অব্ৰাহামৰ পুত্ৰ মৰিব লগা নাছিল, কিমান ধুনীয়া।

তোমাৰ আত্মাৰ দৰে? আমাৰ জীৱন বিপদত পৰিছে, কাইলৈ ​​আমি নাজানো আমি জীয়াই থাকিম নে মৰি যাম। শত্ৰু চয়তান যুদ্ধৰ ৰচক; তেওঁ যুদ্ধ আৰু সংঘাত ভাল পায়। ঈশ্বৰ হৈছে প্ৰেম, ঈশ্বৰ পিতৃ, পুত্ৰ আৰু পবিত্ৰ আত্মা, এক ঈশ্বৰ। মেৰী ঈশ্বৰত্বৰ অংশ নহয়, তাই এগৰাকী ভাল মহিলা আছিল যদিও তাই মৃত।

ঈশ্বৰৰ নৈতিক আজ্ঞা তথাকথিত দহ আজ্ঞাৰ ওপৰত কেন্দ্ৰিত। ঈশ্বৰ যুক্তিবাদী, তেওঁ পূৰণ কৰিবলৈ কঠিন কাম এটা নিবিচাৰে কিন্তু তেওঁ নিৰ্দিষ্ট, আৰু এই নিয়মবোৰ ভংগ কৰা, বিধান ভংগ কৰাটো পাপ। তেওঁৰ সহায়ত আমি পাপ কৰা বন্ধ কৰি আমাৰ সৃষ্টিকৰ্তাক সন্তুষ্ট কৰা ধৰণে জীয়াই থাকিব পাৰো।

এই আজ্ঞাবোৰৰ এটাত কোৱা হৈছে যে সপ্তাহৰ এটা নিৰ্দিষ্ট দিন পালন কৰক, কাৰণ সৃষ্টিত যেতিয়া ঈশ্বৰে জগতখন সৃষ্টি কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁ ছয় দিনত জগতখন সৃষ্টি কৰিছিল আৰু সপ্তম দিনত তেওঁ বিশ্ৰাম লৈছিল। সেয়ে আজিলৈকে সপ্তাহৰ দিনবোৰৰ নামত এই কথা প্ৰতিফলিত হৈছে- বুধবাৰ, বৃহস্পতিবাৰ, শুকুৰবাৰ, তাৰ পিছত সপ্তম দিন, শনিবাৰ, য’ত ঈশ্বৰে বিশ্ৰাম লৈছিল। কিন্তু ভগৱান ভাগৰি নাযায়, সেইটো কোৱাৰ ধৰণ, তেওঁ আদৰ্শ দেখুৱাবলৈ জিৰণি লৈছিল। দেউতাই যেতিয়া মোক সেৱা বিচাৰে, তেতিয়া তেওঁ প্ৰথমে সেইটো কেনেকৈ কৰিব লাগে, মোৰ বাবে আদৰ্শ দাঙি ধৰিবলৈ প্ৰদৰ্শন কৰে। গতিকে সপ্তাহত এদিন আমি বিশ্ৰাম লওঁ, কাৰণ ঈশ্বৰে সৃষ্টিৰ পৰাই আদেশ দিছে। তেওঁ আমাক এটা উদাহৰণ দিলে, ই কেৱল ইহুদীৰ বাবেই নহয়, সমগ্ৰ মানৱ পৰিয়ালৰ বাবে।

কিন্তু মই পুনৰ কওঁ, যান্ত্ৰিক আৰু বাহ্যিকভাৱে এটা দিন ৰখাটোৱেই যথেষ্ট নহয়, যদিহে মোৰ হৃদয়ত বেয়া চিন্তাক লালন-পালন আৰু খেতি কৰো। নিজকে শুদ্ধ কৰিবলৈ পানীৰ উৎস লাগে। আৰু যীচুৱেই হৈছে এই পৰিষ্কাৰ আৰু বিশুদ্ধ উৎস যিয়ে মই কৰা পাপবোৰ পৰিষ্কাৰ কৰে। যেতিয়া আপুনি বিশ্বাস কৰে, তেতিয়া আপুনি বাপ্তিস্ম ল’ব পাৰে, পানীত ডুব যাব পাৰে, আপোনাৰ গোটেই শৰীৰটো পানীত প্ৰৱেশ কৰিব আৰু তাৰ পিছত ওপৰলৈ উঠিব। বহুতো খ্ৰীষ্টানে মাত্ৰ কপালত অলপ পানী লগাই দিয়ে কিন্তু সেয়া ভুল। বাইবেলে আমাক কৈছে যে আমি পানীৰ তলত ডুব যাব লাগিব। তেতিয়া আপুনি আপোনাৰ ভয়ৰ পৰা মুক্ত হ’ব, উদাহৰণস্বৰূপে ভয়: “মই পৰিত্ৰাণ পাইছো নে নাই?” যীচুৱে কৈছিল: মই বাট, সত্য আৰু জীৱন, মোৰ যোগেদি বাদে কোনেও পিতৃৰ ওচৰলৈ নাহে। যীচুৱেই হৈছে পৰিত্ৰাণৰ পথ। যীচু এজন ভাববাদীতকৈও অধিক, তেওঁ ঈশ্বৰৰ পুত্ৰ।

যীচু এগৰাকী কুমাৰীৰ পৰা জন্ম হৈছিল, এইটো এটা ৰহস্য কিন্তু ঈশ্বৰৰ বাক্যই তেনেকৈয়ে কৈছে। আমি বিশ্বাস কৰোঁ হয়, ই আছিল এক অলৌকিক, তেওঁ এগৰাকী কুমাৰীৰ পৰা জন্ম লৈছিল আৰু নিখুঁত জীৱন কটালে। তেওঁ আছিল নিৰ্মল ভেড়াৰ দৰে, তেওঁ আমাৰ বাবে বলিদান দিয়া হৈছিল। সেয়ে তেওঁ মৰিল, পুনৰুত্থান হ’ল আৰু স্বৰ্গলৈ উঠালে, আৰু অতি সোনকালে তেওঁ আকাশৰ ডাৱৰত শক্তি আৰু মহামহিমাৰে উভতি আহিব, আৰু প্ৰতিটো চকুৱে তেওঁক দেখা পাব।

আপুনি হৃদয়ৰ পৰা প্ৰাৰ্থনা কৰিলে ঈশ্বৰে আপোনাৰ প্ৰাৰ্থনা শুনে, গতিকে ঈশ্বৰক সুধিব, প্ৰভু সৰ্বোচ্চ সৃষ্টিকৰ্তা: আটাইবোৰৰ পিছতো আপোনাৰ সঁচাকৈয়ে পুত্ৰ আছেনে? তেওঁলোকে কোৱাৰ দৰেই নেকি? এই বাইবেলখন, এই কল্পিত বাইবেলখন, প্ৰভুৱে মোক দেখুৱাওক, হয়তো মোক এটা সপোন চাওক যে যীচু কোন। মই জানিব বিচাৰো, আৰু এই সপোনটো দিয়া হ’লে নাকচ নকৰিব, যে যীচু হৈছে ঈশ্বৰৰ পুত্ৰ, আপোনাৰ ত্ৰাণকৰ্তা মই আপোনাক মোৰ লগত একেলগে প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনাইছো, আঁঠু লওঁ, আৰু আপুনি বাক্যাংশবোৰ আওৰাই ক’ব পাৰে। হে প্ৰভু ঈশ্বৰ সৃষ্টিকৰ্তা, আমি ইতিমধ্যে কৰা সকলো বিফলতা আৰু পাপৰ বাবে ক্ষমা বিচাৰিব বিচাৰো, আমাৰ আগত নিজকে প্ৰকাশ কৰিব বিচাৰো, আমি আপোনাক ভালদৰে জানিব বিচাৰো, আপোনাৰ পুত্ৰ আছেনে? আমি সত্য জানিব বিচাৰো, আমাৰ আগত নিজকে প্ৰকাশ কৰিব বিচাৰো, আমাক আকোৱালি লব বিচাৰো, সত্য দেখুৱাব বিচাৰো, যীচুৰ নামত, আমিন।

এই পৃষ্ঠাৰ আৰম্ভণিতে থকা কিতাপখন পঢ়ক, আৰু অনুতাপ আৰু স্বীকাৰোক্তিত আমি খ্ৰীষ্টৰ ওচৰলৈ ল’বলগীয়া পদক্ষেপসমূহৰ বিষয়ে জানি লওক। ঈশ্বৰে মংগল কৰক! ঈশ্বৰক ভয় কৰা আৰু তেওঁক মহিমা দিয়া।